ΟΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

επισκοποι
 
 του Αγωνιστου ιατρου Λυκουργου Νανη
Οι ποιμένες, απάντων των βαθμών της ιερωσύνης, πλην επαινετέων, φυσικά, εξαιρέσεων «διακρίνονται» , στην πλειονότητά τους, για τη βοώσα και κράζουσα αφωνία και απραξία τους επί κρισίμων  και  υψίστων για την Ορθοδοξία και ζωτικών για το Έθνος και την κοινωνία θεμάτων και ζητημάτων. Αρκετοί εξ αυτών, ιδιαιτέρως επίσκοποι, εξαντλούν μεγάλο μέρος της  «ποιμαντικής» τους παρουσίας και δραστηριότητας  στη συμμετοχή τους, συχνάκις σε ηγετικό και ηγεμονικό ρόλο, σε πανηγυρικά, πολυαρχιερατικά συλλείτουργα, συνευωχούμενοι «ιεροπρεπέστατα» βεβαίως-βεβαίως…,  και αλληλολιβανίζοντες και αλληλολιβανιζόμενοι προς δόξαν του αρχιποίμενος Χριστού και των τιμωμένων αγίων κατά τα άλλα…), τα οποία διά του τρόπου με τον οποίο πραγματοποιούνται  αλλά και προβάλλονται από κάποια περιοδικά ιερών μητροπόλεων και μερικά, γνωστά και μη εξαιρετέα, «πρακτορεία εκκλησιαστικών ειδήσεων», αποτελούν αιτία και αφορμή εντόνου, αρνητικού προβληματισμού και συνακόλουθου επικριτικού σχολιασμού, αγανακτήσεως, κατακρίσεως αλλά και δεινού σκανδαλισμού από την πλευρά τόσο των πιστών όσο και εκείνη των ψυχρών και αδιαφόρων αλλά και των απίστων. Συμπληρωματικές, των προαναφερθεισών πρακτικών, εκδηλώσεις αποτελούν η μεταφορά, διακίνηση και περιφορά ιερών λειψάνων και ιερών εικόνων ανά την ελλαδική επικράτεια. Πρακτική που αν και κατ αρχήν δεν τυγχάνει απορριπτέα κια αποβλητέα από ορθοδόξου χριστιανικής σκοπιάς εν τούτοις λόγω της συχνότητος με την οποία πραγματοποιείται και επαναλαμβάνεται αλλά και ελλείποντος του κηρύγματος και της κατηχήσεως (απαραιτήτων, πλην σπανίων περιπτώσεων-εξαιρέσεων, και προαπαιτουμένων και αναγκαίων και ικανών συνθηκών εν προκειμένω) τείνει να προσλάβει τον απευκταίο χαρακτήρα μιας «μαγικής» και αυτοματοποιημένης θρησκευτικότητος, ικανής μερίδος των συμμετασχόντων στις εν θέματι εκδηλώσεις βαυκαλιζομένων ότι εξεπλήρωσαν στο ακέραιο τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και ουδέν έτερον απόκειται αυτοίς.
Εσχάτως, τινές εξ αυτών, πλειοδοτούν και σε κοσμικότροπες «καλλιτεχνικές» εκδηλώσεις, ήκιστα συμβατές με το πνεύμα του Ευαγγελίου, και προάγουσες το συσχηματισμό με τον κόσμο με επίχρισμα Ορθοδοξίας και φιλο-παραδοσιακότητας και επικλήσεως, προς δικαίωση των ατοπημάτων τους, ακόμη και νεοτέρων αγίων!!! Το χείριστον δε όλων συνίσταται στο θλιβερό και δυσπαράδεκτο από κάθε ορθοφρονούσα χριστιανική ψυχή γεγονός ότι επίσκοποι τινές και πρεσβύτεροι δεν σιωπούν σχετικώς όπως ένιοι των συλλειτουργών και συν-ποιμένων τους αλλά εμμέσως ευθυγραμμίζονται και συμπορεύονται (πιθανώς ανεπιγνώστως μερικοί εξ αυτών όπως επιθυμούμε να πιστεύουμε τιθέμενοι, εν προκειμένω, υπεράνω όλων  τον αγαθό λογισμό) διά σχετικών, κατά καιρούς, δηλώσεων και εκδηλώσεών τους με τους σκοτεινούς σχεδιασμούς και τις ανομολόγητες (τελευταίως έχουν καταρριφθεί τα προσχήματα και η σχετική στοχοθεσία ομολογείται και κυνικώ τω τρόπω διακηρύσσεται)  διαθέσεις και μεθοδεύσεις των νεοταξιτών και παγκοσμιοποιητών. Βλέπεις, επί παραδείγματι, επισκόπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας να χρησιμοποιούν στις κατά καιρούς εξαπολυόμενες εγκυκλίους τους αλλά και σε περιπτωτικές,  προφορικές και γραπτές τους παρεμβάσεις, «πολιτικά ορθή» φρασεολογία με ορθόδοξο χριστιανικό επίχρισμα και περικάλυμμα βεβαίως-βεβαίως.  Άκρατος, «διαρροικός», ας μου επιτραπεί η έκφραση, «πολιτικά ορθός» επισκοπικός λόγος, διανθισμένος με τσιτάτα αγαπολογίας, σχεσιολογίας, ερωτολογίας, «προσληψιολογίας»  (του κόσμου), «φεμινιστικής» και «μεταπατερικής» «θεολογίας», «περιβαλλοντικής θεολογίας» (όρα το αίσχος της «θεολογικής» σφηκοφωλιάς του Βόλου). Πληθωρικές οι αναφορές ενίων ποιμένων στο «ρατσισμό», τη «μισαλλοδοξία»,  την «ετερότητα», το «σεβασμό στη διαφορετικότητα», τη μεταναστολαγνεία και μεταναστολατρεία, την «ανοικτή κοινωνία», το» σεβασμό του διαφορετικού» (στοχοποιώντας, ταυτoχρόνως, και τους εκφέροντες εθνοκεντρικό λόγο ιεράρχες). Δεν αντιλαμβάνονται, άραγε, οι ενεχόμενοι για την εκφορά και δημοσιοποίηση τοιούτου είδους λόγου ότι πίσω από τα θελκτικά και εντυπωσιάζοντα τους αδαείς και απροβλημάτιστους φραστικά αυτά σχήματα υποκρύπτεται η αποδόμηση και υπονόμευση της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού και της ηθικής και πνευματικής συγκροτήσεως του Έθνους και της κοινωνίας; Πρόκειται, άραγε, για ασυγχώρητη αφέλεια ή για συνειδητή στράτευση (αδύνατον να πιστεύσουμε κάτι τέτοιο για ορθοδόξους Έλληνες κληρικούς) των ηγητόρων της στρατευομένης του Χριστού  Εκκλησίας στο πλευρό των αντιχρίστων; Αλλά και στην παράταξη των πρεσβυτέρων εάν ρίψει κανείς τον προβολέα της προσοχής και του ενδιαφέροντός του δεν υπερβάλλει και δεν αφίσταται της αληθείας εάν διισχυρισθεί ότι η πλειονότητά τους δεν δεικνύει τον απαραίτητο ιερό ζήλο που απορρέει από την ιερατική τους ιδιότητα αναφορικώς προς τον επανευαγγελισμό του λαού και της κοινωνίας, απορροφημένοι  και αλληθωρίζοντες σε έτερες πτυχές, συνυφασμένες με την προαναφερθείσα ιδιότητα. Παραθεωρεί, δηλονότι, την πρωτεύουσα σημασία και σπουδαιότητα του θείου κηρύγματος και της κατηχήσεως και αρκείται μονάχα στην τέλεση των απαραιτήτων για τη σωτηρία μας θείων και ιερών μυστηρίων αν ο λίβας του ξηρού  και στυγνού  επαγγελματισμού  δεν έχει αποξηράνει κάθε ικμάδα ποιμαντικής αγωνίας και φροντίδας και δεν αρκείται ούτε στο δεύτερο αλλά αποκλειστικά και μόνο στην τέλεση μνημοσύνων και τρισαγίων και στην είσπραξη κάθε 15ενθήμερο του μισθού τους…
Ισχυρίζονται, τινές των εφημερίων, ότι δεν είναι ικανοί για κήρυγμα. Προφάσεις εν αμαρτίαις, Δύνανται, άριστα, να προστρέξουν σε «έτοιμα» κηρύγματα, δοκίμων και ορθοδοξοτάτων κηρύκων του Θείου λόγου. Μάλλον, διά του σχετικού έωλου ισχυρισμού, πειρώνται να καλύψουν τη ραστώνη, αμέλεια και ραθυμία τους.
Η μεγίστη μερίδα του ελληνικού λαού τυγχάνει σε βαθμό τρομακτικό και πρωτοφανή ακατήχητη, απροβλημάτιστη, ανυποψίαστη και αδιαφώτιστη επί θεμάτων ορθοδόξου Δόγματος, Ήθους και λατρείας και κατά συνέπεια και αθωράκιστη μεταφυσικά, ηθικά και πνευματικά, έρμαιο της επιδράσεως ποικίλων ιδεολογικών και θρησκευτικών ρευμάτων και σεκτών, αφισταμένη της ορθοδόξου χριστιανικής πίστεως, «προσέχουσα πνεύμασι πλάνοις και διδασκαλίαις δαιμονίων» (Α’Τιμ. 4,1). Άγνοια, από την πλευρά του λαού, των κολοσσιαίων διαφορών μας με τους παπικούς, προτεστάντες, αγγλικανούς και μονοφυσίτες (δεν είναι μόνο οι χιλιαστές αιρετικοί), μεικτοί γάμοι, άπιστοι κια άθεοι ανάδοχοι (ο υπουργός Φίλης παρέστη ως ανάδοχος ενώπιον δύο μητροπολιτών!!!), μετατροπή των ιερών ναών σε καφενεία, κρεοπωλεία, πασαρέλες και παραλίες, κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και των ιερών μυστηρίων του Βαπτίσματος και του Χρίσματος, του γάμου και του Ευχελαίου, σιωπώντων σκανδαλωδώς των ποιμένων…,. «γαμοβαφτίσια», με την ευλογία επισκόπων (κάποιοι απο αυτούς διαδέχθηκαν ύψιστες πνευματικές φυσιογνωμίες που κια μόνο στη σκέψη της τελέσεώς τους θα φρικιούσαν…),ιεροψάλτες με τάμπλετς,
Υπάρχουν, βεβαίως, και κάποιοι αρχιμανδρίτες και έγγαμοι εφημέριοι, προσοντούχοι και ταλαντούχοι, που χρησιμοποιούν τα φυσικά τους χαρίσματα για την προώθηση των στρεβλών τους ιδεοληψιών εν ονόματι της χριστιανικής πίστεως κατά τα άλλα… Φθάσαμε στο σημείο κληρικοί της επαρχίας Εορδαίας, επί τη βάσει δημοσίων καταγγελιών εγκρίτου μέλους της τοπικής Εκκλησίας, να προβάλλουν τον ασεβέστατο και αθεολόγητο ισχυρισμό επί τη βάσει του οποίου τα μυσττήρια των αιρετικών παπικών τυγχάνουν έγκυρα sic), έτεροι δε κληρικοί του δευτέρου βαθμού της ιερωσύνης  να ισχυρίζονται ότι» η απαγόρευση των προγαμιαίων σχέσεων  είναι για τους νευρωτικούς», κάποιοι να ομιλούν σε τηλεοπτικά «αρχονταρίκια» περί «έρωτος», χωρίς να αναφέρουν ούτε μία φορά τη λέξη «γάμος»,  άλλοι να συγγράφουν επαίσχυντο, περί σοδομισμού βιβλίο, «αμνηστευτικό», ουσιαστικά, της λεγόμενης ομοφυλοφιλίας, παρά τα περί του αντιθέτου διατυμπανιζόμενα  και παρά τις καλές προθέσεις του συντάκτη του (ας όψονται οι «χάνοι» που τους θαυμάζουν και χάσκουν από θαυμασμό γι αυτούς και κάποιοι σφόδρα αφελείς και απροβλημάτιστοι τους καλούν να ομιλήσουν σε «σχολές γονέων»),  κ.ο.κ.
Αποτελεί, αναμφιρρήστως και αναντιλέκτως, έγκλημα το γεγονός ότι μερίδα των ποιμένων αντί να κατηχήσει υπευθύνως τον πεινώντα και διψώντα λαό στα νάματα της Ορθοδόξου δογματικής και ηθικής διδασκαλίας, θωρακίζοντάς τον από ποικίλες ετεροδιδασκαλίες και πλάνες και καλλιεργώντας του την Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία ερωτοτροπεί με τον ά-κοσμο και μακράν του Θεού κόσμο και συντονίζεται με τους σχεδιασμούς και τις επιδιώξεις του, προδίδοντας την ιερή αποστολή τους και υπονομεύοντας την προοπτική της σωτηρίας των ποιμενομένων.
Οι εχθροί δεν βρίσκονται τόσο έξω όσο εντός των τοιχών. Προτιμότερη η άγνοια και η έλλειψη κατηχήσεως παρά η στρεβλή και προβληματική διδαχή και «διαφώτιση», γράφε δια-σκότιση.
Απαιτείται συντονισμένη αντίδραση και μαζική αντίσταση, πρωτίστως και κυρίως, στους διαστροφείς του Θείου λόγου. Προς τούτο καλούνται οι ορθοφρονούντες κληρικοί και λαικοί σε αδιάλειπτη προσευχή, τακτικότατη και ενδελεχή και εις βάθος μελέτη του αγιογραφικού και αγιοπατερικού λόγου και αγωνιστικό ζήλο και ακατάβλητη ομολογιακη διάθεση.

