ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ‘’ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ’’

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________________

Το πρόβλημα της Ουνίας στο κρατίδιο των Σκοπίων, είναι ένα από τα πολλά προβλήματα που η δολιότητα των Παπικών ‘’κατάφερε’’ να υπάρχει, ως μόνιμη αιτία  για αποκοπή Ορθοδόξων από τη Μία Αγία Εκκλησία.  Η αυθαίρετη ονομασία της αιρετικής αυτής κοινότητας στο κρατίδιο των Σκοπίων ‘’Μακεδονική Ελληνική Καθολική Εκκλησία’’, είναι αρκετή για αντιληφθεί κανείς την επικινδυνότητα της ουνιτικής δολιότητας, τόσο σε εκκλησιαστικό, αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

 

Επικεφαλής της καλούμενης  ‘’Μακεδονικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας’’, είναι παπικός ουνίτης ‘’Αποστολικός έξαρχος’’.   Πρώτος  παπικός ‘’Αποστολικός έξαρχος’’ είχε διοριστεί από την ουνιτική κοινότητα στη Βουλγαρία, την καλούμενη ‘’Βουλγαρική Ελληνική Καθολική Εκκλησία’’ κατά το έτος 1883.  Με την ίδρυση της πρώην ‘’Δημοκρατίας’’ της Γιουγκοσλαβίας, υπήρξε αντίδραση από την παπική κοινότητα Krizevci της Κροατίας.  Το Βατικανό διόρισε το έτος 2001 παπικό ‘’Αποστολικό έξαρχο Μακεδονίας’’ και κατά το έτος 2008 διαχώρισε την καλούμενη  ‘’Μακεδονική Ελληνική Καθολική Εκκλησία’’, από την ουνιτική κοινότητα του Krizevci.

 

Αν προσμετρήσει κανείς πόσους Ορθοδόξους Χριστιανούς παρέσυραν στην εκτός Εκκλησίας ουνιτική κοινότητα των Σκοπίων, θα αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος της ουνίας στο κρατίδιο αυτό.

 

Οι ουνίτες στα Σκόπια υπολογίζονται περί τις 15,000.  Ως καθεδρικός ναός των ουνιτών στο κρατίδιο των Σκοπίων, είναι ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου στη Στρούμιτσα.  Προβάλλουν ιδιαίτερα την ‘’ουνία ως μέθοδο ένωσης τους παρελθόντος και αναζήτηση του παρόντος για πλήρη κοινωνία με την Ορθόδοξη Εκκλησία’’.  Αντιλαμβάνεται κανείς τι ‘’ένωση’’ επιζητούν  οι Παπικοί.  Μια ‘’ένωση’’ που έχει ως πρότυπο την  ουνιτική ‘’μέθοδο’’.

 

Επιπρόσθετα με αυτά, θα πρέπει να αναφέρομε ότι  γίνεται εκμετάλλευση και της δημιουργηθείσας κατάστασης από τη Σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων, το χαρακτηριστικότερο πιστεύω δείγμα εθνοφυλετισμού, όπου παραβιάσθηκε η νομοκανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Σερβίας και αποσχίστηκε από αυτό. Αρκετούς  Ορθοδόξους Χριστιανούς παρέσυραν και παρασύρουν οι ουνίτες στα Σκόπια. Εξάλλου η  προσηλυτιστική δολιότητα, είναι κύριο χαρακτηριστικό της ουνίας γενικότερα.

ΟΙ ΠΕΡΙ ‘’ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΥ’’ ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΦΗ ‘’ΔΟΚΙΜΙΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ’’

 

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Τον τελευταίο καιρό μετά τη Σύνοδο της Κρήτης, παρατηρείται μια ιδιαίτερη έξαρση αναφορών στον ‘’φονταμενταλισμό’’. Η προτεσταντική αυτή ‘’πρακτική’’ που προτοεμφανίστηκε στην Αμερική περί το έτος 1920, βρίσκει και στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλοτρόπως μιμητές.  Η ερμηνευτική συνωνυμική σημασία που δίνεται από πάρα πολλούς στον όρο ‘’φονταμενταλισμός’’, είναι ‘’θεμελιωτισμός’’.  Ο όρος ‘’φονταμενταλισμός’’ προέρχεται από τη λατινική λέξη ‘’fontamentum’’ που θα πει θεμέλιο και από αυτή προήλθε η γαλλική λέξη ‘’fontamentalisme’’ εκ της οποίας προέρχεται ο όρος που χρησιμοποιήθηκε από τους προτεστάντες τον 19ο αιώνα.

 

Πολλοί αναφέρονται σε φονταμενταλισμό, σχετικά με τους σχολιασμούς για τη δημοσιευθείσα απόφαση της Συνόδου της Κρήτης. Οι απαξιωτικές αναφορές που ακολούθησαν περί φονταμενταλισμού στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οφείλονται  στο ότι δεν ανέχονται κανένα σχολιασμό.    Η Ορθόδοξη ακρίβεια δεν είναι  ‘’φονταμενταλισμός’’.

 

Όταν χρειάστηκε ο Άγιος Παΐσιος να ομολογήσει την Ορθόδοξη Πίστη του, δεν φείσθηκε να χρησιμοποιήσει και αυστηρές εκφράσεις για τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα, όπως το  «αγάπησε μια κοσμική γυναίκα», στη γνωστή επιστολή προς τον Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπο Βασιλόπουλο. Ήταν τούτο ‘’φονταμενταλισμός’’; Αυτός ήταν ένας τρόπος να δειχθεί το μέγεθος και προπαντός η αιτία του οικουμενιστικού ολισθήματος του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα.  Απόδειξη ότι δεν ήταν τούτο ολίσθημα ακρότητας και φονταμενταλισμού, αποτελεί και το γεγονός ότι στην ίδια αυτή επιστολή ο Άγιος Παΐσιος, μίλησε και για τους υποπίπτοντες σε ακρότητες.  Επιπρόσθετα με αυτά ο Άγιος Παΐσιος μίλησε με αγάπη για τον Οικουμενικό Πατριάρχη.  Είναι επακριβώς αυτό το κάλλος της εν αληθεία αγάπης.  Συνεπώς άλλο ακρότητα και άλλο Ορθόδοξη ακρίβεια.

 

Και όταν ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, μίλησε  περί των «άγαν παρ’ ημίν ορθοδόξων», δεν είναι για τους φυλάσσοντες την ακρίβεια της Ορθόδοξης Πίστης μας που αναφέρθηκε, αλλά για τους καταφεύγοντες σε ακρότητες με αδόκιμα ζήλο.  Για τούτο  ο ίδιος πύρινους λόγους εξεφώνησε και έγραψε εναντίον των αιρέσεων, υπερασπιζόμενος την Αγία Ορθοδοξία μας.

 

Οι ύβρεις και οι απαξιωτικές αναφορές ‘’φονταμενταλισμού’’,  για όσους με Ορθόδοξη σοβαρότητα εκφράζουν την άποψή τους για συγκεκριμένα θέματα της Συνόδου της Κρήτης, δεν φανερώνει μόνο εμπαθή στάση, αλλά και αδυναμία Ορθόδοξης επιχειρηματολόγησης.

 

 

ΤΑ ΠΕΡΙ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________________

Σε ομιλία του κατά την κοπή της Βασιλόπιτας στην Αδελφότητα των οφφικιαλίων του Οικουμενικού Πατριαρχείου «Παναγία η Παμμακάριστος», στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου 2017, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως Μακάριος μεταξύ άλλων αναφέρθηκε και στις ‘’φωνές  εθνοφυλετισμού’’.

 

Πρόσφατα δύο Πατριαρχεία, εκείνο της Γεωργίας και εκείνο της Βουλγαρίας δικαιολόγησαν θεολογικά τη στάση τους για τη Σύνοδο της Κρήτης.  Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι απέδωσαν την κακοδοξία του  εθνοφυλετισμού στα Πατριαρχεία αυτά, για τη στάση τους έναντι της Συνόδου της Κρήτης.  Θα σταθούμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας, που έδωσε θεολογικότατη αιτιολόγηση της στάσης της,  έναντι της Συνόδου της Κρήτης, χωρίς όμως να πάρει ή μάλλον να τολμηθεί, καμιά απάντηση.

 

Αν δει κάποιος με Ορθόδοξη σοβαρότητα την ανακοίνωση του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, θα αντιληφθεί ότι δεν πρόκειται έκφραση εθνοφυλετισμού έναντι της    Συνόδου της Κρήτης.  Όταν το Πατριαρχείο Βουλγαρίας, επισημαίνει  τις αντιφάσεις, καθώς και το ότι ‘’δεν είναι σύμφωνες οι αντιφάσεις αυτές, με όσα διδάσκει η δογματική και κανονική Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και δεν είναι με βάση το γράμμα και το πνεύμα των Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων’’, πρόκειται ‘’παράλογες ερμηνείες και φονταμενταλιστικές ερμηνείες των δογμάτων και των Ιερών Κανόνων’’;  Πρόκειται για έκφραση εθνοφυλετισμού;  Σαφέστατα όχι.

 

Ούτε ένα σημείο εθνοφυλετισμού δεν υπάρχει στη θεολογική απάντηση ανακοίνωση του Πατριαρχείου Βουλγαρίας.  Από αυτή τη θεολογικότατη απάντηση θα πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν εξέλιπε και η εκκλησιαστική ευγένεια και ο τονισμός της εκκλησιαστικής ενότητας, της ενότητας νοουμένης εν αγάπη και εν αληθεία.  Έδωσε η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας, εμπεριστατωμένη θεολογική απάντηση, χωρίς να εξαπολύει μύδρους όπως τούτο έπραξαν αρκετοί από αυτούς που στήριξαν όλα όσα συμφωνήθηκαν στη Σύνοδο της Κρήτης.  Μπορεί κάποιος να καταλογίσει κακόδοξη εθνοφυλετική στάση στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας;  Σαφέστατα όχι.

