IΣΤΟΡΙΚΗ, ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ  Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΕΠΙ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος                                                                                      

01-12-2021

Μέ ἀφορμή τήν ἐπικείμενη ἔλευση τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου στήν Ἑλλάδα, καί συγκεκριμένα στήν Ἀθήνα καί τήν Λέσβο, στίς 4 μέ 6 Δεκεμβρίου, τήν ἐπίσκεψή του στήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν[1], τήν ὑποδοχή του ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου 4 Δεκεμβρίου, καί τήν ἐπίσκεψη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στόν Ποντίφικα στό Ἀποστολικό Μοναστήρι τό βράδυ τῆς Κυριακῆς 5 Δεκεμβρίου[2], θά θέλαμε νά ὑπενθυμίσουμε τά ἑξῆς :  

1. «Στούς Ἰησουΐτες πρέπει νά κλειστοῦν οἱ λιμένες τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἀποκλείονται στούς πειρατές»

Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ Πάπας Φραγκῖσκος εἶναι Ἰησουΐτης. Ὁ Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, μετά τίς σπουδές του στή σχολή στό Βίλα Ντεβότο, ἐντάχθηκε στό τάγμα τῶν Ἰησουϊτῶν στίς 11-03-1958.

Ἀδαμάντιος Κοραής, ὁ ὁποῖος μόνο ὡς θρησκόληπτος δέν θά μποροῦσε νά χαρακτηριστεῖ, λέγει : «Ἀπό ὅλα τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας τά μοναστικά τάγματα, εἰς τούς Ἰησουΐτας μάλιστα πρέπει νά κλεισθῶσιν οἱ λιμένες τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἀποκλείονται εἰς τούς πειρατάς. Προσέχετέ τους, φίλοι ὁμογενεῖς, μέ πλειοτέραν προσοχῆς ὅσης ὁ Χριστός παρήγγειλε τούς Ἀποστόλους νά προσέχωσι τούς Φαρισαίους. Διότι, αὐτοί ὑπερέβαλαν καί τήν φιλαρχίαν καί τήν πλεονεξίαν καί αὐτήν τήν ὑποκρισίαν τῶν παλαιῶν Φαρισαίων»[3].

2. Ἡ ἀνθελληνική πολιτική τοῦ Βατικανοῦ

Ἡ διά μέσου τῶν αἰώνων πολιτική τῆς ἀδίστακτης διπλωματίας τοῦ Βατικανοῦ ὑπῆρξε ἐχθρική ἔναντι τῶν ὀρθοδόξων Ἐθνῶν, ἰδιαιτέρως δέ τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

α) Ποιός δέν γνωρίζει σήμερα τίς ἐπαίσχυντες παπικές σταυροφορίες εἰς βάρος τοῦ «σχισματικοῦ» καί «αἱρετικοῦ» Βυζαντίου καί τήν ἐπί δύο αἰώνες φραγκική κατάληψη τῆς Κωνσταντινούπολης, πού ἀποτελεῖ τήν πρώτη ἀλωσή της;

β) Ποιός δέν γνωρίζει σήμερα τόν λόγο τοῦ Πάπα Εὐγενίου Ε΄, κατά τήν ἄλωση τῆς Κωνσταντινούπολης : «Δέν θά χαιρόμουν τόσο πολύ, ἐάν εἴχαμε δέκα νίκες κατά τῶν Τούρκων, ὅσο χαίρομαι σήμερα γιά τήν ὑποδούλωση τῶν σχισματικῶν»;

γ) Ποιός δέν γνωρίζει ὅτι στήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 οἱ Ἕλληνες παπικοί ἦταν μέ τό μέρος τῶν Τούρκων[4];

Ὁ ἱστορικός Σπυρίδων Τρικούπης[5], ἀναφερόμενος στήν στάση τῶν παπικῶν ἔναντι τῆς ἐκραγείσης ἐπαναστάσεως, λέγει κατηγορηματικῶς ὅτι ἐξ αὐτῶν πολύ λίγοι φάνηκαν Ἕλληνες, οἱ δέ λοιποί καί ἀντεῖπον καί ἀντέπραξαν ἐμφανῶς ἤ κρυφίως, εἶχαν δέ καί μυστικές σχέσεις μέ τούς ἐχθρούς τοῦ ἔθνους, τούς Τούρκους. Ὅσες φορές μάλιστα ἡ ἔκβαση τοῦ ἀγῶνα φαινόταν νά βαίνει ὑπέρ τῶν Τούρκων, οἱ παπικοί, ὄχι μόνο χαίρονταν γιά τό γεγονός, ἀλλά καί χωρίς καμμία αἰδώ πανηγύριζαν γι’ αὐτό. Γιά τίς ἐπιτυχίες τῶν Ἑλλήνων αἰσθάνονταν λύπη, χωρίς νά τήν ἀποκρύπτουν.

Φιλήμων λέγει ὅτι οἱ παπικοί μποροῦσαν νά βοηθήσουν τήν ἐπανάσταση διά τῶν προσόδων τους (ἀλλά δέν τό ἔκαναν). Ἡ διαγωγή τῶν Ἑλλήνων τοῦ δυτικοῦ δόγματος στά νησιά (τοῦ Αἰγαίου Πελάγους καί ἰδιαίτερα στά νησιά Σύρο, Τῆνο, Νάξο καί Θήρα) παρουσιάζει ἐπονείδιστο καί ἀποτρόπαιο στίγμα. Μάλιστα παρατηρεῖ μέ πικρία ὅτι ἕνα τέτοιο ἐπεισόδιο δέν μπορεῖ καθόλου νά λησμονηθεῖ, οὔτε ὑπάρχει ἀνάλογο παράδειγμα στά ἔθνη.

Γάλλος φιλέλληνας Colonel Voutier στά ἀπομνημονεύματά του γράφει ὅτι οἱ δυτικόφρονες Ἕλληνες, ὄχι μόνο ἀρνήθηκαν κάθε συμμετοχή καί θετική προσφορά στόν ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας ἀγῶνα, ἀλλά προσπαθοῦσαν νά συμπαρασύρουν στήν ἀπραξία καί τούς ὑπολοίπους συγκατοίκους τους, καί ὄχι σπάνια πετύχαιναν τόν σκοπό τους. Ἐνῶ μέ τήν ἔναρξη τῆς ἐπαναστάσεως παντοῦ ὑψωνόταν ἡ σημαία τοῦ ἀγῶνα, ἀπό τά νησιά τοῦ Αἰγαίου Πελάγους ἡ Σύρος μπόρεσε νά ἀντισταθεῖ στό πανελλήνιο προσκλητήριο, διότι οἱ παπικοί παρότρυναν καί τούς ὑπολοίπους κατοίκους σέ ἀδιαφορία. Οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ, τελῶντας ὑπό τήν προστασία τῆς Γαλλίας, εἶχαν ὑποστεῖ λιγότερα δεινά ἀπό τούς Τούρκους καί ὡς ἐκ τούτου φρονοῦσαν ὅτι ἔπρεπε νά κρατήσουν τό νησί τους μακρυά ἀπό κάθε ἀνάμιξη. Σ’ αὐτό συνέβαλαν οἱ δυτικόφρονες, οἱ ὁποῖοι νόμισαν ὅτι ἔπρεπε νά διαχωρίσουν τήν τύχη τους ἀπό αὐτήν τῶν ἀδελφῶν τους. «Δέν ξέρω», γράφει ὁ Γάλλος φιλέλληνας, «ἄν εἶναι περισσότερο ἐκτιμητέοι στά μάτια τῶν ἄλλων. Ἀλλά, ἀσφαλῶς τό ἔθνος τούς περιφρονοῦσε. Καί ὅταν ἡ Ἑλλάς κατακτήσει τήν ἐλευθερία της, ὅπως δέν συμμερίστηκαν τούς κινδύνους της, ἔτσι θά εἶναι ἀνάξιοι νά συμμεριστοῦν καί τήν εὐτυχία της»[6].        

δ) Ποιός δέν γνωρίζει ὅτι ἡ καταστροφή τεσσάρων ἑκατομμυρίων (4.000.000) Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ λαοῦ στήν Μικρά Ἀσία ὀφειλόταν στίς μηχανορραφίες τοῦ Παπισμοῦ, πού φοβόταν τήν ἐπανεγκατάσταση ἑνός νέου βυζαντινοῦ κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, πού θά ἦταν ἀντίπαλος τοῦ Παπισμοῦ;

Τό Βατικανό, ὅπως καί ἄλλες δυνάμεις, εἶχε παρακινήσει τήν Γαλλία (καί τήν Ἰταλία) νά βοηθήσει τούς Τούρκους, διότι δέν ἤθελε νά πάρουν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες τήν Κωνσταντινούπολη. Τό Βατικανό φοβόταν ὅτι ἡ Ἑλληνορθόδοξη Ἐκκλησία θά γινόταν σοβαρός ἀντίπαλός του, σέ περίπτωση πού θά ἑδραιωνόταν στό παλαιό της κέντρο τοῦ Ἀνατολικοῦ Χριστιανισμοῦ.

ε) Ποιός δέν γνωρίζει τό συγχαρητήριο τηλεγράφημα τοῦ Βατικανοῦ πρός τόν σφαγέα Κεμάλ κατά τήν γενοκτονία τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ;

στ) Ποιός δέν γνωρίζει τήν ἔνοχη σιωπή τοῦ Βατικανοῦ στήν ἑτέρα ἄλωση τῆς Κωνσταντινούπολης τό 1955;

ζ) Ποιός δέν γνωρίζει τήν ἀστοργία τοῦ Βατικανοῦ κατά τό δράμα τῆς κατάληψης τῆς Βορείου Κύπρου ἀπό τούς Τούρκους[7];

η) Ποιός δέν γνωρίζει ὅτι τό Βατικανό ὑπῆρξε συνένοχος τῶν Σκοπιανῶν στήν ἀναγνώριση τοῦ ψευδομακεδονικοῦ κράτους τῶν Σκοπίων;

θ) Ποιός δέν γνωρίζει ὅτι τό Βατικανό περιφρονεῖ καί ἀπομειώνει τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀφοῦ διατηρεῖ στήν Ἀθήνα Οὐνίτη «ἐπίσκοπο», τόν Ἰσπανό Βενεδεκτῖνο Ἐμμανουήλ Νίν, ὑπό τόν τίτλο «Ἑλληνόρυθμος Ἐπίσκοπος Καρακοβίας», τήν στιγμή πού δέν ὑφίσταται οὐνιτική Ἑλληνική κοινότητα; 

3. Ὁ ἐν ἁγίοις πατήρ ἡμῶν Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως ὁ ἐν Αἰγίνῃ ὁ θαυματουργός γιά τό μῖσος τῶν δυτικῶν κατά τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους

 Ὁ ἅγιος Νεκτάριος στό δίτομο ἔργο του «Μελέτη ἱστορική περί τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος» γράφει : «Ἐμεῖς φρονοῦμε ὅτι δύο εἶναι κυρίως οἱ λόγοι τοῦ μίσους τῶν Δυτικῶν κατά τῶν Ἀνατολικῶν˙ τό ἔμφυτο μῖσος τοῦ ψεῦδους κατά τῆς ἀληθείας καί τό ἀδούλωτο τοῦ χαρακτῆρα τοῦ Ἕλληνα»[8]. Καί ἀλλοῦ : «Τί νά πεῖ κανείς μπροστά σ’ αὐτά; Νά κλάψει ἤ νά μυκτηρίσει αὐτές τίς ἀξιώσεις τῶν παπῶν; Φρονῶ ὅτι πρέπει νά κλάψει, διότι πολλά τό Ἑλληνικό Ἔθνος ἔχυσε δάκρυα γιά τέτοιους πάπες, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν οἱ κακοί δαίμονες τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους»[9]. Σέ ἄλλο σημεῖο : «Τό κατά τῶν Ἑλλήνων μῖσος τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, πού ἐμπνεύσθηκε σέ ὅλη τήν Δύση, κατέστησε τούς ἀμαθεῖς λαούς τῆς Δύσεως φανατικούς ἐχθρούς τῶν Ἑλλήνων, τούς ὁποίους θεωροῦσαν ὡς ἐχθίστους αἱρετικούς… Οἱ Σταυροφόροι, ὄχλος ἀμαθής καί φανατικός, ἔτρεφαν ἴσο μῖσος πρός τούς Ἕλληνες, ὅσο καί πρός τούς Ὀθωμανούς»[10]. Ἀλλοῦ : «Οἱ πάπες καί ἁμαρτάνουν καί κολάζονται καί θά κολάζονται μέχρι τήν Δευτέρα Παρουσία˙ ἴσως καί αἰωνίως γιά τά πρός τήν Ἑλληνική Ἐκκλησία κακά καί τίς ψευδενώσεις καί τίς ἀσεβεῖς καί ἀντιχριστιανικές διατάξεις»[11].

Ἐπίλογος

Μέ βάση τήν ἀνωτέρω ἱστορική καί ἐκκλησιαστική προίκα, πού προσπαθήσαμε ἐν συντόμῳ νά καταγράψουμε, θά ἦταν ἄραγε θεμιτό καί δικαιολογημένο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά ὑποδεχθεῖ καί νά ἐπισκεφτεῖ, ἔστω καί ἐθιμοτυπικῶς, τόν διαχρονικό κακό δαίμονα τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Πάπα; Μήπως ἔτσι θά συγκαταλεχθεῖ καί ὁ ἴδιος στούς «κακούς δαίμονες» τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, διαπράττοντας μέγιστο ἐθνικό καί ἐκκλησιαστικό ἔγκλημα, καί θά ἐγκαλεστεῖ γιά γενοκτονία καί κάθαρση τῆς ἐκκλησιαστικῆς, ἱστορικῆς καί ἐθνικῆς μνήμης; Δέν καταπατᾶ, μέ τήν ἔστω ἐθιμοτυπική ἐπίσκεψη, τήν σαφέστατη ἐντολή τοῦ ἁγίου ἐνδόξου καί πανευφήμου Ἀποστόλου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου «εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν καί χαῖρειν αὐτῷ μή λέγετε. Ὁ λέγων γάρ αὐτῷ χαῖρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς»[12], καθώς καί τήν ἀντίστοιχη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου, πανευφήμου καί πρωτοκορυφαίου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὧν αὐτοκατάκριτος»[13];

Πηγή : https://sotiriosnavs.com/ιστορικη-εθνικη-και-εκκλησιαστικη-ιε/  


[1] Ἀρχιεπίσκοπος σέ Κονίτσης : «Αὐστηρῶς ἐθιμοτυπική ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στήν Ἀρχιεπισκοπή», 19-11-2021, https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/46792-arxiepiskopos-se-konitsis-afstiros-ethimotypiki-i-episkepsi-tou-papa-stin-arxiepiskopi

[2] Βατικανό : Ἀναλυτικά τό πρόγραμμα τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στήν Ελλάδα, 16-11-2021, https://www.vimaorthodoxias.gr/diethni-2/vatikano-analytika-to-programma-toy-papa-fragkiskoy-stin-ellada/

[3] ΦΩΤΙΟΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ, Ἀντιπαπικά, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Τύπος, Ἀθήναι 1993.

[4] ΙΩΑΝΝΗΣ Ε. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ – ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΓΡ. ΓΕΡΟΜΙΧΑΛΟΣ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, Ἡ στάσις τῶν Ἑλλήνων καθολικῶν ἔναντι τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, Ἐπιστημονική Ἐπετηρίδα Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. 1971.

[5] ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ, Περί τῆς Ἱστορίας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως.

[6] Περιοδικό «Παρακαταθήκη» 17 (Μάρτιος – Ἀπρίλιος 2001) 35.

[7] ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ,  Ἡ ἀλήθεια διά τόν διάλογον μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη 2007, σσ. 42-44.

[8] ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, Μελέτη ἱστορική περί τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος, τ. Α΄, σσ. 258-259.

[9] Ὅ. π., σ. 298.

[10] Ὅ. π., τ. Β΄, σ. 96.

[11] Ὅ. π., σ. 103.

[12] Β΄ Ἰω. 10-11.

[13] Τίτ. 3, 10-11.

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ Ο ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος                                                                                          06-11-2021

Χθές, Παρασκευή, 05-11-2021, τό κράτους τοῦ Βατικανοῦ ἀνακοίνωσε ἐπίσημα τήν ἐπίσκεψη τοῦ ἐπί κεφαλῆς του Φραγκίσκου στήν Λευκωσία τῆς Κύπρου (2 ἕως 4 Δεκεμβρίου) καί ἐν συνεχείᾳ στήν Ἀθήνα καί τήν Λέσβο (4 ἕως 6 Δεκεμβρίου)[1].

Ἐπί τῆς ἀνωτέρω ἐπισκέψεως ἔχουμε νά παρατηρήσουμε τά ἐξῆς :

α) Ἡ πτώση τῶν ἐκκλησιαστικῶν παποφίλων καί οἰκουμενιστῶν ταγῶν (Ἀρχιεπισκόπων καί Μητροπολιτῶν Ἑλλάδος καί Κύπρου) συνεχίζεται μέ ἀμείωτους ρυθμούς. Μετά τήν ἀποδοχή, υἱοθέτηση καί ἐφαρμογή 1ον) τῆς σατανοκίνητης παναιρέσεως τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, 2ον) τῆς ληστρικῆς, αἱρετικῆς, βατικάνειας, οἰκουμενιστικῆς, οὐνιτικῆς καί ἀμερικανικῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης, 3ον) τῆς ἐκκλησιαστικοποιήσεως καί αὐτοκεφαλοποιήσεως τῶν σχισματικοαιρετικῶν τῆς Οὐκρανίας μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Ἐπιφάνιο Ντουμένκο, 4ον) τοῦ Καισαροπαπισμοῦ, 5ον)  τῆς αἱρέσεως τῆς μασκοφορίας,  τοῦ τεσταρίσματος καί τῶν λοιπῶν «ὑγειονομικῶν μέτρων» ἐντός τῶν Χαριτοδώρων, ὑγειοδώρων καί ζωηφόρων Ἱερῶν Ναῶν, καί 6ον) τοῦ σφραγίσματος τῶν ἀνθρώπων, μέσῳ τῆς λίαν ἐπικινδύνου καί θανατηφόρου ἐνέσεως κατά τοῦ κορωναϊοῦ, προστίθεται στήν ἀλυσίδα τῶν πτώσεων καί ἡ ἐπίσκεψη τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου Α΄, συμβόλου τῆς ἀντιχρίστου «Νέας Ἐποχῆς», τῆς «Νέας Τάξεως Πραγμάτων», τοῦ συγκρητισμοῦ καί τῆς πανθρησκείας.

β) Εἶναι ἡ τρίτη φορά, πού ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας ἐπισκέπτεται τήν Ἑλλάδα. Ἡ πρώτη φορά ἦταν τόν Μάιο τοῦ 2001, ὅταν ὁ Πάπας Ἰωάννης – Παῦλος Β΄ ἐπισκέφθηκε τήν Ἀθήνα ἐπί Ἀρχιεπισκόπου κυροῦ Χριστοδούλου, καί ἡ δεύτερη ἦταν τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2016, ὅταν ὁ Πάπας Φραγκῖσκος, μαζί μέ τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καί τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ἐπισκέφθηκε τήν Λέσβο.

γ) Ἔχουμε πάλι τό ἴδιο σκηνικό, ὅπως καί στίς προηγούμενες δύο ἐλεύσεις τοῦ Πάπα. Τό 2001 τήν πρόσκληση στόν Πάπα ἀπηύθυνε ὁ τότε Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Κωνσταντῖνος Στεφανόπουλος. Τό 2016 καί τό 2019 τήν πρόσκληση στόν Πάπα ἀπηύθυνε ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. Τώρα τήν πρόσκληση τήν ἀπηύθυναν ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Αἰκατερίνη Σακελαροπούλου καί ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

δ) Εἶναι ἡ δεύτερη φορά, πού ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας ἐπισκέπτεται τήν Κύπρο. Ἡ πρώτη φορά ἦταν τόν Ἰούνιο τοῦ 2010, ὅταν ὁ Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ ἐπεσκέφθη τήν Πάφο, τήν Λευκωσία καί τήν Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου ἐπί Ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου[2].

ε) Ἔχουμε πάλι τό ἴδιο σκηνικό, ὅπως καί στήν προηγούμενη ἔλευση τοῦ Πάπα. Τό 2010 τήν πρόσκληση στόν Πάπα ἀπηύθυνε ὁ τότε Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας. Τώρα τήν πρόσκληση τήν ἀπηύθυνε ὁ Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας Νικόλαος Ἀναστασιάδης.  

στ) Ὁ Πάπας Φραγκῖσκος δέν ἔρχεται στήν Ἑλλάδα καί τήν Κύπρο, γιά νά προσκυνήσει, ἀλλά γιά νά τόν προσκυνήσουμε ὡς παγκόσμιο πολιτικοθρησκευτικό ἡγέτη καί νά μαγαρίσει τήν Χώρα μας.

ζ) Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, εἶναι λάβρος ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν. Ἄς θυμηθοῦμε μόνο τό Παύλειο χωρίο˙ «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει, ὤν αὐτοκατάκριτος»[3].

η) Ὑπενθυμίζεται ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι, ὄχι μόνο αἵρεση, ἀλλά ἀναίρεση καί καθαίρεση τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι ὁ Πάπας καί οἱ Καρδινάλιοί του δέν ἔχουν βάπτισμα, οὔτε ἀποστολική διαδοχή, οὔτε ἱερωσύνη, οὔτε ἐπιτελοῦν ἔγκυρα μυστήρια, σύμφωνα μέ τίς Ἅγιες Οἰκουμενικές καί Τοπικές Συνόδους, τούς Ἁγίους (παλαιούς καί συγχρόνους) τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἐγκρίτους ἀκαδημαϊκούς Θεολόγους, Κανονολόγους, Ἱεράρχες, Κληρικούς, Γέροντες, μοναχούς καί λαϊκούς τῶν διαφόρων ἐποχῶν.

θ) Ὁ Πάπας ἐξοβέλισε τόν Θεάνθρωπο Χριστό ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἀντ’ αὐτοῦ ἐπέβαλε τόν ἄνθρωπο, δηλαδή τόν ἑαυτό του.

ι) Ὁ Πάπας εἶναι ἡ αἰτία τῆς δημιουργίας τῆς αἱρέσεως τοῦ Προτεσταντισμοῦ καί κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ἀθεϊσμοῦ στήν Εὐρώπη.    

ια) Ὁ ἅγιος ἔνδοξος ἐθνοϊερομάρτυς καί ἰσαπόστολος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός τονίζει : «Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε»! «Ὁ Ἀντίχριστος εἶναι· ὁ ἕνας εἶναι ὁ πάπας καὶ ὁ ἕτερος εἶναι αὐτὸς, ὁποῦ εἶναι εἰς τὸ κεφάλι μας, χωρὶς νὰ εἰπῶ τὸ ὄνομά του, τὸ καταλαβαίνετε, μὰ λυπηρὸν εἶναι νὰ σᾶς τὸ εἰπῶ, διότι αὐτοὶ οἱ Ἀντίχριστοι εἶναι εἰς τὴν ἀπώλειαν, καθὼς τὸ ἔχουν»[4].