Κάθε μέλος της Εκκλησίας δικαιούται να αντιστέκεται στις μεθοδεύσεις και τους σχεδιασμούς των προβληματικών ποιμένων επί τη βάσει των περί «βασιλείου ιερατεύματος» αγιογραφικών και ορθοδόξως ερημνευομένων και πραγματοποιουμένων πραγματικοτητων.

ΠΗΓΕΣ.ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ ΑΚΤΙΝΕΣ-ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Ἐπιστολή τοῦ Βέκκου πρός τόν ἰταλόν πάπαν δι’ ἧς ἀναθεματίζει πάντας τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς τούς μή δεξαμένους τήν ἑαυτοῦ δυσσέβειαν

22

(Ἀπόσπασμα ἐκ τῶν πρακτικῶν τῆς Λυών)

DOSSIERGRECDEL’ UNIONDELYON 1273-1277 INSTITUT FRANCAIS, D’ ETUDES BYZANTINES, PARIS, 1976  PAR V. LAURENT  et J. DARROUZES (Σελ. 480-485)

…τῇ σῇ μακαριότητι διά τοῦ παρόντος ἀναγνωρίσαι διανέστημεν γράμματος, παραστῆσαι βουλόμενοι ταύτῃ σαφῶς ὅπως θερμότατα τῆς τοιαύτης τῶν ἐκκλησιῶν εἰρήνης ἀντιποιούμενοι τά ἀνέκαθεν προσαρμόσαντα τῇ ἀποστολικῇ καθέδρᾳ πρεσβεῖα τε καί προνόμια μή μόνον ἀσπασίως ταύτῃ παρέχομεν , ἀλλά καί διά παντός παρέχει αὐτῇ προθυμούμεθα.