 

Κανένας εθνοφυλετισμός δεν υπάρχει στην ανακοίνωση του Πατριαρχείου Βουλγαρίας όπου επισημαίνει την αντίθεσή της στη νομιμοποίηση της συμμετοχής στο Π.Σ.Ε. (από το οποίο  έχει αποχωρήσει το έτος 1998), με την παρήγορη σημείωση που αναφέρει τα εξής : ‘’στο οποίον (Π.Σ.Ε.), η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας, ευτυχώς, εδώ και πολύ καιρό δεν συμμετέχει’’.   Πουθενά δεν υπάρχει ίχνος εθνοφυλετικής κακοδοξίας, τουναντίον στις υπογραφείσες δηλώσεις του Π.Σ.Ε., παρατηρούνται αρκετές κακόδοξες θέσεις.

 

Ούτε ήταν ακρότητα επίσης η αναφορά στην ανακοίνωση   του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, για την παρουσία των ετεροδόξων ‘’παρατηρητών’’ στη Σύνοδο, τις οποίες κάλεσε  με Ορθόδοξη ακρίβεια ‘’…ετερόδοξες θρησκευτικές  ομάδες (Ρωμαιοκαθολική, Αγγλικανική κλπ) και όχι ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’. Μάλιστα τόνισε ότι «εκτός από την Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχουν άλλες εκκλησίες, αλλά μόνο αιρέσεις και σχίσματα, και το να ονομάζονται ‘’εκκλησίες’’ είναι  θεολογικό, δογματικό και κανονικό λάθος» καταρρίπτοντας και την απαράδεκτη αναφορά σε ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’.

 

Που ενυπάρχει εθνοφυλετισμός στην ανακοίνωση   του Πατριαρχείου Βουλγαρίας;  Απεναντίας ‘’εθνοφυλετικός’’ είναι  ο χαρακτηρισμός τέτοιας θεολογικής στάσης, ως προϊόν εθνοφυλετισμού, με την απαράδεκτη σιωπή έναντι της θεολογικής απάντησης της Εκκλησίας της Βουλγαρίας, από όσους αδυνατούν να δώσουν απάντηση στα θεολογικά της επιχειρήματα.  Συνεπώς η ‘’εύκολη’’ καταφυγή στην απόδοση εθνοφυλετικών σκοπιμοτήτων,  σε παρόμοιες τοποθετήσεις είναι απαράδεκτη

Η ΟΥΝΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΔΡΑΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________________

Αν παρατηρήσει κανείς πως οι ουνίτικες Ουκρανικές κοινότητες ‘’διαφημίζονται΄΄ , θα αντιληφθεί ότι όχι μόνο ‘’δια πυρός και σιδήρου δια πολλών αιώνων ήταν εχθρική  έναντι της Ορθοδοξίας’’, όπως παλαιότερα ανέφερε το Πατριαρχείο  Μόσχας, αλλά και με δόλιο τρόπο συμπεριφέρθηκε έναντι της Εκκλησίας.

 

Κάνουν χρήση της  Θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου και του Αγίου Βασιλείου, μηδέ των λειτουργικών αναφορών στους Ορθόδοξους εξαιρουμένων.  Μέχρι και την Κυριακή της Ορθοδοξίας εορτάζουν. Οι ουνίτες  ‘’επίσκοποι’’ και οι ‘’ιερείς’’ των, ενδύονται με άμφια όμοια των Ορθοδόξων.  Η σκοπιμότητα είναι προφανής.  Οι ουνίτες   ‘’ιερείς’’ μπορεί να είναι και έγγαμοι.  Η απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως συνήθως γίνεται χωρίς την προσθήκη του Filioque.  Δεν χρησιμοποιούν όστια.  Επίσης τηρούν το παλαιό ημερολόγιο.  Είναι πολύ εύκολο στην Ουκρανία να παρασυρθεί ένας ανυποψίαστος Ορθόδοξος στην ουνία.

 

Οι ουνίτες στην Ουκρανία αυτοκαλούνται ‘’ελληνική καθολική εκκλησία Ουκρανίας’’. Γιατί  η ονομασία ‘’ελληνο-καθολική’’;  Ούτε Ελληνική είναι, ούτε καθολική.  Ο εθνικός χαρακτηρισμός Ελληνική δεν είναι απλά ατυχέστατος, αλλά και δόλιος.  Είναι εξ ολοκλήρου κομμάτι του Ουκρανικού λαού, οι Ουκρανοί Ουνίτες.  Αφού οι Ουνίτες είναι Ουκρανικής καταγωγής, γιατί να χρησιμοποιείται ο όρος ελληνο-καθολικοί;  Υπάρχει οιαδήποτε σχέση με εθνικό χρωματισμό;  Είναι παπικοί ελληνικής καταγωγής;  Όσο αφορά το συνθετικό ‘’εκκλησία’’, αυτό τους το προσδίδει ευκαίρως – ακαίρως και η οικουμενιστική ‘’αβρότητα’’.

 

Δεν είναι τυχαίο που οι ουνίτες στην Ουκρανία αποτελούν την μεγαλύτερη ουνιτική κοινότητα, από όλες της ουνιτικές κοινότητες, γι’ αυτό η επικινδυνότητά της για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς είναι πολύ μεγάλη.  Δραστηριοποιούνται μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο. Για παράδειγμα η  λεγόμενη ‘’Αποστολική Εξαρχία’’ δραστηριοποιείται στη Γερμανία και αφορά τους Ουκρανούς που έγιναν και γίνονται ουνίτες. Η λεγόμενη ‘’Αποστολική Εξαρχία’’ δραστηριοποιείται στη Σκανδιναβία,  που αφορά τους Ουκρανούς ουνίτες κλπ.

 

Πολλούς Ουκρανούς Ορθοδόξους Χριστιανούς παρέσυραν και παρασύρουν εκτός Εκκλησίας οι ουνιτικές κοινότητές, είτε με βία είτε με δόλο. Δεν είναι λίγοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί οι οποίοι ξεγελιούνται από την εξωτερική εμφάνιση των ουνιτών ‘’επισκόπων’’ και ‘’ιερέων’’.  Η ομοιότητα των εξωτερικών γνωρισμάτων των Ουνιτών ‘’ιερέων’’ με τους Ορθοδόξους ιερωμένους, τους καθιστά επικίνδυνους για τον απλό ανυποψίαστο Ορθόδοξο Χριστιανό.  Πρέπει να ενημερωθεί ο Ορθόδοξος λαός, ότι η Ουνία είναι προβατόσχημη προέκταση της αίρεσης του Παπισμού

Ρωμηοί Ορθόδοξοι Ελληνοκύπριοι : Σχόλια στο κείμενο «Προς τον Λαό»

04022017
ΡΩΜΗΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ
«Ὤδινεν ὄρος καί ἔτεκεν μῦν»
Μιά ταπεινή προσέγγιση στό κείμενο τῆς ἐνημερώσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» τῆς Κρήτης πρός τόν Ἑλληνικό λαό
(Φεβρουάριος 2017)
Μέ ἐν Χριστῷ πόνο, ἐνδιαφέρον, ἀγωνία, δάκρυα, σεβασμό καί ἀγάπη, περιμέναμε τό κείμενο τῆς ἐνημερώσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (27-1-2017) γιά τήν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» τῆς Κρήτης τοῦ 2016. Περιμέναμε νά συμφωνεῖ τό κείμενο αὐτό μέ τό κείμενο, πού ἐνέκρινε τόν Μάϊο τοῦ 2016 ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού ἔκανε διορθώσεις στά προσυνοδικά κείμενα, πού ἐνεκρίθησαν ἀπό τήν Σύναξη τῶν Προκαθημένων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόν Ἰανουάριο τοῦ 2016.