ιβ) Ἡ ἔλευση τοῦ Πάπα δέν πρόκειται νά δώσει λύση στά ἐθνικά ζητήματα τῆς Κύπρου καί τῆς Ἑλλάδος, καθώς, ὡς γνωστόν, τό Βατικανό στηρίζει τό ψευδοκράτος, καί ἀναγνωρίζει τά Σκόπια ὡς «Βόρεια Μακεδονία».

ια) Τό ἐνδιαφέρον τοῦ Πάπα γιά τούς «πρόσφυγες» στήν Λέσβο καί τήν μεταναστευτική κρίση εἶναι καθαρά ψευδές καί ὑποκριτικό, καθώς δέν θά δώσει τήν ἐθνικά συμφέρουσα λύση, ἀλλά ἀντιθέτως θά ἐνισχύσει ἔτι περισσότερο τήν θρασεία θέση τῶν «προσφύγων» ἔναντι τῶν ἐντοπίων, ὅπως ἤδη βλέπουμε νά συμβαίνει τά παριππεύσαντα πέντε χρόνια ἀπό τήν προηγούμενη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στό νησί τό 2016.  

ιβ) Ὁ Παπισμός ὡς διαχρονικός ἐχθρός τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπιχειρεῖ μέ ἤπια μέσα, ὡς Δούρειος Ἴππος, νά ὑποτάξει ἐκ τῶν ἔσω τήν ἁγιοτόκο καί ἡρωοτόκο Ἑλλάδα καί Κύπρο. 

ιγ) Τόν 15ο αἰ. οἱ πρόγονοί μας, γιά νά ἀποφύγουν τόν ἐξ Ἀνατολῶν κίνδυνο τῶν Τούρκων, ζήτησαν βοήθεια ἀπό τήν Δύση, τόν Πάπα. Ἐναντι τοῦ ἐξανατολισμοῦ προτίμησαν τόν ἐκδυτικισμό, τόν ἐκλατινισμό. Ἡ παπική βοήθεια, ὅμως, δέν ἦλθε ποτέ, μέ ἀποτέλεσμα τήν Ἄλωση τῆς Πόλεως. Καί τόν ἐξανατολισμό δέν ἀπέφυγαν, ἀλλά καί στόν ἐκδυτικισμό ὑπέκυψαν. Καί πάλι σήμερα, μέ πρόφαση τό μεταναστευτικό ζήτημα καί τόν κίνδυνο τῶν Τούρκων, ζητᾶμε βοήθεια ἀπό τόν Πάπα. Δέν θά μᾶς βγεῖ σέ καλό. Δέν πρέπει νά στηριχθοῦμε στή βοήθεια τῆς Δύσης, παρά μόνον στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό μας, τήν Κυρία Θεοτόκο, τούς ἀντιπαπικούς Ἁγίους μας καί τήν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας. Δέν πρέπει νά ἐπαναλάβουμε τά λάθη τοῦ παρελθόντος, καί

ιδ) Διακηρύττουμε καί διατρανώνουμε στεντορείᾳ τῇ φωνῇ σέ ὅλα τά μήκη καί πλάτη τῆς γῆς ὅτι Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΣ. ΔΕΝ ΥΠΟΚΥΠΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ PAX VATICANA. Ο ΠΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ. ΘΑ ΦΥΛΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΦΙΛΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΔΥΤΙΚΟ ΕΙΣΒΟΛΕΑ.

Πηγή : https://sotiriosnavs.com/ανεπιθυμητοσ-ο-αιρεσιαρχησ-παπασ-φρα-2/


[1] Ὁ Πάπας Φραγκῖσκος σέ Ἑλλάδα καί Κύπρο 2-6 Δεκεμβρίου, 05-11-2021, https://fosfanariou.gr/index.php/2021/11/05/papas-fragkiskos-se-ellada-kai-kypro/

[2] http://www.kykkos.org.cy/imkt.cy.net/11/T11-006.pdf

[3] Τίτ. 3, 10-11.

[4] Βλ. τὴν Η´ Διδαχὴ

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ : ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΑ ΣΤΑ «ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ» ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ;

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος 25-11-2021

Τό βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου μέ τίτλο : «Τά Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών. Τά σκοτεινά σχέδια τῶν Σιωνιστῶν πῶς ἐξελίσσονται σήμερα»[1], εἶναι ὄντως ἀπό τά πιό νευραλγικά, ἐξαίρετα καί ἀποκαλυπτικά βιβλία. Σ’ αὐτό παρουσιάζονται τά εἰκοσιτέσσερα (24) «Πρωτόκολλα» τῶν Σιωνιστῶν Ἑβραίων, τά ὁποῖα περιλαμβάνουν τό περίγραμμα τοῦ σατανικοῦ σχεδίου τους γιά παγκόσμια κυριαρχία καί τά μέσα, τά ὁποῖα χρησιμοποιοῦν, γιά νά τήν ἐπιτύχουν.

Συγγραφεύς τῶν «Πρωτοκόλλων» εἶναι ὁ Asher Ginzeberg, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στίς 05-08-1856 σέ ἐπαρχία τοῦ Κιέβου τῆς Νότιας Ρωσίας ἀπό γονεῖς Ἑβραίους. Στούς Σιωνιστικούς κύκλους ἦταν γνωστός μέ τό ψευδώνυμο Ahad Ham.

Πρῶτος ἐκδότης τῶν «Πρωτοκόλλων» ἦταν ὁ Ρῶσος καθηγητὴς Σέργιος Νεῖλος (1902)

Ἄν καί ἔχει ἀμφισβητηθεῖ ἡ ἐγκυρότητα τῶν «Πρωτοκόλλων», ἐν τούτοις ἡ ἐν πολλοῖς ἐφαρμογή καί πραγματοποίησή τους ἐν τῇ πράξει στό διάβα τῶν αἰώνων πείθει ὑπέρ αὐτῆς. Τά «Πρωτόκολλα» ἐπαληθεύονται στήν πράξη, ἄρα τά σκιαγραφούμενα ἐκεῖ μέσα σχέδια τοῦ Σιωνισμοῦ εἶναι γνήσια.

Τό ἀξιοπαρατήρητο εἶναι ὅτι στό δέκατο (10ο) «Πρωτόκολλο» περιέχεται μιά πολύ σημαντική καί ἐπίκαιρη πληροφορία, πού σχετίζεται μέ τόν ἐμβολιασμό.

Στά περιεχόμενά του, μεταξύ ἄλλων, περιέχεται καί ὁ τίτλος : «Ἐγκεντρισμός ἀσθενειῶν καί ἄλλων κακῶν τοῦ μασωνισμοῦ».

Πρός τό τέλος τοῦ κειμένου τοῦ δεκάτου (10ου) «Πρωτοκόλλου» διαβάζουμε : «Γνωρίζετε πολύ καλά κι ἐσεῖς οἱ ἴδιοι ὅτι, γιά νά καταστήσουμε δυνατές αὐτές τίς ἐπιθυμίες, πρέπει νά διαταράττουμε διαρκῶς σέ ὅλες τίς χώρες τίς σχέσεις τοῦ λαοῦ καί τῆς κυβερνήσεως, νά κουράζουμε ὅλο τόν κόσμο μέ τόν χωρισμό, τήν ἔχθρα, τό μῖσος καί μέ τό μαρτύριο τῆς πείνας, τοῦ ἐμβολιασμοῦ τῶν ἀσθενειῶν, τῆς ἀθλιότητας, ἔτσι ὥστε οἱ χριστιανοί νά μήν βλέπουν ἄλλη σωτηρία παρά τήν προσφυγή στήν πλήρη καί ὁλοκληρωτική ἡγεμονία μας. Ἐάν δώσουμε στούς λαούς τόν χρόνο ν’ ἀναπνεύσουν, ἡ εὐνοϊκή στιγμή δέν θά φθάσει ἴσως ποτέ»[2].

Πρέπει, λένε, νά διαταράττουν συνεχῶς τίς σχέσεις λαοῦ καί Κυβερνήσεως καί νά κουράζουν ὅλο τόν κόσμο μέ τόν χωρισμό καί τήν ἔχθρα, ὥστε νά γίνει ἀποδεκτή ἡ ὁλοκληρωτική ἡγεμονία τους. Καί αὐτό θά τό ἐπιτύχουν, ἐκτός τῶν ἄλλων, καί μέ τό μαρτύριο τοῦ ἐμβολιασμοῦ τῶν ἀσθενειῶν.

Εἶναι πράγματι ἔτσι; Ἄν ναί, δέν πρόκειται γιά σατανικό σχέδιο καί μάλιστα ἐν ἐξελίξει;

Ποιά σχέση μπορεῖ νά ἔχει τό παραπάνω ἀπόσπασμα τοῦ δεκάτου «Πρωτοκόλλου» μέ τόν σημερινό οἶστρο τοῦ ἐμβολιασμοῦ;

Πῶς ἄραγε συνδέεται μέ ὅ,τι γίνεται σήμερα σ’ ὅλο τόν κόσμο καί ἰδιαίτερα στήν Χώρα μας, τήν Ἑλλάδα, δηλαδή μέ τήν ἐπιβολή τοῦ ἐμβολιασμοῦ κατά τοῦ κορωναϊοῦ, τόν χωρισμό τῶν ἀνθρώπων σέ ἐμβολιασμένους καί ἀνεμβολίαστους, τήν ἔχθρα μεταξύ τους, τόν περιορισμό τῶν ἐλευθεριῶν καί τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῶν ἀνεμβολίαστων, τόν ἐκφοβισμό (bullying) καί τόν ρατσισμό ἐναντίον τους;

Ἀναλογίζονται οἱ κυβερνῶντες τήν Πολιτεία καί οἱ διοικοῦντες τήν Ἐκκλησία τί σημαίνουν ὅλ’ αὐτά; Μήπως μέ τήν σκληρή στάση τους ὑπέρ τοῦ ἐμβολιασμοῦ συντελοῦν στήν πραγμάτωση τοῦ σιωνιστικοῦ αὐτοῦ σχεδίου καί ὁδηγοῦν τήν ἀνθρωπότητα στήν ἀγκαλιά τῶν ἀντιχρίστων σιωνιστῶν καί τήν πλήρη καί ὁλοκληρωτική ἡγεμονία τους;

Καί μόνον ὁ λόγος αὐτός, διότι ὑπάρχουν κι ἄλλοι πολλοί, ὅτι δηλαδή ὁ ἐμβολιασμός περιλαμβάνεται μέσα στά σκοτεινά σχέδια τῶν Σιωνιστῶν, δέν εἶναι ἀρκετός, ὥστε τό κοβιντοεμβόλιο, πού ἀποτελεῖ σφράγισμα τῶν ἀνθρώπων, νά ἀπορρίπτεται μετά βδελυγμίας ἀπό τούς ἐχέφρονες;

Πηγή:https://sotiriosnavs.com/εχουν-σχεση-τα-σημερινα-γεγονοτα/

[1] ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Τά πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών. Τά σκοτεινά σχέδια τῶν Σιωνιστῶν πῶς ἐξελίσσονται σήμερα, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Τύπος, Ἀθήναι 2003.

[2] Ὅ. π., σσ. 75-76.
«Πᾶνος»  https://ethnegersis.blogspot.com/2021/11/blog-post_3399.html

Το πρώτιστον κριτήριον της ενότητος το ενεθυμήθησαν δια το Μαυροβούνιο

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου


Οι πρόσφατες αντιεκκλησιαστικές ενέργειες των σχισματικών στο Μαυροβούνιο κατά την ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη Μαυροβουνίου, καθώς και οι δηλώσεις του προέδρου του Μαυροβουνίου Μίλο Τζουκάνοβιτς, προκάλεσαν μεγάλη λύπη.

Ο πρόεδρος του Μαυροβουνίου κ. Μίλο Τζουκάνοβιτς έχει εντείνει τις προσπάθειές του για εκχώρηση Τόμου Αυτοκεφαλίας στο σχισματικό μόρφωμα του Μαυροβουνίου εδώ και αρκετό καιρό. Όπως είναι γνωστό το σχισματικό μόρφωμα του Μαυροβουνίου δημιουργήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1993 στο Cetinje, το οποίο αυτοκαλείται ‘’Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου’’, κάτι ανάλογο που είχε γίνει και με τα δύο σχισματικά μορφώματα στην Ουκρανία.

Είναι γνωστό ότι ο επικεφαλής των σχισματικών της καλούμενης ‘’Ορθόδοξης Εκκλησίας Μαυροβουνίου’’ ‘’μητροπολίτης’’ Μιχαήλ Ντεντέις δεν αναγνωρίζεται, ούτε και η ‘’αρχιερωσύνη’’ αυτού. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τα δύο σχισματικά μορφώματα στην Ουκρανία, το οποίο τόσο εύκολα λησμόνησαν οι επιλέξαντες τη μονομέρεια στο ‘’Ουκρανικό’’, για τούτο κατάντησαν να ομιλούν για συνέχιση Αποστολικής διαδοχής όσον αφορά την Αρχιερωσύνη και Ιερωσύνη σε καθηρημένους σχισματικούς, αντιστρατευόμενοι εκκλησιαστικές επισημάνσεις του π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου.

Την αρχαία παράδοση, η οποία θέλει ‘’τα εκκλησιαστικά τοις πολιτικοίς συμμεταβάλλεσθαι’’, που τόσο έντονα πρόβαλαν για το ‘’Ουκρανικό’’, τη λησμονούν τώρα παντελώς για την περίπτωση του Μαυροβουνίου. Αντιλαμβάνονται ότι ενδεχόμενη παρόμοια Αυτοκεφαλία στο Μαυροβούνιο, θα γίνει αφορμή μεγαλύτερου κλονισμού της εκκλησιαστικής ενότητας. Τώρα αναγκαστικά έχουν ενθυμηθεί το εκκλησιαστικό κριτήριο ενότητας.

Ούτε φυσικά και στα ιστορικά γεγονότα καταφεύγουν, κάτι που ιδιοτελώς και με προχειρότητα έχουν πράξει για την περίπτωση του ‘’Ουκρανικού’’. Δεν αποτελεί επιχείρημα και γι’ αυτούς, ότι μέχρι το 1766 οι Μητροπολίτες Μαυροβουνίου υπάγονταν στο Πατριαρχείο Πεκίου και από το 1766 ‘’η μητρόπολη αυτή ενώθηκε με το Οικουμενικό Πατριαρχείο’’, ούτε ότι ‘’από τα μέσα του 19ου αιώνα αναφέρεται σαν ‘’Αυτοκέφαλος μητρόπολις Μαυροβουνίου’’. Το πρώτιστο κριτήριο της ενότητας για την περίπτωση του Αυτοκεφάλου, τώρα ‘’αναγκαστικά’’ λήφθηκε υπόψη.

Είναι γεγονός ότι το πρώτιστο κριτήριο της ενότητας το έχουν ενθυμηθεί με μεγάλη ευκολία. Η επικριτική στάση απέναντι στην αντιεκκλησιαστική στάση των σχισματικών του Μαυροβουνίου, είναι πανομοιότυπη με τη στάση που τηρούσαν και για τα δύο σχισματικά μορφώματα στην Ουκρανία. Τη στήριξη που δίνουν τώρα στον Μητροπολίτη Μαυροβουνίου, την παρείχαν άλλοτε στον Μητροπολίτη Ονούφριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας και αίφνης τα λησμόνησαν όλα. Αίφνης άλλαξαν στάση και ανακάλυψαν συνέχιση της Αποστολικής διαδοχής όσο αφορά την Αρχιερωσύνη και την Ιερωσύνη σε καθηρημένους σχισματικούς.

Στην περίπτωση του Ουκρανικού εκκλησιαστικού ζητήματος, το πρώτιστο εκκλησιαστικό κριτήριο που είναι η ενότητα αγνοήθηκε, με λυπηρό αποτέλεσμα τη μεγάλη ανατροπή στην Ουκρανία και τον κλονισμό της εκκλησιαστικής ενότητας.

Γνωρίζουν ότι τώρα δόθηκε άλλοθι και σε άλλα σχισματικά μορφώματα που ζητούν Αυτοκεφαλία. Τώρα σίγουρα θα ενθυμηθούν και το μεγάλο Συνοδικό προνόμιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που τόσο εύκολα αγνόησαν για την περίπτωση του Ουκρανικού εκκλησιαστικού ζητήματος. Η άκρως αντίθετη στάση τους στο πρόβλημα με τους σχισματικούς του Μαυροβουνίου, χωρίς αμφιβολία έχει φανερώσει τη μονομέρεια που τηρήθηκε στο Ουκρανικό ζήτημα.

Τη στήριξη που δίνουν τώρα στον Μητροπολίτη Μαυροβουνίου, την παρείχαν άλλοτε στον Μητροπολίτη Ονούφριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας και αίφνης τα λησμόνησαν όλα.

*Ιωάννη Ταρνανίδη ‘’Ιστορία της Σερβικής Εκκλησίας’’ (Εκδοτικός Οίκος Αδελφών Κυριακίδη α.ε)

Ούτε δια τον κλονισμόν της Εκκλησιαστικής ενότητoς τίθεται θέμα Συνόδου

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_________________________

Αν χαρακτηρίσει κανείς ως αδιαφορία τον αντιεκκλησιαστικό δισταγμό για σύγκληση Συνόδου, για την κλονισθείσα εκκλησιαστική ενότητα εξ αφορμής  του Ουκρανικού Εκκλησιαστικού ζητήματος, ποσώς δεν καταγράφεται η πραγματική διάσταση της άρνησης αυτής. 

Δεν γίνεται  αντιληπτός ο σκανδαλισμός του  απλού Ορθόδοξου λαού;  Απλοί άνθρωποι εκφράζουν τη λύπη τους όταν μετά από κάποια πληροφόρηση μαθαίνουν για τον θλιβερό κλονισμό της εκκλησιαστικής ενότητας που επέφερε η κληθείσα ‘’Ενωτική Σύνοδος’’, με το δίλεκτο ερώτημα ‘’μα γίνεται;’’.  

Στην Κύπρο ο απλός Ορθόδοξος λαός αντιλαμβάνεται ότι ‘’τα πράγματα δεν είναι καλά’’.  Η μνημόνευση του μη αναγνωρισμένου από την πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών ‘’Προκαθημένου Επιφανίου’’, ο οποίος επιβλήθηκε με τη μεγάλη ανατροπή την Ουκρανία, είχε ως επακόλουθο τη μη  συλλειτουργία των Ιεραρχών που δεν συμφωνούν με τη μνημόνευση αυτή με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου.   Ο Ορθόδοξος λαός εκφράζει τη λύπη του και συνάμα την απορία του. 

Σε λιγότερους από δύο μήνες θα εορτάσουμε Χριστούγεννα με κλονισμένη την Εκκλησιαστική ενότητα. Κατ’ ουσία Πανορθοδόξως δεν θα συνεορτάσουμε Χριστούγεννα, όπως αρμόζει στη μεγάλη αυτή εορτή.  Η αδιαφορία για τον κλονισμό της Εκκλησιαστικής ενότητας συνεχίζεται με θλιβερή μάλιστα χροιά.  Το ορθόδοξο φρόνημα του λαού δεν αναπαύεται σε ‘’οξυνούστατες’’ υπεκφυγές και λύσεις.  Ο λαός έχει βαθύτατατο εκκλησιαστικό φρόνημα και γι’ αυτόν είναι βασικότατη η εκκλησιαστική ενότητα.  Οι ‘’έξυπνες λύσεις’’ δεν αποτελούν λύσεις κατά Θεόν.  Η Εκκλησία που το συνοδικό κάλλος τη χαρακτηρίζει, τι μηνύματα θα δώσει στους Παπικούς που τόσο χάρηκαν για τη μεγάλη ανατροπή στην Ουκρανία; 

Που είναι όλοι εκείνοι οι ‘’προγνώστες’’ των γνωστών διαδικτυακών ιστότοπων της μονομέρειας στο Ουκρανικό, που με έκδηλη ανησυχία ‘’καθησύχαζαν’’ τους συνήθεις διαδικτυακούς θαμώνες τους, με την επιπόλαιη και εμπαθή ‘’πρόγνωση’’, ότι δήθεν η αναγνώριση της μεγάλης ανατροπής στην Ουκρανία είναι ζήτημα ολίγου χρόνου.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι το μεγάλο πρόβλημα του  κλονισμού της Εκκλησιαστικής ενότητας, θα επιλυθεί με Πανορθόδοξη Σύνοδο, παρά τη εκπεφρασμένη με θλιβερό τρόπο αντιεκκλησιαστική αδιαφορία για σύγκλησή της. 

Ποιο όμως είναι το κώλυμα για τη  σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου;  Το κώλυμα σαφέστατα έγκειται στην αγωνιώδη προσπάθεια να στερεώσουν το θεώρημα περί έθους της μονομερούς εκχώρησης Αυτοκεφαλίας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ένα ‘’πρωτειακό’’ γι’ αυτούς προνόμιο, που όμως έχει τη δυναμική της μετακύλισής του στον Πάπα κατά τον διάλογο με τους Παπικούς, είτε αυτό το παραδέχονται, είτε όχι.

Η επισήμανση του π. Γεωργίου Μεταλληνού ο οποίος τόνιζε ότι ‘’τα αυτοκέφαλα δεν πρέπει να διασπούν την ενότητα των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, που διακρατείται με τη μία Πίστη, την ίδια Λατρεία και την ίδια Κανονική Τάξη’’ σε κείμενο του που τιτλοφορείτο ‘’Για να μη κακοποιείται το εκκλησιαστικό αυτοκέφαλο’’ (29/11/2018, ιστολόγιο ‘’aktines’’), είναι καθοριστική και διαχρονική, καθότι θέτει τη πρώτιστη εκκλησιαστική προϋπόθεση του Αυτοκεφάλου.  Τώρα που το ζήτημα του Αυτοκεφάλου έχει κλονίσει την ενότητα των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, η αντιεκλησιαστική αδιαφορία προσπαθεί να εδραιώσει ένα ανυπόστατο ‘’έθος’’

Πολλούς βοήθησε ο Όσιος Παΐσιος να αρχίσουν να ζουν εκκλησιαστική ζωή

                                                                                  (Β. Χαραλάμπους, θεολόγου)

________________

Είχα γνωρίσει ένα άνθρωπο στη Θεσσαλονίκη ο οποίος σύχναζε στις ομιλίες που έκανε ο π. Συμεών Κραγιόπουλος και στις εβδομαδιαίες αγρυπνίες που έκανε ο γέροντας αυτός στον Άγιο Αθανάσιο Θεσσαλονίκης.  Σου έδινε την εντύπωση ο φίλος αυτός,  κάποιου ανθρώπου που από παιδί ζούσε την εκκλησιαστική ζωή.

Μετά από πολλά χρόνια σε μια συνομιλία μας, μου διηγήθηκε την πρώτη και καθοριστική του επίσκεψη στο Όσιο Παΐσιο.  Μου είπε ότι μέχρι τότε είχε σχεδόν 20 χρόνια να κάνει τον σταυρό του.  Η επίσκεψη αυτή στον αγιασμένο Γέροντα της Παναγούδας, έγινε αφορμή να αρχίσει να ζει την εκκλησιαστική ζωή.  Αλήθεια, πόσους ανθρώπους δεν βοήθησε ο Όσιος Γέροντας, να αφήσουν την άθεη ζωή και να αρχίσουν να ζουν εκκλησιαστικά;

Άλλοτε με συμβουλές και άλλοτε με θαυμαστά γεγονότα, βοηθούσε τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους, να αφήσουν την άθεη ζωή και να αρχίσουν να ζουν  εκκλησιαστική ζωή. 