Καί πρῶτον μέν ὅτι τό σχίσμα τῶν ἐκκλησιῶν, ὡς ἀδίκως καί παραλόγως πάλαι παρεισθαρέν ἐξ ἐπηρείας σατανικῆς, ὅλῃ ψυχῇ καί γνώμῃ κατ’ ἀρχάς τῆς καταλλαγῆς τελείως ἀποβαλλόμενοι, στέργομεν ἅπερ ἐκυρώθη τηνικαῦτα διά τόμου συνοδικοῦ, καί τό πρωτεῖον, τήν ἔκκλητόν τε καί τό μνημόσυνον τῷ ἀποστολικῷ θρόνῳ προσνέμοντες, ταῦτα φυλάττειν ἀπαραποίητα καί εἰς τό ἑξῆς ὑπισχνούμεθα, μηδέν αὐτῶν ἐπαγγελόμενοι κατά μηδένα τρόπν καινοτομῆσαι τό σύνολον.

 

Ἔπειτα δέ προδηλοῦμεν τῇ μεγάλῃ ἀγιωσύνῃ σου ὡς, ἐπεί τῆς τοιαύτης ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν –πρόρρησις Θεοῦ- τόν ἀρχέκακον οὐκ ἦν ἠρεμεῖν, ὅθεν καί τῶν ἡμετέρων τινάς ἄξια δοχεῖα τῆς ἑαυτοῦ κακίας εὑρών, τόν οἰκεῖον ἰόν τούτοις ἐξεμέσας ἐνέχεεν, οἵ καί πλήρεις γεγονότες τοῦ Πονήρου νόθον διδασκαλίαν εἰσηγοῦντο καί παρέγγραπτον τῷ τοῦ Κυρίου λαῷ, πείθοντες τούτους διά τήν τοιαύτην εἰρήνην καταφρονεῖν τῶν… ἐν τοῖς ἱεροῖς καί θείοις οἴκοις συνάξεων,

… διά ταῦτα σπουδῇ πολλῇ τῶν θεοστεφῶν ἁγίων αὐτοκρατόρων μου πᾶσα τῶν ἀρχιερέων θεία χορεία καί πάλιν ἐπί τό αὐτό συναθρίζεται. Σύν οἷς ἡ μετριότης ἡμῶν, μετακαλεσαμένη τούς τῆς τοιαύτης ἀπάτης προστάτας καί ἀρχηγούς , καί τούτων πολλούς διορθωσαμένη διδασκαλίαις καί παραινέσεσιν, ὡς εἶδέ τινας ἐξ αὐτῶν τῇ οἰκείᾳ πλάνῃ διά τέλους ἐμμείναντας, ἀπόφασιν κοινῇ τῇ ψήφῳ κατά τούτων ἐξήνεγκεν. Ἥτις καί πάντας τούς οὕτως ἔχοντας ἱερωμένους μέν ὄντας ἐν ὁποιοδήτινι τάγματι, εἴτε τῷ τῆς ἀρχιερωσύνης ἐνθεωροῦντες σεμνώματι, εἴτε πρσβύτεροί εἰσι τόν βαθμόν, εἴτε τοῖς διακόνοις συγκαταλέγονται, τούτους πάντας, πρός δέ καί μοναχούς καί αὐτούς ἱερωσύνης παντοίας περικειμένους ἀξίωμα, καθαιρέσει καί ἀναθέματι καθυπέβαλε. Λαϊκούς δέ καί ἄλλως αὖ μοναχούς,  οἵτινες καί ἰδιῶται καλοῦνται διά τό μηδόλως ἱερωσύνῃ κοσμεῖσθαι, … ἀφορισμῷ καί ἀναθέματι καί τούτους παρέπεμψεν.

… τήν ἀποστολικήν ἐκκλησίαν τῆς Ρώμης ὀρθόδοξον οἴδαμεν, ὁμογνωμοῦντες ταύτῃ κατά τήν ἔννοιαν. 

 ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ π. ΦΩΤΙΟΥ ΒΕΖΥΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ


ΩΡΑΙΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ π. ΦΩΤΙΟΥ ΒΕΖΥΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
=====
Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου.
Απολαμβάνοντας το υπέροχο δοξαστικό της Κυριακής των Αγίων Πατέρων…
Ας ελεγχθούμε γιατί δεν είμαστε ακόλουθοι αυτών των Αγίων Πατέρων. 
Γιατί αναιρούμε τα όσα εκείνοι θέσπισαν. 
Γιατί ονομάζουμε «Ορθοδόξους» τους υπό εκείνων αναθεματισμένους κακοδόξους αιρετικούς. 
Ας δούμε γιατί οι καταδικασμένοι από την Δ’ και όχι μόνον Οικουμενική Σύνοδο, αιρετικοί Μονοφυσίτες και κατόπιν οι καταδικασθέντες από την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο, Μονοθελήτες και Μονοενεργήτες, δίχως ν’ απαρνηθούν τις πλάνες τους θεωρούνται ορθόδοξοι;
Ας ανησυχήσουμε, για το γεγονός ότι όλοι οι παραπάνω αιρετικοί αποχαρακτηρίζονται και ονομάζονται πλέον ως«Ανατολικοί Ορθόδοξοι» ή και γενικώς «Ορθόδοξοι»; (1993 Μπάλαμεντ).
Ας ανησυχήσουμε για τις εξελίξεις. Μετά την «Kολυμπάρια σύνοδο» τα «τσιράκια» του Οικουμενισμού και οι υπηρέτες του Π.Σ.Ε. (Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών), τι άλλο μας ετοιμάζουν;
Ας διαπιστώσουμε επιτέλους ότι υπερίσχυσε η πολιτική, η πλάνη, και η κακοδοξία αλλά και ο ύπουλος πόλεμος των σκοτεινών δυνάμεων, έναντι της Εκκλησίας του Χριστού;
Ας συναισθανθούμε σε τι αποστασία σε σχέση με τις επιταγές των Αγίων Πατέρων βρισκόμαστε.
ΠΗΓΗ:
Σάλπισμα ζωής

Αίρεση και Εκκλησία

485652-kyriaki orthodoxias

Απόστολου Σαραντίδη

 

Αίρεση γενικά αποκαλείται το θεολογικό σύστημα το οποίο έχει απορριφθεί από την Εκκλησία διότι σφάλει ως προς την αλήθεια η οποία είτε αποτελεί εμπειρική βίωση και όραση του Θείου ή συνήθως διατυπώνεται με σαφήνεια από Οικουμενική Σύνοδο. Ως αίρεση νοείται η ανατροπή της πίστεως, η εκτροπή από την αποκαλυφθείσα αλήθεια, η αστοχία περί την αλήθεια, το ναυάγιο περί την πίστη, ψευδοδιδασκαλία, ψευδοπροφητεία, εκφυλισμός του εκκλησιαστικού γεγονότος, βλασφημία, ενώ κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, στην αίρεση «η διαφορά φαίνεται παρευθύς και αμέσως περί την της εις Θεόν πίστεως». Κατά τον Μέγα Βασίλειο, η αίρεση αποτελεί εναντίωση στο Ευαγγέλιο και στην «υγιαίνουσα διδασκαλία», «καινοτομία περί την πίστην» η οποία τραυματίζει την εκκλησιαστική συνοχή. Όλες, μα όλες οι αιρέσεις που παρουσιάστηκαν στην ιστορία της Εκκλησίας  στο κοινό χριστιανικό πλαίσιο κινούνταν πάντοτε μέσα στον θρησκειοποιημένο ατομοκεντρικό χώρο της θρησκείας.