Ἡ Ι.Σ.Ι. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπέλεξε 24 ἀρχιερεῖς της, σύν τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Ἱερώνυμο, γιά νά τήν ἐκπροσωπήσουν στήν λεγομένη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» τῆς Κρήτης τοῦ 2016, μέ τήν ἐντολή νά ὑποστηρίξουν τίς διορθώσεις τῆς Ι.Σ.Ι. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ σθένος καί χωρίς ὑποχωρήσεις σέ θέματα ὀρθοδόξου θεολογίας, πίστεως, ἤθους καί ζωῆς. Ὅμως, στή «Σύνοδο» τῆς Κρήτης 2016 ἡ ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ψήφισε καί ὑπέγραψε τίς ἀντίθετες ἀποφάσεις ἀπ’αὐτές, πού ἀπεφασίσθησαν καί ὑπεγράφησαν ἀπό τήν Ι.Σ.Ι. τοῦ Μαΐου 2016. Στή συνέχεια, στίς 27-1-2017, ἦλθε ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, νά ἀναιρέσει ἔμμεσα τίς ἀποφάσεις τῆς Ι.Σ.Ι. τοῦ Μαΐου 2016, μέ τήν ἔκδοση καί κυκλοφόρηση τοῦ κειμένου «Πρός τόν λαό», ὕστερα ἀπό ἀπόφαση τῆς Ι.Σ.Ι. τοῦ Νοεμβρίου 2016.
Σκοπός μας, βέβαια, δέν εἶναι νά κουράσουμε, λεπτολογῶντας καί φλυαρῶντας. Ὅποιος πράγματι ἐνδιαφέρεται νά πληροφορηθεῖ «τοῦ λόγου τό ἀσφαλές» καί τήν πραγματικότητα τῆς ἀληθείας τῶν γραφομένως μας ἐδῶ, μπορεῖ νά συγκρίνει τά προαναφερθέντα τρία κείμενα τοῦ Μαΐου 2016, τοῦ Ἰουνίου 2016 καί τοῦ Ἰανουαρίου 2017, ἐπικαλούμενος τόν θεῖο φωτισμό καί τίς πρεσβεῖες τῶν θεολόγων ἁγίων ἀνδρῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ ταπείνωση καί ἀγάπη. Ἐλπιζουμε ὅτι θά ἐξάξει (βγάλει) τά κατάλληλα θεολογικά συμπεράσματα πρός σωτηρίαν τῆς ψυχῆς του καί πρός δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Θέλουμε τώρα ταπεινῶς, υἱϊκῶς καί εὐσεβάστως νά σχολιάσουμε ὁρισμένες ἐκφράσεις τῆς ἐνημερώσεως τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου πρός τόν Ἑλληνικό λαό (27-1-2017)[1], ὥστε νά κατανοηθεῖ ἀπό κάθε καλοπροαίρετο ὀρθόδοξο χριστιανό καί χριστιανή ἡ ἀσυνέπεια, ἡ ἀσάφεια, ἡ ἀπόκρυψη ἀληθειῶν ἀπό τό χριστεπώνυμο πλήρωμα, τῶν πιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅσων ἀποφασίσθηκαν τόν Μάϊο καί τόν Ἰούνιο τοῦ 2016.
Α) Γράφεται στήν πιό πάνω ἀναφερομένη ἐνημέρωση πρός τόν Ἑλληνικό λαό : «Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπευθύνεται σέ ὅλους τούς πιστούς προκειμένου νά τούς ἐνημερώσει γιά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἡ ὁποία συνῆλθε τόν Ἰούνιο τοῦ 2016 στήν Κρήτη».
Ἡ λεγομένη ἀπό πολλούς «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πού συνῆλθε τήν Παντηκοστή τοῦ 2016 στήν Κρήτη, δέν ἦταν στήν πραγματικότητα οὔτε Ἁγία, οὔτε Μεγάλη, οὔτε Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Σύμφωνα μέ τίς ἀποφάσεις τῶν Προσυνοδικῶν Διασκέψεων, πού προηγήθηκαν τῆς Διευρυμένης αὐτῆς Συνάξεως τῶν ἁγίων Προκαθημένων καί τῶν Ὀρθοδόξων ἀντιπροσώπων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δέν ἦταν «Ἁγία» ἡ Σύναξις αὐτή, διότι δέν ἦταν «ἑπομένη τοῖς ἁγίοις Πατράσι» (δέν ἀκολούθησε τήν θεολογία, τήν κάθαρση ἀπό τά πάθη, τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν γνώση τῶν λόγων τῶν ὄντων καί τήν θεία ἔλλαμψη τοῦ ἀκτίστου φωτός (θέωση), πού εἶχαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῶν παρελθόντων αἰώνων). Δέν ἀκολούθησε ἡ Σύναξις αὐτή τους Ἁγίους Πατέρες οὔτε τυπικῶς οὔτε οὐσιαστικῶς. Διότι, ἡ Σύναξις αὐτή ἀνεγνώρισε ὡς κανονικές Ἐκκλησίες τόν Παπισμό, τόν Προτεσταντισμό, τόν Μονοφυσιτισμό, τόν Μονοενεργητισμό, τόν Μονοθελητισμό, τόν Νεστοριανισμό, καί ἄφησε περιθώρια γιά τήν ἀναγνώριση τῶν προαναφερθεισῶν αἱρέσεων ὡς νομίμων παραδόσεων καί δρόμων πρός τόν ἴδιο Θεό, στόν ὁποῖο δῆθεν πιστεύουν ὅλοι οἱ λαοί τῆς γῆς.
Δέν ἦταν «Μεγάλη» ἡ Σύναξις τῆς Κρήτης τοῦ 2016, διότι ἀπό τούς ὀκτακοσίους δέκα (810) κανονικούς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, πού ὑπάρχουν σήμερα σέ ὅλες τίς κανονικές Ὀρθόδοξες Τοπικές Ἐκκλησίες στόν πλανήτη Γῆ, ἐκκλήθησαν νά συμμετάσχουν στήν Σύναξη τῆς Κρήτης μόνο ἑκατόν ἐξῆντα (160) Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν δικαίωμα μόνο νά ὑπογράψουν τίς προειλημμένες ἀποφάσεις τῆς Διασκέψεως τῶν Ἁγίων Προκαθημένων τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ Ἰανουαρίου 2016. Δέν εἶχαν δικαίωμα ψήφου ἤ ἐλευθέρου λόγου στήν Σύναξη τῆς Κρήτης οἱ 160 Ἐπίσκοποι, ἀλλά μόνο οἱ δέκα (10) ἅγιοι Προκαθήμενοι τῶν δέκα Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἑπομένως, οὔτε Ὀρθόδοξη Συνοδικότητα εἶχε ἡ Σύναξις τῆς Κρήτης, σύμφωνα μέ τά προηγούμενα, οὔτε δεσμεύουν ὅλες τίς Τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες οἱ ἀποφάσεις της.
Τά ἀποτελέσματα τῆς Συνάξεως τῆς Κρήτης εἶναι διασπαστικά τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἐξαιτίας της ἔχουν δημιουργηθεῖ τρεῖς διαφορετικές πρακτικές μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία :
α) Ἡ πρώτη πρακτική εἶναι αὐτή, πού πιστεύουν οἱ οἰκουμενιστές, ὅτι δηλαδή οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνάξεως τῆς Κρήτης τοῦ 2016 εἶναι ἐμπνευσμένες ἀπό τήν Χάρη τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς.
β) Ἡ δεύτερη πρακτική εἶναι αὐτή, πού πιστεύουν οἱ σχισματικοί παλαιοημερολογῖτες, οἱ οὐ κατ’ἐπίγνωσιν ζηλωτές καί οἱ ἀποτειχισμένοι χριστιανοί, ὅτι πρέπει δηλαδή ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, Ἐπίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί νά διακόψουμε ἀμέσως τό μνημόσυνο ὅλων τῶν Ἐπισκόπων, πού ὑπέγραψαν τίς ἀποφάσεις τῆς Συνάξεως τῆς Κρήτης. Οἱ ἀνωτέρω, μή ἐφαρμόζοντας ὀρθῶς, ἱεροκανονικῶς καί ἁγιοπατερικῶς τό μέτρο καί τό δικαίωμα τῆς διακοπῆς μνημοσύνου, ἔχουν καταλήξει σέ σχισματικές καταστάσεις.
γ) Ἡ τρίτη πρακτική εἶναι αὐτή, πού πιστεύουν οἱ κατ’ἐπίγνωσιν ζηλωτές, ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, Ἐπίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί, ὅτι δηλαδή πρέπει νά παραμείνουμε μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς ζωντανά μέλη της, νά ἀγωνισθοῦμε γιά νά ἀλλάξουμε τίς ἀποφάσεις τῆς Συνάξεως τῆς Κρήτης μέ συνοδικό, θεολογικό, κηρυκτικό καί ἐνημερωτικό τρόπο, καί νά ἐφαρμοσθεῖ, προαιρετικά, μέ τόν ὀρθό, ἱεροκανονικό καί ἁγιοπατερικό τρόπο, τό ἔσχατο μέτρο καί δικαίωμα τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως τῶν ὀνομάτων τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων στίς ἱερές Ἀκολουθίες καί στίς Θεῖες Λειτουργίες, χωρίς, βεβαίως, σχισματικές τάσεις.
Ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε τήν τρίτη πρακτική, διότι πιστεύουμε ὅτι γιά τώρα εἶναι ἡ πιό ἐνδεδειγμένη. Ἀργότερα, θά δοῦμε τί θά χρειασθῆ νά πράξουμε.
Παρακαλοῦμε, τέλος, τούς Οἰκουμενιστές καί τούς οὐ κατ’ἐπίγνωσιν ζηλωτές νά ἀκολουθήσουν τήν τρίτη πρακτική, ὥστε νά εἴμαστε ἑνωμένοι ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί, ὄχι μόνο πνευματικά, ἀλλά καί ἐκκλησιαστικά.