Κάπως έτσι ήταν και ένας φοιτητής που σε επίσκεψή του στον Όσιο Παΐσιο, του μίλησε με αναίδεια και μεγάλο θράσος.  Ο Γέροντας  όμως δεν τον αντέκρουσε.  Τον άφησε και σαν τέλειωσε του θύμισε κάτι που συνήθιζε να κάνει όταν έπαιζε μικρός.  Σαστισμένος ο φοιτητής ρώτησε, ‘’καλά εσύ που το ξέρεις;’’.  

Τότε τον συμβούλευσε ο Γέροντας να αφήσει αυτό που άρχισε να σπουδάζει και να σπουδάσει αυτό που από μικρός του άρεσε και αυτό να ακολουθήσει σαν επάγγελμα, γιατί αυτή είναι η κλήση του.  Ο φοιτητής με την αναίδεια τα έχασε και έφυγε τρέχοντας.  Κατόπιν ο Όσιος Γέροντας εξήγησε στους εκεί προσκυνητές τη μεγάλη αλλαγή που θα έχει ο φοιτητής αυτός στο ζήτημα της εκκλησιαστικής ζωής και τη μεγάλη θέρμη που θα έχει στο ζήτημα τούτο.

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση

Η συνεχής υπενθύμιση των διωγμών που υπέστησαν οι Άγιοι, μας βοηθούν να κρατήσουμε και σήμερα την πίστη ζωντανή

«Ἐξορίζοντας τὸν ἀληθῆ ποιμένα της, μαζί του καὶ αὐτὸν τὸν Χριστό, φεῦ ἐξόρισες καὶ παρέδωσες τὸ ποίμνιό του σὲ μισθωτοὺς καὶ ὄχι ἀληθεῖς ποιμένες» (Ἅγ. Ἰννοκέντιος στὸν αὐτοκράτορα Ἀρκάδιο γιὰ τὴν ἐξορία τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου).

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση

τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πολλὲς φορὲς διαβάζουμε τοὺς βίους τῶν Ἁγίων περιορίζοντας τὴν ὠφέλειά τους στὴν πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ τέρψη, μὴ λαμβάνοντας ὅμως ὑπόψη τὴν διαχρονικότητα τῶν διδαχῶν καὶ τὴν ἐπικαιρότητα τῶν μηνυμάτων ποὺ ἀποκομμοῦμε ἀπὸ τοὺς βίους αὐτούς. Κοιτᾶμε δηλαδὴ μὲ θαυμασμό, τί γινόταν στὴν ἐποχὴ τῶν Ἁγίων καὶ ποιές ἦταν ἡ στάση καὶ οἱ πράξεις τους (καὶ τῶν ἰδίων ἀλλὰ καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν καθὼς καὶ τῶν πιστῶν) στὴν ἑκάστοτη κατάσταση, αὐτὰ ὅμως ποὺ διαβάζουμε, δὲν τὰ ἐφαρμόζουμε οὔτε ἐπιζητοῦμε νὰ τὰ ἐφαρμόσουμε στὶς ἀνάλογες σημερινὲς περιστάσεις. Ἔτσι οἱ βίοι τῶν Ἁγίων καταντοῦν λογοτεχνικὰ ἔργα ψυχωφελοῦς ἀναγνώσεως.

Πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ εἶχα τὴν εὐλογία νὰ ἀνακαλύψω καὶ νὰ ἀγοράσω ἀπὸ ἕνα παλαιοπωλεῖο τὸν βίο τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξο ρουμάνο συγγραφέα Βιργὶλ Κων/νο Γεωργίου ποὺ γράφτηκε στὸ Παρίσι τὸ 1957 (C. V. Gheorhiu, «Saint Jean Bouche d’ Or», Librairie Plon, Paris, 1957). Ἡ ἐμπεριστατωμένη ἀναφορὰ τῶν γεγονότων τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου καὶ ἡ παρουσίασή τους σὲ μία σύγχρονη, λογοτεχνική, ζωντανὴ καὶ ὄχι ξηρὴ γλώσσα, μὲ διάχυτο τὸν θαυμασμὸ γιὰ τὴν βιοτή του, ἀλλὰ καὶ μὲ καυστικὲς ἀναφορὲς σὲ ὅσους τὸν πολέμησαν καὶ καταδίκασαν, κερδίζει ὁλοκληρωτικὰ τὸν ἀναγνώστη. Αὐτὸ ὅμως ποὺ κάνει γιὰ ἐμᾶς, τοὺς Χριστιανοὺς τῆς ἐποχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸ βιβλίο ἀκόμα πιὸ ἐνδιαφέρον, εἶναι τὰ συμπεράσματα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὴν σύγκριση τῶν γεγονότων καὶ τῶν προσώπων τότε καὶ σήμερα, καὶ ἰδιαίτερα στοὺς ἀκολούθους τομεῖς:

α) Ἡ στάση καὶ ἡ ποιότητα τῶν μοναχῶν τότε καὶ σήμερα

β) Ἡ στάση καὶ ἡ ποιότητα τῶν ἐπισκόπων τότε καὶ σήμερα

γ) Ἡ στάση καὶ ἡ ποιότητα τῶν πιστῶν τότε καὶ σήμερα

δ) Ἡ ἀποτείχιση

Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἀποφάσισα νὰ μεταφράσω καὶ νὰ παρουσιάσω ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο αὐτό, χωρὶς νὰ ἀλλάξω ὅσο εἶναι δυνατόν τὸ ὕφος τοῦ συγγραφέως, καὶ νὰ τὰ συνοδεύσω μὲ τὸν ἀνάλογο σχολιασμό, ἔτσι ὥστε νὰ μπορέσει ὁ καθένας μας νὰ βγάλει τὰ συμπεράσματά του· συμπεράσματα ποὺ θὰ ὁδηγήσουν σὲ μία καλύτερη κατανόηση προσώπων, καταστάσεων καὶ εὐθυνῶν τῆς σημερινῆς ἐποχῆς τῆς ἐπικράτησης τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ στὴν ἀνάλογη ἀντιμετώπισή τους.

Στὴν μετάφραση αὐτὴ δὲν θὰ παραθέσω πηγές, μιᾶς καὶ ὁ συγγραφέας ἀναφέρει στὸ τέλος τοῦ βιβλίου τοῦ ὅλες τὶς πηγές, ποὺ χρησιμοποίησε γιὰ νὰ συγγράψει τὸ βιβλίο. Οἱ τονισμοὶ μὲ ἔντονο χρῶμα καὶ οἱ ὑπογραμμίσεις εἶναι δικές μου.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς δράσης τοῦ Ἁγίου στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 58):

«Μετὰ τὴν χειροτονία του εἰς διάκονον, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀνέλαβε τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, κάτι σὰν τὸν σημερινὸ “Ἐρυθρὸ Σταυρό”. Ἀφιερώθηκε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις στὸ ἔργο αὐτό, ἀλλὰ τὸ θεωροῦσε μία ξηρὴ ἀπασχόληση, ἀπομακρυσμένη ἀπὸ τὸ κάλεσμά του ὡς ἱερέα. Ὁ ἴδιος γράφει:

“Στην Ἐκκλησία μᾶς ὑπάρχει ἕνα πλῆθος ἀγρῶν, ἐνοικιασμένων κατοικιῶν, ὀχημάτων, ἀλόγων μουλαριῶν. Γι’ αὐτὸ εὐθύνεται ἡ σκληρότητά σας. Οἱ Ἐπίσκοποι φοβοῦνται νὰ ἔρθουν ἀντιμέτωποι μὲ τὶς χῆρες, τὰ ὀρφανὰ καὶ τὶς παρθένες ποὺ πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πείνα. Νιώθουν, λοιπόν, ἀναγκασμένοι, νὰ μαζεύουν γήϊνα ἀγαθά. Ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δὲν τολμοῦμε νὰ ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας καὶ ἔτσι δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου τούτου. Οἱ ἐπίσκοποί μας πιέζονται ἀπὸ ὑλικὲς ἀνησυχίες περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἐπιτρόπους, τοὺς οἰκονόμους καὶ τοὺς ἐμπόρους, ἐνῶ ἔπρεπε νὰ φροντίζουν μόνο γιὰ τὴν ψυχική σας σωτηρία. Ὅλοι τὴν ἡμέρα ὑπολογίζουν καὶ εἰσπράττουν χρήματα. Γελοιοποιούμαστε! Ἀντὶ νὰ ἀφιερώσουμε τὸν χρόνο μας στὴν προσευχὴ καὶ στὴν διδαχή, ἀσχολούμαστε μὲ παζάρια μὲ τοὺς ἐμπόρους, μὲ ἀτελείωτες συζητήσεις, στὶς ὁποῖες ἐκφράζονται συχνὰ καὶ ὕβρεις πεζοδρομίου”.

Ἐδῶ ἀκοῦμε τὸν Ἅγιο νὰ καυτηριάζει μία κατάσταση καὶ τοῦ ποιμνίου ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπισκόπων. Καυτηριάζει τὸ γεγονός, ὅτι λόγω τῆς σκληρότητας τῶν Χριστιανῶν ποὺ δὲν φροντίζει ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον, ὅπως γινόταν στοὺς πρώτους χρόνους τῆς Ἐκκλησίας,  ἀφιερώνεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία πολὺς χρόνος γιὰ τὰ ἐγκόσμια καὶ τὰ ὑλικά, ἀλλὰ ἐλάχιστος γιὰ τὴν διδαχὴ τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου καὶ τὰ πνευματικά. Ὁ Ἅγιος εἶναι πιστὸς στὸ παράδειγμα τῶν Ἀποστόλων ποὺ ἐξέλεξαν διακόνους γιὰ τὶς εὐθύνες αὐτές, ὥστε αὐτοὶ νὰ εἶναι ἐλεύθεροι νὰ διδάξουν τὸ Εὐαγγέλιο (Πράξεις 6, 2: «οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις»). Δὲν μποροῦν οἱ κοσμικὲς ἀσχολίες νὰ ἐπισκιάζουν τὸ καθῆκον τῆς διδαχῆς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Οἱ δὲ ἀσχολίες τῶν ἐπισκόπων τῆς τότε ἐποχῆς εἶναι οἱ παρόμοιες μὲ τὶς σημερινές: Ἐμπόριο, ἐνοικιάσεις, ἐπενδύσεις, μεγάλος ἀριθμὸς ὀχημάτων, κτημάτων, κατοικιῶν καὶ χρηματικῶν ποσῶν. Ἡ Ἐκκλησία ἔγινε ἐπιχείρηση. Καὶ ὅπως καὶ τότε ἔτσι καὶ σήμερα, οἱ ὕβρεις τύπου πεζοδρομίου δὲν λείπουν ἀπὸ τὶς ἐπιχειρησιακὲς συναλλαγές. Ὁ Ἅγιος φυσικὰ δὲν ὑποτιμᾶ τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Θεωρεῖ ὅμως τὸ πνευματικὸ/ψυχικὸ ὑψηλότερο. Σήμερα γίνεται τὸ ἀντίθετο. Οἱ ποιμένες ὑπερτονίζουν τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καὶ παραμελοῦν ἀπολύτως τὸ πνευματικό, σὲ τέτοιο σημεῖο, ὥστε νὰ μιλοῦν ὑποτιμητικὰ γιὰ τὸ χαμηλὸ ἐπίπεδό του ποιμνίου τους, ὅπως π.χ. ὁ Ἀργολίδος, λὲς καὶ δὲν εὐθύνονται αὐτοὶ ποὺ τὸ ποίμνιο εἶναι ἀκατήχητο. Γιὰ νὰ εἶσαι σήμερα ποιμένας δὲν πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ γνωρίζεις τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Πρέπει ὅμως νὰ εἶσαι καλὸς διαχειριστής, νὰ ἔχεις ἐμπειρία στὰ οἰκονομικὰ καὶ νὰ μπορεῖς νὰ βρίσκεις τρόπους αὔξησης τῶν «ἱερῶν» ἐσόδων. Καὶ ἔτσι, ἐνῶ ἡ αἵρεση προχωράει ἀκάθεκτη καὶ βυθίζει στὰ σκοτεινὰ νερὰ τῆς ψυχοκτόνου πλάνης ὅλο καὶ πιὸ πολλὲς ψυχές, οἱ ποιμένες ἀσχολοῦνται μὲ τὰ οἰκονομικά, τοὺς μισθοὺς καὶ τὶς ἐπενδύσεις, καὶ μάλιστα εὐνοοῦν τὴν αἵρεση ἀφοῦ αὐτὴ ἀνεβάζει τὰ ἔσοδα π.χ. μέσω τοῦ θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ. Οὔτε κἀν σὲ αὐτὸ τὸν τομέα δὲν μιμοῦνται οἱ σημερινοὶ ταγοὶ τῶν Ἅγιο, ποὺ ὑποτίθεται τιμοῦν, ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὡς πρότυπο οὔτε κατὰ διάνοια. Καὶ ὅπως εἶπε ὁ Ἅγιος: «Γελοιοποιούμαστε»!

Ὅταν οἱ κάτοικοι τῆς Ἀντιόχειας γκρέμισαν τοὺς ἀδριάντες, τὶς προτομὲς καὶ τὰ ἀγάλματα τοῦ αὐτοκράτορος Θεοδοσίου Α΄ ὡς διαμαρτυρία γιὰ τὴν ὑψηλὴ φορολογία ποὺ ἐπέβαλε, ὁ Θεοδόσιος καταδίκασε ὁλόκληρη τὴν πόλη μὲ ἀφανισμό. Στὸν δὲ πληθυσμὸ ἐπέβαλε τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου μὲ βασανιστήρια καὶ τὴν κατάσχεση τῶν περιουσιῶν. Ὁ ἱ. Χρυσόστομος ποὺ ἤξερε νὰ διακρίνει, πότε τὸ καθῆκον του ὡς ποιμένας τοῦ ἐπιβάλλει νὰ ἀφήσει τὸ κήρυγμα καὶ νὰ σώσει τὸ ποίμνιό του, ἄκουσε τὶς ἱκεσίες τοῦ λαοῦ καὶ μέσα στὰ πολλὰ μέτρα ποὺ πῆρε γιὰ νὰ σώσει τὴν πόλη, ἦταν καὶ τὸ ἑξῆς: ὅταν ἄκουσε ὅτι ἔρχονται οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ αὐτοκράτορα μὲ στρατὸ γιὰ νὰ ἐπιβάλλουν τὶς ἀποφασισμένες ποινές, κάλεσε σὲ βοήθεια τοὺς ἐρημίτες τῆς εὐρύτερης περιοχῆς. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 88):

«Δὲν γνωρίζουμε πὼς ἔφθασε τὸ μήνυμα τοῦ Χρυσοστόμου σὲ ὅλους τους ἐρημίτες, ἀκόμα καὶ στοὺς πιὸ ἀπομακρυσμένους. Ἀλλὰ ὅλοι τὸ πῆραν καὶ ἄρχισαν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο νὰ ἐμφανίζονται στὴν Ἀντιόχεια. Ἦταν ἀληθινοὶ Χριστιανοί. Δὲν φοβόντουσαν οὔτε θάνατο οὔτε πόνο. Ἦταν ὅπως ὁ Παῦλος. Ἦταν μιμητὲς Χριστοῦ. Ἦταν Χριστιανοί. Ἄλλοι ἦσαν γυμνοί, ἄλλοι ντυμένοι μὲ κουρέλια, ἄλλοι μὲ δέρματα ζώων. Ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν μόνο ὀστᾶ καὶ δέρμα. Μὲ τὰ γένεια καὶ τὰ μαλλιά τους μέχρι τὴν μέση, ἔφτασαν στὴν Ἀντιόχεια γιὰ νὰ σταματήσουν τὴν αἱματοχυσία… Γράφει ὁ Ἅγιος: “Οἱ Ἅγιοί της ἐρήμου ἔφθασαν ἀπὸ μακρυὰ γιὰ νὰ σταματήσουν τὴν αἱματοχυσία, γιὰ νὰ βοηθήσουν ἀνθρώπους ποὺ οὔτε κἂν ἄκουσαν, οὔτε κἂν γνώριζαν, οὔτε τοὺς ἔδενε κάτι μὲ αὐτούς. Τὸ μόνο ποὺ γνώριζαν ἦταν ἡ δυστυχία ποὺ τοὺς ἀπειλοῦσε. Εἶχαν τόσο πολὺ ἀγάπη, ὥστε προσφέρθηκαν ἐθελοντικῶς νὰ σώσουν τοὺς ἄμοιρους”… Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὀνομαζόταν Μακεδόνιος. Κανεὶς δὲν τὸν εἶχε δεῖ ποτέ. Τόσο ἀπομονωμένος ζοῦσε στὴν ἔρημο, ἀλλὰ ἦταν γνωστὸς μὲ τὸ ὄνομα Μακεδόνιος ὁ κριθοφάγος… Ὅταν ἐμφανίστηκε στὴν ἀγορὰ συνάντησε τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ αὐτοκράτορα Ἐλλέβιχο (σσ. τὸν στρατηλάτη) καὶ Καισάρειο (σσ. τὸν μάγιστρο) μὲ τὴν ἔνοπλη συνοδεία τους. Ὁ Μακεδόνιος τους σταμάτησε καὶ τοὺς διέταξε νὰ ἀφιππεύσουν. Ἡ διαταγὴ εἶχε τόση ἐξουσία, ὥστε οἱ ἀπεσταλμένοι ἀφίππευσαν. Ἡ δὲ φρουρά τους, θαυμάζοντας τὸ γεγονὸς δὲν τόλμησε νὰ ἀπωθήσει τὸν Μακεδόνιο. Ὁ Μακεδόνιος τους εἶπε νὰ γυρίζουν στὴν Κων/πόλη καὶ νὰ ποῦν στὸν Θεοδόσιο ὅτι, ἂν καὶ αὐτοκράτορας, δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ ἀφαιρεῖ ζωές… Δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καταστρέψει τοὺς ἀδριάντες τῶν ἀνθρώπων ποὺ εἶναι γραμμένοι στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, γιατί κάθε ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἐλλέβιχος καὶ ὁ Καισάρειος ἀνέβηκαν στὰ ἄλογά τους καὶ γύρισαν πίσω. Ὑπάρχουν ἀλήθειες οἱ ὁποῖες μᾶς καταβάλλουν… Οἱ ἐρημίτες συναντήθηκαν στὸ δικαστήριο (σσ. Στὸ δικαστήριο τῆς πόλης εἶχαν ἀρχίσει ἀπὸ πρὶν καὶ συνεχίζονταν οἱ δίκες καὶ οἱ θανατικὲς καταδίκες τῶν πολιτῶν τῆς Ἀντιόχειας) καὶ τὸ κατέλαβαν. Οἱ στρατιῶτες δὲν τόλμησαν νὰ τοὺς πειράξουν. Ὅλη τὴν ἡμέρα ἔσωζαν καταδικασμένους ἀπὸ τὸν δήμιο, προσέφεραν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς ἀντικαταστάτες γιὰ τὴν θανατικὴ ποινή, ἔκλειναν τὸν δρόμο στοὺς βασανιστὲς καὶ προσέφεραν τὰ σώματά τους γιὰ τὰ βασανιστήρια. Βροντοφώναζαν ὅτι δὲν θὰ ἀπομακρυνθοῦν, ἐὰν δὲν δοθεῖ χάρη στὴν Ἀντιόχεια. Ὅταν οἱ δικαστὲς ἀπάντησαν, ὅτι δὲν ἀνήκει στὴν ἁρμοδιότητά τους νὰ ἀποφασίσουν κάτι τέτοιο, οἱ ἐρημίτες ἀνήγγειλαν, ὅτι θὰ πᾶνε μὲ τὰ πόδια στὸν αὐτοκράτορα γιὰ νὰ τοῦ τὸ ποῦν οἱ ἴδιοι». Ὁ αὐτοκράτορας πληροφορήθηκε αὐτὰ τὰ γεγονότα καὶ γεμάτος ντροπὴ ἀλλὰ καὶ φόβο Θεοῦ ἀναίρεσε τὴν ἀπόφασή του. Ἡ Ἀντιόχεια εἶχε σωθεῖ».

Διαβάζοντας αὐτὰ τὰ γεγονότα θαυμάζει κανεὶς τὸ μεγαλεῖο του μοναχισμοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ μένει παράλληλα ἔκπληκτος μὲ τὴν πτώση του τὴν σημερινὴ ἐποχή. Σὲ μία χώρα ποὺ καταδυναστεύεται καὶ πλιατσικολογεῖται ἀπὸ παντοῦ, ποὺ ἐπισήμως ἀπὸ τὸ κράτος ἀποχριστιανοποιεῖται, σὲ ἕνα κράτος ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἐξοβελίζεται ἀπὸ τὸ σύνταγμά του ἡ Ἁγία Τριάδα καὶ προβάλλονται ἀντὶ Αὐτῆς οἱ διάφορες Ἡρωδιάδες καὶ Ἀδοξίες (γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε ἕνα λογοπαίγνιο τοῦ Ἁγίου γιὰ τὴν αὐτοκράτειρα Εὐδοξία), σὲ ἕναν λαὸ ποὺ δὲν  μπορεῖ νὰ σηκώσει τὸ κεφάλι ἀπὸ τὶς φορολογικὲς ἐπιβαρύνσεις, τὶς αὐτοκτονίες, τὴν ἀνεργία, τὴν πληθυσμιακὴ ἀλλοίωση, τὴν ὑπογεννητικότητα, τὴν παρακμὴ τῆς παιδείας, τὴν πνευματικὴ ἐξαθλίωση, τὴν σωματικὴ διαστροφή, τὴν ἐξουσία διεφθαρμένων πολιτικάντηδων· δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ποιμένας νὰ καλέσει τοὺς μοναχοὺς καὶ ἀσκητὲς (ὅσους τυχὸν ὑπάρχουν) σὲ μία μαζικὴ διαμαρτυρία καὶ ὑπεράσπιση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Γιατί ἂν τὸ ἔκανε, θὰ τὸν ἔπαιρνε καὶ αὐτὸν ἡ μπόρα, ἀφοῦ καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοὶ σήμερα εἶναι συνεργοὶ τοῦ ἐγκλήματος ποὺ λαμβάνει στὴν διεθνῆ καὶ ἐθνικὴ ἀρένα. Ἀλλὰ καὶ ἂν τὸ ἔκανε ποιός μοναχὸς καὶ ἀσκητὴς θὰ ἀκολουθοῦσε; Ποιός θὰ ἐρχόταν μὲ τὰ κουρέλια του, μὲ τὶς προβειές του μὲ τὸ ἀπὸ τὴν ἄσκηση ἐξουθενωμένο σῶμα του; Ποιός θὰ σήκωνε τὸ ἀνάστημά του στοὺς δυνατούς, θὰ ἀψηφοῦσε τὴν βία, τὴν φυλακή, τὶς ὕβρεις, τὸν διωγμό; Ἐδῶ ἡ παναίρεση θριαμβεύει καὶ οἱ μονὲς καὶ τὰ κελλιὰ σιγοῦν. Σχεδὸν κανεὶς δὲν ἀφήνει τὴν ἠρεμία καὶ τὴν θαλπωρὴ τῶν μοναστηρίων καὶ τῶν κελιῶν, τοὺς ἡλιακούς, τὰ φωτοβολτάϊκ καὶ τὰ 4χ4, τὴν συμμετοχὴ σὲ συναυλίες ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς, τὰ τελευταίας τεχνολογίας ἀκριβὰ κινητά, σὲ διαγωνισμοὺς μαγειρικῆς καὶ οἰνοπαραγωγῆς, τὴν πανάκριβη εἰκονογραφία καὶ τὰ κερδοσκοπικὰ ταξίδια μὲ ἐκκλησιαστικὰ κειμήλια, τὴν ὑποδοχὴ καὶ τιμὴ δυνατῶν, ὅπως ὁ Τσίπρας, ὁ Μαρινάκης καὶ τὴν ἀνοχὴ ἀώτων, ὅπως ὁ Μπουτάρης. Ὁ μοναχισμὸς σήμερα δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ ἐπαληθέψει τὰ λόγια του Ἁγίου: “Εἶχαν τόσο πολὺ ἀγάπη, ὥστε προσφέρθηκαν ἐθελοντικῶς νὰ σώσουν τοὺς ἄμοιρους”! Κι ἂν τὰ προσαρμόσουμε ἀναλόγως: “Εἶχαν τόσο πολὺ ἀγάπη Θεοῦ, ὥστε προσφέρθηκαν ἐθελοντικῶς νὰ σώσουν τοὺς Χριστιανοὺς ἀπὸ τὴν αἵρεση”. Οὔτε κἂν τὸ σχόλιο τοῦ συγγραφέως Γεωργίου, «ὑπάρχουν ἀλήθειες οἱ ὁποῖες μᾶς καταβάλλουν», δὲν ἀληθεύει πιά. Οἱ ἀλήθειες πιὰ δὲν καταβάλλουν, ἀλλὰ ἀποκρύπτονται, παραχαράσσονται καὶ ἀναιροῦνται. Ἀρκεῖ ἕνας λόγος τοῦ ἡγουμένου, τοῦ ἐπισκόπου, τοῦ πατριάρχου, τοῦ χορηγοῦ κονδυλίων, καὶ ἡ ἀγωνιστικότητα ἐξαφανίζεται ἢ ἐκφράζεται ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς μερικῶς σὲ δηλώσεις ἀμφισήμου νοήματος. Ὅποιος διάβασε τὰ παραπάνω ἂς ἀναλογισθεῖ γιὰ ἐμᾶς σήμερα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σημερινὴ κατάσταση τοῦ μοναχισμοῦ, ἂν ἰσχύουν τὰ παραπάνω: «Ἦταν ἀληθινοὶ Χριστιανοί. Δὲν φοβόντουσαν οὔτε θάνατο οὔτε πόνο. Ἦταν ὅπως ὁ Παῦλος. Ἦταν μιμητὲς Χριστοῦ. Ἦταν Χριστιανοί».