Θα πρέπει όμως να τονιστεί πως η αίρεση διαφέρει από το σχίσμα. Το σχίσμα έχει να κάνει με διοικητική – νομολογιακή διαφορά και δεν είναι απαραίτητο ένας σχισματικός να είναι κατ’ ανάγκη και αιρετικός αλλά μπορεί και να είναι. Βέβαια στον χώρο της παρανόησης, εσφαλμένα ένας αιρετικός συχνά μπορεί να αποκαλείται σχισματικός ή και αντίστροφα.

Κατόπιν ομολογίας Αγίων Πατέρων δι’ Αγίου Πνεύματος, η αίρεση αποτελεί σε τελική ανάλυση βλασφημία είτε κατά της Αγίας Τριάδος είτε μεμονωμένα κατά των Υποστάσεών της και για τον λόγο αυτό η κριτική που της γίνεται είναι αυστηρότατη σε σημείο να παρεξηγείται από κατά καιρούς αδαείς περί των εκκλησιαστικών ζητημάτων. Είναι περίπου σαν να βγαίνει κάποιος δημόσια ή ιδιωτικά και να αρχίζει να λέει: «… τον Χριστό σου, … την Παναγία σου κλπ.» Σχηματικά, είναι ακριβώς το ίδιο. Είναι βλασφημία κατά του Θείου και φυσικά ουδεμία «πνευματική» επικοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει με αυτόν έως ότου συνέλθει και μετανοήσει. Με μια σημαντική επισήμανση όμως η οποία παραπέμπει στο παράδειγμα του ιερού Αυγουστίνου. Ο αιρετικός που δεν έχει επίγνωση του τι πράττει ή δεν του έχει υποδειχθεί το λάθος, δεν είναι δυνατό να αντιμετωπίζεται με την ίδια αυστηρότητα. Για παράδειγμα, τα εκατομμύρια «πιστών» όλων των αποχρώσεων ακόμη και μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Η πλειοψηφία αυτών αδιάφορη και «χλιαρή». Ούτε που αντιλαμβάνονται τι γίνεται και τι τους «ξημερώνει». Για τον συνειδητοποιημένο αιρετικό και πνευματικά επικίνδυνο, ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος προειδοποιεί: «αρετικν νθρωπον μετ μίαν κα δευτέρανουθεσίαν παραιτο», διότι τον έχει ως υποχείριό του ο Διάβολος και τον οδηγεί γραμμή προς τον πνευματικό θάνατο φορώντας του πνευματικά παραμορφωτικά γυαλιά για να κοιτάζει άλλον Χριστό. Το τραγικό είναι ότι δεν βλέπει. Απλά κοιτάζει. Μόνο η προσευχή χωρεί για αυτόν με μεγάλη αγάπη. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει η Θεία Χάρις κατά τη συνείδησή του.

Εκκλησιαστικά δεν υπάρχει μεγάλη και μικρή αίρεση. Κάθε απόκλιση από την αλήθεια, κάθε προσπάθεια νόθευσης του διάφανου κρυστάλλου της Εκκλησίας, κάθε εκτροπή και εκφυλισμός που διαστρέφει και Πατριάρχης ακόμη, αποτελεί πληγή για τα μέλη της η οποία «αιμορραγεί και μολύνει» τον νου και την ψυχή και είναι καταδικαστέα. Οδηγεί δηλαδή απευθείας και ύπουλα προς τον πνευματικό θάνατο. Και το δραματικό είναι πως αυτό πολύ δύσκολα γίνεται αντιληπτό. Κάποτε ο Διάβολος μέσω κάποιων κακόβουλων πήγε να πειράξει έναν σεβάσμιο γέροντα στο Άγιο Όρος, κατά τη συνήθη τακτική του εκεί, με σκοπό να τον οδηγήσει στην οίηση και τον ξιπασμό κι εκείνος τους αντιμετώπιζε με άκρα ταπείνωση: «Είσαι κλέφτης – Είμαι. Είσαι ψεύτης – Είμαι. Είσαι λαίμαργος – Είμαι. Είσαι πόρνος – Είμαι. Είσαι αιρετικός – Όχι, δεν είμαι». Στο ερώτημα του υποτακτικού του γιατί στο τελευταίο απάντησε έτσι, του είπε πως σε όλα τα υπόλοιπα αμαρτήματα θα μπορούσε να βάλει μετάνοια και να σωθεί, με την αίρεση όμως είναι χαμένος «από χέρι». Τόσο μεγάλη σημασία δίνουν οι Πατέρες στο πρόβλημα αυτό αρκεί να τίθεται με προσοχή στις πραγματικές του προοπτικές και διαστάσεις και πάντοτε υπό τους κόλπους της Εκκλησίας. Ο αιρετικός πιστεύει σε αλλοτριωμένο, άρα άλλον Θεό – είδωλο δηλαδή είναι κατά βάση ειδωλολάτρης.

Για να μιλήσουμε «έξω απ’ τα δόντια», με κομπογιαννίτες αιρετικούς «ιατρούς» και λανθασμένη φαρμακευτική αγωγή και θεραπεία δεν σώζεται ο πάσχων πτωτικός άνθρωπος, τόσο κατά σάρκα όσο και κατά πνεύμα. Αυτό είναι ανάγκη να γίνει κατανοητό και επιπρόσθετα η μη εκκλησιαστική σύμπραξη με αιρετικούς γίνεται μόνο από αγάπη, προς νουθεσία δική τους και προστασία ημών. Οι ιεροί κανόνες απαγορεύουν τη συμπροσευχή και τη συλλειτουργία σε αιρετικό περιβάλλον. Σε καμία όμως περίπτωση αυτό δεν έχει να κάνει με την ιερότητα του ανθρώπου όποιος κι αν είναι ό,τι κι αν έχει πράξει αυτός καθ’ αυτός αλλά με την αίρεση που μεταφέρει. Ο άνθρωπος ως μοναδική εικόνα Θεού, τιμάται από την Εκκλησία σε όλες του τις διαστάσεις.

Ο Α.Κ.Σαραντίδης είναι δάσκαλος στην Καβάλα και πολιτικός επιστήμων

ΠΗΓΗ.ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΖΩΗΣ

Η ορθόδοξη πίστη και η «νέα πίστη» ήγουν απιστία των οικουμενισ τών!

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Αποτέλεσμα εικόνας για όρθόδοξη πίστη
 
«Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει 
 
τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. 18, 8)

Ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀσπίδα μας (Ἐφ. 6, 16), εἶναι ἡ βασικὴ προϋπόθεση καὶ ἡ μία ὁδὸς τῆς σωτηρίας μας. Διότι ὅπως λέει ὁ Παῦλος στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του: «καθὼς γέγραπται· ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται… δικαιοσύνη δὲ Θεοῦ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἰς πάντας καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς πιστεύοντας·… λέγομεν γὰρ ὅτι ἐλογίσθη τῷ ᾿Αβραὰμ ἡ πίστις εἰς δικαιοσύνην». Ἡ θεμελιακὴ σημασία της φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος ρωτοῦσε τοὺς ἀνθρώπους πρὶν τοὺς θεραπεύσει ἂν πιστεύουν. Ἀκολούθως ἡ πίστη εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς συνειδητῆς ὑπακοῆς, συμπόρευσης καὶ συνεργείας τοῦ ἀνθρώπου στὸ σωτηριολογικὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ἀναγνωρίζει τὸν Τριαδικὸ Θεὸ ὡς μόνον Θεό, τὶς ἐντολές Του ὡς ἀπαράβατες προϋποθέσεις σωτηρίας, Τὸν ἐπικαλεῖται καὶ Τὸν ἀκολουθεῖ ἀνεξαρτήτως κόστους ἢ ἐπιπτώσεων.