Ἕνας λόγος, πού μᾶς πείθει, ὅτι ὅσοι ἀκολουθοῦμε τήν τρίτη πρακτική θεολογική κατεύθυνση καί δρόμο, εἶναι ἡ πιό σωστή πρός τό παρόν, ἡ πιό παραδοσιακή, ἡ κατά Θεόν πρακτική ὁδός, εἶναι ὅτι, ἐπισήμως, μέ συνεντεύξεις, ὁμιλίες καί δημοσιογραφικές δηλώσεις τους, ὅσοι ἀκολουθοῦν τήν πρώτη καί τήν δεύτερη πρακτική ὁδό, δηλ. οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ οὐ κατ’ἐπιγνωσιν ζηλωτές, ζητοῦν ἀπό τούς κατ’ἐπίγνωσιν ζηλωτές, τά ζωντανά μέλη τῆς Ὀρθοδοξίας, νά ἀποτειχιστοῦν, νά βγοῦν, διαμαρτυρόμενοι, ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀφοῦ δέν ἀναπαύονται ἀπό τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού, ὅπως λέγουν, κυριαρχεῖ στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. «Ἀφοῦ δέν ἀναπαύεσθε μέ τόν Οἰκουμενισμό, νά φύγετε ἀπό τήν Ἐκκλησία καί νά κάνετε μιά δική σας «καθαρή Ἐκκλησία» καί νά μᾶς ἀφήσετε ἥσυχους, ἀντί νά εἶστε μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως τήν θέλουμε νά εἶναι καί νά πορεύεται, καί νά προκαλεῖτε σύγχυση, διαμαρτυρίες, ἀνησυχίες, φανατισμούς, διχοστασίες, σχίσματα, φονταμενταλισμούς, μισαλλοδοξίες καί λοιπά προβλήματα».
Οἱ οὐ κατ’ἐπίγνωσιν ζηλωτές μᾶς λέγουν ἐπισήμως ὅτι «εἰς μάτην (μάταια), ματαιοπονεῖτε μέ τόν χαρτοπόλεμο καί τόν γραπτό πόλεμο, πού κάνετε ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οἱ Οἰκουμενιστές εἶναι ἀμετάπειστοι καί ἀμετανόητοι αἱρετικοί καί θέλουν ὁπωσδήποτε νά κάνουν τήν ἕνωση μέ τίς χριστιανικές κοινότητες, πού εἶναι αἱρετικές αἰῶνες τώρα μέχρι σήμερα, καί μέ τόν διαθρησκειακό συγκρητισμό θέλουν νά ἑνωθοῦν καί μέ ὁλες τίς ἄλλες θρησκεῖες καί πνευματικά δαιμονικά σχήματα καί κοινότητες. Ἦλθε πλέον ἡ κατάλληλη ὥρα νά ἐφαρμόσετε στήν πράξη τό ἀντιοικουμενιστικό σας φρόνημα, τή ζωή καί τήν χριστιανική σας ἰδιότητα».
Κατ’ἀρχήν, τὸ οὐσιαστικὸ «ἀποτείχισις» παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀποτειχίζω, τὸ ὁποῖο, σύμφωνα μὲ τὰ Λεξικὰ, σημαίνει «ὀχυρώνω, ἀποκλείω διὰ τείχους, ἐγείρω μεσότοιχον». Ἑπομένως, καὶ ἡ λέξη «ἀποτείχισις» σημαίνει «ἀποκλεισμὸς διὰ τείχους, ὀχύρωσις». Τὸ δὲ τεῖχος, ποὺ ὑψώνει κανεὶς, γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ, καλεῖται ἀποτείχισμα. Στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα ἡ ἔννοια αὐτὴ τῆς ἀποτειχίσεως σημαῖνει ὅτι ὑψώνει κανείς ἕνα τεῖχος, γιά νά προστατευθεῖ ἀπό τόν κίνδυνο τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν ἐπισκόπων. Δεύτερον, ἡ ἀποτείχιση δέν πρέπει νά ἐκλαμβάνεται ὡς χωρισμὸς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὡς χωρισμός ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς ψευδεπισκόπους. Εἶναι κατασταλαγμένο ἐκκλησιολογικὸ ἀξίωμα ὅτι ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται ἐκεῖ, πού ὑπάρχει ἡ Ἀλήθεια, καὶ ὄχι ἐκεῖ, ποὺ ὑπάρχουν ἐπίσκοποι καὶ πατριάρχες αἱρετικοί καί οἰκουμενιστές. Καί τρίτον, τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι, σύμφωνα μέ τόν 15ο Ἱερό Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου ἐπί ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, Πατριάρχου Κων/λεως (861 μ.Χ.)[2] αὐτοὶ, ποὺ ἀποτειχίζουν τοὺς ἑαυτούς τους ἀπὸ τέτοιους δῆθεν ἐπισκόπους, ποὺ κηρύσσουν αἵρεση, ὄχι μόνο δὲν ὑπόκεινται στὶς ποινὲς, ποὺ ἐπιβάλλουν προηγούμενοι κανόνες, δηλαδὴ στὴν ποινὴ τῆς καθαιρέσεως, ἀλλὰ πρέπει ἐπὶ πλέον νὰ τιμῶνται μὲ τὴν πρέπουσα τιμὴ ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους, διότι ἀποτειχίσθηκαν, δηλαδὴ χωρίσθηκαν μὲ τὸ τεῖχος τῆς ἀληθείας, ὄχι ἀπὸ ἐπισκόπους, ἀλλὰ ἀπὸ ψευδεπισκόπους, καὶ διότι, ὄχι μόνο δὲν προκαλοῦν σχίσμα καὶ διαιρέσεις, ἀλλὰ σπεύδουν, ἐπείγονται νὰ γλυτώσουν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ σχίσματα καὶ διαιρέσεις, ποὺ προκαλοῦν οἱ ψευδεπίσκοποι[3].
Δέν θά τούς κάνουμε, λοιπόν, τήν χάρη νά βγοῦμε ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως θέλουν δηλαδή καί οἱ δύο αὐτές «ἐκκλησιαστικές παρατάξεις», οἱ οἰκουμενιστές καί οἱ οὐ κατ’ἐπίγνωσιν ζηλωτές καί νά προχωρήσουμε σέ σχίσματα καί δημιουργία ἄλλων ἐκκλησιῶν, ἀλλά θά παραμείνουμε μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς ζωντανά μέλη Της. Διότι, πιστεύουμε στόν οἰκουμενικό θεολόγο καί ποιμένα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ὁποῖος δέν ἦταν οὔτε οἰκουμενιστής οὔτε οὐ κατ’ἐπίγνωσιν ζηλωτής, τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος, ἀπευθυνόμενος στούς σχισματικούς, λέγει διαχρονικά περίπου τά ἑξῆς : «Δέν πρέπει νά κάνουμε σχίσματα, θρησκευτικές ἐξωεκκλησιαστικές παρατάξεις καί κόμματα, μέσα κι ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διότι αὐτά εἶναι βλασφημίες κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οἱ ὁποῖες, σύμφωνα μέ τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, δέν πρόκειται νά συγχωρεθοῦν σ’αὐτούς, πού τίς προκαλοῦν, εἰς τόν αἰῶνα τόν ἅπαντα. Ὅποιος σχίζει τήν Ἐκκλησία καί κάνει κόμματα, μέσα κι ἔξω ἀπ’αὐτήν, δέν πρόκειται νά συγχωρεθεῖ, νά σωθεῖ καί ν’ἁγιάσει, ἔστω κι ἄν χύσει τό αἷμα του μαρτυρικῶς γιά τόν Χριστό. Τό σχῖσμα εὔκολα δημιουργεῖται καί καταλήγει στήν αἵρεση, ὅμως, πάρα πολύ δύσκολα καταργεῖται καί ἐξαλείφεται»[4].
Δέν πρέπει, βέβαια, νά μᾶς διαφεύγει καί μία ἀπό τίς ἀποφάσεις-δεσμεύσεις, πού θεσπίσθηκε ἀπό τήν Σύναξη τῶν Ἁγίων Προκαθημένων ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Μαρτίου 2014, σύμφωνα μέ τήν ὁποῖα «ὅλες οἱ ἀποφάσεις τῆς μελλούσης (τότε) «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» τῆς Κρήτης τοῦ Ἰουνίου 2016, πρέπει ὑποχρεωτικά νά εἶναι μόνο ὁμόφωνες. Ἄν μία Τοπική Ἐκκλησία διαφωνήσει, ἀρνηθεῖ νά ὑπογράψει ἕνα κείμενο καί βάλει δικαίωμα ἀρνησικυρίας (βέτο), τότε ὁποιαδήποτε κι ἄν εἶναι ἡ ἀποφαση τῶν ὑπολοίπων Ἐκκλησιῶν, θεωρεῖται ἄκυρη, ὡς μή ἰσχύουσα». Αὐτή ἡ ἀπόφαση-δέσμευση τῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως τῶν Ἁγίων Προκαθημένων, ἔχει ἀκυρώσει, ὡς μή ἰσχύουσες, ὅλες τίς ἀποφάσεις τῆς λεγομένης «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» τῆς Κρήτης 2016 τῶν δέκα (10) Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πού ἔλαβαν μέρος σ’αὐτήν. Διότι, οἱ Τοπικές Ἐκκλησίες-Πατριαρχεῖα τῆς Ρωσίας, τῆς Γεωργίας, τῆς Βουλγαρίας καί τῆς Ἀντιοχείας, δέν ἔλαβαν μέρος καί ἀπέρριψαν κατηγορηματικῶς ὅλες τίς ἀποφάσεις τῆς λεγομένης «Συνόδου» τῆς Κρήτης 2016.
Ὅμως, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὅπως φαίνεται ἀπό τήν εἰσήγησή του στήν Σύναξη τῶν Προκαθημένων τόν Ἰανουάριο 2016[5], καί οἱ σύν αὐτῷ ὁμόφρονές του, γνωρίζοντας ὅτι μιά τέτοια ἀπόφαση περί ὁμοφωνίας θά ὁδηγοῦσε τήν λεγομένη «Σύνοδο» τῆς Κρήτης σέ ἀδιέξοδο καί θά διέλυε τίς ἐργασίες της, κατεπάτησε τήν ἀνωτέρω Πανορθόδοξη ἀπόφαση, περιορίζοντας τήν ὁμοφωνία μόνο στούς παρόντες κατά τίς ἐργασίες τῆς «Συνόδου» καί ἀλλοιώνοντας τό πραγματικό καί ἀκριβές νόημά της, διότι καθιέρωσε τήν ἀρχή ὅτι, ἐὰν μία ἢ περισσότερες ἀντιπροσωπίες διαφωνήσουν σέ μία συγκεκριμένη πρόταση καὶ διατυπώσουν δική τους πρόταση, τότε πρέπει νὰ καταβληθεῖ προσπάθεια ἀποδοχῆς αὐτῆς τῆς γνώμης ἢ προτάσεως ἀπὸ τίς ἀντιπροσωπίες. Σέ περίπτωση, ὅμως, κατὰ τὴν ὁποία δὲν ἐπιτευχθεῖ συναίνεση (consensus) ἐπὶ τῆς ἀντιπροτάσεως, τότε ἡ διαφωνία αὐτή, ἐφ’ ὅσον οἱ διαφωνοῦντες ἐπιμένουν, καταγράφεται, ἀλλὰ δὲν ἀκυρώνει τὴν ἀρχικὴ θέση, πρὸς τήν ὁποῖα ὑπῆρξε ἡ διαφωνία, καὶ οἱ διαφωνοῦντες ὑπογράφουν τὸ ἀρχικὸ κείμενο, καταγράφοντας, ἐὰν θέλουν, τὴν διαφωνία τους.