 Ὅταν ὁ Χρυσόστομος κλήθηκε νὰ ἀναλάβει τὸν πατριαρχικὸ θρόνο Κων/πόλεως βρῆκε στὸ ἐπισκοπικὸ παλάτι ἀπὸ τὸν προκάτοχό του, Νεκτάριο, τέτοια πλούτη καὶ τέτοια χλιδὴ ποὺ δὲν ταιρίαζαν μὲ τὸ ἐπισκοπικὸ/ποιμαντικὸ ἀξίωμα. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 114):

«Ὁ Χρυσόστομος ἄλλαξε στὸ ἐπισκοπικὸ παλάτι κάποια πράγματα, ποὺ δὲν θὰ ἦταν ἀρεστὰ τὸν Θεό. Διέταξε τὴν πώληση ὅλων τῶν ἀργυρῶν δοχείων καὶ μοίρασε τὰ κέρδη στοὺς φτωχούς. Μετὰ πούλησε τὰ χαλιὰ καὶ τοὺς τάπητες καὶ μὲ τὰ κέρδη ἔχτισε ἕνα νοσοκομεῖο γιὰ τοὺς ἀπόρους της πόλεως. Πούλησε τὰ ντιβάνια, τὶς μαρμάρινες μπανιέρες καὶ τοὺς πολυέλαιους. Μὲ τὰ κέρδη αὐτὰ ἔχτισε ἕνα ξενοδοχεῖο. Πούλησε τοὺς καθρέπτες, τοὺς πίνακες ζωγραφικῆς, τὶς κολῶνες, τὰ πούλησε ὅλα, καὶ ἄφησε τοὺς τοίχους γυμνούς. Πούλησε τὸ κρεββάτι ἀπὸ πολύτιμα ξύλα, μετάξι καὶ βελοῦδο, στὸ ὁποῖο κοιμόταν ὁ Νεκτάριος, καὶ τὸ ἀντικατέστησε μὲ ἕνα ἁπλὸ κρεββάτι ἀπὸ τάβλες καὶ μία κουβέρτα. Τὸ μόνο ποὺ κόσμιζε τὸ παλάτι ἦταν μία εἰκόνα τοῦ ἀποστόλου Παύλου πάνω ἀπὸ τὸ γραφεῖο του. Τέλος κάλεσε ὁ Χρυσόστομος τὴν στρατιὰ τῶν ὑπηρετῶν, ποὺ ὑπηρετοῦσε στὸ ἐπισκοπικὸ παλάτι: μάγειρες, οἰκονόμους, ἐπιστάτες, ἐπιτρόπους, ὑπεύθυνους τροφίμων καὶ ποτῶν. Τοὺς πλήρωσε τοὺς μισθούς του καὶ τοὺς ἀπέλυσε. Ὁλόκληρο τὸν ἐξοπλισμὸ τῆς κουζίνας καὶ τῆς τραπεζαρίας τὸν δώρησε στὸ πτωχοκομεῖο. Οἱ ὑπηρέτες ἔμειναν ἄφωνοι. Τόλμησαν νὰ ποῦν μὲ σεβασμὸ στὸν Ἅγιο, ὅτι ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως ἦταν ἱεράρχης, ὁ δεύτερος τὴ τάξει ἐπίσκοπός της αὐτοκρατορίας καὶ ἔχει ἐπίσημα καθήκοντα. Ὑπάρχει πρωτόκολλο μὲ δεῖπνα καὶ τελετές, στὰ ὁποῖα ἔρχεται ἀκόμα καὶ ὁ αὐτοκράτορας. Ὁ Χρυσόστομος ἐξοργίστηκε. Ὁ ἐπίσκοπος δὲν εἶναι πανδοχέας καὶ δὲν καλεῖ καλεσμένους γιὰ φαγητό. Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἰατρὸς καὶ πνευματικὸς πατέρας. Γιὰ νὰ δώσει βαρύτητα στὰ λόγια του πούλησε ἀμέσως καὶ τὴν τραπεζαρία μὲ τὶς καρέκλες καὶ τὰ κηροπήγια. Γιὰ τὴν σούπα λαχανικῶν ποὺ τρώει μία φορὰ τὴν ἡμέρα ἀρκεῖ ὁ ἴδιος καὶ ἕνας μοναχός».

Ἀρκεῖ νὰ ξαναθυμηθοῦμε τὶς εἰκόνες ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι τῶν σουιτῶν, τῶν συναυλιῶν καὶ τῶν πλουσίων ἐδεσμάτων, τὶς δεσποτικὲς δεξιώσεις, τὶς «ταπεινὲς» ἐπισκοπικὲς κατοικίες, τοὺς παχυλοὺς μισθοὺς σὲ χώρα ἐν καιρῶ κρίσεως, τὰ ταξίδια σὲ Παρίσι, Γενεύη, Βρυξέλλες καὶ ἄλλες τουριστικὲς μητροπόλεις, τὰ γιώτ, τὰ ἀκριβὰ αὐτοκίνητα, τὶς καταθέσεις ποὺ χρειάζονται οἱ ἐπίσκοποι γιὰ τὰ γηρατειά τους, τὶς γκαρνταρόμπες μὲ τὰ πολυάριθμα καὶ χρυσοποίκιλτα ἄμφια, τὶς παρουσίες σὲ ἐκδηλώσεις καὶ δεξιώσεις ἀτόμων τοῦ «καλοῦ κόσμου», τὶς βραβεύσεις πλουσίων, κλπ. γιὰ νὰ καταλάβουμε πόσο ἀπέχουν οἱ σημερινοὶ ποιμένες ἀπὸ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου ποὺ τιμοῦν καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ μιμοῦνται. Καὶ τὸ σημαντικότερο: ἂς ἀναλογισθοῦμε τὸν τρομερὸ αὐτὸ λόγο τοῦ Ἁγίου: «Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἰατρὸς καὶ πνευματικὸς πατέρας»· καὶ ἂς σκεφθοῦμε κατὰ πόσο ἰσχύει αὐτὸ σήμερα γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση καὶ πτώση. Μπορεῖ κάποιος φυσικὰ νὰ ἀντιλέξει, ὅτι αὐτὰ ἴσχυαν καὶ τότε. Ναί, ἴσχυαν, ἀλλὰ τότε ὑπῆρχαν Χρυσόστομοι, Βασίλειοι, Γρηγόριοι. Σήμερα; Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐπίσκοποι ἐδίωξαν τὸν Χρυσόστομο, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω.

 Ἀπὸ τότε ποὺ ἀνέλαβε τὸν πατριαρχικὸ θρόνο ὁ Χρυσόστομος στηλίτευσε τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴ διαφθορά, κατήγγειλε τὴν κοινωνικὴ ἀδικία, τὴν δύναμη καὶ τὴν ἐπίδειξη τῶν πλουσίων, καταδίκασε τὶς αὐθαιρεσίες τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, κατονόμασε τὴν πτώση τοῦ διεφθαρμένου κλήρου. Στάθηκε δίπλα στοὺς ἀδυνάτους, τοὺς πτωχούς, τοὺς ἀδικημένους, τὸν ἁπλὸ λαὸ τῆς ἐπισκοπῆς του, ποὺ καταδυναστευόταν.

Δὲν ἦταν δυνατόν σήμερα εἶναι ὁ Χρυσόστομος νὰ ἀνεχθεῖ τὴν παρουσία σκανδαλοποιῶν κληρικῶν καὶ ψευδοποιμένων στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔλαβε δραστικὰ μέτρα ἐναντίον τους: α) ἐναντίον τῶν «βαλαντιοσκόπων», τῶν κληρικῶν δηλαδὴ ἐκείνων ποὺ πλούτιζαν ἀπὸ τὴν ἱερατική τους ἰδιότητα, β) τῶν «κολάκων καὶ παρασίτων», ὅσων κληρικῶν δηλαδὴ ἀπολάμβαναν τὴν κοσμικὴ ζωή, γ) ἐναντίον τῶν «κοιλιοδούλων», ὅσων δηλαδὴ ζοῦσαν ἀργόσχολα, μὲ ἔμφαση στὶς ἀπολαύσεις καὶ δ) ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ζοῦσαν μὲ «συνεισάκτους», δηλαδὴ τοὺς μοναχοὺς ἢ ἐπισκόπους ποὺ συζοῦσαν μὲ τὶς θεωρούμενες «ἀδελφές» τους. Ἔλαβε μέτρα, ἐπίσης, γιὰ τὴν ἠθικὴ κάθαρση τῶν ταγμάτων τῶν χηρῶν καὶ τῶν διακονισσῶν. Ἔδινε ἰδιαίτερη ἔμφαση στὴν καθαρότητα τοῦ βίου καὶ ἦταν ἀμείλικτος μὲ τοὺς ἱερεῖς, διακόνους καὶ μοναχοὺς ποὺ ἀποδεικνύονταν ἀνάξιοι, ἐνῶ τοὺς ἀμετανόητούς τους ἀπεδίωξε παντελῶς ἀπὸ τὶς τάξεις τοῦ κλήρου. Μάλιστα, δὲν δίστασε νὰ καταργήσει 13 ἐπισκόπους λόγω σιμωνίας καὶ νὰ τοὺς ἀντικαταστήσει μὲ πραγματικὰ εὐσεβεῖς σήμερα ποὺ  ὑπάρχουν τόσες ἀποκαλύψεις γιὰ τὶς ἐπισκοπικὲς μεθοδεύσεις, γιὰ μασονικὲς ἰδιότητες, γιὰ διαφθορὰ καὶ πρὸ πάντων γιὰ αἵρεση, ποιὸς τολμάει νὰ ἀκολουθήσει τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου; Οἱ καταγγέλοντες περιορίζονται σὲ ὁμιλίες ἀκαδημαϊκοῦ τύπου (καὶ ἀναφέρονται κυρίως σὲ τεθνεῶτες, ποὺ καταγγέλλοντάς τους δὲν «θὰ μπλέξουν) καὶ οἱ ὑποτιθέμενοι σκοποὶ κωφεύουν καὶ συγκαλύπτουν σκανδαλωδῶς μένοντας πιστὸς  στὴν ἐκκλησιαστικὴ διδαχὴ ὅτι «ἐὰν ὁ κλῆρος ποὺ εἶναι τὸ ἅλας τῆς γῆς, παρουσιάζει ἔκλυτο βίο, πῶς θὰ ζητήσουμε ἀπὸ τὸ ποίμνιο νὰ ζεῖ ἅγιο καὶ κατὰ Χριστὸν βίο;».

Ὁ λαὸς τὸν λάτρεψε, ὁ Ἐπίσκοποι τὸν μίσησαν θανάσιμα μὲ ἀρχηγὸ τοῦ μίσους τὸν Ἀλεξανδρείας Θεόφιλο. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 165):

«Μία μέρα ἐπιθύμησε ὁ Θεόφιλος τὴν μέσῳ διαθήκης περιουσία μίας πλούσιας χήρας. Γιὰ νὰ πλαστογραφήσει ὅμως τὰ ἔγγραφα χρειαζόταν ὁ χριστιανὸς Φαραὼ τὴν συνεργασία τοῦ γραμματέα του. Ἀλλὰ ὁ γραμματέας ἦταν μοναχὸς χωρὶς δόλο καὶ λάθη. Τὸν ἔλεγαν Ἰσίδωρο. Γεμᾶτος ἀγανάκτηση ἀρνήθηκε νὰ συμμετάσχει στὴν ἀπάτη τοῦ ἐπισκόπου. Τότε ὁ Θεόφιλος διέταξε τὴν σύλληψή του (σσ. Ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας εἶχε τὴν ἐποχὴ ἐκείνη εἰδικὴ ἐξουσιοδότηση ἀπὸ τὸ κράτος νὰ διατάζει καὶ νὰ διοικεῖ ὅποτε αὐτὸς τὸ νόμιζε ἀναγκαῖο καὶ τοὺς κοσμικοὺς θεσμούς). Ὁ Ἰσίδωρος βασανίστηκε καὶ παραδόθηκε στὸ κοσμικὸ δικαστήριο. Ὅμως γιὰ τὴν καταδίκη του χρειάζονταν ψευδομάρτυρες… Ὁ Θεόφιλος θέλησε νὰ χρησιμοποιήσει  τέσσερις εὐσεβεῖς ἀσκητὲς ὁσιακῆς βιοτῆς ἀπὸ τὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας, γνωστοὺς ὡς Μακρούς, τὸν Διόσκορο, τὸν Ἀμμώνιο, τὸν Εὐσέβιο καὶ τὸν Εὐθύμιο (σσ. τοὺς ὑποσχέθηκε μάλιστα τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο)… Ὅταν αὐτοὶ ἀρνήθηκαν καὶ τὸν ἔλεγξαν γιὰ τὴν πράξη του, ὁ Θεόφιλος κατηγόρησε τοὺς μοναχοὺς γιὰ κακοδοξία καὶ διέταξε τὴν καταδίκη τους… Μετὰ τὴν σύλληψή τους ἀπὸ τὰ στρατεύματα τοῦ ἐπισκόπου, ὁ Θεόφιλος ἄρχισε νὰ τοὺς χτυπάει. Ὁ ἴδιος. Εἶναι εὔκολο νὰ χτυπᾶς ἁλυσοδεμένους ἀνθρώπους. Ὁ ἐπίσκοπός τους χτύπησε μὲ τὰ ἐπισκοπικά του χέρια μέχρι ποὺ αὐτὰ κοκκίνισαν ἀπὸ τὸ αἷμα… Τότε διέταξε νὰ τοὺς πετάξουν στὸ πάτωμα καὶ ἄρχισε νὰ τοὺς κλωτσάει, μέχρι νὰ τοὺς διαλύσει τὰ κόκκαλα. Ἀλλὰ οἱ μοναχοὶ ἦταν ἄνθρωποι ποὺ δὲν φοβόντουσαν κανέναν καὶ ἰδίως δὲν φοβόντουσαν ἐπισκόπους… Ὁ λαὸς τῆς Ἀλεξανδρείας μόλις ἔμαθε τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων ἀσκητῶν ἐπαναστάτησε καὶ ὁ Θεόφιλος φοβούμενος τὸν μένος τοῦ λαοῦ τοὺς ἄφησε ἐλεύθερους καὶ αὐτοὶ γύρισαν στὴν Νιτρία. Μία μέρα ὁ Θεόφιλος σύναξε στρατεύματα καὶ ἔφιππος τὰ ὁδήγησε στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας. Μόλις ἔφτασαν ὅρμησαν στὰ κελιὰ τῶν μοναχῶν καὶ τὰ ἔκαψαν. Οἱ μοναχοὶ ποὺ βγῆκαν ἔξω φονεύθηκαν ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες. Ἡ σφαγὴ διήρκεσε μέχρι τὸ πρωΐ. Ὁ Παλλάδιος γράφει (σσ. Παλλαδίου Διάλογος ΣΤ΄ PG 47, 22-23): “Ὁ μαινόμενος κάπρος ἐρήμωσε τὸν ἀμπελώνα τοῦ Χριστού”. Μόνο οἱ τέσσερεις ἀδελφοὶ καὶ ἄλλοι τριακόσιοι μοναχοὶ διέφυγαν γυμνοὶ ἀπὸ τὸ μακελειό… Ὁ Θεόφιλος γύρισε στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ τοὺς ἀναθεμάτισε».

Αὐτὸς ἦταν ὁ πρωτεργάτης ἐπίσκοπος διώκτης τοῦ Χρυσοστόμου. Ἀπὸ τοὺς τριακόσιους μοναχοὺς οἱ περισσότεροι πέθαναν ἀπὸ τὶς κακουχίες. Οἱ τέσσερεις ἀδελφοὶ μὲ ἄλλους λίγους ψάχνοντας μάταια τὸ δίκιο τοὺς ἔφτασαν μετὰ ἀπὸ μεγάλη περιπλάνηση στὴν Κων/πόλη. Ἀφοῦ διηγήθηκαν τὰ πάθη τους στὸν ἅγιο Ἰωάννη, αὐτὸς τοὺς ἐπέτρεψε νὰ μείνουν στὸν ναὸ τῆς ἁγ. Ἀναστασίας, χωρὶς ὅμως νὰ συμμετέχουν στὰ ἄχραντα Μυστήρια πρὶν κριθοῦν ἀπὸ ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριο. Ὁ αὐτοκράτορας Ἀρκάδιος ἔδωσε τὴν συγκατάθεσή του γιὰ τὴν σύγκληση συνόδου γιὰ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἀλλὰ μὲ τὶς ραδιουργίες τῆς αὐτοκρατόρισσας Εὐδοξίας καὶ τοῦ Θεοφίλου ἡ σύνοδος αὐτὴ κατέληξε νὰ καταδικάσει τὸν ἱ. Χρυσόστομο. Ἦταν ἡ περίφημη ψευτοσύνοδος τῆς Δρυός. Γράφει ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Σιαμάκης (Ποιοί ἦταν οἱ μανιώδεις διῶκτες καὶ δήμιοι τοῦ Χρυσοστόμου): «Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἐπίσκοποι ἄρχισαν νὰ ἐκδηλώνουν  καισαροπαπικὲς καὶ ἐγκοσμιοκρατικὲς τάσεις καὶ νὰ ἀναβαθμίζουν τὶς ἐπισκοπὲς σὲ ἀρχιεπισκοπὲς μητροπόλεις καὶ πατριαρχεῖα, καὶ ν’  ἀνταγωνίζωνται στὸν πλοῦτο στὴν ἐξουσία καὶ στὴν πολυτέλεια. Ὁ Θεόφιλος εἶχε τόσες χρυσοστόλιστες στολές, ὥστε ὁ λαὸς τὸν ἔλεγε «λιθομανή» (σσ. Μᾶς θυμίζει κάτι αὐτό;). Ὅλοι σχεδὸν οἱ ἐπίσκοποι δὲν χώνευαν τὸ Χρυσόστομο καὶ σχημάτισαν θὰ λέγαμε τὸ ἐναντίον τοῦ καρτέλ.

Σὲ μιά του ἐπιστολὴ ὁ ἐξόριστος Χρυσόστομος γράφει: «Νὰ γιὰ ποιούς λόγους μὲ καταδίκασαν»  ἐπειδὴ ποτὲ δὲν φόρεσα μεταξωτὴ στολὴ μὲ χρυσὰ πετράδια. Ἐπειδὴ δὲν εἶχα στὸ σπίτι μου πολυτελῆ χαλιά. Ἐπειδὴ δὲν ἔκανα ποτὲ πολυδάπανα τραπέζια  στὸν αὐτοκράτορα καὶ σ’ αὐτούς, οὔτε πῆγα ποτὲ σὲ τέτοια τραπέζια τους. Ἐπειδὴ δὲν ἔκανα τίποτε ἀπὸ ὅσα κάνουν αὐτοί. Ἐπειδὴ δὲν τοὺς πρόσφερα οὔτε πῆρα δῶρα χρυσὰ καὶ ἀσημένια» (ΕΠΕ 33,394).

Ποιὲς ἦταν οἱ κατηγορίες ἐναντίον τοῦ Χρυσοστόμου; 35 βαρύτατες συκοφαντίες. Ἀναφέρω τὶς κυριώτερες: Αἱρετικός, ἀνήθικος, βλάσφημος, κλέφτης, ἐμπρηστής, καταλυτὴς τῶν ἱερῶν παραδόσεων! Ἐπαναλαμβάνω πρόκειται μόνο γιὰ συκοφαντίες. Ποιές ἦταν οἱ τιμωρίες ποὺ τοῦ ἐπέβαλαν; Καθαιρέθηκε ἀπὸ κληρικός, ἀφωρίστηκε κι ὡς ἁπλὸς Χριστιανός, βασανίστηκε γιὰ 3 χρόνια καὶ 3 μῆνες, καὶ θανατώθηκε στὴν ἐξορία.

Ἐξ ἄλλου τρεῖς φορὲς ἀποπειράθηκαν νὰ τὸν δολοφονήσουν. Δύο φορὲς νὰ τὸν σφάξουν μέσα στὸ ἐπισκοπεῖο του, καὶ μιὰ φορὰ νὰ τὸν κάψουν ζωντανὸ στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, βαδίζοντας πρὸς τὴν ἐξορία. Τὶς δύο πρῶτες φορὲς οἱ δολοφόνοι τοῦ πιάστηκαν καὶ ὡμολόγησαν. Ὁ ἕνας μάλιστα παρέδωσε καὶ τὰ 50 χρυσά της ἀμοιβῆς του γιὰ τὴ δολοφονία ποὺ ἀνέλαβε νὰ κάνη. Ἀλλ’  ὁ πληρωμένος δικαστὴς τοὺς ἀθώωσε ἀμέσως. Ἦταν κι αὐτὸς ὄργανο τῶν ἐπισκόπων. Ὁ τρίτος δολοφόνος, ποὺ θέλησε νὰ τὸν κάψη ζωντανό, ἦταν ὁ ἀρχιεπίσκοπος Καισαρείας Φαρέτριος μὲ μεγάλη ὁμάδα μοναχῶν. Ἀλλὰ καὶ αὐτουνοῦ ἡ ἀπόπειρα ἀπέτυχε.»