Μὲ τὴν πίστη ἀνακαλύπτει ὁ ἄνθρωπος τὸ πραγματικὸ νόημα τῆς ὑπάρξεώς του καὶ διακρίνει τὸν πραγματικὸ σκοπό της· μὲ τὴν πίστη ἀποφεύγει ὁ ἄνθρωπος τὶς πλᾶνες καὶ τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματά τους. Λέγοντας πίστη δὲν ἐννοοῦμε τὴν ἀποδοχὴ κάποιων θρησκευτικῶν καὶ ἠθικῶν ἀληθειῶν ἀλλὰ τὴν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Τριαδικὸ Θεό, στὸ θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὴ σάρκωση, τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση του Κυρίου. Οἱ Ἅγιοι, τοὺς ὁποίους τιμοῦμε καὶ καλούμαστε νὰ μιμηθοῦμε, ὁμολόγησαν τὸν Χριστό, ὄχι μόνο πιστεύοντας σ’ Αὐτὸν ἀλλὰ καὶ τηρώντας τὶς ἐντολές Του καὶ θυσιάζοντας μὲ χαρὰ ἀκόμα καὶ τὴ ζωή τους: «Ἐμοὶ τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος» (Φιλιππ. 1, 21). Πίστη καὶ τήρηση τῶν Ἐντολῶν, εἶναι ἀλληλοπεριχωρούμενα πράγματα. Ἡ τήρηση τῶν Ἐντολῶν αὐξάνει τὴν πίστη καὶ ἡ πίστη εἶναι βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς θελήσεως, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ τηρήσει τὶς θεῖες Ἐντολὲς καὶ μέσῳ τῶν Ἐντολῶν νὰ ἔχει, κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο, μέσα του τὸν Θεῖο Λόγο «ταῖς Ἐντολαῖς σωματούμενον». Ἄνευ τῆς τήρησης τῶν Ἐντολῶν Του ἡ πίστη μας εἶναι νεκρή (Ἰακ. 2, 20). Λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «ἡ πίστη τελειοῦται, ὅταν τηροῦμε μὲ εὐσέβεια τοὺς νόμους τοῦ Χριστοῦ καὶ πράττουμε τὶς Ἐντολὲς Αὐτοῦ ποὺ μᾶς ἀνακαίνισε» (Ἔκθεσις ἀκριβής, 4,1).

Καὶ ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (Ὑπόμνημα εἰς τὰς Ἐπιστολάς) γράφει: «Μέγα μὲν ἡ πίστις… ἀλλ’ οὐκ ἀρκεῖ καθ’ ἑαυτήν…, ἀλλὰ δεῖ καὶ πολιτείας ὀρθῆς… Ὥστε διὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος… παραινεῖ λέγων· Σπουδάσωμεν εἰσελθεῖν εἰς τὴν κατάπαυσιν ἐκείνην· σπουδάσωμεν, φησίν, ὡς οὐκ ἀρκούσης τῆς πίστεως, ἀλλ’ ὀφείλοντος προτεθῆναι καὶ τοῦ βίου, καὶ πολλὴν τὴν σπουδὴν γίνεσθαι. Δεῖ γὰρ ὄντως καὶ πολλῆς σπουδῆς ὥστε εἰσελθεῖν εἰς τὸν οὐρανόν».

Ὁ προφητάναξ Δαυίδ μᾶς δίδαξε, ὅτι ἡ πίστη εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς κάνει νὰ ὁμολογοῦμε τὸν Χριστὸ «ἐπίστευσα διὸ ἐλάλησα» (115, 10) καὶ ἡ τήρηση τῶν Ἐντολῶν Του μᾶς προφυλάσσει ἀπὸ τὴν ντροπὴ ἀπέναντι στὸν Θεὸ «τότε οὐ μὴ αἰσχυνθῶ ἐν τῷ με ἐπιβλέπειν ἐπὶ πάσας τὰς Ἐντολάς σου» (118, 8).

Γιὰ τὸν ὀρθόδοξο πιστὸ οἱ Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχουν δικανικὸ χαρακτῆρα, ὅπως στὸν Παπισμό, ἀλλὰ λειτουργοῦν ὡς ἀσφαλιστικὲς δικλεῖδες, ποὺ κρατοῦν τὸν ἄνθρωπο μακρυὰ ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὶς Ἐντολές Του ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ὁ ἄνθρωπος τὶς τηρεῖ ἀπὸ ἀγάπη καὶ πίστη στὸν Θεό. Φυλάττοντας ὁ ἄνθρωπος τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ λόγῳ πίστεως, φυλάει τὸν ἑαυτό του. «φύλαττε τὰς Ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, μᾶλλον δὲ σεαυτὸν διὰ τῶν Ἐντολῶν φύλαττε» (Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, Ἠθικά, 2, 7, 277).

Ἀκόμα, πιστεύοντας στὸν ἐνανθρωπίσαντα Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάττοντας τὶς ἐντολές του, γινόμαστε ὑπερασπιστὲς τῆς Ἀλήθειας. Τότε μόνο ἡ ζωή μας ἀληθεύει ἐν Χριστῷ. Ὁ ἀείμνηστος Ἰ. Κορναράκης ἔγραψε σὲ μία ἐπιστολή του: «Τὸ βασικὸ πρόβλημα τῆς ὑπάρξέως μας εἶναι σὲ ποιό μέτρο ἀληθεύει ἡ ζωή μας ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ὁ Χριστός, ἡ κατ’ ἐξοχήν ἀνυπέρβατη ἀλήθεια, μᾶς ὑποχρεώνει, ἐφ’ ὅσον θέλουμε «ὀπίσω αὐτῆς περιπατεῖν», νὰ ἀληθεύουμε ἐν παντί. Ὅταν δὲν τὸ κάνουμε, «παίζουμε ἐν οὐ παικτοῖς», στὸ τραπέζι τῶν εὐαγγελικῶν ἀληθειῶν».

Ὡς ἐκ τούτου ἡ τήρηση αὐτὴ τῶν Ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτομάτως τῆς πίστεως σημαίνει γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἕναν συνεχὴ πόλεμο, μία ἀδιάκοπη μάχη μὲ τὰ πάθη του καὶ μὲ τὸν Διάβολο, ποὺ θέλει νὰ μᾶς σπρώξει, μὲ ἢ χωρὶς τὴν θέλησή μας, στὴν μὴ τήρηση –καὶ ἀκόμα χειρότερα– στὴν κατάργηση τῶν ἐντολῶν αὐτῶν: «Διότι δὲν πράττω αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐσωτερικῶς θέλω, ἀλλὰ κάνω ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μισῶ… Τώρα δὲ δὲν πράττω ἐγὼ τὸ κακόν, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία κατοικεῖ μέσα μου καὶ μὲ ἐξουσιάζει. Διότι δὲν πράττω τὸ ἀγαθόν, τὸ ὁποῖον ἐσωτερικῶς μὲ ὅλην μου τὴν θέλησιν ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ τὸ κακόν, ποὺ δὲν θέλω, αὐτό πράττω» (Ρωμ. 7, 15- 19).