Β) Γράφεται στήν ἐνημέρωση τῆς Δ.Ι.Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός τόν Ἑλληνικό λαό : «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καταδικάζει τούς διωγμούς, τήν ἐκδίωξη καί δολοφονία μελῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων, τόν ἐξαναγκασμό σέ ἀλλαγή θρησκευτικῆς πίστεως, τήν ἐμπορία προσφύγων, τίς ἀπαγωγές, τά βασανιστήρια, τίς ἀπάνθρωπες ἐκτελέσεις, τίς ὑλικές καταστροφές. Ἰδιαίτερα ἐκφράζει τήν ἀγωνία Της γιά τήν κατάσταση τῶν Χριστιανῶν καί ὅλων τῶν διωκωμένων μειονοτήτων στήν Μέση Ἀνατολή καί σέ ἄλλα σημεῖα τοῦ κόσμου».
Ἀξίζουν συγχαρητήρια καί ἔπαινος στούς ἁγίους Ἀρχιερεῖς τῆς Δ.Ι.Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τό θάρρος, τήν στερρά ὁμολογία καί τήν ἀνιδιοτελῆ εἰλικρίνεια, πού δεικνύουν στήν παραπάνω παράγραφο. Ὅμως, θά θέλαμε νά εἶχαν προσθέσει στό τέλος τῆς παραγράφου, ὡς συνέχεια, ὅτι ἡ ἐξωτερική πολιτική τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἔχει δύο ἄξονες : α) Τήν παγκόσμια διάδοση τοῦ μουσουλμανισμοῦ μέ κάθε μέσο, καί β) τήν παγκόσμια διάδοση τῆς ὁμοφυλοφιλίας μέ κάθε μέσο, ἰδίως στίς χριστιανικές χῶρες τοῦ πλανήτη Γῆ. Ἰδίως, πρέπει νά φύγουν ὅλοι οἱ κάτοικοι-πολῖτες ἀπό τήν Συρία καί τήν Μέση Ἀνατολή, Ἄραβες, Σύριοι καί Παλαιστίνιοι, γιά νά κατοικήσουν στά μέρη αὐτά οἱ Σιωνιστές, οἱ Ἑβραῖοι καί οἱ Μασόνοι, ὥστε νά στηθεῖ τό μεγάλο κράτος τοῦ Ἰσραήλ, ὡς παγκόσμια αὐτοκρατορία. Θά ἔπρεπε οἱ ἅγιοι Ἀρχιερεῖς τῆς Δ.Ι.Σ. νά στηλιτεύσουν στό σημεῖο αὐτό τούς κυρίους ὑπευθύνους γιά τήν παγκόσμια τρομοκρατία καί μείωση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Γῆς, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νά μειώσουν τελικά σέ πεντακόσια (500) ἑκατομμύρια τούς ἀνθρώπους, πού θά ζοῦν πάνω στή Γῆ, ἀπό ὀκτώ (8) δισεκατομμύρια, πού ζοῦν σήμερα.
Γ) Γράφεται στήν ἐνημέρωση πρός τόν Ἑλληνικό λαό ἀπο τούς ἁγίους Ἀρχιερεῖς τῆς Δ.Ι.Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος : «Ὁ διάλογος κυρίως μέ τούς ἑτεροδόξους χριστιανούς (ἄλλες χριστιανικές ὁμολογίες – αἱρέσεις) γίνεται μέ βάση τό χρέος τῆς Ἐκκλησίας νά μαρτυρεῖ πρός κάθε κατεύθυνση τήν ἀλήθεια καί τήν ἀποστολική πίστη. Ἔτσι γίνεται γνωστή σέ αὐτούς ἡ γνησιότητα τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης, ἡ ἀξία τῆς πατερικῆς διδασκαλίας, ἡ λειτουργική ἐμπειρία καί ἡ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων. Οἱ διάλογοι δέν σημαίνουν οὔτε καί θά σημαίνουν ποτέ ὁποιονδήποτε συμβιβασμό σέ ζητήματα πίστεως»… «Ἡ Ἐκκλησία ἀναμένει πάντοτε τήν ἐπιστροφή ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἑτεροδόξων καί ἀλλοδόξων σέ Αὐτήν».
Ἔχουν γίνει διάλογοι ἐδῶ καί ἑκατό (100) χρόνια, οἱ ὁποῖοι ὁδήγησαν τούς ἀντιπροσώπους, θεολόγους καί κληρικούς τῆς Ὀρθοδοξίας, σέ ἀνεπίτρεπτους συμβιβασμούς καί ὑποχωρήσεις σέ θέματα Θείας Λατρείας, Θείου ὀρθοδόξου δόγματος καί ὀρθοδόξου διοικήσεως καί συνοδικότητος. Δηλ. οἱ ἀντιπρόσωποι αὐτοί, ἐκτός φωτεινῶν ἐξαιρέσεων, σχεδόν πρόδωσαν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γενικώτερα.
Γιά νά μήν χαρακτηρισθοῦμε μισαλλόδοξοι, φονταμενταλιστές, γραφικοί, ὁπισθοδρομικοί καί συντηρητικοί, καί γιά νά μήν κατηγορηθοῦμε ὅτι ἐπικαλούμαστε «φανταστικούς λόγους δογματικῆς ἀκριβείας», θά παραθέσουμε ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Καππαδόκη Ἁγιορείτη «Χαριτωμένες Διδαχές», ἐπιμέλεια Σωτήρης Λυσίκατος, ἐκδόσεις «Βρυέννιος», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 48-57. Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἁγιοκατατάχθηκε ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τόν Ἰανουάριο τοῦ 2015. Ὁπότε, αὐτά, πού εἶπε καί ἔγραψε, εἶναι ἐγκεκριμμένα ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
Μόνο οἱ Ὀρθόδοξοι θά σωθοῦνε;
Κάποιος καθολικός (παπικός) ρώτησε τόν Γέροντα Παΐσιο : «Μόνο οἱ ὀρθόδοξοι εἶναι κοντά στόν Θεό καί μόνο αὐτοί θά σωθοῦνε; Ὁ Θεός εἶναι μέ ὅλο τόν κόσμο».
Γ. Παΐσιος : «Ἐσύ μπορεῖς νά μοῦ πεῖς πόσος κόσμος εἶναι κοντά στόν Θεό; Ἔχουμε διαφορές. Εἴμαστε φυσικά παιδιά τοῦ ἑνός Πατέρα, ἀλλά μερικά μένουν στό σπίτι καί μερικά γυρίζουν ἔξω (ἀπό τό σπίτι)».
2) Δέν εἶναι ὅλες οἱ θρησκεῖες τό ἴδιο.
Αὐθάδης ἐπιχειρηματίας παρενέβη σέ διάλογο, πού εἶχε ὁ Γέροντας Παΐσιος γιά τήν Ὀρθοδοξία : «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι καλές, τό ἴδιο εἶναι»!
Ὁ Γέροντας ἀγρίεψε, ὕψωσε τόν τόνο τῆς φωνῆς του.
Γ. Παΐσιος : «Βρέ, εὐλογημένε, ἄν ἦταν ὅλες οἱ θρησκεῖες τό ἴδιο, γιατί ὁ Χριστός ἦρθε καί ἵδρυσε νέα θρησκεία; Λυποῦμαι τά ἔξοδά σου, γιά νά ἔρθεις στό Ἅγιον Ὄρος καί νά μᾶς πεῖς αὐτή τήν βλακεία».
3) Ὁ ἁγιασμός τῶν Ὀρθοδόξων καί τῶν καθολικῶν (παπικῶν).
«Σέ ἕναν καθολικό, πού εἶχε καλή διάθεση, εἶπα : «Μία ἀπό τίς σπουδαιότερες διαφορές μας εἶναι αὐτή. Ἐσεῖς βάζετε τόν ἐγκέφαλο, ἐμεῖς (οἱ Ὀρθόδοξοι) βάζουμε τήν πίστη… Μέ τήν λογική σας, περιορίζετε τήν θεϊκή δύναμη, γιατί τήν Θεία Χἀρη τήν πετᾶτε στήν ἄκρη. Ἐσεῖς στόν ἁγιασμό ρίχνετε συντηρητικό, γιά νά μή χαλάσει. Ἐμεῖς (οἱ Ὀρθόδοξοι) στά χαλασμένα ρίχνουμε ἁγιασμό, γιά νά γίνονται καλά. Πιστεύουμε στήν Χάρη, πού ἁγιάζει, καί ὁ ἁγιασμός κρατάει καί διακόσια (200) καί πεντακόσια (500) χρόνια˙ δέν χαλάει ποτέ».
4) Ὁ ὀρθολογισμός τῶν καθολικῶν (παπικῶν).
Γ. Παΐσιος : «Ἡ λογική κάνει πολύ κακό, ὅταν πάει κανείς νά ἐξετάσει μέ αὐτήν τά θεῖα, τά Μυστήρια, τά θαύματα. Οἱ καθολικοί, μέ τήν λογική τους, ἔφθασαν νά ἐξετάσουν τήν Θεία Κοινωνία στό Χημεῖο, γιά νά δοῦν, ἄν πράγματι εἶναι Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Οἱ Ἅγιοι, ὅμως, μέ τήν πίστη τους, ἔβλεπαν Σάρκα καί Αἷμα στήν Ἁγία Λαβίδα. Σέ λίγο θά φθάσουν νά περνοῦν τούς Ἁγίους ἀπό τίς ἀκτίνες, γιά νά διαπιστώσουν τήν ἁγιότητά τους».
5) Πρόσκληση ἀπό τόν Πάπα.
Ἀμερικανίδα καθηγήτρια διεβίβασε σέ Ὀρθόδοξο κληρικό τήν ἐπιθυμία τοῦ Πάπα νά προσκαλέσει τόν Γέροντα Παΐσιο καί τόν Γέροντα Πορφύριο νά πᾶνε στό Βατικανό. Ἡ ἀπάντηση καί τῶν δύο ἦταν ἡ ἑξῆς : «Ὄχι, δέν μποροῦμε νά πᾶμε. Διότι, ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία (αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ) καί ὁ Πάπας δέν εἶναι ἕτοιμοι. Ἔχουν πολύ ἐγωισμό. Ὄχι μόνο θέλουν νά μᾶς ὑποτάξουν, ἀλλά καί δέν πιστεύουν ὅτι ἔχουμε τήν ἀλήθεια ἐμεῖς (οἱ Ὀρθόδοξοι). Δέν χρειάζεται νά πᾶμε. Καλύτερα θά βοηθήσουμε τήν ὑπόθεση μέ τήν προσευχή μας».
6) Γιά τίς συμπροσευχές.
«Γιά νά συμπροσευχηθοῦμε μέ κάποιον, πρέπει νά συμφωνοῦμε στήν πίστη».
7) Ἡ ταραμοσαλάτα.
Γ. Παΐσιος : «Μερικοί ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, πού ἔχουν ἐλαφρότητα καί θέλουν νά κάνουν προβολή, «Ἱεραποστολή», συγκαλοῦν συνέδρια μέ ἑτεροδόξους, γιά νά γίνεται ντόρος (θόρυβος), καί νομίζουν ὅτι θά προβάλλουν ἔτσι τήν Ὀρθοδοξία, μέ τό νά γίνουν ταραμοσαλάτα μέ τούς κακοδόξους».
8) Τά θαύματα τῶν θρησκειῶν.
Γ. Παΐσιος : «Ὑπάρχει διαφορά στά θαύματα τῆς θρησκείας μας καί ἐκεῖνα τῶν ἄλλων θρησκειῶν. Καί ὁ Χότζας κάνει θαύματα μέ τίς διάφορες μαγεῖες. Ἐπιδιώκει νά δεῖ τό φῶς. Ἐνῶ ἐμεῖς (οἱ Ὀρθόδοξοι), ὅταν ὁ Διάβολος μᾶς δίνει φῶς καί μᾶς στέλνει λάμψεις, τοῦ γυρίζουμε τίς πλάτες. Ἄλλοι πάλι δένουν τήν μύτη καί τεντώνουν τά αὐτιά τους, τρίβουν τά μάτια τους καί μετά ἔχουν παραισθήσεις. Ἐμεῖς ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό τό θαῦμα καί δέν συνεργαζόμαστε μέ τόν Διάβολο, ἀλλά τόν πολεμᾶμε μέρα-νύκτα».
9) Γιά τούς Ἀντιχαλκησονίους (Μονοφυσῖτες, Μονοενεργῖτες, Μονοθελῆτες).
Γ. Παΐσιος : «Αὐτοί δέν λένε ὅτι δέν κατάλαβαν τούς Ἁγίους Πατέρες, ἀλλά ὅτι οἱ Πατέρες δέν τούς κατάλαβαν. Δηλαδή σά νά ἔχουν αὐτοί δίκαιο καί τούς παρεξηγήσανε».
10) Τά ἀσκητικά κείμενα τῶν Ἰνδῶν.
Ὅταν ὁ Γ. Παΐσιος διάβασε τό ἀσκητικό κείμενο τῶν Ἰνδῶν, τήν Μπαγκαβάτ-Γκιτά (=θεῖο ἄσμα), εἶπε : «Εἶναι ἕνα πατερικό ἀσκητικό κείμενο, γραμμένο… ἀπό τόν Διάβολο».
Βλέπουμε συμπερασματικά ὅτι οἱ διάλογοι, διαχριστιανικοί, διαθρησκειακοί καί συγκρητιστικοί, δέν ὁδήγησαν παρά μόνο σέ τραγικά ἀδιέξοδα. Μόνο ἡ προσευχή θά φωτίσει ὁρισμένους καλοπροαιρέτους ἀλλοθρήσκους καί ἑτεροδόξους νά ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ στήν ἀληθινή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ καί κοινωνία θεώσεως (ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς). Αὐτή εἶναι καί ἡ γνώμη τόσο τοῦ ἁγίου Παϊσίου Καππαδόκη Ἁγιορείτη, ὅσο καί τοῦ ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη.
Μερικοί μεταπατερικοί, αἱρετικοί θεολόγοι συγκρίνουν, δυστυχῶς, τόν ἅγιο Παΐσιο μέ τόν ἅγιο Πορφύριο καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Σ’αὐτό τό θέμα, ἄς δοῦμε τί λέγει στό βιβλίο του «Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ὡς ἐμπειρικός θεολόγος», ἔκδοση Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, Λιβαδειά 2016, σελίδες 239-241, ὁ Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος Βλάχος : «Βρίσκω δέ τήν εὐκαιρία νά σημειώσω ὅτι τόν τελευταῖο καιρό ἄκουσα μιά ἄποψη, ἡ ὁποία εἶναι λανθασμένη. Μερικοί συγκρίνουν τόν π. Παΐσιο μέ τόν π. Πορφύριο, καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ π. Πορφύριος εἶναι μεγάλη φυσιογνωμία, αὐτός εἶναι μεγάλος ἅγιος, γιατί εἶχε μεγάλη ἀγάπη γιά τούς ἀνθρώπους καί κινεῖτο σέ μεγάλα πνευματικά ἐπίπεδα, ὅπως φαίνεται σέ προφορικούς λόγους του, πού διασώθηκαν, ἐνῶ ὁ π. Παΐσιος, ὡς ἀσκητής, ἦταν ζηλωτής καί δέν εἶχε τήν μεγαλωσύνη καί εὐρύτητα τοῦ ἁγίου Πορφυρίου. Μάλιστα, τήν θεολογία τοῦ π. Πορφυρίου τήν χρησιμοποιοῦν καί τήν ἐκμεταλλεύονται μερικοί λεγόμενοι μεταπατερικοί θεολόγοι, γιά νά ποῦν ὅτι αὐτή ἡ θεολογία τῆς ἀγάπης εἶναι ἐκείνη, πού ἀναπαύει τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, καί τήν ἀντιπαραθέτουν πρός τήν ζωή καί τήν διδασκαλία τοῦ π. Παϊσίου.
Νομίζω ὅτι σφάλλουν ὅσοι ὑπερτιμοῦν κάποιον ἅγιο καί ὑποτιμοῦν κάποιον ἄλλο, γιατί ὁ καθένας τους ἔχει τά δικά του πνευματικά χαρίσματα, πού ἀναπαύει τούς ἀνθρώπους. Τέτοιες προτιμήσεις, μεταξύ τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἔκαναν οἱ Χριστιανοί τόν 11ο αἰῶνα, καί τότε ἡ Ἐκκλησία καθόρισε τήν ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, γιά νά δείξη τήν ἑνότητα, πού ὑπῆρχε μεταξύ τους, παρά τά ἰδιαίτερα προσόντα, πού εἶχε ὁ καθένας τους.
Κάθε ἅγιος ἔχει τόν δικό του τρόπο ἔκφρασης, ἔχει διάφορα χαρίσματα καί ἀκόμη ἔχει νά ἀντιμετωπίση στήν ζωή του διαφορετικά προβλήματα, ἀλλ’ ὅμως ἡ ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος εἶναι κοινή σέ ὅλους. Συμβαίνει ὅ,τι καί μέ τά φυτά, πού ὑπάρχουν σέ ἕναν ἀνθόκηπο ἤ σέ ἕνα περιβόλι. Ὅλα τά φυτά εἶναι φυτευμένα στό ἴδιο χῶμα, δέχονται τά ἴδια στοιχεῖα, τό ἴδιο νερό, ἀλλά ἀναπτύσσουν διάφορα ἄνθη, παράγουν διαφορετικούς καρπούς, πού ἀποτελοῦν τήν ὀμορφιά τοῦ κήπου ἤ τοῦ περιβολιοῦ.
Καί οἱ δύο σύγχρονοι ἅγιοι, π. Πορφύριος καί π. Παΐσιος, ἔκαναν μεγάλη ἄσκηση, και, ὅταν διαβάση κανείς προσεκτικά τόν βίο τους, θά διαπιστώση ὅτι ἔφθασαν σέ μεγάλα ὕψη ἁγιότητος. Γι’ αὐτό δέν ὑπάρχει διαφορά μεταξύ τοῦ ἁγίου Πορφυρίου καί τοῦ ἁγίου Παϊσίου, ὅταν δῆ κανείς τήν ζωή τους μέ θεολογικά, ἐκκλησιαστικά καί ἀσκητικά κριτήρια. Μόνον ὅποιος δέν γνωρίζει στό βάθος τήν ὀρθόδοξη θεολογία, τήν ἀσκητική καί ἡσυχαστική ζωή, μπορεῖ νά καταλήξη σέ ἐσφαλμένα καί αὐτονομημένα συμπεράσματα. Ἡ ἁγιοκατάταξη καί τῶν δύο αὐτῶν μεγάλων ἀσκητῶν ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας δείχνει τήν ἑνότητά τους στήν ἄσκηση, τήν προσευχή, τήν θεοπτία».
Οἱ δύο αὐτοί φωτεινοί ὁδοδεῖκτες τῆς πορείας μας πρός τήν κάθαρση, τόν φωτισμό καί τήν θέωση, ἅγιος Πορφύριος καί ἅγιος Παΐσιος, πρέπει νά γίνουν καί οἱ σύμβουλοί μας στούς διαλόγους, διαχριστιανικούς καί διαθρησκειακούς, ἀλλά ὄχι συγκρητιστικούς. Φθάνει πιά ὁ ἐμπαιγμός, ἡ παραπληροφόρηση, τά ὕπουλα σκοτεινά σχέδια εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ πονεμένου, ἀκατήχητου, παραμελημένου καί προδομένου λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τά γράφουμε αὐτά μέ ἐν Χριστῷ πόνο, δάκρυα, ἀγωνία, ἐνδιαφέρον καί φόβο Θεοῦ, Κρίσεως, Δευτέρας Παρουσίας Χριστοῦ καί θανάτου. Δέν εἴμαστε ὑπεράνω τῆς Ὀρθοδοξίας ἤ κάτι παράλληλο πρός τήν Ἐκκλησία, δέν θέλουμε ν’ ἀκολουθήσουμε οὔτε τούς Οἰκουμενιστές, οὔτε τούς οὐ κατ’ἐπίγνωσιν ζηλωτές πρός τόν πνευματικό, θεολογικό, ἐκκλησιαστικό καί ἀσκητικό κατήφορο πρός τήν Κόλαση, ὅπου αὐτοί θέλουν νά μᾶς βάλουν. Παρακαλοῦμε ταπεινῶς, υἱϊκῶς, εὐσεβάστως καί γονυπετεῖς μετά δακρύων τούς ἁγίους Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ν’ ἀλλάξουν πνευματική καί θεολογική πορεία ἐπί τό παραδοσιακότερον, ἁγιώτερον καί ἐκκλησιαστικώτερον.
Ὅποιος καλοπροαίρετος ὀρθόδοξος χριστιανός μελετήσει τήν πολιτική, οἰκονομική, στρατιωτική, ἐκκλησιαστική, θεολογική, ἀσκητική καί ἐκπαιδευτική ἱστορία τοῦ Γένους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς Ρωμηοσύνης, θά διαπιστώσει, μέ πονο καί ἔκπληξη, ὅτι κάθε φορά, πού οἱ πρόγονοί μας ἔκαναν ὑποχωρήσεις σέ θέματα Ὀρθοδόξου Πίστεως, Θείας Λατρείας καί Ὀρθοδόξου διοικήσεως, σχεδόν ἀμέσως ὑφίσταντο ἐθνικές καί λοιπές συμφορές καί καταστροφές. Ὑπενθυμίζουμε σέ ὅλους ὅτι γι’αὐτό ἡ Ἑλλάδα τώρα πάει νά σβήσει, ἐκτός ἄν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος Μαρία, οἱ Ἁγιορεῖτες, οἱ Κύπριοι καί Ἑλλαδῖτες Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μᾶς λυπηθοῦν καί παρακαλέσουν τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό νά γίνει ἵλεως καί παρηγορητής στούς κινδύνους, πού περνᾶμε τώρα.
Εἶναι στό χέρι ὅλων μας ἡ μετάνοια καί ἡ ἐπιστροφή στήν πνευματική καί θεολογική ἀτμόσφαιρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀμήν. Γένοιτο.
[1] http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/12788-enimerosi-tis-ekklisias-tis-ellados-gia-tin-agia-kai-megali-sunodo, https://katanixis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_779.html
[2] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, ἐκδ. Β. Ρηγόπουλος, Θεσ/κη 2003, σ. 358
[3] Σχ. βλ. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Ἀποτείχιση ἀπό τήν αἵρεση, ὄχι ἀπό τήν Ἐκκλησία, http://aktines.blogspot.gr/2017/02/blog-post_25.html
[4] ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, 11η ὁμιλία πρός Ἐφεσίους.
[5] Εἰσήγησις τῆς Α.Θ.Π., τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, πρός τήν Σύναξιν τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, (Γενεύη, 22 Ἰανουαρίου 2016), http://aktines.blogspot.gr/2016/01/blog-post_930.html
στις 3:47 μ.μ.

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, Παρεπόμενα της Συνόδου στην Κρήτη

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ

Παρεπόμενα της Συνόδου στην Κρήτη

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Με την Εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος «Προς τον Λαό», για την «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης» φαίνεται ότι πανορθοδόξως έχει κλείσει ο κύκλος των όσων συνέβησαν προ, κατά και μετά από  αυτήν. Από τις 14 Αυτοκέφαλες Εκκλησίες οι τέσσερις (Αντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας και Γεωργίας), οι οποίες δεν συμμετέσχον στη Σύνοδο της Κρήτης, δήλωσαν ότι δεν δεσμεύονται από τις αποφάσεις Της.

Από τις υπόλοιπες δέκα οι Εκκλησίες Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων, Σερβίας, Ρουμανίας, Πολωνίας και Τσεχίας κρατούν μια διακριτικά αδιάφορη στάση, για τους δικούς της λόγους η κάθε μία. Η Εκκλησία της Αλβανίας και ιδιαιτέρως η Εκκλησία της Κύπρου υποστηρίζουν με θέρμη τις απόψεις του Φαναρίου, το οποίο έχει αποδυθεί σε μια προσπάθεια να πείσει τους πιστούς, ότι η Σύνοδος στην Κρήτη ήταν πετυχημένη και ισάξια των Οικουμενικών Συνόδων…

Η Ιερά Σύνοδος Εκκλησία της Ελλάδος φαίνεται πως έκλεισε πρόσφατα το θέμα της  Συνόδου στην Κρήτη, με την εκδοθείσα Εγκύκλιό της  «Προς τον Λαό». Σημειώνεται ότι αυτή σε διάφορες Μητροπόλεις δεν ανεγνώσθη στους πιστούς. Μετά την έκτακτη Σύνοδο της Ιεραρχίας, τον περασμένο Νοέμβριο, η ΔΙΣ αρχικά σκέφθηκε να μείνει στα περί της Συνόδου εκδοθέντα Δελτία Τύπου και να μην προβεί σε άλλη ενέργεια. Η άποψη αυτή στηρίχθηκε στο γεγονός ότι στην εισήγησή του ο Μητροπολίτης Σερρών κ. Θεολόγος είπε μεταξύ των άλλων: «Τελικώς, πολυσέβαστοι Πατέρες, η όποια αξιολογική με εκκλησιολογικούς, αγιοπνευματικούς και πνευματικούς πάντοτε όρους, προσέγγισις της εν Κολυμπαρίω Κρήτης συνελθούσης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου επαφίεται στην νηφαλίως και αδεκάστως ενεργούσαν ιστορίαν και κυρίως στην εγρηγορούσαν και ένθεον συνείδησιν του εκκλησιαστικού Σώματος».(Σελ.38 εισηγήσεως.Οι υπογραμμίσεις του υπογρ.).

Στην ίδια εισήγησή του  ο Σεβ. Σερρών προέβη σε προτάσεις «αξιοποίησης των προτάσεων της Συνόδου στην Κρήτη», για τις οποίες αναφέρει  ότι η Εκκλησία της Ελλάδος θα ηδύνατο να αναθέσει τη μελέτη τους σε αρμοδία ή και σε ειδική Συνοδική Επιτροπή. Η δυνητική ευκτική, κατά την άποψη Συνοδικών Μητροπολιτών, άφηνε στην κρίση της Δ.Ι.Σ. την απόφαση να  υλοποιηθούν ή όχι οι προτάσεις του… Εξάλλου η δημόσια δήλωση των Μητροπολιτών Κυθήρων και Καλαβρύτων, ότι κατά την Ιεραρχία του Νοεμβρίου 2016 ουδεμία απόφαση ελήφθη περί υλοποιήσεως των προτάσεων του Μητρ. Σερρών, δεν διεψεύσθη από την Ιερά Σύνοδο και αποδυνάμωσε περαιτέρω τη διάθεση ορισμένων Μητροπολιτών, υποστηρικτών των διαθέσεων του Φαναρίου, να επιμείνουν στο να υπάρξει εκστρατεία ενημέρωσης, περί των θετικών αποτελεσμάτων της Συνόδου στην Κρήτη.

Ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος πληροφορήθηκε τις σκέψεις, που επικράτησαν στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, να μην εξαπολυθεί  Εγκύκλιος «Προς τον λαό», γιατί θα μπορούσε να γίνει αιτία προκλήσεως νέων αντιδράσεων στους κόλπους της Ελλαδικής Εκκλησίας και επικοινώνησε με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο. Του ζήτησε η Εκκλησία της Ελλάδος να εκδώσει Εγκύκλιο, προφανώς με θετικά σχόλια για τη Σύνοδο στην Κρήτη, όπως το έπραξε η Εκκλησία της Κύπρου. Την εξαπόλυση της Εγκυκλίου ο Πατριάρχης τη θεώρησε απαραίτητη, προς  «διαφύλαξη και προάσπιση του κύρους του Φαναρίου», το οποίο είναι σε δύσκολη θέση, μετά τη στάση άλλων τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ο Αρχιεπίσκοπος μετέφερε στην Δ.Ι.Σ. τα διατρέξαντα με τον Πατριάρχη και ζήτησε να εκδοθεί η Εγκύκλιος, για να μην υπάρξει νέα αιτία έντασης με το Φανάρι…

Η Δ.Ι.Σ. δέχθηκε ομοφώνως την πρόταση και ανέθεσε στον Μητροπολίτη Εδέσσης κ. Ιωήλ τη σύνταξη κειμένου, για να κυκλοφορηθεί ως Συνοδική Εγκύκλιος «Προς τον Λαό».  Στο κείμενο που πρότεινε ο κ. Ιωήλ υπήρξαν στην Δ.Ι.Σ. τροποποιήσεις και έτσι πήρε την τελική του μορφή, που δημοσιεύθηκε. Θεολόγοι, εγκρατείς στα κανονικά και εκκλησιολογικά ζητήματα, σχολίασαν το κείμενο της Δ.Ι.Σ. Από τον υπογράφοντα οκτώ επισημάνσεις:

Η πρώτη είναι πως δεν έχει το υποστηρικτικό περιεχόμενο του Μηνύματος της Εκκλησίας της Κύπρου. Παράδειγμα: Στην πρώτη παράγραφο αναγράφεται: «Κύριος σκοπός της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου ήταν η ενίσχυση και η φανέρωση της ενότητας όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλά και η αντιμετώπιση διαφόρων συγχρόνων ποιμαντικών ζητημάτων». (Σημ. Ο τονισμός του υπογρ.). Με το ήταν η ΔΙΣ απέφυγε να πάρει θέση στο αν τελικά επετεύχθη ή όχι ο σκοπός να φανερωθεί στην Κρήτη η ενότητα των Ορθοδόξων…

Η δεύτερη επισήμανση είναι πως η Συνοδική Εγκύκλιος διευκρινίζει ότι « η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει την ενότητα και καθολικότητά Της δια των Ιερών Μυστηρίων». Ο αναγνώστης της Εγκυκλίου αντιλαμβάνεται ότι   παραλείφθηκε μεν η επισήμανση πως στη Σύνοδο της Κρήτης φανερώθηκε η έλλειψη ενότητας μεταξύ των Ορθοδόξων, κάτι που θα ήταν ακριβής, αφού έλειψαν από αυτήν τέσσερις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά τονίσθηκε το εκκλησιολογικώς ορθό,  ότι η ενότητα εκφράζεται στα «Κοινά Μυστήρια». Αλλά το «Κοινό Ποτήριο» των δεκατεσσάρων Ορθοδόξων Εκκλησιών  εκφράστηκε όχι στην Κρήτη, αλλά στη Μόσχα, κατά την εκεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία των 70ών γενεθλίων του Πατριάρχου κ. Κυρίλλου.... 

Η τρίτη είναι πως αυτό που γράφεται στη συνέχεια της Εγκυκλίου, ότι « η Συνοδικότητα υπηρετεί την ενότητα και διαπνέει την οργάνωση της Εκκλησίας, τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις Της και καθορίζει την πορεία Της» είναι βασική Αρχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά, στην περίπτωση της Συνόδου της Κρήτης, δεν φάνηκε αυτή η Συνοδικότητα, λόγω της απουσίας τεσσάρων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, της ατελούς σύνθεσης Της και του τρόπου διεξαγωγής Της.

Η τέταρτη επισήμανση  είναι πως στη σύντομη αναφορά της στα θέματα, που συζητήθηκαν και ελήφθησαν αποφάσεις στην Κρήτη η Εγκύκλιος «Προς τον λαό» δεν ενημερώνει επαρκώς και δεν λύνει απορίες. Ο πιστός διαβάζοντας ή ακούγοντάς Την διερωτάται αν χρειαζόταν μια Σύνοδος για να καταλήξει στο αυτονόητο και βασικό στοιχείο της πίστης των Ορθοδόξων, ότι «Οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες δεν αποτελούν συνομοσπονδία Εκκλησιών, αλλά την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία». Αν χρειαζόταν μια Σύνοδος για να επιβεβαιώσει ότι στη Διασπορά επεκτείνεται επ’ αόριστον η αντικανονική παρουσία πολλών Ορθοδόξων Επισκόπων σε μιαν Επισκοπή. Αν χρειαζόταν μια Σύνοδος για να τονίσει την αξία της οικογένειας  και για να επαναλάβει τα περί νηστείας ισχύοντα από αιώνων στην Εκκλησία.

Η πέμπτη επισήμανση είναι πως στην Εγκύκλιο σχεδόν αποσιωπάται το θέμα της σχέσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους ετεροδόξους. Προφανώς κρίθηκε ότι αν φουντώσει πάλιν η συζήτηση γι’ αυτήν, εντάσεις θα προκαλέσει, και όχι όφελος στην ενότητα του ευσεβούς πληρώματος της καθ’ Ελλάδα Εκκλησίας

Η έκτη επισήμανση είναι πως η Εγκύκλιος της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν αναφέρει τη σχετικοποίηση των ιερών κανόνων περί γάμου και περί νηστείας, όπως το κάνει το Μήνυμα  της Εκκλησίας της Κύπρου, προς το πλήρωμά της. Σ’ αυτό αναφέρεται  ότι η Σύνοδος στην Κρήτη «έδωσε το δικαίωμα σε κάθε Αυτοκέφαλη Εκκλησία να ρυθμίζει τις επί μέρους διατάξεις της νηστείας, ανάλογα με τις κλιματολογικές και άλλες συνθήκες της περιοχής» και επίσης ότι «παρέχει σε κάθε Αυτοκέφαλη Εκκλησία το δικαίωμα να κρίνει κατά τις τοπικές συνθήκες διατάξεις, για την τέλεση γάμου μεταξύ ορθοδόξων και ετεροδόξων». Η αποδοχή της σχετικοποίησης των περί της νηστείας Κανόνων και η «εξουσιοδότηση» κάθε Εκκλησίας να επιλέγει τον τρόπο της νηστείας των πιστών Της δυσχεραίνει την ενότητα των Ορθοδόξων. Πλέον θα είναι πιθανότατο σε μια Διορθόδοξη Σύναξη ένας Επίσκοπος να τρώγει ψάρι, άλλος λαδερό και άλλος ξηρά τροφή… Τα περί συγχύσεως του πανορθοδόξου  πληρώματος ισχύουν και από τη σχετικοποίηση των περί γάμου Κανόνων… Οι Σύνοδοι, έως την Κρήτη, έλυναν ζητήματα, δεν τα περιέπλεκαν… Οι Σύνοδοι, έως την Κρήτη, κατέληγαν σε ξεκάθαρες αποφάσεις, που δεν έμοιαζαν με χρησμούς της Πυθίας…. Οι αποφάσεις των Συνόδων, έως την Κρήτη, είχαν γενικά αποδεκτό χαρακτήρα και δεν επιδέχονταν αμφισβητήσεις.

Η έβδομη επισήμανση είναι πως η Σύνοδος στην Κρήτη προκάλεσε  ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα. Οι αποφάσεις Της απορρίφθηκαν από τις τέσσερις μη προσελθούσες σε Αυτήν τοπικές Εκκλησίες. Πώς θα αντιμετωπίσει την απόρριψη το Φανάρι; Θα λάβει μέτρα σε βάρος τους; Θα προκαλέσει έτσι σχίσμα στους Ορθοδόξους; Και αν δεν επιβάλλει μέτρα τότε ποια η αξία όσων αποφάσεων ελήφθησαν;…Ο κ. Βαρθολομαίος θα έπρεπε να σκεφθεί εγκαίρως, νηφάλια και με πυξίδα την ενότητα της Ορθοδοξίας τις συνέπειες της απόφασής του να διεξαχθεί η Σύνοδος στην Κρήτη χωρίς τέσσερις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Η όγδοη και τελευταία  επισήμανση είναι πως, συμπερασματικά, η Δ.Ι.Σ., με τα όσα γράφει στο κείμενό Της «Προς τον Λαό», και καταλήγοντας με το ότι τα κείμενα της Συνόδου στην Κρήτη «αποτελούν αντικείμενο εμβαθύνσεως και περαιτέρω μελέτης» δεν πρέπει να έχει αφήσει ικανοποιημένο το Φανάρι…

ΠΗΓΗ.ΑΚΤΙΝΕΣ

Η ΛΑΥΡΑ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ ΠΡΟΣΜΕΤΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΥΝΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________________

Η Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, γνωστή ως Πετσέρσκαγια Λαύρα, προσμετρά στην ιστορία της πολλές επιδρομές από αλλοθρήσκους και αλλοδόξους. Ανάμεσα σ’ αυτές σημειώνομε την επιδρομή των Μογγόλων (1240), την επιδρομή από τους Χάνους των Τατάρων (1399) και την πυρπόλησή της από αυτούς (1484).  Σε αυτές πρέπει να προσμετρήσομε και τη διαχρονική  ουνιτική μάνητα, η οποία ούτε στις μέρες μας δεν εξέλιπε.

 

Θα σταθούμε στο ουνίτικο ‘’ενδιαφέρον’’ του ‘’άλλου πνεύμονος’’, κατά την οικουμενιστική ‘’ορολογία’’, για τη Μονή της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου.  Πολύ ορθά το Πατριαρχείο  Μόσχας χαρακτήρισε την ουνία ως ‘’αιμορραγούσα πληγή’’.

 

Το πρόβλημα με την ουνίτικη δολιότητα και μάνητα, κατά της Μονής της  Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, είναι πολύ παλαιό.  Το πρόβλημα αρχίζει από  τότε που ο  Πάπας Κλήμης ο Ζ’ στην ουνιτική ΄΄Σύνοδο’’ του 1596, συμφώνησε με τον βασιλιά της Πολωνίας Σιλίσμο τον Γ΄, για εκδίωξη του Ηγουμένου της Μονής Νικηφόρου και της υπαγωγή της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, στους αιρετικούς ουνίτες.

 

Η Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου (Πετσέρσκαγια Λαύρα), υπαγόταν τότε στη  δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της  Κωνσταντινούπολης.  Τότε επιχειρήθηκε με τη βοήθεια του βασιλιά της Πολωνίας, να περιέλθει η Μονή αυτή στη ‘’δικαιοδοσία’’ του  ουνίτη ‘’μητροπολίτη’’ του Κιέβου και να εκδιωχθεί ο  Ηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου Αρχιμανδρίτης Νικηφόρος Τουρά.  Προς τούτο στάληκαν απεσταλμένοι του βασιλιά της Πολωνίας.

 

Οι απεσταλμένοι του Πολωνού βασιλιά πήγαν στην Πετσέρσκαγια Λαύρα για να εκδιώξουν τον Ηγούμενο Νικηφόρο, αλλά οι πατέρες της Μονής σχημάτισαν κλοιό γύρω από τον Ηγούμενό τους και έτσι δεν έγινε κατορθωτή η εκδίωξη του Ηγουμένου Νικηφόρου.  Έγινε και πάλι το έτος 1598 παρόμοια προσπάθεια από τον Πολωνό βασιλιά σε συμφωνία με τους ουνίτες,  αλλά και αυτή  φορά πλήθος Κοζάκων φρουρούσαν την κλειστή πόρτα της Μονής και έτσι δεν έγινε κατορθωτή απομάκρυνσή του.

 

Πολλές επιδρομές έγιναν από τότε, από τους αιρετικούς ουνίτες του ‘’άλλου πνεύμονος’’.  Αρκεί όμως η επιλογική αναφορά του π. Ηλία Τσιβίκη για τις ουνίτικες ‘’προσπάθειες’’,  στην  οποία σημειώνονται τα εξής : «Δεν είναι δυνατόν να περιλάβωμεν εδώ τας λυπηράς και καταστρεπτικάς επιδρομάς εις την Μονήν και εν γένει εις την χώραν της Ρωσίας»*.

 

Αλήθεια πόσους Ουκρανούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, παρέσυραν και παρασύρουν εκτός Εκκλησίας οι αιρετικοί ουνίτες, είτε με βία είτε με δόλο;  Αλήθεια πόσες λύπες προσμετρά, η ιστορία της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, από την αλλόκοτη ‘’συνοδοιπορία’’ με τον  ‘’άλλο πνεύμονα’’;

 

*Τόσο αυτή η αναφορά αλλά και άλλες πηροφορίες έχουν παρθεί από το κείμενο ‘’Η υπό του Αγίο Αντωνίου Πετσέρσκι ιδρυθείσα (πρώτη) μονή της Ρωσσίας – και αι σχέσεις αυτής μετά του βυζαντινού μοναχισμού’’ (Πρεσβυτέρου Ηλία Τσιβίκη), από το επιστημονικό περιοδικό ‘’Θεολογία’’ (Αθήναι 1972).