Συνεχίζουμε τὴν ἀνάγνωση ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργίου (ἀπὸ σελ. 188):

«Ὁ Χρυσόστομος κατηγορήθηκε γιατί ἔκανε μπάνιο μόνος του… τὸν κατηγόρησαν γιὰ Ναρκισσισμὸ καὶ γιατί ἔτρωγε καραμέλες μὲ μέλι… ὅτι κοιμᾶται μὲ γυναῖκες… ὅτι τρώει μόνος του… ὅτι ἔβαζε κρασὶ στὸ νερό του… καὶ ὅτι δὲν διπλώνει μὲ τὴν ἀπαραίτητη φροντίδα τὰ ἱερατικά του ἄμφια(!!!)… Οἱ ἐπίσκοποι ποὺ ἔμειναν πιστοὶ στὸν Χρυσόστομο, Λιπίνιος, Δημήτριος καὶ Εὐλύσιος καὶ οἱ ἱερεῖς Γερμανὸς καὶ Σέβηρος, συνέταξαν μία ἐπιστολὴ διαμαρτυρίας γιὰ νὰ τὴν διαβάσουν στὴν σύνοδο. Ἡ ἄφιξή τους ἐξόργισε τοὺς ἐπισκόπους. Τὰ μέλη τῆς συνόδου ἄφησαν τὶς θέσεις τους καὶ ὅρμησαν μὲ γροθιὲς στοὺς φορεῖς τῆς ἐπιστολῆς. Τοὺς πέταξαν στὸ πάτωμα, στὴ μέση της αἴθουσας, τοὺς ἔγδυσαν καὶ τοὺς ξυλοκόπησαν μέχρι ποὺ καταμάτωσαν. Κάποιος ἀπὸ τοὺς συνέδρους εἶχε καὶ μία φαεινὴ ἰδέα. Εἶχε φέρει μαζί του ἕνα μακρὺ σχοινὶ μὲ θηλειά, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ πιάνουν τὰ ἄγρια ἄλογα γιὰ νὰ δέσει μὲ αὐτὸ τὸν Χρυσόστομο. Ἀφοῦ ὁ Ἅγιος δὲν παρουσιαζόταν στὴ σύνοδο (σσ. δηλώνοντας ἔτσι, ὅτι δὲν τὴν ἀναγνωρίζει ὡς κανονική) ἔδεσαν μὲ αὐτὸ τοὺς ἄμοιρους κληρικοὺς καὶ τοὺς πέταξαν στὸ δρόμο».

Διαβάζοντας αὐτά, τὰ ὁποῖα μάλιστα εἶναι ἕνα μικρὸ μόνο κομμάτι τῶν ἐγκλημάτων τῶν ἐπισκόπων της ἐποχῆς ἐκείνης, κάθε πιστὸς Χριστιανὸς μένει ἄφωνος. Εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ κάνουν αὐτὰ ἐπίσκοποι; Φυσικὰ δὲν πρέπει νὰ χάσουμε τὴν πίστη μας, οὔτε τὸν σεβασμό μας καὶ τὴν ἀναγνώριση τοῦ θεσμοῦ τοῦ ἐπισκόπου, ποὺ εἶναι ὄντως ὁ ὀφθαλμὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ φρουρὸς καὶ προστάτης τοῦ ποιμνίου, ὅταν ὅμως ὀρθροφρονεῖ. Ὅ,τι γράφεται, γράφεται γιὰ νὰ ἀποδείξει μέσα ἀπὸ τὰ γεγονότα τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου, ποιός εἶναι καὶ πῶς λειτουργεῖ ὁ ἀληθινὸς ποιμένας καὶ πῶς καταλαβαίνουμε τοὺς ἀνάξιους ἢ ψευδοποιμένες. Διότι διαβάζοντας τὰ αἴσχη τῶν ἐπισκόπων της ἐποχῆς ἐκείνης, ποιός θὰ δικαιώσει τὶς σημερινὲς ἀντιορθόδοξες ἀπόψεις περὶ ἀλαθήτου τῶν ἐπισκόπων καὶ περὶ ἀπόλυτης καὶ ἀδιάκριτης ὑπακοῆς στὰ προστάγματά τους, ὅ,τι αὐτοὶ κι ἂν κάνουν; Ἂν σκεφτοῦμε μάλιστα τὰ ἐπισκοπικὰ σκάνδαλα τῆς ἐποχῆς μας, καθὼς καὶ τοὺς διωγμοὺς τῶν ἀντιδρούντων μοναχῶν στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπως καὶ τὶς ἀπειλὲς ποὺ δέχονται, ὅσοι θέλουν νὰ ἀντιδράσουν στὴν αἵρεση καὶ ὑποκύπτουν, τότε γίνεται ξεκάθαρο τὸ ποιὸν τῶν σημερινῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν, ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῶν ὑποτιθέμενων εὐσεβῶν ποὺ μὲ τὴν σιωπὴ καὶ ἀπραξία τοὺς τοὺς ὑποστηρίζουν.

Γιὰ νὰ καταλάβουμε ἀκόμα περισσότερο τὴν διαφορὰ μεταξὺ ἀληθινῶν καὶ ψευδοποιμένων θὰ ἀναφέρουμε δύο περιστατικὰ ποὺ ἔλαβαν μέρος μετὰ τὴν δεύτερη σύνοδο (τῆς Κων/πόλεως) ποὺ καταδίκασε τὸν Χρυσόστομο σὲ θάνατο. Ὁ αὐτοκράτορας Ἀρκάδιος ἦταν ἄβουλος μέν, φοβόταν ὅμως τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Κάλεσε τότε δύο ἐπισκόπους ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ καταδίκασαν τὸν Χρυσόστομο, τὸν Ἀντίοχο καὶ τὸν Ἀρκάδιο. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 216):

«“Ερευνήστε τὴν συνείδησή σας, τί μπορῶ νὰ κάνω”. Ὁ αὐτοκράτορας δὲν ἤθελε νὰ λερώσει τὰ χέρια του μὲ αἷμα τὸ Μ. Σάββατο. Φοβόταν τὸν Θεό, ὅπως φοβόταν τὴν γυναίκα του Εὐδοξία… Ἀλλὰ οἱ ἐπίσκοποι ἦταν λιγότερο χριστιανοὶ ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα. Βεβαίωσαν τὸν αὐτοκράτορα, ὅτι ἦταν σὲ εὐθεία ἐπαφὴ μὲ τὸν Θεό. Τοῦ εἶπαν ὅτι ἐπικοινωνοῦν μὲ τὸν Θεὸ καθημερινὰ μέσῳ τῆς Θ. Λειτουργίας. Τὸν συμβούλευσαν νὰ ἐφαρμόσει βία. “Η καταδίκη του Χρυσοστόμου νὰ πέσει στὸ κεφάλι μας”. Ἔτσι ὁ Ἀρκάδιος δὲν εἶχε τίποτα πιὰ νὰ χάσει… (ἐπίσης) βεβαίωσαν τὴν Εὐδοξία καὶ τὶς ἀριστοκράτισσες φίλες της, ὅτι ὁ φόνος τοῦ Χρυσοστόμου δὲν θὰ ὀργίσει τὸν Θεό. Ὁ Θεὸς εἶδε τόσους φόνους πάνω στὴ γῆ, ποὺ γιὰ αὐτόν, τὸν οὐράνιο Πατέρα, ὁ φόνος κατήντησε κάτι συνηθισμένο. Ἔτσι κι ἀλλιῶς ὁ Θεὸς εἶναι ἀπὸ τὴν φύση Του ἐλεήμων. Συγχωρεῖ τὰ πάντα καὶ θὰ συγχωρέσει καὶ αὐτὸ τὸν φόνο».

Ἂς δοῦμε τώρα τὴν στάση τῶν λίγων ἐκείνων ποιμένων ποὺ στάθηκαν πιστοὶ στὸν Χρυσόστομο, ὅταν τοὺς ἔφεραν ἀνακρίνοντας τοὺς ἀντιμέτωπους μὲ τὰ βασανιστήρια γιὰ νὰ τὸν ἀπαρνηθοῦν. Διαβάζουμε (ἀπὸ σέλ. 245):

«Μετὰ τὴν ἐξορία τοῦ Χρυσοστόμου ἄρχισε ὁ διωγμὸς τῶν ὀπαδῶν του στὴν Κων/πόλη…, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔδειξαν κανένα φόβο μπροστὰ στὸν θάνατο.  Ὁ Στούδιος, ὁ ἔπαρχος τῆς πόλης, δὲν ἐνίωσε καλὰ ποὺ θὰ βασάνιζε ἀνθρώπους ποὺ δὲν φοβοῦνται τὸν θάνατο. Οἱ πιστοὶ τοῦ Χρυσοστόμου δὲν ἔτρεμαν ἀπὸ τὸν φόβο τους, ἔτσι φοβήθηκε ὁ ἴδιος… καὶ διεξῆγε τὶς ἀνακρίσεις χωρὶς πάθος… Αὐτὸ ὅμως ἐξόργισε τοὺς ἐχθρικοὺς ἐπισκόπους: Σεβηριανό, Ἀκάκιο, Ἀντίοχο καὶ Κύρικο. Κατηγόρησαν τὸν Στούδιο γιὰ ἀνικανότητα καὶ ἀπαίτησαν ἕναν σωστὸ διοικητή, ποὺ μπορεῖ νὰ ξεσχίσει τὶς σάρκες τοῦ κατηγορουμένου μὲ τὰ δόντια του. Ἔτσι ὁρίστηκε ὁ Ὀπτάτος… Οἱ ἱστορικοὶ Σωζομενὸς καὶ Παλλάδιος, σύγχρονοι τῶν γεγονότων, ἀναφέρουν ὅτι ὁ πρῶτος ποὺ ἀνακρίθηκε ἦταν ὁ ἀναγνώστης τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Εὐτρόπιος. Ὁ Χρυσόστομος τὸν ἐκτιμοῦσε ἐξ αἰτίας τῆς πίστης του καὶ τῆς καθαρότητάς του… Ὁ Εὐτρόπιος ἀπάντησε στὶς κατηγορίες ἐναντίον τοῦ Χρυσοστόμου, ὅτι δὲν εἶδε καὶ δὲν γνωρίζει τίποτα… Τὸν ἔδειραν μὲ χοντρὰ ραβδιὰ ποὺ ἔσπαζαν κόκκαλα καὶ μὲ λεπτὰ ραβδιὰ ποὺ ξέσχιζαν σάρκες… Ὁ Εὐτρόπιος ἐπανέλαβε τὴν ἀπάντησή του… Τότε τὸν ἔδεσαν στὸ τροχὸ καὶ ἄρχισαν νὰ τοῦ συντρίβουν τὰ κόκκαλα… Ὁ Εὐτρόπιος ἐπανέλαβε τὴν ἀπάντησή του… τὸν καῖνε μὲ πυρωμένο σίδερο… Ὁ Εὐτρόπιος ἐπανέλαβε τὴν ἀπάντησή του… Τέλος καταλάβαν ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαντήσει ἄλλο. Ἦταν νεκρός. Ὁ Εὐτρόπιος ἦταν ὁ πρῶτος νεκρὸς ἀπὸ βασανιστήρια ἀπὸ τοὺς φίλους του Ἁγίου. Ὁ ἀριθμὸς ὅλο καὶ αὐξανόταν. Μετὰ ἔψαξαν τὸν πρῶτο Διάκονο τοῦ Χρυσοστόμου, τὸν Σεραπίωνα… Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ κοινὰ μὲ τοὺς ἄλλους βασανιστήρια τοῦ ξερίζωσαν τὸ δέρμα ἀπὸ τὸ μέτωπο καὶ τὸ κρανίο μαζὶ μὲ τὶς βλεφαρίδες.  Ὁ Σεραπίων δὲν εἶπε τίποτα ἀπολύτως ἐναντίον τοῦ ἁγίου ἐπισκόπου του».

Εἶναι ξεκάθαρο ποιὸ εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικό του ψευδοποιμένος καὶ ποιὸ τοῦ ἀληθινοῦ ποιμένος: Ὁ ψευδοποιμένας βλασφημεῖ ἐνάντια στὸν Θεό, παραχαράσσει τὴν ἀλήθεια, δὲν διστάζει νὰ χρησιμοποιήσει βία, ἀκόμα καὶ τὴν πιὸ ἀκραία, γιὰ νὰ ἐπιβάλει τὰ σχέδια του καὶ ἐπειδὴ φοβᾶται ἀκόμα καὶ τὸν πιὸ μικρὸ ὑπηρέτη τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ἐκκλησίας. Ὁ ἀληθινὸς ποιμένας ὅμως ὑπερασπίζεται ἀκόμα καὶ μὲ τὴν ζωή του τὴν ἀλήθεια, τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ὑπηρέτες Του. Δὲν δέχεται συγκαταβάσεις, οὔτε κάνει οἰκονομίες ὅταν ὁ Θεὸς ὑβρίζεται καὶ ὅταν τὰ τέκνα Του διώκονται. Ἂς τὸ ἀκούσουν αὐτὸ οἱ σημερινοὶ καλύπτοντες τὴν δειλία τους ἢ τὴν ἀποφασιστικότητά τους μὲ τὴν δικαιολογία τῆς οἰκονομίας, ἐπιτρέποντας στοὺς ψευδοποιμένες νὰ λυμαίνονται τὸ ποίμνιο τῆς ἐκκλησίας.

Ἂς δοῦμε τώρα τὴν στάση τοῦ λαοῦ καὶ τὸ ἐρώτημα ἂν ἀποτειχίστηκε καὶ πῶς ἀποτειχίστηκε. Δύο παραδείγματα, πιστεύω, εἶναι τὰ πιὸ χαρακτηριστικά: τὸ παράδειγμα τῶν κατηχουμένων, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ βαπτιστοῦν τὸ Μ. Σάββατο, τὸ Σάββατο ποὺ ἔλαβε μέρος ἡ σφαγὴ τῶν πιστῶν μέσα στὸν ναό, πρὶν τὴν τελικὴ ἐξορία τοῦ Χρυσοστόμου, καὶ τῶν πιστῶν Χριστιανῶν ποὺ ἔμειναν στὴν πόλη μετὰ τὴν ἐξορία τοῦ Ἁγίου. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 217):

«Τὸ Σάββατο ἐκεῖνο, στὸ ὁποῖο σχεδιάστηκε ἡ ἐπίθεση, παρευρίσκοντο στὸν καθεδρικὸ ναὸ καὶ χιλιάδες κατηχουμένων. Φοροῦσαν λευκοὺς χιτῶνες καὶ περίμεναν νὰ βαπτισθοῦν. Τὴν στιγμὴ ποὺ ἐμφανίστηκαν οἱ στρατιῶτες, ὁπλισμένοι μέχρι τὰ δόντια, ἕνα μέρος τῶν κατηχουμένων, ἄνδρες γυναῖκες καὶ παιδιά, ἦταν ἤδη στὸ νερὸ τοῦ βαπτιστηρίου… Οἱ στρατιῶτες εἰσέβαλλαν στὰ ἐνδότερά του ναοῦ καὶ στὸ βαπτιστήριο. Πέταξαν τοὺς ἱερεῖς μὲ τὰ ἄμφιά τους στὸ νερὸ τοῦ βαπτιστηρίου καὶ τὸ νερὸ βάφτηκε κόκκινο ἀπὸ τὸ αἷμα. Οἱ κατηχούμενοι, ὅσοι γλύτωσαν, ἄφησαν τὴν ἐκκλησία καὶ βγῆκαν γυμνοὶ στοὺς δρόμους…

Ἐνῶ ὁ Χρυσόστομος ἁλυσοδενόταν σὰν νὰ ἦταν ἐγκληματίας, οἱ κατηχούμενοι μαζεύτηκαν στὰ δημόσια λουτρὰ τῆς πόλης, στὶς θέρμες τοῦ Κωνστάντιου, γιὰ νὰ βαπτισθοῦν ἐκεῖ. Ἱερεῖς καὶ πιστοί, ἔστησαν ἐκεῖ μία Ἁγία Τράπεζα καὶ συνέχισαν τὴν Θ. Λειτουργία. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς κατηχουμένους ἔφεραν πληγὲς ἀπὸ μαχαίρια καὶ δόρατα, μώλωπες ἀπὸ γροθιὲς καὶ κλωτσιές. Ἀλλὰ (σσ. παρόλα αὐτά) ἤθελαν νὰ γίνουν Χριστιανοί. Ἐπέμεναν νὰ βαπτισθοῦν. Ἔψελναν ὕμνους στὸν Θεὸ ποὺ ἀντηχοῦσαν σὲ ὅλη τὴν πόλη. Οἱ ἐπίσκοποι δὲν ἦταν εὐχαριστημένοι μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς ἐπίθεσης. Δὲν εἶχαν ἐξοντωθεῖ ὅλοι οἱ πιστοὶ καὶ οἱ κατηχούμενοι. Καθησύχασαν τὸν αὐτοκράτορα, ὅτι θὰ μιλήσουν μὲ τὸν Θεὸ καὶ θὰ τὸν ἐξευμενίσουν. Μετὰ πῆγαν στὸν διοικητὴ Ἀνθέμιο καὶ ἀπαίτησαν νὰ συνεχίσει τὴν καταδίωξη, γιατί οἱ πιστοὶ μαζεύτηκαν τώρα στὰ λουτρά. Ὁ διοικητὴς δίσταζε. Στὴν πραγματικότητα φοβόταν τὸν Θεό. Ὁ διοικητὴς δὲν ἦταν ἐπίσκοπος, ποὺ μποροῦσε νὰ ἐξαιρέσει τὸν Θεὸ ἀπὸ τὰ ἄλλα…. Ἀπάντησε στὸν ἐπίσκοπο Ἀκάκιο καὶ στὸν ἐπίσκοπο Ἀντίοχο, ὅτι θὰ τοὺς διαθέσει τὰ στρατεύματα, ἀλλὰ πρέπει αὐτοὶ οἱ ἴδιοι νὰ τεθοῦν ἐπικεφαλεῖς. Οἱ ἐπίσκοποι ἦταν ἱκανὲς προσωπικότητες γιὰ ἕνα τέτοιο ἔγκλημα… Τὰ στρατεύματα ποὺ διοικοῦντο ἀπὸ ἐπισκόπους, ἱερεῖς καὶ διακόνους διέκοψαν τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος. Ὁ ἀριθμὸς τῶν νεκρῶν ἦταν μεγαλύτερος ἀπὸ αὐτὸν στὸν καθεδρικὸ ναό… Ὅσοι γλύτωσαν κατέφυγαν στοὺς ἀγρούς. Ἐκείνη τὴν ὥρα περνοῦσε ὁ Ἀρκάδιος μὲ τὴν Εὐδοξία καὶ τὴν φρουρά του. Ὁ Ἀρκάδιος ρώτησε τὴν Εὐδοξία, ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ μὲ τοὺς λευκοὺς χιτῶνες. Αὐτὴ ἀπάντησε, ὅτι εἶναι αἱρετικοί. Τότε ὁ Ἀρκάδιος διέταξε τὴν ἔφφιπη φρουρὰ νὰ τοὺς ἐπιτεθεῖ. Δὲν γλύτωσε κανένας…

Ἐνῶ γίνονταν αὐτὰ ἐνθρονίστηκε ἕνας καινούργιος ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως, ὁ Ἀρσάκιος, ὁ ἀδελφός του προκατόχου τοῦ Χρυσοστόμου Νεκταρίου. Ὁ Παλλάδιος ἀναφέρει, ὅτι ὁ Ἀρσάκιος εἶχε τὴν γλωσσικὴ ἱκανότητα ἑνὸς ψαριοῦ καὶ τὴν ρητορικὴ ἑνὸς βατράχου… Οἱ Χριστιανοὶ τῆς πόλης ἔμειναν πιστοὶ στὸν Χρυσόστομο. Ἀπέφευγαν νὰ λειτουργοῦνται στοὺς ναοὺς ποὺ μνημονευόταν ὁ Ἀρσάκιος. Ὅποιος ἀρνιόταν νὰ ἀναγνωρίσει τὸν Ἀρσάκιο καταδικαζόταν σὲ ἐξορία ἢ θάνατο καὶ ἔκαναν κατάσχεση τῆς περιουσίας του. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Χρυσοστόμου, ἀφοῦ δὲν εἶχαν πιὰ ναούς, ἔκαναν τὴν Θ. Λειτουργία σὲ ἰδιωτικὲς κατοικίες. Ὅταν τὸ μάθαιναν αὐτὸ οἱ κρατικοὶ ὑπάλληλοι, τότε ἔκαναν κατάσχεση τῆς κατοικίας. Οἱ πιστοὶ τοῦ Ἰωάννου κατέφευγαν τότε στὸ δάσος. Στὶς 18 Νοεμβρίου 404 ἐμφανίστηκε ἕνας νόμος, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει στὸν Θεοδοσιανὸ Κώδικα καὶ ἀναφέρει ὅτι οἱ διοικητὲς τῶν ἐπαρχιῶν πρέπει νὰ προσέχουν καὶ νὰ φροντίζουν νὰ μὴν γίνονται ἀπαγορευμένες συναντήσεις αὐτῶν ποὺ ἀπορρίπτουν τὶς Θ. Λειτουργίες στοὺς ναοὺς καὶ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ἁγίους Ἐπισκόπους Πορφύριο Ἀντιοχείας, Θεόφιλο Ἀλεξανδρείας καὶ Ἀρσάκειο Κων/πόλεως. Ὁ χρονογράφος Νικηφόρος γράφει περὶ αὐτοῦ του νόμου: “Ὅταν κάποιος ἐπίσκοπος ἀρνιόταν νὰ ἔχει κοινωνία μὲ τὸν Θεόφιλο, Ἀρσάκιο καὶ τὸν Πορφύριο, ἔχανε τὸν θρόνο του καὶ τὴν περιουσία του”. Ὅποιος ἦταν ὀπαδὸς τοῦ Χρυσοστόμου, ἔχανε ἐπίσης ὅλη του τὴν περιουσία…

Ὅλοι κρύβονταν. Ὁ Παλλάδιος ἀναφέρει τὴν περίπτωση ἑνὸς ἐπισκόπου, ὀπαδοῦ τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος δὲν ἄφησε τὸ δωμάτιο, ποὺ τοῦ παραχώρησε ὡς καταφύγιο ἕνας φίλος, γιὰ τρία χρόνια. Ἄλλοι ἀσκοῦσαν ἐπαγγέλματα γιὰ νὰ μὴν ὑπογράψουν ἐναντίον τοῦ Χρυσοστόμου. Ὁ ἐπίσκοπος Βρίσσων, ἀδελφός του Παλλάδιου, ἔγινε κηπουρὸς γιὰ νὰ μὴν ὑπογράψει. Ὁ ἐπίσκοπος Τρωάδος ἀγόρασε μία βάρκα καὶ ἔγινε ψαράς. Παρόλα αὐτὰ ἦταν δύσκολο νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν μανία τῶν ἐπισκόπων. Ὅπου ἔβρισκαν ὀπαδὸ τοῦ Χρυσοστόμου τὸν ἁλυσόδεναν σὰν ἕναν δολοφόνο».