Σ’ αὐτὸν τὸν πόλεμο μᾶς σώζει μόνο ἡ ταπείνωση, ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀδυναμίας μας καὶ ἡ πίστη στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος πιστεύοντας ὁμολογεῖ τότε τὴν ἀδυναμία του «ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;» γιὰ νὰ σωθεῖ διὰ τῆς πίστεως. Ἀντιθέτως ἂν δὲν κατέχουμε τὰ παραπάνω καὶ πιστεύουμε περισσότερο στὶς δυνατότητές μας ἀπ’ ὅ,τι στὸν Θεό, τότε ἡ πίστη μας νοσεῖ (Ἰσσὰκ ὁ Σύρος, Λόγος 12, 16), καταλήγει σὲ ἀπιστία καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀναίρεση τῶν Ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν κατάργησή τους.

Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση ὁ ἄνθρωπος δὲν βρίσκεται πιὰ στὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας ἀλλὰ στὸν κατήφορο τῆς ἀπωλείας. Βυθίζεται ὅπως ὁ Πέτρος στὴν θάλασσα τῆς ἀπιστίας του (Ματθ. 14, 28) καὶ ἀντὶ νὰ συνεργεῖ, ἀντιμάχεται τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Πολλὲς εἶναι οἱ αἰτίες ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἀποφεύγουν, παρερμηνεύουν, διαστρέφουν τὶς θεῖες Ἐντολὲς καί, βέβαια, τὴν παραδοθεῖσα Πίστη, καὶ δημιουργοῦν -σὲ ἀντικατάσταση αὐτῶν τῶν Ἐντολῶν- ἄλλες διαφοροποιημένες ἢ καὶ ἀντίθετες ἀπ’ ἐκεῖνες ποὺ ἔδωσε ὁ Θεός. Δηλαδὴ δημιουργοῦν τὶς αἱρέσεις. Βασικὲς αἰτίες εἶναι ὁ ἐγωϊσμὸς καὶ τὰ πάθη, δηλαδὴ ἡ παραθεώρηση, ἡ ἄρνηση τῶν Ἐντολῶν. Καὶ ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος συνειδησιακά γνωρίζει τὴν πτώση του καὶ ποιόν ἀρνεῖται, δημιουργεῖ μὲ τὴν αἵρεση, μία «νέα πίστη», προσαρμοσμένη στὶς ἐπιθυμίες του, ἑλκυστικὴ στὴν ἐπιφάνεια μὰ σάπια στὴν οὐσία της, διαστρεβλωμένη, ψευδή, καταστροφικὴ γιὰ τὸν ἴδιο καὶ τοὺς συνανθρώπους του.

Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη τῶν οἰκουμενιστῶν (ποὺ δυστυχῶς, κοινωνοῦντες μαζί τους, τὴν προσεταιρίζονται, ἢ τὴν προσλαμβάνουν, τὴν ἀποδέχονται καὶ οἱ ὀρθόδοξοι ποιμένες καὶ πιστοί). Μία πίστη ποὺ δὲν ὁδηγεῖ στὴν Ζωὴ ἀλλὰ στὸν πνευματικὸ θάνατο. Οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι σὰν τὸν ἐπίσκοπο τῶν Σάρδεων (Ἀποκ. 3, 1) σωματικὰ μὲν ζωντανοί, ἀλλὰ πνευματικὰ νεκροί. Νοσοῦντες τῇ πίστει (δηλ. ἀπιστοῦντες ἀπέναντι στὸν Θεό), δημιούργησαν μία νέα πίστη, τὸν Οἰκουμενισμό. Οἱ Οἰκουμενιστὲς διαστρέφοντας τὴν πίστη, ὁμοιάζουν μὲ αὐτούς, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «καθὼς δὲν ἔκριναν καλὸν καὶ δὲν θέλησαν νὰ κατέχουν τὴν ἀληθῆ καὶ σοφῆ γνώση περὶ τοῦ Θεοῦ, παρεχώρησεν ὁ Θεὸς νὰ παραδοθοῦν καὶ ὑποδουλωθοῦν εἰς νοῦν ἀνίκανον νὰ διακρίνη τὸ ὀρθόν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διαπράττουν αὐτὰ τὰ ἀπρεπῆ καὶ ἐπαίσχυντα. Καὶ ἔτσι γέμισαν καὶ διεποτίσθησαν, κατὰ τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, ἀπὸ κάθε ἀδικίαν, πορνείαν, πονηρίαν, πλεονεξίαν, κακίαν· ἐγέμισαν ἀπὸ φθόνον, φόνον, φιλόνικη διάθεση, δολιότητα καὶ κάθε κακοήθειαν. Ἔγιναν κρυφοὶ κατήγοροι σιγοψιθυρίζοντες μεταξύ των εἰς βάρος τῶν ἄλλων, θρασεῖς συκοφάντες τῶν ἀπόντων, γεμάτοι μῖσος ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, ὑβριστές, φαντασμένοι καὶ κομπαστές, ἐπιδειξιομανεῖς, ἐπινοητὲς κακῶν εἰς βάρος τῶν ἄλλων, ἀσεβεῖς καὶ ἀνυπάκοοι ἀπέναντι τῶν γονέων· ἄνθρωποι χωρὶς σύνεση, ποὺ χωρὶς ντροπὴ καταπατοῦν τὸν λόγον τους καὶ τὶς συμφωνίες ποὺ ἔχουν κάνει, ἄστοργοι ἀπέναντι τῶν οἰκείων τους, ἀδιάλλακτοι καὶ μνησίκακοι, σκληροὶ καὶ ἀνάλγητοι στὴν ξένη δυστυχία. Αὐτοί, μολονότι γνώρισαν καλὰ τὸ θέλημα καὶ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, ὅτι δηλαδὴ ὅσοι διαπράττουν τέτοια πονηρὰ ἔργα εἶναι ἄξιοι θανάτου (σημ. ψυχικοῦ), ὄχι μόνον πράττουν αὐτά, ἀλλὰ ἀπὸ ψυχικὴ πώρωση καὶ κακότητα ἐπιδοκιμάζουν μὲ ὅλη τους τὴν καρδιὰ καὶ ἐκείνους ποὺ τὰ πράττουν» (Ρωμ. 1, 28-32).

Δημιούργησαν ἕνα «νέο σύμβολο τῆς πίστεως» (https://paterikiparadosi.blogspot.de/2017/07/blog-post_71.html) καταργώντας τὸ ἕνα Σύμβολο τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Δημιούργησαν «νέους Κανόνες», καταργώντας τοὺς ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ὀνομάζοντάς τους «τείχη τοῦ αἴσχους» (http://aktines.blogspot.de/2016/12/blog-post_851.html).

Δημιούργησαν «νέου τύπου Ἁγίους», ὅπως ὁ Φραγκίσκος τῆς Ἀσίζης (http://www.amen.gr/article/oi-agioi-modestos-kai-fragkiskos-prostates-twn-zwwn), καταργώντας τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας ὡς «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχέκακου ὄφεως» (http://www.impantokratoros.gr/5B7D31CF.el.aspx).

Δημιούργησαν μία «νέα Ἐκκλησιολογία» (Π.Σ.Ε.) καταργώντας τὴν Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

Δημιούργησαν μία «νέα θεολογία» (μεταπατερική, βαπτισματική, περὶ διηρημένης Ἐκκλησίας, περὶ πρωτείου, ἐπισκοποκρατία κλπ.), καταργώντας τὴν ὀρθόδοξη θεολογία τῶν Πατέρων.

Δημιούργησαν μία «νέα εὐσέβεια» (γεροντισμός, ἐκκοσμίκευση, νεοσχολαστικισμός, ὀνοματοκρυπτισμός, κλπ.) καταργώντας τὸ ὀρθόδοξο ἦθος.

Δημιούργησαν ἕναν «νέο Ἐπίσκοπο-Δεσπότη», καταργώντας τὸν Ἐπίσκοπο-Ποιμένα.

Δημιούργησαν ἕνα «νέο συνοδικὸ σύστημα» τῆς ψήφου μόνο τῶν προκαθημένων, τῶν αἱρετικῶν παρατηρητῶν, τῶν μπράβων, τῶν συναυλιῶν, τῶν ἐκλεκτῶν ἐδεσμάτων (Κολυμπάρι), καταργώντας τὸν ὁμολογιακὸ χαρακτῆρα τῶν Οἰκουμενικῶν συνόδων.

Δημιούργησαν τὶς συζητήσεις τῶν συνεδρίων, τῶν σαλονιῶν καὶ τοῦ ἐκλεκτισμοῦ καταργώντας τὸ κήρυγμα, τὴν κατήχηση καὶ τὸν σεβασμὸ ἀκόμα καὶ στὸν μικρότερο τοῦ ποιμνίου.

Ἐμεῖς καλούμαστε νὰ διαλέξουμε: θὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε ἢ θὰ ἀκολουθήσουμε μιμούμενοι τὸν Παῦλο, ποὺ μᾶς προειδοποίησε καὶ μᾶς δίδαξε: «ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν, καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται. σὺ δὲ νῆφε ἐν πᾶσι, κακοπάθησον, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον…»; Ἂν ἀκολουθήσουμε τὸν Παῦλο, ἴσως κάποτε νὰ μπορέσουμε νὰ ποῦμε καυχώμενοι ἐν Κυρίῳ«τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα» (Β Τιμ. 4, 3-7).

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Αλεξάντερ Σμορέλ, ο αντιναζιστής νεομάρτυρας (13 Ιουλίου 1943)

Αντέχουμε...

Νεομάρτυς Αλέξανδρος εκ Μονάχου: Η μνήμη του τιμάται στις 13 Ιουλίου, επέτειο της θανάτωσής του με αποκεφαλισμό. «Λαιμητόμω τελειούται» θα μπορούσε να είναι η διατύπωση, αφού ο νεομάρτυρας αποκεφαλίσθηκε, καταδικασμένος σε θάνατο για «εσχάτη προδοσία» από το ναζιστικό καθεστώς, σε ηλικία 25 ετών.

Πρόκειται για τον Αλεξάντερ Σμορέλ, συνιδρυτή μαζί με το φίλο του Χανς Σολ, της αντιναζιστικής οργάνωσης «Λευκό Ρόδο», η οποία με προκηρύξεις που απέστελλε ταχυδρομικά προσπαθούσε να εξεγείρει τη συνείδηση των Γερμανών κατά του καθεστώτος.

Την αγιοκατάταξη πληροφορούμαστε από την επίσημη ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Μόσχας (6.2.2012 στα ρωσικά). Ο άγιος εικονίζεται με τη λευκή ιατρική μπλούζα και να κρατά ένα σταυρό μαζί μ’ ένα άσπρο τριαντάφυλλο, σύμβολο του Λευκού Ρόδου και ταυτόχρονα πασχάλιο σύμβολο, σύμβολο της νίκης της ζωής πάνω στο θάνατο.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 3.303 επιπλέον λέξεις

Τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» ΓΕΡΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΔΟΧΕΙΑΡΙΤΗΣ.

 

unnamed (1)

Τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν»

Τὰ ἀπόβραδα, ὅταν οἱ μοναχοί μου ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὶς οἰκοδομές, οἱ κηπουροὶ ἀπὸ τοὺς κήπους καὶ ἄλλοι ἀπὸ ποικίλες μαστοριές, συνάζονται στὸν χῶρο τοῦ ἡγουμενείου. Σ᾽ αὐτὴν τὴν καλογερικὴ σύναξη πάντοτε ἕνας μοναχὸς καλοδιαβαστὴς μᾶς ἀναγινώσκει παλαιὰ καὶ νέα καὶ ἐπίκαιρα ἐκκλησιαστικά. Ἀρκετὲς ἡμέρες σ᾽ αὐτὴν τὴν ἄτυπη σύναξη ἀκροάστηκα τὶς ἀποφάσεις τῆς συνόδου τῆς Κρήτης. Βέβαια ὁ συγγραφέας φαίνεται νὰ μὴν ἔχη διαβάσει ποτὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἀγνοεῖ ὅτι ἡ διδαχὴ τοῦ Κυρίου εἶναι ἁπλῆ, κατανοητή, λευκοφορεμένη, χωρὶς πτυχὲς καὶ σκιές. Εἶναι καὶ αὐτὸς ἕνας ἀπὸ τοὺς σύγχρονους ποὺ πιστεύουν ὅτι ὅσο πιὸ δύσκολα γράφουν, ὅσο πιὸ δυσνόητα ἀποδίδουν τὴν διδαχὴ τῆς Ἐκκλησίας, τόσο περισσότερο φαίνονται ἀνεβασμένοι πνευματικὰ καὶ πεπαιδευμένοι. Ἔτσι, αὐτὰ ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴν σύνοδο μᾶλλον τά ἀπηύθυνε σὲ ἐπίπεδο μορφωμένων καὶ ὄχι στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ.

 

Τὸ ἄλγος τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ γι᾽ αὐτὴν τὴν σύνοδο εἶναι ἀνίατο, γιατὶ δὲν κατάλαβε ποιὸς ἦταν ὁ σκοπός της. Νὰ καταπολεμήση κάποια αἵρεση ποὺ μᾶς μαστίζει ἢ νὰ μᾶς ρίξη στὴν κοιλάδα τῆς γυναικὸς τοῦ Λώτ; Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ἀνοίξω δυό-τρία παραθύρια, ἂν καὶ ἀπὸ τὰ παραθύρια ἄκουσα ἀπὸ τὰ παιδικά μου χρόνια τὰ ὡραιότερα τραγούδια τοῦ ἔρωτα καὶ τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης. Ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ τραγουδήσω· μᾶλλον κοπετὸν θὰ ποιήσω.

 

Παρακινεῖ ἡ ἐν λόγῳ σύνοδος τὴν συμμετοχὴ τῶν ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο ποὺ καταχρηστικὰ λέγεται Ἐκκλησιῶν. Αὐτὸ τὸ Συμβούλιο τῶν «Ἐκκλησιῶν» τὸ γνώρισα ἀπὸ μικρὸ παιδί. Ἔστελνε τρόφιμα στὰ ἐκκλησιαστικὰ ἱδρύματα. Ἔστελνε μία φασολάδα κομμένη στὴν μέση, ἴσως ὁ προορισμός της δὲν ἦταν γιὰ ἀνθρώπους, κι ἕνα κίτρινο ὀλλανδικὸ τυρί. Τρώγωντάς τα αὐτὰ τὰ παιδιὰ στὴν τράπεζα τῆς Σχολῆς, γέμιζε ἡ ψυχή τους ἀγωνία νὰ προλάβουν. Κι ἐμεῖς ποὺ προτιμούσαμε νὰ μείνουμε νηστικοί, παρὰ νὰ τὰ γευθοῦμε, ἐμπαικτικὰ τοὺς λέγαμε: «Γρήγορα, ριβέρνεις-δὲν ριβέρνεις». Κι ὅταν εὕρισκε πληρωμένο τὸ ἀναγκαῖο, ἀπ᾽ τὸ παράθυρο πηδοῦσε στὸ κτῆμα τοῦ Σώστη, γιὰ νὰ μὴν ἀποδοκιμαστῆ. Δυστυχῶς, ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ Πολιτεία ποτὲ δὲν μπόρεσαν νὰ φανοῦν ἀρωγοὶ στὰ εὐαγῆ αὐτὰ ἱδρύματα καὶ περίμεναν νὰ λειτουργήσουν μὲ τὰ θαυμάσια αὐτὰ προϊόντα τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν»!