Τί νὰ πρωτοθαυμάσει κανεὶς διαβάζοντας αὐτὲς τὶς γραμμές! Τὴν πίστη τῶν κατηχουμένων, ποὺ ἀντὶ νὰ σκανδαλισθοῦν, ὅπως σίγουρα θὰ κάναμε ἐμεῖς σήμερα λέγοντας «τί χριστιανοὶ εἶναι αὐτοί, ποὺ σφάζουν καὶ σκοτώνουν; δὲν βαπτιζόμαστε», παρόλα αὐτὰ ἔμειναν πιστοὶ στὴν ἀπόφασή τους νὰ βαπτισθοῦν καὶ τελικὰ βαπτίσθηκαν ὄχι μὲ νερὸ ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου; Τὴν ὁμοιότητα τῶν ἐπιχειρήματων τῶν διωκτῶν τοῦ Χρυσοστόμου καὶ τῶν ὀπαδῶν του ποὺ μέχρι αἱρετικοὺς τοὺς ἀνακήρυξαν καὶ τοὺς ἐδίωκαν παντοῦ, μὲ τὰ σημερινὰ ἐπιχειρήματα τῶν σημερινῶν ἐπισκόπων; Τὴν πίστη τῶν ὀπαδῶν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, ποὺ ἀψήφισαν ὅλες τὶς συνέπειες καὶ ὅλους τους κινδύνους, ἀκόμα καὶ τὸν θάνατο, καὶ ἔμειναν πιστοὶ στὸν Ἅγιο τοῦ Θεοῦ, στὸν ἀληθινὸ ποιμένα καὶ ἐπίσκοπο; Ἢ νὰ θαυμάσει κανεὶς τὰ ψέματα ποὺ μᾶς λένε σήμερα περὶ σχίσματος, ὅταν ἀποτειχισθεῖ κανεὶς γιὰ θέματα πίστεως καὶ ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης; Μπορεῖ, ἐπίσης νὰ μὴν ἐπισημάνει κανεὶς τὰ περὶ δυνητισμοῦ ψευτοεπιχειρήματα κάποιων ποιμένων στὴν ἐφαρμογὴ τῶν κανόνων, ὅταν βλέπουμε τὴν ξεκάθαρη στάση τῶν πιστῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης·  ἢ ἤσουν μὲ τὸν Ἅγιό του Θεοῦ ἢ ἀπέναντί του καὶ ἢ κοινωνοῦσες μὲ τοὺς διῶκτες του ἢ συνεργαζόσουν. Μέση κατάσταση δὲν ὑπῆρχε οὔτε εὐσέβεια ἄνευ κόστους καὶ μάλιστα βαρέους. Περὶ Ποῦ, ἀλήθεια, βλέπουν οἱ «δυνητιστές» σήμερα τὸ ἕνα χιλιοστὸ  ἰδιαιτέρων συνθηκῶν ποὺ νὰ ἐπιτρέπουν τὴν ἐφαρμογὴ μίας γενικῆς ἀτελείωτης χρονικὰ οἰκονομίας; Δημεύουν σήμερα τὶς περιουσίες μας; Ἐξοριζόμαστε; Βασανιζόμαστε; Θανατωνόμαστε; Ποιές εἶναι αὐτὲς οἱ ἰδιαίτερες συνθῆκες; Κι ἂν εἶναι ἡ ἀπόσταση ἢ ὁ συχνὸς ἐκκλησιασμός, τότε τί νὰ ποῦν οἱ Χριστιανοὶ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης; Πῶς θὰ τολμήσουμε νὰ ἐπαινέσουμε τοὺς κατηχουμένους ἢ τοὺς πιστοὺς τῆς τότε ἐποχῆς, ὅταν δὲν πράττουμε οὔτε κἂν τὸ ἐλάχιστο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔπραξαν ἐκείνοι, καὶ μάλιστα ὄχι γιὰ τὴν μεγαλύτερη αἵρεση τῆς ἱστορίας, ἀλλὰ γιὰ τὸν διωγμὸ τοῦ ἁγίου ἐπισκόπου τους καὶ ἐναντίον τῶν ψευδοποιμένων; Δυστυχῶς, ἂν ζούσαμε ἐμεῖς τότε, μᾶλλον θὰ εἴχαμε προδώσει ὁλοκληρωτικὰ καὶ ἐκ προοιμίου τὸν Ἅγιο. Κι αὐτὸ «κατ΄ οἰκονομίαν»!

Εἴθε ὁ βίος τοῦ Ἁγίου καὶ τὰ γεγονότα ποὺ περιλαμβάνονται σὲ αὐτὰ νὰ μᾶς φωτίσουν ἐν μετανοίᾳ καὶ ταπεινώσει νὰ ἀλλάξουμε τακτική, νὰ πράξουμε τὸ σωστὸ καὶ θεάρεστο καὶ τὴν σημερινὴ ἐποχή.

Τελειώνω μὲ μία παρατήρηση: Ἔχει εἰπωθεῖ ὅτι ἡ βιογραφία τοῦ Βίργκιλ Γεωργίου ὑπερτονίζει τὸν ρόλο τοῦ Πάπα Ρώμης ἁγ. Ἰννοκέντιου καὶ κρύβει τὶς προσπάθειές του γιὰ ἐξάπλωση τῆς παπικῆς ἐξουσίας. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι πράγματι ὄχι μόνο ὁ ἁγ. Ἰννοκέντιος ἀλλὰ σχεδὸν ὅλοι οἱ Πάπες εἶχαν αὐτὸ τὸ σκοπό. Τὸ γεγονὸς ὅμως ὅτι ὁ Πάπας διέκοψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὰ πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς λόγῳ τοῦ διωγμοῦ τοῦ ἁγ. Ἰωάννου, καθὼς καὶ τὸ ἐγκώμιο ποὺ συνέγραψε γι’ αὐτὸν σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Ἀρκάδιο, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἀφόρισε καὶ ἡ ὁποία ἀποδεικνύει ὅτι ὁ σχολιασμός μου δὲν ἦταν ἄδικος ἢ αὐστηρός, δείχνουν τὰ ἁγνὰ αἰσθήματα καὶ τὴν ἀναγνώριση τοῦ Πάπα πρὸς τὸ πρόσωπο αὐτοῦ τοῦ μεγάλου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀποτελεῖ ἐπίσης ἔνδειξη ἀληθινοῦ ποιμένος ποὺ λαμβάνει τὰ μέτρα του γιὰ νὰ προφυλάξει τὸ ποίμνιο καὶ νὰ τιμήσει τοὺς Ἁγίους. Ὡς ἔνδειξη τιμῆς στὸν ἅγιό της Ἐκκλησίας μας Ἰωάννη Χρυσόστομο, ἀκολουθεῖ ὡς ἐπίλογος τὸ ἐγκώμιο τοῦ ἁγ. Ἰννοκέντιου, ποὺ παρεπιπτόντως ἀποδεικνύει γιὰ μία ἀκόμα φορὰ τὸ «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος»:

«Φωνὴ αἵματος τοῦ δικαίου Ἰωάννου βοᾶ πρὸς τὸν Θεὸ κατὰ σοῦ, βασιλεῦ Ἀρκάδιε! Διότι τὸν καιρὸν τῆς εἰρήνης ἐποίησες καιρὸ διωγμοῦ στὴν Ἐκκλησία ἐξορίζοντας τὸν ἀληθῆ ποιμένα της, μαζί του καὶ αὐτὸν τὸν Χριστό! Φεῦ, ἐξόρισες καὶ παρέδωσες τὸ ποίμνιό του σὲ μισθωτοὺς καὶ ὄχι ἀληθεῖς ποιμένες. Ἐγὼ δὲν λυποῦμαι γιὰ τὸν Χρυσόστομο, διότι εἶναι μακάριος ἐκεῖνος γιὰ τὰ μεγάλα του κατορθώματα καὶ τρισμακάριος γιὰ τὶς ἀναρίθμητους κολάσεις, τὶς ὁποῖες ὑπέμεινε, καὶ ἔλαβε τὸν κλῆρο στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν Ἀποστόλων καὶ Μαρτύρων, λυποῦμαι ὅμως γιὰ τὴν ἰδική σου ἀπώλεια, διότι, γιὰ νὰ ποίησης τὸ θέλημα μίας γυναικὸς ἄφρονος, στέρησες ὅλο τὸν κόσμο τῆς μελιρρύτου διδαχῆς του.

Γιὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ ὁ ἐλάχιστος, ὁ ὁποῖος ἐπιστεύθη τοῦ Κορυφαίου τὸν θρόνο, σᾶς κανονίζω καὶ αὐτήν, χωρίζοντάς σας τῆς ἁγίας κοινωνίας τῶν θείων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων· καὶ ἂν κάποιος τολμήσει νὰ σᾶς κοινωνήσει, νὰ εἶναι καθηρημένος καὶ ἀφορισμένος. Ἐὰν δὲ καὶ ἐσεῖς βιάστε κάποιον, μὴ γένοιτο, νὰ σᾶς κοινωνήσει, καταφρονώντας τὴν Ἀποστολικὴ αὐτὴ διάταξη, νὰ εἶσθε ὡς οἱ τελῶνες καὶ ἐθνικοὶ παρὰ τῷ Ὀρθοδόξῳ συστήματι καὶ νὰ μένει ἡ ἁμαρτία ἐνώπιόν σας, ὅπως τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως λάβετε τὴν πρέπουσα παίδευση· τὸν δὲ Ἀρσάκιον, ποὺ τὸν βάλατε στὸ θρόνο τοῦ Χρυσοστόμου, τὸν καθαιροῦμε καὶ μετὰ θάνατον, ὡς καὶ ὅλους τους μετὰ τούτου συγκοινωνήσαντες, διότι μοιχῷ τῷ τρόπω ἔλαβε τὴν ἀξία ὁ ἀνάξιος, τὸν δὲ Θεόφιλο, ὄχι μόνον καθαιροῦμε, ἀλλὰ καὶ ἀφορίζομε, γιὰ νὰ εἶναι καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀλλότριος. Αὐτά, ποὺ ἐμεῖς δένομε στὴ γῆ, ἔτσι δένονται καὶ στὸν οὐρανὸ καθὼς ἀκοῦς στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο».

                (https://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/agios-ioannis-o-chrysostomos-egkomio-ston-mega-ierarchi-2/).

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

ΠΗΓΗ.ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

H βάναυσος κακοποίησιςτου Ιερού Χρυσοστόμου διαχρονικά. 

Πότε λέμε πώς κακοποιείται ένας άνθρωπος; Ασφαλώς είτε όταν κακοποιείται σωματικά , είτε όταν κακοποιείται φραστικά, διά του λόγου.Υπάρχει δηλαδή η σωματική κακοποίησι, υπάρχει και η φραστική κακοποίησι.Ο Μεγαλομάρτυρας της Εκκλησιας μας αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος κακοποιήθηκε ΣΦΟΔΡΑ και τότε που με την απαίτησι του φθονερού και χρυσομανούς πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοφίλου και των ραδιούργων Επισκόπων και την θέλησι του βασιλιά Αρκάδιου και της βασίλισσας Ευδοξίας, οδηγούνταν και σύρονταν βιαίως στην εξορία από τους εναλασσομένους όλο και βαρβαρότερους πραιτωριανούς, για να τον πεθάνουν μία ώρα αρχίτερα.Αλλά και σήμερα 1611 μετά από την κοίμησί του, συνεχίζει βαναύσως βαναυσότατα να κακοποιείται και μάλιστα από όλους τους ειδικευμένους καλαμαράδες …της ντροπής!!! Δεν σταμάτησε ποτέ διαχρονικά το μαρτύριο της κακοποίησής του, με την δόλια, σκόπιμη και εσκεμμένη απόκρυψι και αποσιώπησι συγκεκριμμένων περιστατικών της ζωής του.Εχω διαβάσει πολλά κείμενα που αναφέρονται στον βίο και στην διδασκαλία του όντως ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ  αγίου και ιερού Χρυσοστόμου. Και δεν είδα ΠΟΥΘΕΝΑ να τονίζονται τα περιστατικά που στη συνέχεια θα αναφέρω. Γιατί άραγε; Όλα είναι αυτονόητα. Θίγεται το δεσποτικό κατεστημένο. Θίγεται η δουλικότητα των δούλων και υποδούλων ραγιάδων ιερέων και λαϊκών, προς αυτούς που τους επιβάλλονται και τους επικυριαρχούν. Βολεύει το παπαδοκρατικό και το δεσποτικό κατεστημένο. Και επειδή βολεύει αυτό το άθλιο κατεστημένο, το …θάβουν και το αποσιωπούν. ΟΛΟΙ τους.   

Για πρώτη φορά, λοιπόν, στα 1600 χρόνια εμείς τολμάμε και προβαίνουμε σε πρωτότυπες ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ, σε ΔΥΟ σημεία του βίου του Μεγαλομάρτυρος Αγίου και Κορυφαίου των Αγίων Πατέρων, που σκόπιμα καλύπτονται από πέπλο, μάλλον σκόπιμης απόκρυψης και αποσιώπησης.1. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, την ωρα που αναχωρούσε για την εξορία, έδωσε τις τελευταίες συμβουλές στους φίλους του Επισκόπους και στους στενούς συνεργάτες του. Κάποιες από αυτές είναι πολύ μεγάλης σημασίας και θα έπρεπε να τονίζονται ιδιαίτερα και να επισημαίνονται ιδιαίτατα και από τους ιστορικούς και από τους Πατρολόγους καθηγητές και από τους θεολόγους και από τους θεολογούντες. Τους επέστησε ιδιαίτερα την προσοχή για την θέσι τους και την τοποθέτησί τους απέναντι σε όποιον θα εξέλεγαν για τον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ποτέ δεν είπε και τόνισε « Να δεχθήτε τον διάδοχό μου, σαν να δέχεσθε εμένα ». Ποτέ δεν το είπε αυτό.
Είπε: « Τούτο δε εστιν ό παρακαλώ.Μη τις υμών ανακοπή της συνήθους ευνοίας της περί την Εκκλησίαν.Και ός αν άκων αχθή επί την χειροτονίαν,μη αμβιτεύσας το πράγμα,κατά συναίνεσιν πάντων,κλίνετε την κεφαλήν υμώνως Ιωάννη…». (ΕΠΕ 1, 148-150).
Τι σημαίνει το «άκων αχθή επί την χειροτονίαν»;Να χειροτονηθή χωρίς τη θέλησί του.Τι σημαίνει το«μη αμβιτεύσας το πράγμα»;Αφού δεν επιδίωξε το πράγμα.Τι σημαίνει το « κατά συναίνεσιν πάντων»;Σύμφωνα με την συγκατάθεσι όλων.Αυτές τις τρείς βασικές προϋποθέσεις έθεσε για τους αντικαταστάτες του, ο πανέξυπνος Μεγαλομάρτυρας άγιος, την στιγμή που θα αναχωρούσε διά της ΒΙΑΣ και με την συνοδεία βαρβάρων και σκληροτάτων πραιτωριανών στην εξορία και μάλιστα μέσα σε εκείνες τις στιγμές, της γενικής σύγχυσης, του θρήνου, του πένθους και της αναταραχής.Ρωτούμε: Είχε κανένας από τους ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΕΣ του θρόνου του, αυτές τις προϋποθέσεις; Ασφαλώς, ΟΧΙ. Πού βλέπουν, λοιπόν, κάποιοι κακοθελητές, μάλλον διαστρεβλωτές, την συγκατάθεσι του Ιερού Χρυσοστόμου και την συναίνεσί του να δέχονται οι χριστιανοί και μάλιστα διαχρονικά και καθ’ όλους τους μετέπειτα αιώνες, δουλικά, υποτακτικά και αδιαμαρτύρητα, τους διάφορους σπουδαρχίδες  αναξιοπρεπείς ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΕΣ; Μάλλον και βεβαιότατα, τα εντελώς αντίθετα διδάσκει. Την με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο αποδοκιμασία, αποπομπή, εκδίωξι, και καταδίωξι των ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΩΝ. Η επιθετικότητά του, προς αυτούς τους αφιλοτίμους και αδιστάκτους ανθρώπους, είναι ανυποχώρητος και ανηλεής.Τους επιτίθεται και τους σφυροκοπεί μέσα στις επιστολές του και δεν τους δίνει και δεν τους επιτρέπει να έχουν κανένα ελαφρυντικό. Λύκους βαρείς, τους αποκαλεί, μη φειδομένους του ποιμνίου. ΛΥΚΟΥΣ και ΜΟΙΧΟΥΣ και ΑΡΠΑΓΑΣ, τους χαρακτηρίζει.Αλλά κατακρίνει σφόδρα και όσους τους ακολουθούν και τους υποστηρίζουν. Επαινεί δε όσους απομακρύνονται από αυτούς και δεν διατηρούν καμμία σχέσι μαζί τους.Αυτά, λοιπόν, που συντελούνται σήμερα με την διά της βίας και των ροπάλων και της κοσμικής και στρατιωτικής εξουσίας κατάληψης των επισκοπικών θρόνων, πώς και από ποια ηθική δικαιολογούνται; Όταν, μάλιστα, χύνεται και αίμα χριστιανικό, με τις εντονες αντιδράσεις των πιστών; (Δές επιστολη προς τον επίσκοπον Κυριακόν, ΕΠΕ 33, 420-434 όταν επέστρεψε από την εξορία και ΕΠΕ 38, 158).Αποδοκιμάζει, λοιπόν, σφόδρα την αρπακτική ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΣΙΑ, ο άγιος. Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, πώς πολλοί σημερινοί κληρικοί και λαϊκοί, δικαιολογούν μέσα τους την αναγνώρισι των αναξιοπρεπών μοιχεπιβατών, και μάλιστα τελείως αδιαμαρτύρητα;Και τους κυκλώνουν και τους υποστηρίζουν και τους μνημονεύουν χωρίς καμμία, μα καμμία συστολή και κανένα Θεού φόβο. Πιστεύουν ότι, με αυτές τις ανάρμοστες επιλογές τους, ευαρεστούν τον Θεό; Δεν φοβούνται την Αποτομία του Θεού, που δημιουργούν ακαταστασία και αναρχία, μέσα στην Εκκλησία Του; Δική τους είναι η Εκκλησία, ή του Θεού, «ήν περιποιήσατο τω Τιμίω Αυτού Αίματι»; Πως, λοιπόν, τολμούν και διαπράττουν αυτές τις ασχημίες και αυτές τις αναίσχυντες αθεοφοβίες;
2.Υπάρχει όμως και ένα άλλο σπουδαίο, μάλλον ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΑΤΟ κεφάλαιο, που σαν από επίτηδες, και επί τούτου, αποσιωπάται και σχεδόν εξαφανίζεται και καταχωνιάζεται χίλια μέτρα κάτω από το εδαφος. Οι λόγοι προφανείς και ευκολονόητοι. Να μην γίνη παράδειγμα επανάληψης, από όλους τους αδικουμένους, κατά τους μετέπειτα αιώνες. Βεβαίως, ίσως να αναφέρεται κάποτε και από κάποιο ξεχασμένο συναξάριο, αλλά δεν επισημαίνεται, δεν τονίζεται, ουτε προωθείται και ούτε προβάλλεται, λές και είναι πρακτική αποφυγής και όχι απομιμήσεως των εντυπωσιακών όντως πράξεων του Κορυφαίου Πατρός και Μεγαλομάρτυρος Αγίου. Ποιές είναι αυτές;Η εξορία του Αγίου διήρκεσε 3 χρόνια και τρεις μήνες. Το περισσότερο διάστημα της εξορίας του, τον εγκατέλειψαν –αλλά συνεχώς και αδιαλλείπτως παρακολουθούμενο!!! – οι διώκτες του, στην Κουκουσό και στην Αραβησο της Αρμενίας. Εκεί υπήρχε ένας ευλαβέστατος επίσκοπος που ονομάζονταν Αδελφειός, που αγαπούσε και υποστήριζε τον Χρυσόστομο, εν αντιθέσει με τον επίσκοπο Φαρέτριο, της προηγούμενης στη διαδρομή πόλεως Kαισάρειας, που φθονούσε τον Χρυσόστομο και έστελνε μάλιστα ο ίδιος, ορδές εκατοντάδων τραμπούκων μοναχών οπλισμένων με πέτρες και ξύλα στα χέρια, που εφόρμησαν νύχτα στο σπίτι που διέμενε ο άγιος και προσπάθησαν ακόμα και να τον κάψουν ζωντανο. O επίσκοπος Αδελφειός, είχε τόση αγάπη απέναντι στον άγιο, που έφθασε στο σημείο να του παραχωρήση ακόμα και τον θρόνον του. Το αναφέρει σε επιστολή του ο ίδιος ο Χρυσόστομος (ΕΠΕ 38, 232-243). Εις εκείνο εκεί το μέρος υπήρχαν πολλοί ειδωλολάτρες που λάτρευαν τα δένδρα, τα φυτά και τον ήλιο. Ο καταπονημένος, αλλά άγρυπνος και δραστήριος πατριάρχης, δεν έμενε εκεί σε κατάστασι αργίας, απραξίας και αδιαφορίας. Δεν έπαυσε ούτε και ένα δευτερόλεπτο να σκέπτεται, να μελετά, και να σχεδιάζει, τρόπους και μεθόδους προσφοράς στον πλησίον. Μέχρι και αυτήν την εξωτερική ιεραποστολή ποτέ δεν την εγκατέλειψε, αλλά ενδιαφέρονταν συνεχώς και αδιαλλείπτως, διά τους «εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένους», αδελφούς μας. Είτε με την συνεχή αποστολή κατευθυντήριων επιστολών προς την Ολυμπιάδα και σε πολλούς άλλους σημαντικούς αποδέκτες, επίσημους και ανεπίσημους,  είτε με την ασταμάτητη πρόνοιά του για τις διάφορες εκκλησίες και την αποστολή ανθρώπων ικανών στο ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας.Οι ειδωλολάτραι της περιοχής, όταν πληροφορήθηκαν ότι κατέφθασε εκεί ως κρατούμενος ο πασίγνωστος άγιος πατριάρχης, έσπευσαν στον τόπο που διέμενε και του ζήτησαν να γιατρέψη κάποιον παράλυτο της περιοχής «επι κλίνης βεβλημένον» και του δήλωσαν ότι αν θα τον γιατρέψη θα πιστέψουν «απαντες ομοθυμαδόν».Ο σφόδρα καταπονημένος αλλά θαλερός Χρυσόστομος, αφού κάλεσε τον παραλυτικό και τον ρώτησε και του επιβεβαίωσε ότι θέλει να θεραπευθή, «ευθέως ιάθη ο άνθρωπος από της νόσου αυτού και έστη υγιής». Η θεραπεία του παραλυτικού εθεωρήθη μέγα γεγονός και «επίστευσαν πάντες ομοθυμαδόν εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και εβαπτίσθησαν πάντες,πλήθος αναρίθμητον».Και μετά τι εκαμε ο ιερός Πατήρ;«Εχειροτόνησε δε αυτοίς ΕΠΤΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΩΝ προς το επαρκέσαι τοις όχλοις εις λειτουργίαν της εκκλησίας και θυσίαν ιεράν και αναίμακτον θέμενος αυτοίς, και κανόνας ψαλμωδίας εκδεδωκώς αυτοίς και την θείαν μυσταγωγίαν».Μα, πως είναι δυνατόν; Αυτός, που όταν επέστρεψε από την εξορία και δεν ήθελε κάν να εισέλθη στην Πόλι, αν πρώτα δεν τον αποκαθιστούσε κάποια σύνοδος από τις παρανομίες και τις αντικανονικότητες της Ληστρικής, παρά την Δρύν Συνόδου και ζητούσε επίμονα αυτό να γίνη αμέσως, πως είναι δυνατόν, αργότερα κατά την δεύτερη εξορία του, να περιφρόνησε τελείως τις αποφάσεις της και συνέχισε να τελή τα ιερά μυστήρια και μάλιστα βαπτίσεις και χειροτονίες;Πως είναι δυνατόν,  να ζητούσε να γίνη το γρηγορότερο η σύγκλησι αυτής της νέας Συνόδου για να εξαφανισθούν όλες οι πράξεις των λυμεώνων του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που εισήλασαν και εισήλθαν από την Αραβικήν Ηπειρον ως μοιχοί και ως λύκοι και ως μονιοί άγριοι, όπως ο ίδιος τους αποκαλούσε, και αργότερα να προέβη σε αγιαστικές και τελετουργικές πράξεις και δεν υπολόγιζε πλέον την παρανομον καθαίρεσίν του;  Δηλαδή να τελετουργεί και να βαπτίζει και να χειροτονή επισκόπους, πρεσβυτέρους, και διακόνους;Είναι όντως ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΤΑΤΟ.Και αξίζει να τονισθή και να επισημανθή.Και να γίνη φωτεινό παράδειγμα απομιμήσεως, από τους αδίκως διωκομένους και καταδιωκομένους επισκόπους, και μάλιστα την σημερινή εποχή που επληθύνθη το κακόν και το άδικον, εις το έπαρκον. Ο κορυφαίος των Αγίων Πατέρων, ο Μεγαλομάρτυρας Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, να προβαίνει σε «παράνομες και αντικανονικές και σχισματικές πράξεις» και να καταλύη την κατεστημένη τότε εκκλησιαστική εξουσία, που ήταν η νόμιμη εκκλησιαστική κατάστασι αφού είχε την αυτοκρατορική κάλυψι και νομιμότητα; Είναι πράγματι Καταπληκτικό.                                                                                                                            Οντως, επαναλαμβάνουμε, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΤΑΤΟ. Και ίσως φανή ότι αυτό είναι αυθαίρετη δική μας άποψι και εξακρίβωσι. Γι’ αυτό και προσκομίζουμε όλα τα στοιχεία που τεκμηριώνουν πλήρως όλες τις αναφορές μας.Όλα τα στοιχεία που προσκομίζουμε, τα λάβαμε από τον αφιερωματικό τόμο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου για τα 1600 χρόνια από της κοιμήσεως του ιερού Χρυσοστόμου.
Ο Αγιος Παλλαδιος Ελενουπόλεως ΕΠΕ 1,156-158, γράφει:
Και ο μεν μακάριος Ιωάννης οικήσας την Κουκουσόν έτος έν, πλείστους διαθρεψας πένητας της Αρμενίας ου τοσούτον σίτω, όσον λόγω.Εφθασε γαρ κατ’ εκείνο καιρού μέγας λιμός την χώραν εκείνη.Βασκήσαντες δε αυτώ και επί τούτω οι αδελφοκτόνοι, μεταφέρουσι εις Αραβισσόν, διαφόροις υποβάλλοντες κακουχίαις, ίνα το ζήν απολίπη.Κακεί πάλιν ού μικρώς διαλάμψας ταις αρεταίς (ού δύναται γαρ πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη, ουδέ λύχνος φαιδρώς καιόμενος ξυλίνω σκεπασθήναι μοδίω). Εξήγειρε γαρ καθάπερ εξ’ ύπνου της αγνοίας προς την του λόγου ακτίνα εκ πάσης περιχώρου τους άγαν κεκαρωμένους τη απιστία.Σφοδρότερον δε τη φλογί της βασκανίας κατακαιόμενοι οι περί Σευηριανόν και Πορφύριον και έτεροι τινές της Συρίας επίσκοποι, παρασκευάζουσιν αυτόν κακείθεν μετενεχθήναι. Βαρύς γαρ αυτοίς ήν ….Αφ.Το. Σελις 129
Ο Γεώργιος  πατριάρχης Αλεξανδρείας (620-630) γράφει:
Ην δε το πλήθος πολύ της χώρας εκείνης (Αραβισού), των μεν σεβομένων τα είδωλα, των δε δένδρα και δάση, των δε τον ήλιον, μη γινώσκοντες όν δεί προσκυνείσθαι Θεόν, αλλά λατρεύοντες τη κτίσει παρά τον κτίσαντα.Ακούσαντες δε τα κατά τον Ιωάννην, ότι μέγας δούλος του Θεού εστι και θαυματουργεί εξαίσια, ήγαγόν τινα προς αυτόν επί κλίνης βεβλημένον παραλυτικόν, και παρεκάλουν ιάσασθαι αυτόν.Ελεγον δε εν εαυτοίς ως εάν τούτον θεραπεύση πάντες πιστεύομεν εις τον Θεόν αυτού, και ακούομεν αυτού κατά πάντα, όσα εντέλλεται ημίν………Ταύτα δε ειπόντος (προσευχήθηκε), ευθέως ιάθη ο άνθρωπος από της νόσου αυτού, και έστη υγιής.Θεωρήσαντες ούν οι του έθνους εκείνου το γεγονός εξαίφνης παράδοξον τεράστιον, επίστευσαν πάντες ομοθυμαδόν εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και εβαπτίσθησαν πάντες,πλήθος αναρίθμητον.Εχειροτόνησε δε αυτοίς ΕΠΤΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΩΝ προς το επαρκέσαι τοις όχλοις εις λειτουργίαν της εκκλησίας και θυσίαν ιεράν και αναίμακτον θέμενος αυτοίς, και κανόνας ψαλμωδίας εκδεδωκώς αυτοίς και την θείαν μυσταγωγίαν. Αφ. Το. Σελίς 431

Ο Λέων ο Σοφός (865-12.5.912) γράφει:
Ηδη γαρ κακουχίαις, αικίαις (βάσανα), ουκ εστιν όσαις ειπείν, προς Αραβισόν μεταπέμπεται.Και πάλιν εν ταύτητης άλλης πολίχνης, τα όμοια ο θεραπευτής διαπραγματεύεται.Και πάλιν ο φθόνος των κατηγόρων τω φόβω μαιούμενος, προς ωδίνας φόνου και τόκους αυτούς συνωθεί και διανιστά, και τοσούτον, ώστε ειπείν τινα τοις κατηγόροις τοιούτον: Ιδετε νεκρόν φοβερούντα τους ζώντας, και κρατούντας διαπτοούντα, καθάπερ τους παίδας τα μορμολύκεια. Αφ. Το. Σελίς 719
O Αγιος Συμεών ο Μεταφραστής (που έζησε το β΄ημισυ του 10ου αιώνος) γράφει:
Ούτω μεν ούν εις το της ερημίας πολίχνιον την Κουκουσόν αγόμενον, Αδελφειός υποδέχεται, ός επίσκοπος Αραβισού ήν, ούχ ούτω συμβάν αλλ’ όψει τινί θειοτέρα την υποδοχήν κελευσθείς….Μεστά γαρ εκείνα δυσσεβείας, και ανθρώπων άγνοιαν μεν όλως νοσούντων Θεού, είδωλα δε και δένδρα και άλση κατά πολλήν άνοιαν, σεβομένων….Ούτοι τοιγαρούν παράλυτόν τινα παρενεγκόντες κλινοσκεπή, θεραπεύειν ηξίουν…..Και ως ταύτα είποι (προσευχήθηκε) αναστήναι τε ευθύς τον νοσούντα και υγιασθήναι, καρπόν ειληφότα της ευσεβείας, την ρώσιν του σώματος, ή δια νόσου μάλλον σωματικής, προς την της ψυχικής υγίειαν, ή και αμφοτέρων οδηγηθέντα.Τούτο κομιδή το θαύμα πιστεύσαι όλω πληρώματι την χώραν ποιεί, και τω βαπτίσματι προσελθείν αριθμού κρείττονας.ΕΠΤΑ τοίνυν ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ συν άμα πρεσβυτέροις και διακόνοις αποχρώσι τω πλήθει των πιστευσάντων επιχειροτονήσας αυτοίς, επείπερ εύροι τινάς αυτών των Ελλήνων εύ επισταμένους διάλεκτον, τούτοις όσα και γλώσση χρησάμενος, τον τε θείον Δαυϊδ και την Καινήν άπασαν προς την Ελλάδα γλώτταν δι’ αυτών μεταβάλλει.Και τον μεν τύπον παραδίδωσι της αναιμάκτου θυσίας, εκδιδάσκει δε και τα της Καινής διαθήκης.Ειτα και κανόνας  αυτοίς ψαλμωδίας  εισηγείται και προσευχών.Δι’ ολίγων ούν ημερών πληθυνομένην ορών την νεοπαγή ταύτην Εκκλησίαν, αλλά και των του Χριστού εντολών ουδαμώς ολίγην εν αυτοίς επίδοσιν, χάριτάς τε ωμολόγει Θεώ, και ηγαλλιάτο τω πνεύματι, τοις ασθενέσιν αυτών χείρας ιασίμους επιτιθείς, και προίκα το πάντων κάλλιστον χαριζόμενος. Αφ. Το. Σελίς 610        

O Aγιος Νεόφυτος ο Εγκλειστος ( 1134-22.4.1219) γράφει:
Ο δε δίκαιος ελαυνόμενος υπό των δημίων έφθασε την Κουκουσόν και ξεναγωγείται υπό τινος ανδρός θαυμαστού επισκόπου Αραβισου ού το όνομα Αδελφειός.Και ήν ο δίκαιος έν τε τη Κουκουσώ και τη Αραβισώ εν όλοις τρισίν έτεσιν πολλούς προς την αμώμητον πίστιν χειραγωγών, διδάσκων, ΒΑΠΤΙΖΩΝ, ΧΕΙΡΟΤΟΝΩΝ και θαυματουργών.Τούτων δε οι εχθροί της αληθείας ακούσαντες απελαύνουσι τον δίκαιον επ’ εντευθεν προστάξει βασιλική εως Κομάνων, ήτις εστί τόπος πανέρημος, τέρμα του Ευξείνου πόντου και της Ρωμαίων ηγεμονίας τοις ωμοτάτοις προσπελάζων βαρβάροις των Τζάνων λεγομένων.Και ήν πάλιν ο άγιος τρείς μήνας αναιδώς ελαυνόμενος (ταλαιπωρήθηκε ωμά) προς το φθάσαι Κομάναις. Αφ. Το. Σελ. 634
Μόλις έμαθαν την αξιοθαύμαστη δραστηριότητα του Μεγαλου Πατριάρχου έδωσαν εντολή να τον …σηκώσουν οι πραιτωριανοί του αυτοκράτορα και να τον μετακινήσουν στα βάθη της Αρμενίας

ΠΗΓΗ.ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Μας πρόλαβε η επιδοκιμασία των Παπικών πρωτειακών αξιώσεων

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στον Ορθόδοξο Τύπο και που τιτλοφορείτο ‘’Να αποδοκιμάσωμεν τον Πάπαν’’, του Αρχιμανδρίτου Θεόκλητου Κ. Τσίρκα, γινόταν κάλεσμα αποδοκιμασίας στον Πάπα. Μια τέτοια όμως ενέργεια την πρόλαβε η επιδοκιμασία πολλών Παπικών πρωτειακών αξιώσεων, από όσους επέλεξαν τη μονομέρεια στο Ουκρανικό. 

Είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο αγκάθι στο διάλογο με τους Παπικούς είναι το Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο, συνεπικουρούμενο από τη διαστροφή του παπικού εξουσιαστικού αλάθητου.  Αυτές είναι και αιτίες της επιμονής των Παπικών στις δογματικές κακοδοξίες τους.

Δυστυχώς μας πρόλαβαν οι πρωτειακές εξουσιαστικές στρεβλώσεις αναφορικά με τα πρεσβεία τιμής του Οικουμενικού Θρόνου, εξ αφορμής της μονομέρειας στο λεγόμενο ‘’Ουκρανικό’’ ζήτημα. Η εμμονή αποφυγής του εκκλησιαστικού τρόπου της συνοδικότητας και της συναίνεσης, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια στήριξης της μονομερούς εκχώρησης Αυτοκεφαλίας, οδήγησε σε φρικτές παρερμηνείες και αγιογραφικά ανυπόστατα.  Δεν έχουν αντιληφθεί ότι έχουν δώσει άλλοθι στις Παπικές στρεβλώσεις αναφορικά με το λεγόμενο ‘’παπικό πρωτείο’’;

Επικρότησαν ως δήθεν εμπεριστατωμένη ‘’μελέτη’’, κείμενο που παρερμηνευτικά αναφερόταν στον Άγιο Ιννοκέντιο Πάπα Ρώμης, όπου συμπερασματικά προβαλλόταν η ‘’διαπίστωση ‘’ για επεμβάσεις του Πάπα Ρώμης  και μάλιστα δυναμικές,  στις υποθέσεις άλλων τοπικών Εκκλησιών, ακόμα και της Κωνσταντινούπολης.  Επικροτήσαν την άποψη που πρόβαλλε τον ισχυρισμό, ότι ο Πάπας Ρώμης  επειδή είχε τα πρωτεία τιμής ρύθμιζε όλα τα θέματα της Εκκλησίας.    Επικροτήσαν τον ισχυρισμό, ότι πάντοτε υπήρχε κάποια ανώτερη αρχή, εννοώντας τον Πάπα Ρώμης.  Απλά να θυμίσουμε την ορθή επισήμανση του π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, ο οποίος αναφέρει ότι όταν τέθηκε στον τότε Πάπα Ιννοκέντιο το θέμα της καταδίκης του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου, ο τότε Πάπας Ιννοκέντιος υπέδειξε τη Σύνοδο Δυτικών και Ανατολικών, ως αρμόδια να αποφασίσει, ‘’ούσης μάλιστα πρωτοθρόνου της Εκκλησίας της Δύσεως’’*, όπως χαρακτηριστικά σημείωνε ο μεγάλος αυτός Κανονολόγος.  Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που καταρρίπτουν εκκλησιαστικές επισημάνσεις του και μάλιστα με ‘’νικητήριο’’  τρόπο.

Οι γνωστοί λοιδορούντες τον Ορθόδοξο Τύπο και τη θέση του στο Ουκρανικό, με ενθουσιασμό επικρότησαν την άποψη, ότι πάντα  κάποιος ήταν πάνω από όλους στην Εκκλησία και ρύθμιζε τα εκκλησιαστικά θέματα.  Πίστευαν ότι με τέτοια στάση  ‘’ανώδυνα’’ προβάλλοντας τα υποτιθέμενα πρωτειακά προνόμια του Πάπα Ρώμης πριν το 1054μ.Χ. , ελεύθερα θα μπορούσαν να τα αποδώσουν εξ αφορμής του Ουκρανικού στον Οικουμενικό Πατριάρχη.  Ισχύει και γι’ αυτούς αυτό που έγραφε Άγιος Μελέτιος ο Πηγάς στον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμίας Β΄, με το  ‘’ει μη τη Παλαιά Ρώμη επανακολουθείν έγνωκεν η Νέα’’*;

Φυσικά τέτοια μορφής επιδοκιμασία με τον επιπόλαιο χαρακτηρισμό τέτοιων διαπιστώσεων ως  δήθεν αποτέλεσμα εμπεριστατωμένης ‘’μελέτης’’, είναι αλήθεια ότι ούτε οι Παπικοί το περίμεναν.  Δεν μας προξενεί καμιά απορία κάτι τέτοιο από αυτούς που τόσο  ενθουσιαστικά ‘’κατέρριψαν’’ εκκλησιαστικές επισημάνσεις του π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου.

Να θυμίσουμε μήπως την απαράδεκτη επικρότηση άρθρου και πάλιν εμπεριστατωμένης ‘’μελέτης’’, που προσπαθούσε να αποδείξει δήθεν ελλειπή εκκλησιολογία σε Κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, με το αγιογραφικό ανυπόστατο ότι ο Απόστολος Παύλος πήρε την Αρχιερωσύνη και την ευλογία του κηρύγματος, μετά από τη συνάντησή του με τον Απόστολο Πέτρο.  Ακόμα και οι Παπικοί δεν κατάφεραν να επινοήσουν τέτοιο αγιογραφικό ανυπόστατο. 

Παρόμοια δεν προβάλλουν και οι Παπικοί;  «Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην διαδοχή του Αποστόλου Πέτρου και στη διαδοχή οποιουδήποτε άλλου Αποστόλου» (Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9)***.  Αυτό δεν προβλήθηκε και στην αξιολογηθείσα ως δήθεν εμπεριστατωμένη ‘’μελέτη’’; 

Ο Παπισμός κατ’ ουσία τη μόνη αποστολική διαδοχή που παραδέχεται είναι αυτή του Πάπα. (Διάταγμα του Πίου Χ- Pii X, Decretum ‘’Lamentabii’’, 50.  Actae Sanctae Sedis, 40, 476). Αυτό δεν προσπάθησαν να αποδείξουν με τέτοια αγιογραφικά ανυπόστατα; «Μόνο η εξουσία  του Αποστόλου Πέτρου, κάτω από την οποία βρίσκονται όλες οι άλλες, μεταβιβάσθηκε στους διαδόχους του στον παπισμό» (απόσπασμα από το Devoti, Institutiones Canonicae, Prolegom., κεφ. 2)***.  Η επικρότηση της εφεύρεσης τέτοιων ανυπόστατων παραπομπών στην Αγία Γραφή σε τί αποσκοπούσε; 

Το ομολογιακό κάλεσμα αποδοκιμασίας στον Πάπα από τον π. Θεόκλητο Τσίρκα, δυστυχώς το πρόλαβε η εμπαθής και νικητήρια επιδοκιμασία των πρωτειακών στρεβλώσεων. 

*‘’Τα δύο άκρα’’ ,  Αρχιμανδρίτου Επιφανίου Ι. Θεοδωροπούλου, Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος.

*www.myriobiblos.gr ‘’Μελέτιος ο Πηγάς – Κεφάλαιον Γ΄ : Ο Μελέτιος ως Πατριάρχης Αλεξανδρειας’’

**Επισκόπου Ναζιανζού Παύλου Μπαγιεστέρ, «Η επιστροφή μου στην Ορθοδοξία», (Έκδοσις Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Μαχαιρά – 2009)

Τι λεει ο αγιος Νεκταριος για τις σχεσεις μας με τους Αιρετικους.

 Τὸ κατεξοχὴν ἔργο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου περὶ τοῦ πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι τὸ «Περὶ Ἀνεξιθρησκείας» (Ἕνα μικρὸ βιβλιαράκι ἐκδόσεων Παναγόπουλου ). Ἂς δοῦμε μερικὰ ἀποσπάσματα…

Λέει ὁ ἅγιος Νεκτάριος γιὰ τὸ ποιὸς εἶναι ὁ ρόλος τοῦ ἐπισκόπου:

«Πρῶτον χρέος εἰς τὸν τῆς Ἐκκλησίας προστάτην τὸ νὰ ἐπιμελεῖται νὰ στηρίζει εἰς τὴν εὐσέβειαν καὶ νὰ καταρτίζῃ εἰς τὴν θεάρεστον πολιτείαν τοὺς ἐγκεχειρισμένους αὐτῷ ὀρθοδόξους. 

Δεύτερον ἔργον καὶ μετ᾿ ἐκεῖνο, καὶ οἶον ἐκ περιουσίας κατόρθωμα, τὸ νὰ ἀγωνίζεται διὰ νὰ κερδίσει καὶ τοὺς ἐξ ἀλλοτρίας θρησκείας ἢ κόμματος, καὶ νὰ συναγάγῃ τοὺς πλανωμένους εἰς τὰ σκότη τῆς ἀσεβείας ἢ τῆς αἱρέσεως. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ (τὸ ὁποῖον καὶ ἐδῶ περιττὸν ἴσως δὲν εἶναι νὰ τὸ προσθέσω) ΟΧΙ ΜΕ ΑΛΛΟΝ ΤΡΟΠΟΝ, ΠΑΡΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΣΟΝ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΠΡΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ».

Ἀφοῦ λοιπὸν προσέχει καὶ κατηχεῖ σωστὰ τὸ δικό του ποίμνιο ὁ ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος, τότε μόνο ἂς προσπαθήσει νὰ διορθώσει καὶ τοὺς πλανεμένους. Μὲ ποιὸν τρόπο; Μὰ φυσικὰ μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ ὀρθοῦ λόγου. Ἀφήνει περιθώρια γιὰ παρερμηνεῖες καὶ ὑποθέσεις ὅτι μπορεῖ καὶ ἔχει τὸ δικαίωμα ὁ ἐπίσκοπος νὰ συμπροσεύχεται καὶ νὰ συλλειτουργεῖ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς γιὰ νὰ κατορθώσει νὰ τοὺς διορθώσει; Ὄχι βέβαια.

Λέει κάπου ἀλλοῦ ὁ Ἅγιος Νεκτάριος γι᾿ αὐτὸν ποὺ «περιέρχεται δὲ εἰς λύμην καὶ διαστροφὴν καὶ ἐξαπάτην τῶν ὑγιαινόντων τέκνων τῆς πίστεως»:

«Τὸν τοιοῦτον, ἀφ᾿ οὗ τοιουτοτρόπως ἐξέστραπται καὶ ἀνιάτως οὕτως ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος, ὄχι μόνον κατὰ τὴν ἔσω καὶ πνευματικὴν συνάφειαν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἔξω καὶ βιωτικὴν κοινωνίαν, ὅσον εἶναι δυνατόν, τὸν ἀποστρεφόμεθα καὶ τοῦτο διὰ δύο αἰτίας: πρῶτον, διὰ νὰ μὴ δίδωμεν εἰς αὐτὸν εὐκολίαν μὲ τὴν ἀδιάφορον καὶ ἀπαραφύλακτον συναναστροφὴν νὰ διαστρέφῃ τᾶς ψυχὰς τῶν ἁπλούστερων, καὶ νὰ διαδίδῃ τὴν κακὴν ζύμην εἰς τὸ λοιπὸν εἰλικρινὲς φύραμα καὶ δεύτερον, διὰ νὰ τὸν κολάσωμεν τρόπον τινὰ καὶ νὰ τὸν συστείλωμεν μὲ τὴν τοιαύτην ἀποστροφήν, ἥτις ἐνδέχεται μὲν νὰ γένῃ ἐπιστροφῆς ἀφορμὴ καὶ ἀνανήψεως, γίνεται δὲ πάντως (ἂν ἐκεῖνο δὲν ἀκολουθήσῃ) μία ποινὴ πρὸς αὐτὸν τῆς ἀποστασίας δικαία καὶ πρέπουσα.

Ἔχομεν περὶ τούτου σαφῆ τὴν Δεσποτικὴν παραγγελίαν: «Εἰ ἡ χείρ σου ἢ ὁ πούς σου σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτὰ καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ» (Ματθ. ιη´ 8). «Καὶ εἰ ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, ἐξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ» (αὐτ. 9). Ἐὰν καὶ σοῦ, καὶ πολλῶν ἄλλων μετά σου, καὶ τελευταῖον καὶ τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀδελφός σου παρακούσῃ, «ἔστω σοι ὥσπερ ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ τελώνης» (αὐτ. 17). Ἔχομεν τὴν Ἀποστολικὴν διαταγήν: «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτ. γ´ 10)

Καὶ προσέξετε τώρα παραδείγματα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας ἱστορία ποὺ φέρνει:

1) «Διηγεῖται ὁ θεῖος Εἰρηναῖος (βιβλ. γ´, κεφ. γ´), ἐξ ἀκοῆς τοῦ ἱεροῦ Πολυκάρπου, ὅτι ὑπάγοντας ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἰς ἕνα λουτρὸν ἐν Ἐφέσῳ μίαν ἡμέραν διὰ νὰ λουσθῇ, ὡς ἤκουσεν ὅτι μέσα ἦτον Κήρινθος ὁ Αἱρεσιάρχης καὶ ἐλούετο, ἐξεπήδησεν εὐθὺς ὁ τοῦ Κυρίου μαθητής, καὶ φεύγωμεν (ἔκραξε) φεύγωμεν, μήποτε συμπέσῃ τὸ βαλανεῖον ἐπάνω μας ἔνδον γὰρ Κήρινθος, ὁ τῆς ἀληθείας ἐχθρός.

2) Ἀναγινώσκομεν εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἱστορίαν ὅτι οἱ Σαμοσατεῖς δὲν ἤθελαν πλέον νὰ εἰσέρχωνται εἰς τὰ θερμὰ εἰς τὰ ὁποῖα εἶχε πλυνθῆ ὁ Ἀρειανὸς Εὐνόμιος.

3) Ἀναγινώσκομεν ὅτι τὰ παιδία τῶν Σαμοσατέων, ἐπειδὴ μία σφαῖρα μὲ τὴν ὁποίαν ἔπαιζον εἶχε κυλισθῇ μεταξὺ τῶν ποδῶν τῆς ἡμιόνου ἐφ᾿ ἧς καθήμενος ὁ τὰ Ἀρείου νοσῶν ἐπίσκοπος Λούκιος, κατὰ συγκυρίαν ἐκεῖθεν τότε διέβαινεν, ἄναψαν εὐθὺς φωτίαν, καὶ διεβίβασαν διὰ τῆς φλογὸς τὴν σφαῖραν, μὴ τολμήσαντα τὰ παιδία νὰ τὴν μεταχειρισθοῦν, πρὶν διὰ τοῦ πυρὸς (ὡς ἐνόμιζον) τὴν καθαρίσουν.»

Βλέπετε «ζηλωτισμοὶ» καὶ φανατισμοὶ μόλις ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανούς; Μὰ καλὰ αὐτοὶ ποὺ ἦταν μάρτυρες αὐτήκοοι τοῦ κηρύγματος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων του δὲν μπόρεσαν νὰ ἐννοήσουν τὸ «τῆς ἀγάπης κεφάλαιο»; O ἴδιος ὁ ἐπιστήθιος μαθητής Του φοβήθηκε νὰ μὴν μολυνθεῖ ἀπὸ τὸν Κήρινθο ἐπειδὴ θὰ συνέπιπτε στὸν ἴδιο χῶρο μαζί του; Αὐτὸς ποὺ εἶναι γνωστὸς ὡς μαθητὴς τῆς ἀγάπης;

Ἐξηγεῖ λοιπὸν ὁ Ἅγιος:

«Αὐστηρὸς ἴσως καὶ περιττὸς φανῇ εἰς τινὰ ὁ ἀποστολικὸς ζῆλος, ἁπλοϊκὴ ἡ τῶν Σαμοσατέων δεισιδαιμονία, παιδαριώδης ἡ τῶν σφαιριζόντων παιδιῶν εὐλάβεια. Ἀλλ᾿ ἐκείνη ἦτον μία ἔμπρακτος τοῦ ἀποστόλου διδασκαλία πρὸς τοὺς ἀρτίως πιστεύσαντας Ἐφεσίους, ὁποῦ τοὺς ἐδίδασκε νὰ προσέχουν καὶ νὰ φυλάττωνται πάση δυνάμει Κήρινθον τὸν ἀπατεῶνα, ὅστις ἀγῶνα καὶ ἔργον ἐπιμελὲς εἶχε τὸ νὰ τοὺς διαστρέψῃ τὴν πίστιν, καὶ νὰ τοὺς ποτίσῃ τὴν αἵρεσιν καὶ εἰς τῶν Σαμοσατέων καὶ ἀνδρῶν καὶ παίδων τὸν ἀποτροπιασμόν, εἶναι ἀξιέπαινος καὶ ἀξιομίμητος, ἂν ὄχι ἄλλο, ἡ προσοχὴ τὴν ὁποίαν καὶ εἰς τὰ παραμικρὰ ἔδειχναν κατ᾿ ἐκείνων ὁποῦ ἠγωνίζοντο νὰ τοὺς συναρπάσουν εἰς τὴν Ἀρειανικὴν ἀσέβειαν.»

Καὶ καταλήγει: «ΛΟΙΠΟΝ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑ ΔΙΑΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΝ ΑΛΛΟΤΡΙΟΤΗΤΑ».

Καὶ τώρα ἡ ἀναφορά του στὸ σημεῖο τῆς πνευματικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς ἐκτὸς ἐκκλησίας αἱρετικούς:

«Ἡ περὶ τοὺς τοιούτους προσοχὴ τοῦ εὐσεβοῦς εἶναι τὸ νὰ φυλάττεται πρὸ πάντων ἐπιμελῶς ἀπὸ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν, ἢ ἀπὸ τὴν κακοδοξίαν τοῦ ἐκείνων φρονήματος, μὴ τύχῃ καὶ συμπαρασυρῇ, ἔπειτα καὶ τὸ νὰ μὴν ἀνέχεται, μηδὲ νὰ ὑποφέρῃ ἀκούων παρ᾿ αὐτῶν ἐπηρεαζομένην τὴν ἰδίαν εὐσέβειαν, ἀλλὰ δυνάμενος μὲν νὰ ἀπαντᾷ καὶ νὰ ἀπολογῆται θεοφιλῶς, μὴ δυνάμενος δὲ νὰ ἐμφράττῃ, ὡς εἴρηται, τὰ ὦτα, καὶ νὰ δείχνῃ εἰς τοὺς ἐπηρεαστὰς φανερὰ τὰ σημεῖα τῆς θλίψεως καὶ ἡ μὲν προσοχὴ αὐτή. Η ΔΕ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΥΤΩΝ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΕΙΣ ΜΟΝΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ τὰ δ᾿ ἄλλα ἐπιεικῶς καὶ φιλανθρώπως μεταχειριζόμεθα ἐν πάσῃ ἐλευθερίᾳ τὴν ἐξωτερικὴν μετὰ τούτων συνδιατριβήν τε καὶ κοινωνίαν, φυλάττοντες πρὸς αὐτοὺς πάντα τὰ ἀνθρώπινα δίκαια καὶ καθήκοντα, ἀγαπῶντες αὐτούς, καὶ τιμῶντες καὶ φιλοφρονούμενοι ὡς μέλη τοῦ κοινοῦ πολίτευματος.

ΦΕΥΓΕ ΜΟΝΗΝ ΤΗΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΤΟΙΟΥΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ, ΑΝ ΚΑΙ Ο ΒΙΟΣ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΕ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΝΑ ΔΙΑΣΩΖΗΣ ΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗΝ ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΕΙΑΝ.»

Σαφέστατος ὁ διαχωρισμός. Καὶ ὁ ἅγιος γράφει πολλὰ καὶ σπουδαῖα ἐπ᾿ αὐτοῦ στὶς σελίδες 42 μὲ 47 τοῦ ἔργου του ποὺ ἀναφέραμε.

Σημειώνω μία πρόταση μόνο:

«Εἶναι ψευδὲς ἐκεῖνο ὅπου ἐπιφέρουσιν, ὅτι αἱ ὁδοὶ τῆς εὐσεβείας εἶναι πολλαί… ὁδὸς μία καὶ αὐτὴ στενὴ καὶ ὄχι πλατεῖα… εἷς καὶ μόνος Θεὸς καὶ Κύριος».

Αὐτὰ γιὰ τοὺς Οἰκουμενιστές. Νὰ πᾶμε ὅμως καὶ στοὺς «Ζηλωτές» (μὲ τὴν κακὴ ἔννοια τοῦ ὄρου). Ὅλους αὐτούς, δηλαδή, ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ δοῦν τοὺς αἱρετικοὺς κρεμασμένους, ποὺ δὲν ἔχουν καμμία ἀγάπη γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας ποὺ βαδίζουν στὴν ἀπώλεια.

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος, στὸ βιβλίο τοῦ «Ποιμαντική» λέει πὼς: «Ὁ ἐπίσκοπος ὀφείλει νὰ ἐμμένῃ ἀείποτε (= ὑπὸ τὶς ὁποιεσδήποτε συνθῆκες) ἐν ταὶς ἠθικαῖς τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου ἀρχαῖς»· καὶ σημειώνει ἐμφαντικά: Τὶς ἠθικὲς αὐτὲς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου δὲν ἔχει κανένας δικαίωμα νὰ τὶς παραβαίνει οὔτε «δῆθεν λόγω δογματικῶν διαφορῶν».

Λέει ὁ ἅγιος: «Αἱ δογματικαὶ διαφοραὶ ὡς ἀναγόμεναι πρὸς μόνον τὸ κεφάλαιον τῆς πίστεως ἀφίενται ἐλεύθερον καὶ ἀπρόσβλητον τὸ τῆς ἀγάπης κεφάλαιον· τὸ δόγμα δὲν καταπολεμεῖ τὴν ἀγάπην».

Δηλαδὴ ἡ διαφορὰ δόγματος δὲν αἴρει, δὲν καταργεῖ, τὸ χρέος τῆς ἀγάπης. Ἀντίθετα: Ἡ ἀγάπη εἶναι τόσο πλατειὰ ὥστε συγκαταβαίνει «καὶ χαρίζεται» στὸ μὴ δόγμα. «Πάντα στέγει, πάντα ὑπομένει». Δὲν ἐπιτρέπεται τὸ δόγμα οὔτε νὰ καθιστᾷ τὴν ἀγάπη ἀνενεργή, οὔτε νὰ τὴν ἀλλοιώνει· οὔτε πολύ, οὔτε στὸ ἐλάχιστο. «Δι᾿ ὃ οὐδ᾿ ἡ τῶν ἑτεροδόξων χωλαίνουσα πίστις δύναται ν᾿ ἀλλοιώσῃ τὸ πρὸς αὐτοὺς τῆς ἀγάπης συναίσθημα», τὸ χρέος τῆς ἀγάπης.

Ἂν οἱ ἑτερόδοξοι ἐμμένουν στὴν ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας τους, καὶ συνεπῶς, φαίνεται ὁλοκάθαρα ἀπὸ τὴν ἀρχή, ὅτι «πᾶς πόνος μάταιος», τί λόγο ὑπάρξεως ἔχουν οἱ διάλογοι καὶ οἱ ἐπικοινωνίες μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, αἱρετικοὺς καὶ σχισματικούς; Ἀσφαλῶς, θὰ ἔπρεπε ὁ ἅγιος Νεκτάριος νὰ ἔλεγε: Λάθος. Συγγνώμη, ἂν εἶπα κάπου ἀλλοῦ στὰ βιβλία μου κάτι διαφορετικό. Ὅμως δὲν τὸ λέει. Τί λέει;

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος λέει: «Ἔστι λίαν πιθανὸν νὰ ἑλκύση πρὸς ἑαυτὸν (ὁ ἐπίσκοπος ὁ διαχειριζόμενος τὸν διάλογον) καὶ τὴν ἐξ ἐσφαλμένης περιωπῆς κρίνουσαν δογματικόν τι ζήτημα ἑτερόδοξον ἐκκλησίαν»

Δηλαδὴ ὁ ἅγιος Νεκτάριος λέει: Ὅσο καὶ ἂν φαίνεται «ἀδύνατον» καὶ «πόνος μάταιος», «ἔστι λίαν πιθανόν». Ἔτσι δὲν ξεκινάει κάθε ἱεραποστολικὴ δραστηριότητα ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς; Ὑπάρχει ποτὲ βεβαιότητα γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα;

Ὁ διάλογος ἔχει πρέπει νὰ ἔχει ΜΟΝΟ ἕνα σκοπό. Νὰ βοηθήση τὴν ἑτερόδοξη ἢ σχισματικὴ «ἐκκλησία», νὰ καταλάβη τὸ λάθος της. Γιατί μόνο τότε μπορεῖ, ὑπάρχει πιθανότητα, νὰ ἐπανέλθῃ στὴν Ὀρθοδοξία καὶ στὴν σωτηρία (ἀφοῦ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία Ἐκκλησία), ὄχι ἕνα ἄτομο μόνο, ἀλλὰ ἕνα σύνολο, μιὰ ὁλόκληρη «Ἐκκλησία».

Ὁ στόχος τοῦ ἁγίου Νεκταρίου εἶναι καθαρὰ ποιμαντικός. Ἀφορᾷ στὴν σωτηρία. Ὁ ἐπίσκοπος, ἡ Ἐκκλησία, ἐργάζεται μόνο γιὰ τὴν σωτηρία. Ὄχι γιὰ τὰ ὅποια σχέδια.

Στὸ «Γεροντικό» διαβάζουμε:

Δυὸ μοναχοὶ συναντοῦν, χωριστὰ ὁ καθένας, ἕναν ἱερέα τῶν εἰδώλων στὴν ἔρημο. Ὁ πρῶτος μιλάει δογματικά, ὅπως τὸν ἔβλεπε ὑπὸ τὸ πρῖσμα τοῦ δόγματος, ὅτι ἡ εἰδωλολατρεία εἶναι δαιμονικὴ θρησκεία καὶ οἱ ἱερεῖς της ὑπηρέτες τοῦ διαβόλου.
Τοῦ λέει:

– Αἴ, αἲ δαῖμον! Ποῦ τρέχεις;

Ὁ ἄλλος μοναχός του μιλάει μὲ τὴν χριστιανικὴ καλωσύνη καὶ ἀγάπη. Τοῦ λέει:

– Σωθείης· σωθείης, καματηρέ!

Αὐτὸ σημαίνει καλὴ μεθόδευση· καλὴ στρατηγική.

Ρωτάει μὲ ἀπορία ὁ ἱερέας τὸν ἅγιο Μακάριο:

– Τί καλὸ εἶδες ἐπάνω μου, χριστιανὸς σύ, καὶ μοῦ μιλᾷς μὲ τόσο καλὸ τρόπο;

Ἀπαντάει ὁ ἅγιος:

– Βλέπω, ὅτι ἐργάζεσαι γιὰ τὴν ψυχή σου μὲ ζῆλο. Καὶ σὲ λυπᾶμαι, γιατὶ δὲν τὸ ἔχεις καταλάβει, ὅτι ὁ κόπος σου θὰ πάει χαμένος!…

Ἀποτέλεσμα:

  • Τὰ λόγια του πρώτου ἐξόργισαν τὸν ἱερέα τόσο, ποὺ ὅρμησε ἐπάνω του καὶ τὸν «σάπισε» στὸ ξύλο.
  • Τὰ λόγια του δευτέρου, τὸν κατένυξαν τόσο, ποὺ ἄφησε τὴν εἰδωλολατρεία καὶ τὸ ἐπίζηλο ἀξίωμά του, καὶ ἔγινε χριστιανὸς καὶ μοναχός (Ἀββᾶ Μακαρίου, λθ´).

Τὸ πιστεύω καὶ τῶν δυὸ μοναχῶν ἦταν τὸ ἴδιο. Ὁ ἕνας ἔκαμε μία ἄκριτη μετωπικὴ ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ ἱερέα τῶν εἰδώλων. Ὁ ἅγιος Μακάριος ἐφάρμοσε μία στρατηγική· ἔκαμε μία μεθόδευση. Καὶ ἐκέρδισε μιὰ μεγάλη νίκη. Ἐκέρδισε ἕναν ἄνθρωπο. Ἐκέρδισε τὸν ἀδελφό του. Γιὰ τὴν αἰωνία ζωή.

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Και πρώτον έχομεν χρέος να αγαπώμεν τον Θεόν μας, διότι μας εχάρισε τόσην γην μεγάλην εδώ να κατοικώμεν πρόσκαιρα, τόσες χιλιάδες φυτά, βρύσες, ποταμούς, θαλάσσας, αέρα, ημέραν, νύχτα, ουρανόν, ήλιον κ.λ.π. Όλα αυτά διά ποιόν τα έκαμεν, ειμή δι’ ημάς; Τι μας εχρεώστει; Τίποτε. Όλα χάρισμα. Μας έκαμεν ανθρώπους, δεν μας έκαμεν ζώα. Μας έκαμεν ευσεβείς ορθόδοξους χριστιανούς, και όχι ασεβείς αιρετικούς. Αν και αμαρτάνομεν χιλιάδες φορές την ώραν, μας ευσπλαχνίζεται ωσάν πατέρας και δεν μας θανατώνει να μας βάλη εις την κόλασιν, αλλά περιμένει την μετάνοιάν μας με τας αγκάλας ανοικτάς, πότε να μετανοήσωμεν να παύσωμεν από τα κακά, και να κάμομεν τα καλά, να εξομολογηθώμεν, να διορθωθώμεν, να μας εναγκαλισθεί, να μας βάλη εις τον παράδεισο να χαιρόμεθα πάντοτε.

Πρέπον και εύλογον είναι, αδελφοί μου, όταν ένας διδάσκαλος θέλει να διδάξη να εξετάζη πρώτον τι λογής ακροατάς έχει, έπειτα και οι ακροαταί να εξετάζουν τι διδάσκαλος είναι. Λοιπόν και εγώ, αδελφοί μου, οπού αξιώθηκα και εστάθηκα εις αυτόν τον άγιον τόπον, τον αποστολικόν, δια την ευσπλαγχνίαν του Κυρίου μου, εξέταξα πρώτον δια λόγου σας και έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μου Ιησού Χριστού και Θεού δεν είστε ασεβείς, αιρετικοί και άθεοι, αλλά είστενε ευσεβείς ορθόδοξοι χριστιανοί, πιστεύετε και είστε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος και είστε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας. Και όχι μόνον δεν είμαι άξιος να σας διδάξω, αλλά μήτε τα ποδάρια να σας φιλήσω, διατί  ο καθένας από λόγου σας είναι τιμιώτερος από όλον τον κόσμον. Λοιπόν πρέπει η αφεντιά σας να ηξεύρετε και δια λόγου μου.

Εγώ, αδελφοί μου, επαιδεύθηκα εις την σπουδήν σαράντα και πενήντα χρόνους, εδιάβασα πολλά και διάφορα βιβλία και περί Εβραίων και περί Ελλήνων και περί άλλων ασεβών και αιρετικών, ερεύνησα τα βάθη της σοφίας και ηύρα ότι οι άλλες πίστες είναι ψεύτικες, κάλπικες, μόνον η δική μας, η χριστιανική είναι ορθόδοξος, αληθινή και αγία. Δια τούτο σας λέγω, αδελφοί μου χριστιανοί, να χαίρεσθε και να ευφραίνεσθε, οπού ευρέθητε χριστιανοί ορθόδοξοι και να κλαίετε και να θρηνήτε τους απίστους και αιρετικούς, οπού ευρίσκονται εις το σκότος. Δια αυτούς έγινεν η Κόλασις, αυτή είναι η καθολική πατρίδα τους. Χιλιάδες καλά να κάμουν, χωρίς το άγιον βάπτισμα τίποτες δεν ωφελούνται. Ετούτην την ζωήν ας την χαρούν με όλα τα αγαθά τους και από την άλλην, την ουράνιον, ας μην ελπίζουν τίποτες. 

Η άλλη είναι εμάς των χριστιανών, των βαπτισμένων, των μυρωμένων, των εξομολογουμένων, των μεταλαβημένων, εμάς των ταλαιπωρημένων, των πεινασμένων, των διψασμένων, των στενοχωρημένων, των υβρισμένων, των δαρμένων, των φυλακωμένων και όσοι τα παθαίνουν αυτά δια την αγάπην του Χριστού, εκείνων είναι βέβαια η άλλη ζωή, ο Παράδεισος και καλότυχοι εκείνοι οπού τραβούν εδώ θλίψεις και βάσανα και ταλαίπωροι εκείνοι οπού έχουν όλα τα χουζούρια και τες ανάπαυσες και τρων και πίνουν ξέγνοιαστοι.

Και τότε θέλει έλθει μετά δυνάμεως και δόξης πολλής ο φοβερός κριτής, ο βασιλεύς των βασιλευόντων, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και Θεός, με χιλιάδες αγγέλων και μύριες μυριάδες αρχαγγέλων και θέλει καθίσει επί θρόνου υψηλού δια να κρίνη τον κόσμον. Τότε θέλει χωρίσει τους ανθρώπους εις δύο, καθώς χωρίζει ο πιστικός τα πρόβατα από τα γίδια. Και τα μεν πρόβατα, ήγουν τους καλούς και δικαίους, να τους βάλη εις τα δεξιά, τα δε γίδια, ήγουν τους κακούς και αμαρτωλούς, εις τα ζερβά και τότε έχει να κρίνη και να εξετάση τον καθέναν κατά τα έργα του. Και εκείνους οπού εφύλαξαν το άγιον Βάπτισμα και έκαμαν τες εντολές τους και εις το τέλος της ζωής τους εξωμολογήθηκαν και εκοινώνησαν τα Άχραντα Μυστήρια θέλει τους βάλει εις την βασιλείαν του την ουράνιον, εις τον τόπον τον αγγελικόν, να χαίρωνται  και  να ευφραίνωνται την δόξαν του πάντοτε, τους δε απίστους και αιρετικούς και όσους εμόλυναν το άγιον Βάπτισμα και δεν εφύλαξαν τες παραγγελίες του και δεν εξωμολογήθηκαν, αλλά απέθαναν αμετανόητοι, θέλει τους πέμψει εις τα κατώτατα του Άδου, εις το πυρ το αιώνιον, να καίωνται και να φλογίζωνται πάντοτε με τον πατέρα τους τον διάβολον. Και τότε θέλουν κόπτονται και να θρηνούν και  να κλαίουν απαρηγόρητα και να λέγουν: Αχ, κακόν κεφάλι οπού είχαμεν! Μας τα ήλεγαν τα βιβλία της Εκκλησίας και δεν ακούαμεν, μας τα εφώναζαν οι διδάσκαλοι και δεν τα εβάναμεν εις τον νουν μας, αλλά τους επεριγελούσαμεν και τα κακά και τες αμαρτίες δεν τες αφήναμεν ούτε εστοχαζόμασταν ετούτην την ώραν ποτέ. Λοιπόν τώρα αλλοίμονον εις ημάς.

ΠΗΓΗ.ΟΜΟΛΟΓΙΑ