 

Κάπου ἐκεῖ στὶς ἀρχὲς τοῦ ᾽60 ἔγινε ἕνα τέτοιο συμβούλιο στὸ νησὶ τῆς Ρόδου. Εἰδικὸ καράβι μετέφερε τοὺς συνέδρους στὴν Ρόδο. Μέσα στὸ καράβι λειτούργησαν καὶ οἱ ὀρθόδοξοι καὶ ὅλες οἱ ἀποχρώσεις τοῦ προτεσταντισμοῦ. Συμμετεῖχε καὶ ὁ μακαριστὸς καθηγητὴς Παναγιώτης Τρεμπέλας. Οἱ προτεστάντες, μόλις τελείωσε ἡ λειτουργία τους, ὅ,τι ἀπέμεινε στὸ σκεῦος ποὺ λειτούργησαν, ἀνοίξανε τὸ φινιστρίνι τοῦ καραβιοῦ καὶ τὸ πέταξαν στὴν θάλασσα! Καὶ εἶπε τότε ὁ κυρ-Παναγιώτης ὁ θεολόγος: «Ἀγενὴς ἡ πρᾶξις. Καὶ σ᾽ ἕνα ξένο σπίτι νὰ πάω, ἂν μείνη κάτι στὸ ποτήρι ποὺ μὲ κέρασαν, δὲν θ᾽ ἀνοίξω τὸ παράθυρο νὰ τὸ πετάξω ἔξω».

 

Στὴν Ρόδο, σὲ μιὰ συνεδρία, μίλησε ἕνας προτεστάντης ἕνα ὁλόκληρο ἀπόγευμα. Ὅλοι θαύμασαν τὴν παιδεία του. Τὸ βράδυ ἔφαγαν ὅλοι στὸ ἑστιατόριο τοῦ ξενοδοχείου. Μετὰ τὸ φαγητὸ ἀνέβηκαν στὰ δωμάτια. Ὁ γερο-Ἰσίδωρος ὁ Καλύμνου ἀργοπόρησε καὶ ἀνέβηκε σιγά-σιγὰ νὰ βρῆ τὸ δωμάτιό του. Καταλάθος ἀνοίγει τὴν πόρτα ἄλλου δωματίου καὶ βλέπει τὸν σπουδαῖο λαλήσαντα προτεστάντη ἐπιβήτορα. Ἥρεμα τοῦ λέγει: «Excuse me». Ἔκλεισε τὴν πόρτα ὁ γερο-Ἰσίδωρος καὶ ὅλη νύχτα σκεπτότανε: «Τί θέλουμε ἐμεῖς μ᾽ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους; Αὐτοὶ οἱ περισσότεροι εἶναι ἀρειανοί, δὲν πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός. Εἶναι ἀντιτριαδίτες, ἀρνοῦνται τὴν Ἁγία Τριάδα».

 

Ἂς μᾶς ἔλεγε αὐτὴ ἡ σύνοδος τὶ ὠφέλεια ἔχουμε νὰ συνδιαλεγώμαστε μ᾽ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι, δόξα τῷ Θεῷ, ἔχουν καλύτερη παιδεία ἀπὸ μᾶς καὶ ἂν θέλουν νὰ μάθουν τὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, τοὺς εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο. Ποιός λόγος συντρέχει νὰ παρευρισκώμαστε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι στὰ συνέδρια τῶν ἀρειανῶν καὶ ἀντιτριαδιτῶν; Τί ἀποκομίσαμε ἀπὸ αὐτὰ τὰ συνέδρια; Καὶ αὐτοὶ τί ὠφελήθηκαν ἀπὸ μᾶς τοὺς ὀρθοδόξους καὶ πόσοι ἔγιναν ὀρθόδοξοι ἀπὸ αὐτούς;

 

Τὰ λόγια μας καὶ τὶς κουβέντες μας τὶς ξέρουνε πολὺ καλά. Μήπως πήγαμε ἐκεῖ μὲ παρουσία ἀσκητική; Ἢ παρευρεθήκαμε μὲ παρουσία μαρτυρική; Πιστεύω ὄχι, γιατὶ οἱ σύνεδροι πηγαίνουν γιὰ ἐπίδειξη γνώσεων καὶ ἀναβάθμιση τῆς προσωπικότητάς τους στὸν κόσμο. Τὶ μεγάλο κακὸ κάνουμε! Νὰ σπρώχνουμε τὶς ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες σὲ συνέδρια ἀντιχρίστων καὶ ἀντιθέων. Τὰ συνέδρια αὐτὰ νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ τὰ ἀποκαλέσω τὴν πηγάδα τοῦ Μελιγαλᾶ, ὅπου ἔρριξαν οἱ τότε κρατοῦντες ζωντανοὺς καὶ πεθαμένους μέσα, χωρὶς καμμία ἐλπίδα σωτηρίας. Σ᾽ αὐτὴν τὴν πηγάδα τὴν ὀνομαστὴ καὶ χαρακτηριστικὴ θέλει νὰ μᾶς ρίξη ἐπίσημα καὶ ἡ Ἐκκλησία μας;

 

Ἐπιτέλους, ἔχουμε δικά μας ἀμπελοχώραφα νὰ καλλιεργήσουμε. Δὲν χρειάζονται ἐπεκτάσεις. Ἂς δοῦμε καὶ ἂς κλάψουμε τὴν κατάσταση τῆς Ἑλλαδίτσας σήμερα καὶ ἐκκλησιαστικὰ καὶ πολιτικά. «Γενοῦ ἵλεως, Κύριε.» Τὸ πάπλωμά μας πιὰ δὲν φτάνει νὰ μᾶς σκεπάση. Τό ᾽φαγε ὁ σκόρος τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀνωμαλίας καὶ τῆς ἀνηθικότητας, καὶ ὅλων αὐτῶν τῶν ζιζανίων ποὺ περιτρέχουν τὴν ἑλλαδικὴ ἐπικράτεια. Διαβάστε τὶ θὰ διδάσκονται τὰ παιδιὰ στὰ σχολεῖα καὶ ἐπιτέλους ἐξεγερθῆτε καὶ ἀφῆστε τὰ παγκόσμια συμβούλια, στὰ ὁποῖα βασιλεύουν τὰ δαιμόνια ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὰς ἐρήμους. Πάψανε νὰ κάνουνε συνάξεις ἐκεῖ ποὺ δὲν ἐπισκοπεῖ ἄνθρωπος, γιατὶ βρήκανε πιὸ καλὰ καὶ πιὸ ἀποδοτικὰ τὸ συνέδριο τοῦ παγκοσμίου συμβουλίου τῶν λεγομένων ἐκκλησιῶν. «Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν» ὁμολογοῦμε στὸ σύμβολο τῆς πίστεως, ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ κρατοῦντες ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ πιστεύουν καὶ σὲ ἄλλες «ἐκκλησίες», ποὺ ἔφτιαξαν ἄνθρωποι πονηροὶ καὶ γόητες. «Ἐλεῆμον, ἐλέησον ἡμᾶς.»

 

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης