Επισημάνσεις (Νεκτάριος Δαπέργολας)

Σε άλλους ναούς στήνονται θερμικές κάμερες για θερμομέτρηση των πιστών. Σε άλλους διανέμονται μάσκες στην είσοδο και συσκευασμένα αντίδωρα στην έξοδο. Αλλού η απολύμανση είναι πιο σχολαστική κι από λοιμοκαθαρτήριο. Αλλού βλέπουμε εικόνες με σήμανση από κόκκινες κορδέλες, για να αποτρέπεται η προσκύνηση. Στους ελληνορθόδοξους ναούς του εξωτερικού η Θεία Κοινωνία είτε έχει εντελώς απαγορευτεί, είτε μεταδίδεται από μασκοφόρους και γαντοφορεμένους ιερείς, με κουταλάκια μιας χρήσεως και με όποιον ακόμη τρόπο αποφασίσει ο διαταραγμένος νους του κάθε πλανεμένου Φαναριώτη ρασοφόρου που υποδύεται τον επίσκοπο κι αρχιεπίσκοπο. Η συζήτηση μάλιστα περί της Θείας Κοινωνίας είναι σχεδόν βέβαιο ότι σύντομα θ’ ανοίξει και εδώ, ειδικά αν κρίνουμε από τη γκρίνια των αντίχριστων πολιτικών και αρθρογράφων που κλιμακώνεται, αλλά και από κάποιες προειδοποιητικές νύξεις ελλαδικών μητροπολιτών. Όσο για το δήθεν…Δεύτερο Πάσχα, αρκετοί ταλαίπωροι κληρικοί, υπείκοντας στη γραμμή του Ιερωνύμου και της κλίκας του, έχουν ήδη αναγγείλει αναστάσιμες Θείες Λειτουργίες για απόψε το βράδυ ή για αύριο το πρωί (κάποιοι μάλιστα σήμερα στην τηλεόραση εύχονταν μέχρι και…καλή Ανάσταση)! Συνεχίζοντας κι αυτοί τη διαστροφή της σημασίας των λέξεων (κατά τη γνωστή θουκυδίδεια διαπίστωση) και «ξαναβαφτίζοντας» τις εορτές, με την ίδια θαυμαστή ευκολία που έως τώρα μετονόμασαν και την κακοδοξία σε ορθοδοξία, το θράσος σε αναγκαιότητα, την ψοφοδεή δειλία σε θάρρος, την ξεδιαντροπιά σε υπευθυνότητα.
Πλάνη στην πλάνη λοιπόν, βλασφημία στη βλασφημία, κατήφορος στον κατήφορο. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα ανεκδιήγητα, πολλοί πιστοί συνεχίζουν κι αυτοί τον δικό τους κατήφορο της μακάριας αμεριμνησίας, του άκριτου εφησυχασμού και της τυφλής υπακοής στους λυκοποιμένες, αποδεχόμενοι την κάθε δαιμονική πλάνη ως φυσιολογική κατάσταση και κατακεραυνώνοντας ως ακραίους και φανατικούς όσους απλώς αποτολμούν να διαπιστώσουν το πασιφανές: ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Χωρίς κανένα άλλοθι ασφαλώς ούτε και αυτοί: όσο και αν η ευθύνη είναι πρωτίστως των ποιμένων και αυτοί θα δώσουν τον κύριο λόγο που άφησαν εδώ και πολλά χρόνια τον λαό ακατήχητο και εκτεθειμένο σε τόσες οικουμενιστικές κακοδοξίες, από την άλλη η καραμέλα της «μειωμένης ευθύνης» έχει τελειώσει προ πολλού και για τους απλούς πιστούς. Γιατί εδώ συμβαίνουν πλέον τόσο χοντροκομμένα και πρωτοφανή πράγματα, που κανείς πια δεν δικαιούται να επικαλείται άγνοια ή ελλιπή θεολογική κατάρτιση. Το χριστεπώνυμο πλήρωμα είναι εξάλλου λογική ποίμνη κι όχι άβουλο κι ανοϊκό κοπάδι. Και όσοι συμπεριφέρονται ως τέτοιοι έχουν τεράστια συνευθύνη για τον κατήφορο στον οποίο κατρακυλάμε εδώ και πολύ καιρό.
Να το ξεκαθαρίσουμε συνεπώς: τέλος τα ψέματα, τέλος και οι δικαιολογίες. Για όλους!

Η στάση των Παπικών απέναντι στην πανδημία

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 25η Μαΐου 2020

Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ

VATICAN Vatican: plenary indulgence and collective absolution for ...

Έχει γίνει ήδη πολύς λόγος και από πολλούς γύρω από τον διωγμό που εξαπέλυσε η Πολιτεία  τους τελευταίους τρείς μήνες εναντίον της Εκκλησίας, με πρόφαση την διασφάλιση της δημόσιας υγείας από την επιδημία του κορωνοϊού.

Όλοι μας ζήσαμε οδυνηρές εμπειρίες, που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη μας. Οι λογίς χριστιανομάχοι πολιτικοί θεώρησαν την επιδημία σαν μια καλή ευκαιρία για να χτυπήσουν την Εκκλησία και μάλιστα στην «καρδία» της, που είναι το Ιερό Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Σχετικά με το μυστήριο αυτό των μυστηρίων παρατηρεί ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας,  ότι «η ιερή τράπεζα ενοικίζει εμάς στον Χριστό και τον Χριστό σε μας, όπως μας υποσχέθηκε ο ίδιος ο Χριστός: ‘εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ’, (Ιω. 6,56), είπε. Αλλά αν μένει μέσα μας ο Χριστός τί άλλο χρειαζόμαστε; Ποίο αγαθό θα μας λείψει;… Πράγματι και η ψυχή και το σώμα και όλες μας οι δυνάμεις γίνονται όλα πνευματικά, διότι η ψυχή μας ενώνεται με την ψυχή Του, το σώμα μας με το σώμα Του, το αίμα μας με το αίμα Του… Τόσο τέλειο είναι το μυστήριο αυτό, περισσότερο από κάθε άλλο μυστήριο και μας οδηγεί στην ίδια την κορυφή των αγαθών, όπου βρίσκεται και ο έσχατος σκοπός κάθε ανθρώπινης προσπάθειας», («Περί της εν Χριστώ ζωής», Λόγος Δ΄ σελ. 193,195,197). Οι πιστοί βιώνουν τη μεγάλη αυτή αλήθεια, όπως την δίδαξε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός: «αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε την σάρκα του υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς. Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον και εγώ αναστήσω αυτόν εν τη εσχάτη ήμερα. Η γαρ σαρξ μου αληθώς εστί βρώσις, και το αίμα μου αληθώς εστί πόσις. Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ» (Ιωάν.6,53-58).

Την μεγάλη σημασία που έχει το Ποτήριο της Ζωής για τους πιστούς γνωρίζει πολύ καλά ο αντίδικος διάβολος. Γι’ αυτό και όχι μόνο σήμερα, αλλά ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής της Εκκλησίας προσπάθησε να το συκοφαντήσει και με λύσσα να το πολεμήσει με κάθε τρόπο. Ας θυμηθούμε τις συκοφαντικές κατηγορίες εκ μέρους των ειδωλολατρών εναντίον των χριστιανών κατά την διάρκεια των διωγμών της ρωμαϊκής περιόδου, ότι δήθεν κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τελούσαν ανθρωποθυσίες και ανθρωποφαγίες, επειδή παρεξηγούσαν τους λόγους του Κυρίου μας: «Λάβετε, φάγετε τούτο εστί το σώμα μου» και «Πίετε εξ’ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα μου». Το γεγονός ότι οι αρχαίοι χριστιανοί δεν φοβήθηκαν τις συκοφαντίες, ούτε εξ’ αιτίας του φόβου αυτού σταμάτησαν να τελούν Θείες Λειτουργίες, αποτελεί δίδαγμα και παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας, ώστε να μη φοβούμεθα τις συκοφαντίες, αλλά να συνεχίζουμε με θάρρος και ομολογιακό φρόνημα το ποιμαντικό μας έργο.

Στην παρούσα χρονική συγκυρία αξίζει να στρέψουμε την προσοχή μας προς τους ετεροδόξους και μάλιστα προς τον Παπισμό, για να δούμε, ποιά ήταν η στάση του απέναντι στην πανδημία και ειδικότερα η στάση του γύρω από το ζήτημα της μεταδόσεως, ή μη, του κορωνοϊού διά της Θείας Μεταλήψεως.

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού των εν Αθήναις Ιησουιτών παπικών «Ανοιχτοί ορίζοντες», (τευχ. 1122, Μάρτιος – Απρίλιος 2020), αφιερώνει τέσσερα σχετικά άρθρα, που μας βοηθούν να πάρουμε μια γεύση γύρω από το θέμα, που μας απασχολεί. Το πρώτο είναι του παπικού «κληρικού» κ. Θεοδώρου Κοντίδη με τίτλο: «Είναι ώρα να δούμε ποια θέση αφήνουμε για τον Θεό στη ζωή μας, αληθινά και επί της ουσίας». Το δεύτερο είναι του ιδίου με τίτλο: «Μέσα στη δοκιμασία μιας πανδημίας». Το τρίτο μια επιστολή ενός ανώνυμου μοναχού με τίτλο: «Σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμί ο Θεός». Και τέλος το τέταρτο είναι άρθρο ανώνυμου συγγραφέως με τίτλο: «Επιδημία ενός νέου ιού: Πως μαθαίνουμε να νικάμε τον φόβο». Και τα τέσσερα κινούνται περίπου στο ίδιο μήκος κύματος. Βλέπουν την επιδημία ως ένα φυσικό κακό, το οποίο οφείλουμε όλοι μας να αντιμετωπίσουμε με πίστη στο Θεό, υπευθυνότητα και αλληλεγγύη, ακολουθώντας τις οδηγίες της ιατρικής επιστήμης, με την βοήθεια της οποίας θα ξεπεράσουμε και την παρούσα δοκιμασία. Η Παπική Κοινότητα συμβάλει προς τον σκοπό αυτό κλείνοντας τους Ναούς, και αποκλείοντας την συμμετοχή των πιστών στη Θεία Λειτουργία και στη Θεία Μετάληψη. Από τα παρά πάνω άρθρα το πρώτο, του κ. Κοντίδη, κάνει ειδικό λόγο για τη Θεία Μετάληψη. Γράφει: «Οι εκκλησίες δεν μπορούν να γίνουν χώροι επεκτάσεως της επιδημίας. Σχετικά πολλά λέχθηκαν για τη Θεία Μετάληψη. Πιστεύουμε, όπως πρεσβεύει η καθολική πίστη και όλη η παράδοση, ότι κοινωνούμε στο σώμα και το αίμα του Χριστού. Στη Θεία Μετάληψη δεν λαμβάνουμε κάτι συμβολικό. Λαμβάνουμε το Χριστό και τη χάρη του. Η φύση όμως του άρτου και του οίνου δεν αλλάζει. Δεν αλλάζει η σύσταση, ούτε οι φυσικές ιδιότητες αυτών. Η καθαγίαση δεν εντοπίζεται στο μικροσκόπιο. Είναι πραγματική η παρουσία του Χριστού, αλλά δεν αλλάζει τις φυσικές ιδιότητες των τιμίων δώρων. Παρότι υπάρχουν και θαύματα, θα ήταν αδικαιολόγητο να ζητάμε θαύματα από το Θεό, γιατί έτσι μας αρέσει. Οπότε ήταν λογικό η Εκκλησία να προτείνει άλλους τρόπους θείας μετάληψης π.χ. τη μετάδοση στο χέρι, όπως γινόταν στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας…».

Αφού λοιπόν οι εκκλησίες «δεν μπορούν να γίνουν χώροι επεκτάσεως της επιδημίας», άρα καλώς έκλεισαν! Δεν υπάρχουν για τον κ. Κοντίδη εναλλακτικές λύσεις συμμετοχής του λαού με ελεγχόμενο αριθμό πιστών, όπως αυτό ισχύει, για παράδειγμα, στις Υπεραγορές και στις Τράπεζες. Το ότι θα στερηθούν οι πιστοί τη Θεία Μετάληψη για περισσότερο από τρείς μήνες σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, όπως στην Ιταλία, στη Γερμανία και στη Μεγάλη Βρετανία, αυτό δεν φαίνεται να τον προβληματίζει. Η στέρηση της Θείας Μεταλήψεως για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν θα οδηγήσει τους παπικούς σε πνευματικό μαρασμό και τελικά σε πνευματικό θάνατο. Η Θεία Μετάληψη δεν είναι γι’ αυτόν ένα άκρως σοβαρό ζήτημα, ένα θέμα ζωής, ή (πνευματικού), θανάτου, όπως είδαμε προηγουμένως να μας αναλύει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας και να μας προειδοποιεί ο ίδιος ο Κύριος. Σε τελική ανάλυση, ούτε για τον κ. Κοντίδη, ούτε και για τον ίδιο τον Πάπα, φαίνεται να έχει κάποια σημασία το γεγονός της στερήσεως της Θείας Μεταλήψεως. Εύλογα εδώ γεννάται το ερώτημα: Μα δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά που επέρχεται στην πνευματική τους κατάσταση, όταν στερηθούν την Θεία Μετάληψη; Φυσικά και δεν καταλαβαίνουν, απλούστατα διότι αυτό που μεταλαμβάνουν, δεν είναι σώμα και αίμα Χριστού, αλλά απλός άζυμος άρτος, η λεγόμενη «όστια».  

Ισχυρίζεται επίσης ότι «κοινωνούμε στο σώμα και το αίμα του Χριστού». Κατ’ αρχήν η Παπική Κοινότητα από τότε που αποκόπηκε από το σώμα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής, Ορθοδόξου Εκκλησίας έπαυσε πλέον να είναι Εκκλησία και εξέπεσε στην κατάσταση της αιρέσεως. Έπαυσε να έχει αληθινά και έγκυρα μυστήρια, μεταδοτικά Θείας Χάριτος. Κατά συνέπεια στην Θεία Λειτουργία των παπικών δεν έχουμε μεταβολή, (ή σύμφωνα με την δογματική διδασκαλία τους «μετουσίωση»), του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Χριστού. Πιο συγκεκριμένα η Θεία Μετάληψη για τον Παπισμό στους πιστούς, (λαϊκούς), δεν είναι σώμα και αίμα Χριστού, αλλά μόνο «σώμα», δηλαδή άζυμος άρτος, η λεγόμενη «όστια», που αποτελεί μια ακόμη καινοτομία, (από τις πολλές), που εισήγαγε ο Παπισμός ήδη από τον 11ον αιώνα. Κατά τον άγιο Νικόδημο τον αγιορείτη: «Από γαρ Χριστού έως του 1053 έτους δι’ ενζύμου άρτου ελειτούργει η των Δυτικών Εκκλησία. Κατά το έτος γαρ τούτο Λέων ο ένατος πρώτος εφευρετής των αζύμων εγένετο». (Βλ. Πηδάλιον, σελ. 87).

Εσφαλμένος είναι επίσης και ο επόμενος ισχυρισμός του ότι «λαμβάνουμε το Χριστό και τη χάρη του». Ούτε Χριστό μεταλαμβάνουν, ούτε την Χάρη Του, η οποία για τον Παπισμό δεν είναι άκτιστη ενέργεια του αγίου Πνεύματος, αλλά κτίσμα. Ο μακαριστός καθηγητής π. Ιωάννης Ρωμανίδης στο περισπούδαστο σύγγραμμά του, με τίτλο: «Το προπατορικό αμάρτημα», (Εκδ. Θεσσαλονίκη 1958), παρατηρεί σχετικά με το θέμα αυτό τα εξής: «Κατά τας προϋποθέσεις της Χριστολογίας της Εκκλησίας, η σωστική Χάρις είναι άκτιστος ενέργεια του Θεού και διά τους μετέχοντας της σωτηρίας έχει πηγήν, (χωρίς ποτέ να χωρίζεται της πηγής), μόνον τον αναστάντα Θεάνθρωπον… Αντιθέτως η Χριστολογία της Δύσεως βασίζεται κυρίως επί της δικανικής περί ικανοποιήσεως θεωρία του Ανσέλμου, κατά την οποίαν, εν συναρτήσει προς τας περί Θεού προϋποθέσεις αυτής, η θεία Χάρις δύναται να κατέλθει προς τους πιστούς μόνον ως κτίσμα, εάν είναι πραγματική, (Ρωμαιοκαθολικοί), ή ως απλώς μια διανοητική διάθεσις μη υπάρχουσα εκτός της θείας ουσίας…(Προτεστάνται)», (σελ. 15).

Και ο παρά κάτω ισχυρισμός του κ. Κοντίδη ότι «η φύση όμως του άρτου και του οίνου δεν αλλάζει. Δεν αλλάζει η σύσταση ούτε οι φυσικές ιδιότητες αυτών. Η καθαγίαση δεν εντοπίζεται στο μικροσκόπιο. Είναι πραγματική η παρουσία του Χριστού, αλλά δεν αλλάζει τις φυσικές ιδιότητες των τιμίων δώρων», δεν φαίνεται να συμφωνεί με την διδασκαλία των παπικών. Όπως είναι γνωστό ο Παπισμός κατά την Δ΄ Σύνοδο του Λατερανού, (1215), επί πάπα Ιννοκεντίου του Γ΄, εισήγαγε επισήμως τον όρο transsubstantiatio, o οποίος αποδίδεται στα ελληνικά με τον όρο «μετουσίωσις», για να υποδηλώσει την μεταβολή του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Χριστού και έκτοτε παραμένει μέχρι σήμερα ως επίσημη διδασκαλία του Παπισμού. Ωστόσο ο όρος «μετουσίωσις» των παπικών δηλώνει μεταβολή της φύσεως, της ουσίας, του άρτου και του οίνου, σε κάτι άλλο, σε σώμα και αίμα Χριστού, δηλώνει δηλαδή  το ακριβώς αντίθετο, με όσα γράφει ο κ. Κοντίδης, ότι «η φύση όμως του άρτου και του οίνου δεν αλλάζει». Ενώ λοιπόν πολύ σωστά δέχεται την Ορθόδοξη διδασκαλία, απορρίπτοντας τον όρο «μετουσίωσις», στη συνέχεια με όσα προσθέτει παρά κάτω, εμμέσως πλην σαφώς, αφήνει να εννοηθεί ότι τα Τίμια Δώρα είναι δυνατόν να μεταδώσουν λοιμώδεις μεταδοτικές ασθένειες. Γράφει: «Παρότι υπάρχουν και θαύματα, θα ήταν αδικαιολόγητο να ζητάμε θαύματα από το Θεό, γιατί έτσι μας αρέσει. Οπότε ήταν λογικό η Εκκλησία να προτείνει άλλους τρόπους Θείας Μετάληψης π.χ. τη μετάδοση στο χέρι, όπως γινόταν στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας…». Το θαύμα της μη μεταδόσεως λοιμωδών ασθενειών με τη Θεία Μετάληψη, που είναι ένα διαρκές θαύμα, που το ζη μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ και 2000 χρόνια, φυσικά δεν το ζη ο Παπισμός από τότε που αποσχίσθηκε από την Ορθοδοξία, απλούστατα διότι στην «όστια» των παπικών δεν γίνεται καθαγιασμός και μεταβολή σε σώμα και αίμα Χριστού. Στην ουσία παραδέχεται ότι η «όστια» μπορεί να μεταδώσει τον κορωνοϊό, γι’ αυτό και θεωρεί λογικό να «προτείνει άλλους τρόπους θείας μετάληψης π.χ. τη μετάδοση στο χέρι, όπως γινόταν στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας…». Το ακόμη πιο τραγικό για τον κ. Κοντίδη είναι το γεγονός, ότι ενώ διαπιστώνει αυτό το διαρκές θαύμα στη Θεία Κοινωνία των Ορθοδόξων και την έλλειψη αναλόγου θαύματος στη Θεία Κοινωνία των παπικών, δεν τολμάει να κάνει το σωτήριο άλμα, να απαρνηθεί δηλαδή τον Παπισμό και να ασπασθεί την Ορθοδοξία.

Εάν όμως η άρνηση του διαρκούς αυτού θαύματος στη Θεία Κοινωνία των Ορθοδόξων είναι κάτι το τραγικό για τους παπικούς, πόσο άραγε απείρως τραγικότερη είναι η στάση κάποιων «Ορθοδόξων» κληρικών, (διαβρωμένων από την παναίρεση του Οικουμενισμού), οι οποίοι με δηλώσεις και ενέργειές των παραδέχονται κατ’ ουσίαν, ότι είναι δυνατόν να μεταδοθεί ο ιός από τον τρόπο της μετάληψης; Γι’ αυτό προτείνουν άλλους τρόπους μεταλήψεως, καταφρονώντας την παραδοσιακή δια της αγίας λαβίδος, την οποία τηρεί η Εκκλησία μας εδώ και είκοσι αιώνες. Τέτοιου είδους φρικτές δηλώσεις είδαν το φως της δημοσιότητος από υψηλά εκκλησιαστικά πρόσωπα:  Ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος, εξίσωσε τη Θεία Κοινωνία με την …εθελοντική αιμοδοσία! Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος απαγόρευσε «άχρι καιρού» την Θεία Κοινωνία στους λαϊκούς, υπείκων στην ντιρεκτίβα της Γερμανικής Πολιτείας, η οποία συγχέει την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία με τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό. Σέρβος Επίσκοπος στη Γερμανία εισήγαγε τη χρήση «τσιμπίδας» ενώ στη Ρουμανία καθιερώθηκε η χρήση πλαστικών κουταλιών. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αυστρίας κ. Αρσένιος πρότεινε τον αρχαίο τρόπο μεταλήψεως, όπως αυτός διασώζεται στη «Θεία Λειτουργία του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου», ενώ και εις τον τρόπον αυτόν προβλέπεται «κοινό ποτήριο». 

Κλείνοντας επισημαίνουμε ότι η αλήθεια της Ορθοδόξου πίστεώς μας, αλλά και η πλάνη του Παπισμού καταδεικνύονται περίτρανα και διά μέσου του διαρκούς αυτού θαύματος, που συντελείται εδώ και 2000 χρόνια στην Θεία Μετάληψη των Ορθοδόξων. Το θαύμα αυτό, μαζί με το θαύμα του αγίου Φωτός από τον πανάγιο Τάφο του Κυρίου μας το Μέγα Σάββατο, αποτελούν δύο διαρκή θαύματα, που διακηρύσσουν διαχρονικά, που βρίσκεται η αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Οι παπικοί δεν ομιλούν για διωγμό εναντίον της «Εκκλησίας» τους, διότι δεν ένοιωσαν να στερούνται τον πολύτιμο και ανεκτίμητο θησαυρό του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, απλούστατα διότι ποτέ δεν τον είχαν! Μόνον όταν στερηθεί κανείς κάτι πολύτιμο και ανεκτίμητο, τότε μόνον καταλαβαίνει, τι έχασε! Επισημαίνουμε ακόμη, ότι τόσον ο Παπισμός, όσο και ο Οικουμενισμός ακολουθούν παράλληλους δρόμους, ακόμη και στο συγκεκριμένο αυτό θέμα. Η μία αίρεση συμφωνεί απόλυτα με την άλλη. Αλλά πως θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, αφού και τις δύο εμπνέει και καθοδηγεί ο ίδιος αρχέκακος όφις, ο διάβολος;

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών.

π.Θεόδωρος Ζήσης, Θλιβερή εκκλησιαστική ιστορία δύο δεκαετιών

Στήν ἀρχή τῆς τρίτης δεκαετίας

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

αρθρογραφεί για katanixi.gr

ΘΛΙΒΕΡΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΥΟ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ
Στήν ἀρχή τῆς τρίτης δεκαετίας

1. «Οὐδέν Ἐκκλησίας δυνατώτερον». Ἡ δόξα τῆς πρώτης χιλιετίας

Μέ δέος καί πολλή περίσκεψη γράφουμε τό ἐπετειακό αὐτό ἄρθρο μέ τήν συμπλήρωση εἴκοσι ἐτῶν ἀπό τήν ἔκδοση καί κυκλοφόρηση τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδρομία» (1999-2018). Ἀναλογιζόμαστε ὅτι στό κατώφλι τῆς τρίτης χιλιετίας καί στό τέλος τῆς δεύτερης ἦλθε, γιά νά ἐνδυναμώσει τίς ὀρθόδοξες φωνές, τίς ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις, ἀπέναντι στήν διαφαινόμενη καί σχεδιασμένη προσπάθεια τῆς «Νέας Ἐποχῆς» τοῦ Ἀντιχρίστου νά ὑπο-καταστήσει καί νά ἀντικαταστήσει τήν ἀληθινή Νέα Ἐποχή τοῦ Χριστοῦ, τήν Καινή Κτίση, πού ἐγκαινίασε ὁ Θεάνθρωπος Χριστός καί συνεχίζει ἡ Ἐκκλησία Του διά τῶν αἰώνων μέ τήν ἐνεργό παρουσία καί δράση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Οἱ ἀντίθεες καί ἀντίχριστες δυνάμεις δέν ἔπαυσαν ἀπό τήν ἀρχή νά ἐπιτίθενται εἴτε μέ διωγμούς, εἴτε μέ τήν ἐσωτερική διάβρωση τῶν Χριστια-νῶν, μέ τίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα, ὥστε νά ἀποδυναμώσουν ἤ καί νά καταλύσουν τό ἔργο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, νά διώξουν τόν Θεό ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἱστορία, νά θανατώσουν τόν Θεό, ὅπως ἐπεχείρησαν πρῶτοι μέ τόση ἀνοησία καί παραφροσύνη οἱ ἀγνώμονες Ἰουδαῖοι, τό ἔργο τῶν ὁποίων συνέχισαν καί συνεχίζουν μέχρι σήμερα οἱ ἀμετανόητοι ὁμόφυλοί τους καί πλῆθος ἄλλο πολύ Χριστομάχων καί ἐκκλησιομάχων. Δέν παραδειγματίζονται ἀπό τό πάθημα-μάθημα τοῦ κατ᾽ ἀρχήν διώκτη τῶν Χριστιανῶν Ἀποστόλου Παύλου, στόν ὁποῖο ἐμφανισθείς ὁ Χριστός στόν δρόμο πρός τήν Δαμασκό, ὅπου πήγαινε νά συλλάβει Χριστιανούς, τοῦ εἶπε τό παναληθέστατο ἐκεῖνο «σκληρόν σοι πρός κέντρα λακτίζειν»1, εἶναι σκληρό νά κλωτσᾶς τά καρφιά, γιατί θά ματώσεις. Πολεμώντας τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία Του δέν πρόκειται ποτέ νά νικήσει ὁ ἄνθρωπος, ὅπως ἐπίσης παναληθέστατα καί ἀδιάψευστα εἶπε ὁ σκληρά πολεμηθείς, καί μάλιστα ἀπό ἐπισκόπους, Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος: «Οὐδέν Ἐκ-κλησίας δυνατώτερον ἄνθρωπε. Λῦσον τόν πόλεμον, ἵνα μή καταλύσῃ σου τήν δύναμιν· μή εἴσαγε πόλεμον εἰς τόν οὐρανόν. Ἄνθρωπον ἐάν πολεμῆς, ἤ ἐνίκησας ἤ ἐνικήθης. Ἐκκλησίαν δέ ἐάν πολεμῆς, νικῆσαί σε ἀμήχανον· ὁ Θεός γάρ ἐστιν ὁ πάντων ἰσχυρότερος»2.

Κατά τήν πρώτη χιλιετία ἐξῆλθε νικήτρια ἡ Ἐκκλησία ἀπό τούς σκληρούς ἐναντίον της διωγμούς τῶν Ἰουδαίων καί τῶν εἰδωλολατριῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων. Μετά τήν κατάπαυση τῶν διωγμῶν καί τήν θεοκίνητη προστασία τοῦ Μ. Κωνσταντίνου καί τῶν διαδόχων του ἐπί αἰῶνες στήν νέα χριστιανική αὐτοκρατορία ξεπέρασε τά ἐσωτερικά προβλήματα ἀπό τίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα, πού προκλήθηκαν δυστυχῶς ἀπό ἐπισκόπους καί λοιπούς κληρικούς.

2. Ἀποχριστιανίζεται ἡ Δύση κατά τήν δεύτερη χιλιετία. Ἀντέχει ἡ Ἀνατολή

Μέ τήν ἀρχή τῆς δεύτερης χιλιετίας τραυματίσθηκε σοβαρά ἀπό τό μεγάλο σχίσμα πού προκάλεσαν οἱ αἱρέσεις καί οἱ ὑπερφίαλες διοικητικές ἀξιώσεις τοῦ Παπισμοῦ, ὁ ὁποῖος προκάλεσε καί δεύτερο σχίσμα μέσα στούς κόλπους τῆς Δύσεως στά μέσα τῆς χιλιετίας μέ τό κίνημα τῶν Προτεσταντῶν τοῦ Λουθήρου καί τῶν ἄλλων μεταρρυθμιστῶν. Ξεκομμένη ἡ Δύση ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία ἐνόθευσε τό Εὐαγγέλιο καί ὡς διδασκαλία καί ὡς ζωή, ὡς δόγμα καί ὡς ἦθος· ἔχασε τήν ἀναπλαστική καί ἀνακαινιστική δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἔδωσε χῶρο στίς ἀντίθεες καί ἐκκλησιομάχες δυνάμεις νά ἀποχριστιανίσουν τήν Εὐρώπη καί δι᾽ αὐτῆς ὁλόκληρο τόν δυτικό πολιτισμό. Ἐπειδή, μάλιστα, δέν κατόρθωσαν μέσῳ τοῦ Ἰσλάμ κατά τήν σκληρή Ὀθωμανική κατάκτηση καί τούς διωγμούς τῶν Ὀρθοδόξων νά ἀποχριστιανίσουν καί τήν Ἀνατολή, ἀντίθετα μέ τούς διωγμούς καί τό πλῆθος τῶν Νεομαρτύρων δοξάσθηκε καί πάλι ἡ Ἐκκλησία, στό τέλος τῆς δεύτερης χιλιετίας, κατά τόν εἰκοστό αἰώνα, σχεδίασαν συνδυασμένα οἱ Ἀντίχριστοι δύο σοβαρά πλήγματα ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἐγκατέστησαν τά ἄθεα κομμουνιστικά καθεστῶτα στίς κατά πλειοψηφία ὀρθόδοξες χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί κυρίως στήν μεγάλη καί δυνατή χώρα τῆς Ρωσίας, πού προστάτευε τούς Ὀρθοδόξους, καί προκάλεσαν φρικτούς διωγμούς καί βασανιστήρια, νομίζοντας ἀνοήτως καί πάλιν ὅτι θά νικήσουν καί θά καταστρέψουν τήν Ἐκκλησία.

Συγχρόνως ὡς ἐναλλακτικό καταστροφικό σχέδιο, ἐκεῖ ὅπου δέν εἶχε κρατικά ἐπικρατήσει ὁ Κομμουνισμός μέ τήν ἀθεΐα του, ὀργάνωσαν μεθοδικά, διαμόρφωσαν καί ἐδίδαξαν μέ στρατευμένους ἤ ἀπληροφόρητους καί ἀδιάφορους κληρικούς καί θεολόγους, μέ τό πρόσχημα μάλιστα τῆς ἀγάπης, τήν παναίρεση τοῦ διαθρησκειακοῦ καί διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐξισώνει καί ἰσοπεδώνει ὅλες τίς θρησκεῖες καί ἐκκλησιοποιεῖ ὅλες τίς καταδικασμένες αἱρέσεις. Ἰσχυρίζεται ὅτι δέν εἶναι ἀποκλειστικά μόνον ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἀλλά ἐκκλησία εἶναι καί ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμός, ὁ Μονοφυσιτισμός, ὅτι καί μέσα σ᾽ αὐτές τίς αἱρέσεις ἠμπορεῖ κανείς νά σωθεῖ. Καί τό χειρότερο, ὅτι σώζονται οἱ ἄνθρωποι καί μέσα στίς ἄλλες θρησκεῖες, τόν Ἰουδαϊσμό, τό Ἰσλάμ, τό Βουδδισμό κ.ἄ. Ὑπάρχει χειρότερη κατάλυση τοῦ ἔργου τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, καί καθοδήγηση τῶν ἀνθρώπων στήν ἀπώλεια, στήν ἀγκαλιά τοῦ Διαβόλου;

3. Ἡ στροφή τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπό τήν Ὀρθοδοξία στόν Οἰκουμενισμό

Ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως κατά τό πρῶτο μισό τῆς δεύτερης χιλιετίας, ἄντεξε στίς ἐπιβουλές τῆς Δύσεως καί παρά τήν σταδιακή ἐξασθένηση τῆς αὐτοκρατορίας δέ ἐπρόδωσε τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, δέν δέχτηκε τίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ οὔτε τίς ὑπερφίαλες ἀξιώσεις τῶν παπῶν γιά παγκόσμιο πρωτεῖο ἐξουσίας, ἔστω καί ἄν ἡ ἐκκλησιαστική καί πολιτική ἡγεσία ὑπέγραψαν τίς αἱρετικές ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου Φερράρας Φλωρεντίας (1438-1439). Ὅλοι οἱ ἱστορικοί συμφωνοῦν ὅτι ἡ ἅλωση τῆς Πόλης ἀπό τούς Τούρκους τό 1453 ὀφείλεται ἐν πολλοῖς στήν ἀποδυνάμωσή της ἀπό τήν ἅλωση τῶν σταυροφόρων τοῦ πάπα τό 1204 καί στήν κατάτμησή της σέ παποφραγκικά κρατίδια. Αἰχμάλωτη πάντως καί ὑπόδουλη στούς Ἀγαρηνούς ἐκράτησε διωκόμενη καί αἱμορροοῦσα μέ πλῆθος Νεομαρτύρων τήν σωστική μόνη ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀπέφυγε, λόγῳ τῆς αἰχμαλωσίας, τήν συνεπαφή μέ τήν αἱρετική παπική καί προτεσταντική Δύση. Μέχρι τό τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος ἡ Κωνσταντινούπολη πορεύεται ἀταλάντευτα ἐπί τῆς ὁδοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων, κορυφαία προστάτιδα καί κηδεμών τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων καί τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους.

Ἔχουμε ἐξηγήσει σέ εἰδική μελέτη μας μέ τίτλο «Ἀπό τήν Ὀρθοδοξία στόν Οἰκουμενισμό. Ἡ μεγάλη ἀνατροπή τοῦ 20οῦ αἰώνα»3, πῶς ἡ αἰχμάλωτη στούς Τούρκους Μεγάλη ὄντως Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἄλλαξε πορεία· ἀπομακρύνθηκε ἀπό τήν ὁδό τῶν Ἁγίων Πατέρων καί καθ᾽ ὅλη τή διάρκεια τοῦ 20οῦ αἰῶνος μέχρι καί σήμερα, στίς πρῶτες δεκαετίες τῆς τρίτης χιλιετίας, γνωρίζει καί ζεῖ μέσα σέ μία χειρότερη αἰχμαλωσία, στήν αἰχμαλωσία τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁ σχεδιασμός τῶν ἀντιθέων δυνάμεων τοῦ Σατανᾶ νά κτυπᾶ τήν Ἐκκλησία ἄλλοτε μέ ἐξωτερικούς διωγμούς τῶν ἀθέων ἤ ἀντιχριστιανικῶν κυβερνήσεων καί ἄλλοτε μέ τήν ἐσωτερική διάβρωση τῶν ἡγετῶν τῆς Ἐκκλησίας στό δόγμα καί στό ἦθος φαίνεται νά ἐπιτυγχάνει. Ἡ εἴσοδος στήν τρίτη χιλιετία εὑρίσκει τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀποδυναμωμένη εἴτε ἀπό ἐξωτερικούς εἴτε ἀπό ἐσωτερικούς ἐχθρούς.

Ἡ πτώση βέβαια τῶν κομμουνιστικῶν ἀθέων καθεστώτων στήν Ρωσία καί στίς ἄλλες ὀρθόδοξες χῶρες ἐπέτρεψε τήν ἀναδιοργάνωση, τό ξαναζων-τάνεμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί ἀπέδειξε γιά ἄλλη μία φορά ὅτι «ἡ Ἐκκλησία πολεμουμένη νικᾶ»4. Νέες ἐλπίδες γεννήθηκαν μετά τό 1990 ὅτι ὁδεύουμε σέ θρίαμβο νέο τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅτι ὁ 21ος αἰώνας, ὅπως εἶχε προβλέψει ὁ Ἄγγλος βυζαντινολόγος Στῆβεν Ράνσιμαν, θά εἶναι ὁ αἰώνας τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι ὁ δυτικός Χριστιανισμός τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἔχασε κάθε πνευματική ἰκμάδα. Δέν ἀποκλείουμε βέβαια τήν ἐπαλήθευση αὐτῆς τῆς πρόβλεψης, παρά τήν ἀπογοήτευση τῶν δύο πρώτων δεκαετιῶν, κατά τίς ὁποῖες στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο κυριαρχοῦν οἱ ἀντίθεες καί ἀντίχριστες δυνάμεις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Αὐτές τίς δύο πρῶτες κρίσιμες δεκαετίες τοῦ 21ου αἰώνα, τῆς τρίτης χιλιετίας, ἐκάλυψε μέ τήν ἔκδοσή της ἡ «Θεοδρομία», τό περιοδικό τῆς «Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν», τῆς Θεσσαλονίκης πού ξεκίνησε τό 1999, στό λυκόφως, στό ἡλιοβασίλεμα, τῆς δεύτερης χιλιετίας, καί προσπαθεῖ τώρα ἐπί εἴκοσι χρόνια νά ἀντισταθεῖ μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, στήν ὁλοκληρωτική κατίσχυση καί ἐπιβολή τοῦ σκότους τῆς αἱρέσεως καί τῆς πλάνης, ἀπό τό ὁποῖο μᾶς ἔβγαλε ὁ Χριστός ὡς φῶς μέγα5.

4. Στρέφεται πρός τόν Οἰκουμενισμό καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἀξιοσημείωτη προφητεία Ἁγίου

Ὑπῆρχαν καλές ἐλπίδες στό τέλος τοῦ 20οῦ αἰῶνος, μετά τήν κατάρρευ-ση μάλιστα τῶν ἀθέων κομμουνιστικῶν καθεστώτων καί τήν ἀναζωογόνηση ἐκεῖ τῆς Ὀρθοδοξίας. Δυστυχῶς προέκυψε νέος ἀνατρεπτικός παράγων ἀπρόσμενα καί ἀναπάντεχα. Ἡ μέχρι τότε παραδοσιακή Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μέχρι καί τοῦ ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998), ἀλλάζει πορεία καί στρέφεται πρός τόν Οἰκουμενισμό. Ὁ ταλαντοῦχος καί χαρισματικός νέος ἀριχεπίσκοπος Χριστόδουλος (1998-2008), πού κατόρθωσε νά κερδίσει τήν ἀγάπη τῶν Ἑλλήνων μέ τήν προσήνεια, τόν πατριωτισμό καί τήν χρυσοστομική ρητορική του δεινότητα, ἄγνωστο γιά ποιούς λόγους καί ἐνῶ ὡς μητροπολίτης Δημητριάδος ἐμφανιζόταν ὡς ἀντιπαπικός καί ἀντιοικουμενιστής, στήν παραδοσιακή γραμμή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπαινούμενος καί προβαλλόμενος ἀπό τόν μακαριστό ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, αἰφνιδίως ἀλλάζει πορεία. Τολμᾶ καί συνεργάζεται μέ τήν ἑλληνική κυβέρνηση γιά νά προσκαλέσουν ἀπό κοινοῦ τόν πάπα στήν Ἑλλάδα, ἐνέργεια ἀδιανόητη καί πρωτάκουστη γιά τήν σφόδρα ἀντιπαπική Ἑλλάδα. Οἱ ἀντίθετοι καί ἐκκλησιομάχοι κύκλοι τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς πανηγυρίζουν, γιατί ἀποκτοῦν τώρα ἕναν δυναμικό σύμμαχο καί συνεργάτη. Ἡ ἱεραρχία ἀντιδρᾶ καί ἡ ἀπόφαση ὑποδοχῆς καί τιμῆς τοῦ πάπα λαμβάνεται χωρίς τήν ἔγκρισή της, μόνον μέ ἀπόφαση τῆς μικρῆς, τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου. Δεκάδες ἱεραρχῶν, τά μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πλῆθος ἄλλων μονῶν, ὁ θεολογικός κόσμος, τά χριστιανικά σωματεῖα, τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ξεσηκώνονται καί ἱκετευτικά παρακαλοῦν τόν ἀρχιεπίσκοπο νά ἀλλάξει ἀπόφαση, νά ἀφήσει τόν πάπα νά ἔλθει ὡς πολιτικό μόνο πρόσωπο, ὡς ἐπικεφαλῆς τοῦ κράτους τοῦ Βατικανοῦ, νά μή τόν ἀναγνωρίσει ὡς ἐκκλησιαστικό ἡγέτη.

Δυστυχῶς μέ ἀντισυνοδική καί ἀντιλαϊκή συμπεριφορά ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἔφερε τόν πάπα στίς 4 Μαΐου τοῦ 2001, προσπαθώντας ἴσως νά συναγωνισθεῖ τήν Κωνσταντινούπολη στά οἰκουμενιστικά της ἀνοίγματα, μέ τήν ὁποία σέ λίγο θά συγκρουσθεῖ καί θά τιμωρηθεῖ γιά τό θέμα τῶν «Νέων Χωρῶν» καί τήν προσπάθεια ἐξομοίωσης τοῦ προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός τούς προκαθημένους τῶν ἄλλων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν. Σέ λίγο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος σέ οἰκουμενιστικό συνέδριο πού ὀργάνωσε τό Τμῆμα Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης σέ συνεργασία μέ τό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» διαγράφει τήν παραδοσιακή γραμμή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού προβληματιζόταν γιά τήν συμμετοχή μας εἰς αὐτό τό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Αἱρέσεων» καί πλανῶν, καί δηλώνει ὅτι δέν πρόκειται ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά ἀποχωρήσει ἀπό τό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Ἡ πρώτη δεκαετία τῆς «Θεοδρομίας» συμπίπτει μέ τήν δεκαετία τῆς ἀρχιεπισκοπικῆς διακονίας τοῦ Χριστοδούλου, ὁ ὁποῖος μέ συγχαρητήριο γράμμα χαιρέτησε τήν ἔκδοσή της ὡς «ἕνα νέο πνευματικό δημιούργημα πού θά βοηθήσει πολλούς» καί εὐχήθηκε ὁ Θεός νά εὐλογήσει τήν νέα προσπάθεια πού προάγει τή Θεολογία καί τό πολύπλευρο ἔργο τῆς Ἐκκλησίας6. Σέ λίγο ὅμως θά ἀσκήσει δικαστική δίωξη καί θά μᾶς τιμωρήσει μέ ἀργία, γιατί ἐλέγξαμε τίς φιλοπαπικές καί φιλοοικουμενιστικές, ἀκόμη δέ καί τίς ἀνανεωτικές λειτουργικές ἐνέργειές του. Δέν θά ἐπεκταθοῦμε ὅμως περισσότερο στίς δυσκολίες πού συνάντησε ἡ «Θεοδρομία» κατά τήν πρώτη δεκαετία τῆς κυκλοφορήσεως, διότι ἀναφερθήκαμε σ᾽ αὐτές στό ἐπετειακό ἄρθρο πού γράψαμε τότε μέ τίτλο «Δύσκολος ὁ δρόμος τῆς «Θεοδρομίας» κατά τήν πρώτη δεκαετία (1999-2008)7», τό ὁποῖο ἀναδημοσιεύουμε ὡς παράρτημα στό τέλος τοῦ παρόντος τεύχους.

Πρίν ἀναφερθοῦμε στήν πολύ χειρότερη κατάσταση τῆς δεύτερης δεκαετίας κρίνουμε ἀναγκαῖο νά ἀναφέρουμε μία ἐπαληθευθεῖσα προφητεία τοῦ νέου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας Γέροντος Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη, τήν ὁποία μᾶς ἐξεμυστηρεύθη τηλεφωνικῶς ἱερομόναχος, πνευματικός γυναικείας Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἀττικῆς, πνευματικό τέκνο τοῦ Ἁγίου Γέροντος. Ὅταν, λοιπόν, ἐκδηλώνονταν οἱ πανελλαδικές ἐκκλησιαστικές ἀντιδράσεις γιά τήν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα θεώρησε χρέος του ὁ ἱερομόναχος πνευματικός νά μᾶς ἐνισχύσει καί μέ τήν γνώμη τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Μᾶς εἶπε λοιπόν ὅτι σέ συζήτηση μέ πνευματικά του παιδιά ὁ Ἅγιος εἶπε: «Νά εὔχεσθε ὁ Θεός νά δίνει χρόνια ζωῆς στόν ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, γιατί ὁ διάδοχός του θά φέρει τόν πάπα. Δέν θά μείνει πολύ ὡς ἀρχιεπίσκοπος, ἀλλά καί αὐτοῦ ὁ διάδοχος θά κάνει χειρότερα». Τήν προφητική αὐτή γνώμη τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου, πού ἐκπληρώθηκε καί ἐκπληρώνεται πλήρως, τήν ἀναφέραμε δημοσίως, ὅταν ὡς κύριος ὁμιλητής ἀπευθυνθήκαμε στό πολυπληθές ἀκροατήριο πού εἶχε κατακλύσει, εἶχε βουλιάξει, μέσα καί ἔξω τήν Μεγάλη Αἴθουσα Τελετῶν τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τήν ἐκδήλωση εἶχαν ὀργανώσει τό Σάββατο 31 Μαρτίου τοῦ 2001 ἡ «Ἑταιρεία Ὀρθοδόξων Σπουδῶν» καί Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης μέ τίτλο: «Πρέπει νά ἔλθει ὁ Πάπας στήν Ἑλλάδα; ΟΧΙ γιά χίλιους λόγους». Ὁ ἀρχιεπίσκοπος θορυβήθηκε ἀπό τήν μεγάλη κοσμοσυρροή καί τήν ἀπήχηση πού εἶχε στό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα, ἀλλά δυστυχῶς δέν ἄλλαξε γνώμη. Τό γνωστό ἐκκλησιαστικό κανάλι, 4Ε πού μετέδωσε τήν ἐκδήλωση ἀπέκοψε ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ γράφοντος τήν προφητεία τοῦ Γέροντος Πορφυρίου, διότι ἦτο ἐν ζωῇ ὁ ἀρχιεπίσκοπος καί θά τοῦ ἐστοίχιζε πολύ ἡ προφητεία. Λυπούμαστε πάντως νά παρατηρήσουμε συναφῶς ὅτι ἡ πρωταγωνιστοῦσα τότε στούς ἀντιπαπικούς καί ἀντιοικουμενιστικούς ἀγῶνες Χριστιανική Ἀδελφότης τῆς «Λυδίας» καί τό κανάλι της 4Ε συνοδοιποροῦν τώρα στήν προβολή καί ὑποστήριξη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέ τό Φανάρι καί ἔχουν καταστῆ οἱονεί ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Ὅλοι οἱ οἰκουμενιστικοί κληρικοί καί θεολόγοι παρελαύνουν στά προγράμματα τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ, ἐνῶ ἐκδιώκονται καί φιμώνονται οἱ παραδοσιακοί, ὅπως συνέβη παλαιότερα μέ τόν γράφοντα καί πρόσφατα μέ τόν θεολόγο καί δάσκαλο Δημήτριο Νατσιό.

5. Χειρότερη ἡ κατάσταση κατά τήν δεύτερη δεκαετία μέ τόν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο

Ὁ διάδοχος τοῦ Χριστοδούλου ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος δέν ἐκδήλω-σε κατά τά πρῶτα ἔτη τήν καταστροφική οἰκουμενιστική του γραμμή. Ἐλπίζαμε κάποιοι ὅτι, ἐπειδή εἶχε συνεργασθῆ μέ τόν ἀρχιεπίσκοπο Σερα-φείμ, ὁ ὁποῖος τόν εἶχε προωθήσει ὡς μητροπολίτη Θηβῶν καί Λεβαδείας, κάτι θά εἶχε διδαχθῆ καί θά εἶχε κρατήσει ὡς πρός τήν ἀντιπαπική καί ἀντιοικουμενιστική γραμμή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὅταν ὡς «Σύναξις Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν» κυκλοφορήσαμε τό 2006 τό ἱστορικό κείμενο «Ὁμολογία Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», συνέβη ὅ,τι καί μέ τίς ἀντιδράσεις μας τό 2001 γιά τήν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα. Τό κείμενο ὑπογράφτηκε ἀπό πλειάδα ἀρχιερέων, ἑκατοντάδες κληρικῶν καί μοναχῶν, καί χιλιάδες, πάνω ἀπό σαράντα εὐσεβῶν λαϊκῶν. Τό Φανάρι θορυβήθηκε, γιατί ἤδη ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, βλέποντας εὐνοϊκή τήν σύνθεση τοῦ σώματος τῶν προκαθημένων, ἀποφάσισε νά ἐπιταχύνει τήν σύγκληση τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία κατά τούς σχεδιασμούς του ἐπρόκειτο νά νομιμοποιήσει καί νά ἐκκλησιο-ποιήσει τίς αἱρέσεις, νά κατοχυρώσει συνοδικά τήν συμμετοχή τῶν Ὀρθο-δόξων στό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, καί νά ἐπικυρώσει τά αἱρε-τίζοντα κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων. Ἐζήτησε λοιπόν μέ ἐπιστολή του πρός τόν ἀρχιεπίσκοπο νά ληφθοῦν μέτρα ἐναντίον ὅσων ὑπέγραψαν τό κείμενο τῆς «Ὁμολογίας».

Ὁ ἀρχιεπίσκοπος, μολονότι ἦταν καί αὐτός ἐνοχλημένος ἀπό τήν «Ὁμολογία», δέν προχώρησε σέ λήψη μέτρων, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι θά ἐδικαίωνε ἔτσι τήν ὑπερόρια ἐπέμβαση τοῦ πατριάρχου σέ αὐτοκέφαλη καί ἀνεξάρτητη τοπική ἐκκλησία, τήν εἰσπήδηση, θά ἀναστάτωνε ἐπί πλέον καί τό ποίμνιο τιμωρώντας ἀξίους καί ὀρθοφρονοῦντας κληρικούς. Προτίμησε νά ἐνεργεῖ παρασκηνιακά, στηρίζοντας ἀπόλυτα τήν οἰκουμενιστική γραμμή τοῦ Φαναρίου. Ἐκώφευσε ἤ παρέβλεψε ὑπομνήματα ἀρχιερέων καί ἐπιστολές πού τοῦ ζητοῦσαν νά συνέλθει ἡ Ἱεραρχία καί νά καταδικάσει τόν Οἰκουμενισμό ἤ νά ἀποχωρήσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπό τό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» ἤ νά ἀσχοληθεῖ καί νά καταδι-κάσει τήν μεταπατερική Θεολογία τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου ἤ ἐσφαλμένες ἐκκλησιολογικές θέσεις τοῦ μητροπολίτου Μεσσηνίας ἤ νά μελετήσει τήν μήνυση πού ὑπέβαλε ἐναντίον τῆς νέας ἐκκλησιολογίας τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου ἡγούμενος ἱστορικῆς Μονῆς νησιωτικῆς μητροπόλεως, ἀλλά καί σχετικό κείμενο τῆς «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν» ὑπογραφέν καί ἀπό ἀρχιερεῖς. Δέν συγκινήθηκε ἀπό τίς αἱρετικές ἀποφάσεις τῆς Γενικῆς Συνέλευσης τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» στό Πουσάν τῆς Ν. Κορέας (2013), τίς ὁποῖες προσυπέγραψαν γνωστοί οἰκουμενισταί ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού τίς ἐπισήμαναν μέ ἐπιστολή τους εὐάριθμοι ἀρχιερεῖς καί ἡ «Σύναξις Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν».

Ἀντίθετα αὐτούς τούς ὑπογράψαντες ἀρχιερεῖς, τόν Μεσσηνίας καί τόν Δημητριάδος, τούς ὁρίζει ἀντιπροσώπους στίς Προσυνοδικές Διασκέψεις καί Ἐπιτροπές γιά τήν προετοιμασία τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου», οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον ὑπερθεματίζουν σέ ὅσα τό Φανάρι εἰσηγεῖται καί ἀποφασίζει, ἀλλά καί δέν ἐνημερώνουν ἐπαρκῶς γιά τήν πορεία τῆς προετοιμασίας τά μέλη τῆς Ἱεραρχίας. Ὀνομάζει Ὀρθοδόξους τούς Μονοφυσίτες Ἀρμενίους σέ ἐπίσκεψη τοῦ προέδρου τῆς Ἀρμενίας καί τιμᾶ τόν πατριάρχη τῶν Ἀρμενίων καί τόν ὑποδέχεται σάν νά ὑποδεχόταν ὀρθόδοξο ἀρχιερέα. Παραδίδει τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στά χέρια Οἰκουμενιστῶν, καί τήν διεύθυνση τοῦ ἱστορικοῦ περιοδικοῦ τῆς Ἐκκλησίας «Θεολογία» στόν ἀποδομητή καί καταστροφέα τοῦ ὀρθοδόξου μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν θεολόγο Σταῦρο Γιαγκάζογλου καί βεβηλώνει τόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Ἀχαρνῶν μέ ὀργάνωση ἐντός αὐτοῦ κοσμικῆς συναυλίας. Εἶναι γεμᾶτα τά κατά καιρούς τεύχη τῆς «Θεοδρομίας» ἀπό κείμενα ἐλεγκτικά αὐτῶν καί ἄλλων ἀντορθοδόξων ἐνεργειῶν τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου.

Δέν ἀντιδρᾶ δεόντως γιά τήν κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς, γιά τόν ἀντιρατσιστικό νόμο πού ἀπαγορεύει ἀκόμη καί τό ἀντιαιρετικό κήρυγμα, γιά τίς μεταφράσεις λειτουργικῶν κειμένων στίς ἱερές ἀκολουθίες, δέν παίρνει θέση γιά τίς ὁμοφυλοφιλικές ἐκδηλώσεις καί τά Gay Pride τοῦ δημάρχου στήν Ἀθήνα, οὔτε ἐνισχύει τίς εἰρηνικές ἐναντίον τῶν Σοδομιτῶν ἐκδηλώσεις συλλόγων καί σωματείων, οὔτε ἐπικρίνει τήν ἵδρυση Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν ἀπό τό Τμῆμα Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ἀφήνοντας ἐλεύθερους κάποιους οἰκουμενιστές καί ἀριστερίζοντες καθηγητές νά ἐπιπλήττουν καί νά συκοφαντοῦν ἀρχιερεῖς πού ἀντέδρασαν γιά τήν ἐνίσχυση τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰσλάμ μέσα στίς Ὀρθόδοξες Θεολογικές Σχολές. Συμφωνεῖ γιά τήν ἵδρυση ἰσλαμικοῦ τεμένους στήν Ἀθήνα καί ἀδιαφορεῖ ἤ κωλυσιεργεῖ γιά τό τάμα τοῦ Ἔθνους, γιά τήν ἀνέγερση ναοῦ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ὡς εὐχαριστήρια προσφορά γιά τήν ἀπελευθέρωσή μας ἀπό τούς Τούρκους τό 1821, ἐνῶ συμπληρώνονται ὁσονούπω διακόσια χρόνια (200) γιά νά γιορτασθεῖ ἡ ἐπέτειος τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας.

Προετοιμάζει καί ἐνισχύει τήν ἄνοδο τῆς ἄθεης Ἀριστερᾶς στήν ἐξουσία μέ συνοδική συμμετοχή δι᾽ ἐκπροσώπου σέ συνέδριο πού ὀργανώθηκε στήν Θεσσαλονίκη τό 2013 γιά πρώτη φορά μέ θέμα «Ἐκκλησία καί Ἀριστερά», ὅπου ἀριστερίζοντες ἐπίσκοποι καί πανεπιστημιακοί θεολόγοι ἀξιολόγησαν θετικά τήν ἰδεολογία καί τήν δράση τῆς Ἀριστερᾶς, ἀγκαλιασμένοι μέ γνωστούς ἐκκλησιομάχους πολιτικούς καί πολιτευτές. Καί ὅταν τό 2015 τό κόμμα τῶν ἀθέων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἀνέλαβε τήν διακυβέρνηση τῆς χώρας καί ἔκοψε σύρριζα ὅλες τίς ἀξίες τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ καλύτερος σύμμαχος, προστάτης καί κηδεμόνας τοῦ καθ᾽ ὁμολογίαν του ἀθέου πρωθυπουργοῦ, ἔγινε ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος. Τί νά πρωτοεπισημάνει κανείς ἀπό ὅσα καταγράφτηκαν στίς σελίδες τῆς «Θεοδρομίας» τήν περίοδο αὐτή; Καθησυχάζει τούς ἀνησυχοῦντες ἀρχιερεῖς καί τούς θεολόγους ὅτι δέν πρόκειται νά ἀλλάξει τό ὀρθόδοξο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν· ἐπικρίνει μάλιστα καί ὁ ἴδιος μέ σκληρούς λόγους τούς νέους «φακέλλους», τά νέα διδακτικά βιβλία, καί συντελεῖ στήν ἀποπομπή τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας Ν. Φίλη, κοροϊδεύοντας τόν ἐκκλησιαστικό καί θεολογικό κόσμο, γιατί ὁ νέος ὑπουργός κ. Γαβρόγλου πού τόν διαδέχεται εἶναι χειρότερος ἀπό τόν πρῶτο, καί τό θρησκειολογικό μάθημα ἤδη, παρά τίς ἀπορριπτικές ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἔχει ἐκδιώξει τό ὀρθόδοξο μάθημα ἀπό τά σχολεῖα ἐδῶ καί δύο χρόνια καί προσηλυτίζει τούς νέους μας στήν πανθρησκεία τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ δέ ἀρχιεπίσκοπος μέ δικούς του ἀρχιερεῖς συνεχίζει τόν διάλογο μέ τό Ὑπουργεῖο Παιδείας. Τό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο ἐψήφισε μέ βουλευτές ὅλων τῶν κομμάτων, μέ κύριο κορμό καί πλειοψηφία τούς βουλευτές τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τόν ἀφύσικο καί καταστρεπτικό νόμο γιά τό «σύμφωνο συμβίωσης» τῶν ὁμοφύλων8, καί ἡ σοδομική ἁμαρτία διδάσκεται τώρα ὡς φυσιολογική κατάσταση στά σχολεῖα μέ τίς «ἔμφυλες ταυτότητες», καί συγχρόνως νομοθετεῖται ἡ δυνατότητα ἀλλαγῆς φύλου ἀπό τήν ἡλικία τῶν δεκαπέντε ἐτῶν, ἀφοῦ προβάλλεται ἡ παράλογη, ἀφύσικη, διαλυτική τῆς οἰκογένειας καί τῆς κοινωνίας διδασκαλία ὅτι τό βιολογικό φύλο τῆς φυσικῆς διάκρισης ἀνδρός καί γυναικός πού τό κληρονομοῦμε ἀναγκαστικά, μπορεῖ νά ἀλλάξει μέ τό κοινωνικό φύλο πού θά εἶναι ἐπιλογή δική μας. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος, παρ᾽ ὅλα αὐτά, καί πολλοί ἱεράρχες, πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἐξακολουθοῦν νά πιστεύουν ὅτι ἐκπροσωποῦν καί διδάσκουν τό Εὐαγγέλιο καί τούς Ἁγίους Πατέρες, ὅτι εἶναι εἰς τόπον καί τύπον Χριστοῦ.

Ἡ ἴδια συμμαχία καί προστασία στήν κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ προσφέρθηκε ἀπό τόν ἀρχιεπίσκοπο καί τούς περί αὐτόν καί στό θέμα τῆς προδοτικῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν γιά τήν ὀνομασία τοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων. ᾽Ανάστατη, στό πόδι ὅλη ἡ Ἑλλάδα, συλλαλητήρια σεισμικά στήν Θεσσαλονίκη καί στήν Ἀθήνα, συγκαλούμενα ἀπό πατριωτικούς φορεῖς μέ τήν ἐπίσημη Ἐκκλησία ἀποῦσα ἀπό τήν ὀργάνωση καί τήν συμμετοχή ἤ ἐκ τῶν ὑστέρων συρόμενη ἀπό ἀνάγκη νά μετάσχει, ἀντί νά πρωτοπορεῖ. Θά μποροῦσε ἡ Ἐκκλησία μέ πολλούς τρόπους νά ἀνατρέψει τήν συμφωνία, ἄν οἱ ἀρχιερεῖς ἦσαν ἀποφασισμένοι ὄχι νά χύσουν τό αἷμα τους, ὅπως οἱ παλαιοί Μακεδονομάχοι, ἀλλά νά χάσουν τούς θρόνους των.

Τό ἀποκορύφωμα τῆς καταστροφικῆς διακονίας τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου ἔχει σχέση μέ τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης. Δεσμεύεται μέ ἀ-πόφαση ὁμόφωνη τῆς Ἱεραρχίας νά προτείνει οὐσιαστικές ἀλλαγές ἰδιαίτε-ρα στό προσυνοδικό κείμενο μέ ἀριθμό ἕξη (6), γιά τίς «Σχέσεις τῆς Ὀρθο-δόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπό χριστιανικό κόσμο», οἱ ὁποῖες, ἄν ἐγίνον-το δεκτές, θά ἀπέτρεπαν τήν γιά πρώτη φορά συνοδική ἀναγνώριση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν ἐπικύρωση τῆς συμμετοχῆς στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» καί τήν ἐπαινετική ἀναφορά σέ αἱρετίζοντα κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων. Θά ἀπέτρεπαν τίς διαμαρτυρίες καί τίς ἀποτει-χίσεις πολλῶν εὐαίσθητων σέ θέματα πίστεως μελῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, θά διευκόλυναν τήν ἀποδοχή τῶν ἀποφάσεων τῆς «συνόδου», οἱ ὁποῖες ἤδη εἶναι μετέωρες μέ τήν μή συμμετοχή τῶν τεσσάρων ἐκκλησιῶν Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας καί Γεωργίας, πού ἐκπροσω-ποῦν τά τρία τέταρτα τοῦ συνόλου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Ὁ ἀρχιε-πίσκοπος στήν Κρήτη ἀθέτησε, δέν ἐτήρησε τίς ἀποφάσεις τῆς ἱεραρχίας, πού ἐκινοῦντο σέ ὀρθόδοξη γραμμή, καί προσαρμόσθηκε πρός τήν οἰκουμενιστική γραμμή τοῦ Φαναρίου. Κατόρθωσε πάντως νά ἀποφύγει τόν ἔλεγχο τῆς Ἱεραρχίας, ἡ ὁποία δέν τόλμησε νά σταθεῖ στό ὕψος τῶν περιστάσεων, νά σηκώσει τό βάρος τῶν καιρῶν, ὅπως ἔκαναν οἱ Ἅγιοι Πατέρες σέ ἀνάλογες περιπτώσεις. Μέ ἀπόφαση μάλιστα τῆς μικρῆς, τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, κυκλοφόρησε κείμενό της «Πρός τόν Λαό», τόν Ἰανουάριο τοῦ 2017, τό ὁποῖο ὡραιοποιοῦσε τίς ἀποφάσεις καί καθησύχαζε τόν λαό πώς οἱ ποιμένες φυλάσσουν καί ἀγρυπνοῦν. Ἔτσι ἡ εὐθύνη τοῦ ἀρχιεπισκόπου μετατοπίσθηκε στούς ὤμους τῆς Ἱεραρχίας.

Ἐμεῖς σέ δύο ὀγκώδη διπλᾶ τεύχη τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδρομία» τοῦ ἔτους 2016 καταγράψαμε καί ἀποθησαυρίσαμε ὅλα τά συναφῆ μέ τήν ψευδοσύνοδο πρίν καί μετά τήν σύγκλησή της. Στό πρῶτο (Ἰανουάριος-Ἰούνιος 2016) ἐκτάσεως 352 σελίδων καί μέ ἀπεικόνιση στό ἐξώφυλλο τριῶν ὁσιακῶν μορφῶν πού ἀντέδρασαν ἐνωρίτατα στήν σύγκληση τῆς συνόδου, τοῦ Ἁγιορείτη Γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη, τοῦ Γέροντα τῆς Λογγοβάρδας Φιλοθέου Ζερβάκου καί τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, παρουσιάσαμε παλαιές καί πρόσφατες ἀναλύσεις καί κριτικές τῶν προσυνοδικῶν κειμένων ἀπό ἀρχιερεῖς, λοιπούς κληρικούς καί μοναχούς, καθηγητές Θεολογικῶν Σχολῶν, πού δέν ἐλήφθησαν ὑπ᾽ ὄψιν. Στό δεύτερο τεῦχος ἐκτάσεως ἐπίσης 350 σελίδων (Ἰούλιος-Δεκέμβριος 2016) καί μέ ἐξώφυλλο τήν φράση «Οὔτε Ἁγία, οὔτε Μεγάλη, οὔτε Σύνοδος», δημοσιεύσαμε θεολογικώτατες συντριπτικές κριτικές καί σχολιασμούς τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευδοσυνόδου, δηλαδή α) κείμενα ἐκκλησιῶν, β) κείμενα ἀρχιερέων, γ) κείμενα λοιπῶν κληρικῶν καί μοναχῶν καί δ) κείμενα λαϊκῶν.

Δέν ἄργησε βέβαια μέ ἐπέμβαση καί ἀπαίτηση τοῦ Φαναρίου καί ὀνομαστική ἀναφορά στόν γράφοντα νά ἀρχίσει ἡ δικαστική μας δίωξη μέ παραπομπή μας σέ ἐπισκοπικά καί συνοδικά δικαστήρια, πολύ περισσότερο, γιατί κατά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας τόν Μάρτιο τοῦ 2017 διακόψαμε στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου τήν μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ἀνθίμου, φιλοπαπικοῦ καί οἰκουμενιστοῦ ἱεράρχου, καί πρό παντός ὑποστηρικτοῦ τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης9.

Ἦταν τό μόνο ἱεροκανονικό ὅπλο πού διαθέταμε μέ βάση τόν 31ο Ἀποστολικό Κανόνα καί κυρίως μέ βάση τόν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τοῦ 861 ἐπί Μ. Φωτίου, γιά νά μή πέσει καί πάνω μας, ὡς μικρῶν ἔστω ποιμένων καί διδασκάλων, ἡ εὐθύνη γιά τήν αἱρετίζουσα πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά τίς πληγές στό σῶμα τῆς φίλης Ὀρθοδοξίας, στό σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ. Δέν κατηγοροῦμε ὅσους δέν ἔπραξαν τό ἴδιο, μολονότι λυπούμαστε γι᾽ αὐτό. Χαιρόμαστε, ὅταν ἀκοῦμε ἀδελφούς κληρικούς νά ἐκφράζονται ἐπαινετικά γιά τήν πορεία μας καί νά ζητοῦν τήν κατανόησή μας γιά τίς δικές τους ἐπιφυλάξεις. Πικραινόμαστε ὅμως μέ ὅσους εἴτε ἀπό θεολογική ἀμάθεια εἴτε γιατί δέν ἔχουν τό θάρρος, τήν παρρησία νά ἀκολουθήσουν, ἰσχυρίζονται ὅτι αὐτοί μένουν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ἀφήνοντας συκοφαντικά νά ἐννοηθεῖ ὅτι ἐμεῖς μέ τήν διακοπή μνημοσύνου βγήκαμε ἐκτός Ἐκκλησίας. Ἀπίστευτη θεολογική ἀμάθεια καί ἀσχετοσύνη! Ἦταν ποτέ δυνατόν κανόνες τῆς Ἐκκλησίας πού συνιστοῦν τήν διακοπή τῆς μνημόνευσης τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου νά σέ βγάζουν ἐκτός Ἐκκλησίας; Ἀντίθετα θεωροῦν ὡς ψευδεπίσκοπο καί σχισματικό τόν αἱρετίζοντα ἐπίσκοπο. Ἦσαν λοιπόν ἐκτός Ἐκκλησίας οἱ μακαριστοί ἀρχιερεῖς Φλωρίνης Αὐγουστῖνος, Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος καί Παραμυθίας Παῦλος, πού διέκοψαν τό 1969 τήν μνημόνευση τοῦ οἰκουμενιστῆ καί μασόνου πατριάρχη Ἀθηναγόρα καί μαζί τους ὁλόκληρο σχεδόν τό Ἅγιον Ὄρος πού ἔπραξε τό ἴδιο, μαζί τους καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος; Λίγη σοβαρότητα καί κοπιαστική φιλομάθεια δέν βλάπτει. Δέν διορθώνονται μέ ἐλαφρότητες τά πράγματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀντιμετωπίζοντας αὐτήν τήν ρετσινιά καί κατηγορία γράψαμε ἄρθρο στήν «Θεοδρομία» μέ τίτλο «Ἀποτείχιση ἀπό τήν αἵρεση, ὄχι ἀπό τήν Ἐκκλησία»10, τό ὁποῖο κυκλοφόρησε καί σέ ἰδιαίτερο τευχίδιο μέ τίτλο «Ἡ ἀποτείχιση δέν εἶναι σχίσμα. Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις»11.

Γνωρίζουμε πολύ καλά τίς σωτηριολογικές συνέπειες τοῦ σχίσματος καί δέν θά διακινδυνεύσουμε γι᾽ αὐτό οὔτε τήν δική μας σωτηρία οὔτε αὐτῶν πού μᾶς ἀκολουθοῦν. Αὐτό ἄς τό σκεφθοῦν ὅσοι σφιχταγκαλιάζουν τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἀφήνουν τούς αἱρετικούς στήν πλάνη, καί ὅσοι παραθεωροῦν τό ὑποχρεωτικό καθῆκον τῆς ὁμολογίας καί ἐπαναπαύονται στίς συμβουλές τῶν ὑπνωτιστῶν.

Ἡ «Θεοδρομία» ἐξακολούθησε καί μετά τήν σύνοδο τῆς Κρήτης νά δίνει ὀρθόδοξη θεολογική μαρτυρία, ὅπως ἔπραξε στά τεύχη τοῦ 2018 μέ τά ὁποῖα ἔκλεισε τήν δεύτερη δεκαετία της. Ἀφιέρωσε καί πάλι ἕνα τεῦχος στήν «σύνοδο», στό ὁποῖο δημοσίευσε τά Πρακτικά τῆς Ἡμερίδος πού συνδιοργάνωσαν στήν Θεσσαλονίκη α) ἡ Ἑταιρεία Ὀρθοδόξων Σπουδῶν, β) ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανικός Σύλλογος «Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής γ) ὁ Ἑλληνορθόδοξος Σύλλογος «Ζωοδόχος Πηγή» καί δ) ἡ Σύναξις Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν, τό Σάββατο 16 Ἰουνίου 2018, μέ γενικό θέμα: «Ὀρθοδοξία καί Κολυμπάρι, 2 χρόνια μετά». Τό «Οὐκρανικό αὐτοκέφαλο» εἶναι τό νέο μεγάλο θέμα πού κυριαρχεῖ στίς σελίδες της, τό ὁποῖο δυστυχῶς γιά πρώτη φορά ὁδήγησε σέ πανορθόδοξη ἀπομόνωση τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, λόγῳ τῆς διαιρετικῆς του εἰσπήδησης σέ ξένη δικαιοδοσία, καί λόγῳ τῆς ἀντικανονικῆς ἀπόδοσης αὐτοκεφαλίας σέ καθηρημένους σχισματικούς12. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος εἶναι ὁ μόνος προκαθήμενος πού σιωπᾶ. Θά συνταχθεῖ ἆραγε μέ τήν πανορθόδοξη συνείδηση ἤ θά ἀκολουθήσει τελικά τό Φανάρι, γιά λόγους ὄχι πάντως ἐκκλησιαστικούς;13

Μία ἐξαιρετική ἰδιαιτερότητα τῆς «Θεοδρομίας» στά τεύχη τῆς δεύτερης δεκαετίας εἶναι ὅτι ἀποκαλύπτει μέ ἀδιάσειστα στοιχεῖα τήν διείσδυση τῆς ἀποκρυφιστικῆς Μασονίας στίς τάξεις ὑψηλοβάθμων κληρικῶν καί πανεπιστημιακῶν θεολόγων, ὅπως καί τό ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός σχεδιάσθηκε καί προωθήθηκε μέσα στά σκοτεινά δώματα τῶν μασονικῶν στοῶν. Στά τεύχη τῆς τρίτης δεκαετίας μέσα στήν ποικίλη ὕλη τοῦ περιοδικοῦ, πού δέν περιορίζεται βέβαια μόνον σέ ἀντιπαπικά καί ἀντιοικουμενιστικά κείμενα, ἀλλά περιλαμβάνει θέματα βιβλικά, πατερικά, δογματικά, ἠθικά, ἁγιολογικά, ἱεροκανονικά, λειτουργικά, ἐκπαιδευτικά, ἐθνικά καί ἄλλα, θά ἀποθησαυρίσουμε ὅσα ἔχουν πεῖ καί ὅσα ἔχουν πράξει ὑπέρ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι, ἐπίσκοποι, λοιποί κληρικοί καί μοναχοί, ὥστε νά ἀποκαλυφθοῦν πλέον τά βαθέα τοῦ Σατανᾶ, ὁ ὁποῖος ὑποψιθυρίζει τίς αἱρέσεις εἰς τά ὦτα ἀπρόσεκτων καί ἀδιάφορων Χριστιανῶν.

Θά ἀκολουθήσουμε ἀταλάντευτα τήν ἀποστολική καί πατερική γραμμή πού ἐθέσαμε, ὅταν κυκλοφορήσαμε τό πρῶτο τεῦχος τό 1999 στό μικρό ἄρθρο μας μέ τίτλο «Στήν ἀρχή τοῦ δρόμου», ὅπου μεταξύ ἄλλων γράφαμε:

«Τό νέο περιοδικό τῆς «Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν» δέν ἔχει καμμία ἄλλη φιλοδοξία ἀπό τό νά κατορθώσει νά ἐπαληθεύσει τό ὄνομά του, νά γίνει πράγματι «Θεοδρομία», νά ἀκολουθήσει τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ, ὅπως τόν ἐχάραξε ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος εἶναι «ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή», καί ὅπως τόν ἐβάδισαν, ἐπί τά ἴχνη Ἐκείνου, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Μακάρι νά εὐδοκήσει ὁ Θεός νά βαδίσουμε ὅλοι, οἱ συνεργάτες τοῦ περιοδικοῦ, οἱ ἀναγνῶστες, τά μέλη τῆς Ἑταιρείας τήν ἀκλινῆ καί εὐθεία ὁδό τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ζωῆς, καί νά ἀποφύγουμε τίς παρεκκλίσεις σέ ξένους καί ἀλλότριους δρόμους, πού ἀνοίγονται μερικές φορές ἀπό ψευδοποιμένες καί ψευδοδιδασκάλους καί μέσα στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας».

  • 1. Πράξ. 26, 14.
  • 2. Ὁμιλία πρό τῆς ἐξορίας 1, PG 52, 429.
  • 3. Δημοσιεύθηκε ὡς πρῶτο κεφάλαιο στό βιβλίο μας «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νά ἐλπίζουμε ἤ νά ἀνησυχοῦμε;». Θεσσαλονίκη 2016, ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», σελ. 15-48.
  • 4. Ιωαννου Χρυσοστομου, Ὅτε τῆς Ἐκκλησίας ἔξω εὑρεθείς Εὐτρόπιος…1, PG 52, 397-398: «Πόσοι ἐπολέμησαν τήν Ἐκκλησίαν καί οἱ πολεμήσαντες ἀπώλοντο; Αὕτη δέ ὑπέρ τόν οὐρανόν ἀναβέβηκε. Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία· πολεμουμένη νικᾶ· ἐπιβουλευομένη περιγίνεται· ὑβριζομένη, λαμπροτέρα καθίσταται· δέχεται τραύματα καί οὐ καταπίπτει ὑπό τῶν ἑλκῶν· κλυδωνίζεται, ἀλλ᾽ οὐ καταποντίζεται· χειμάζεται, ἀλλά ναυάγιον οὐχ ὑπομένει· παλαίει, ἀλλ᾽ οὐχ ἡττᾶται· πυκτεύει, ἀλλ᾽ οὐ νικᾶται».
  • 5. Βλ. Ματθ. 4, 16: «Ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καί τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς».
  • 6. Βλ. Θεοδρομία 1 (1999), τεῦχος 3, Ἰούλιος-Σεπτέμβριος, σελ. 1.
  • 7. Βλ. Θεοδρομία 11 (2009) 5-17.
  • 8. Καταψήφισαν τό Κομμουνιστικό Κόμμα καί ἡ Χρυσῆ Αὐγή καί ἀρκετοί βουλευτές ἀπό τά ἄλλα κόμματα. Γιά τό ποιοί ψήφισαν ἤ καταψήφισαν βλ. Protagon Team «Ὑπερψηφίστηκε τό Σύμφωνο Συμβίωσης», Θεοδρομία 17 (2015) 534-541.
  • 9. Τά τῆς δικαστικῆς διώξεως καί ἡ ἀναίρεση τῶν κατηγοριῶν ὑπάρχουν καί στά τεύχη τῆς Θεοδρομίας τῶν ἐτῶν 2016 καί 2017, ἀλλά καί σέ δύο ξεχωριστά βιβλία μέ τίτλους: α) Ἡ διακονία μου στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης. Ἀπάντηση στόν Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης», ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2017 καί β) Μετά τήν «σύνοδο» τῆς Κρήτης. Ἡ διακοπή μνημοσύνου καί ἡ δικαστική μου δίωξη. Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2017.
  • 10. Θεοδρομία 19 (2017) 3-13.
  • 11. Σειρά «Καιρός», τεῦχος 24, Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2017.
  • 12. Τίς δικές μας θέσεις γιά τό «Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο» δημοσιεύουμε στό σχετικό βιβλίο μας «Τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονική καί διαιρετική εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης», Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2018.
  • 13. Τήν δύσκολη θέση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου στό θέμα τοῦ «Οὐκρανικοῦ Αὐτοκεφάλου» ἐξετάσαμε μέ νέο ἄρθρο μας πού κυκλοφόρησε ἤδη στό Διαδίκτυο μέ τίτλο «Σέ ἀδιέξοδο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Σπεύδει σέ βοήθεια ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου».

Ό αδρανής και αδιάφορος πολίτης, ειδικά Ορθόδοξος Χριστιανός, ευθύνεται για τους στρεβλούς νόμους και την κακοπάθειά την δική του και της κοινωνίας του

Ρούντας Ναπ. Γεώργιος
Ο Χριστός Ανέστη!
2020 και απορούμε πώς και γιατί φθάσαμε ως Γένος, ως κοινωνία, ως άνθρωποι στο σημείο αυτό, για το οποίο όλοι μας πονάμε και παραπονιόμαστε. Σίγουρα είναι πολλές οι αιτίες. Μία από αυτές είναι και η ποιότητα των νόμων της πατρίδος μας, η επίδρασή τους στην ζωή μας και φυσικά η ένοχη ανοχή ή αδιαφορία η δική μας, μπροστά στην στρεβλότητά τους.
Η άποψη ότι ” ό νόμος και η νομοθεσία δεν πρέπει να απασχολούν τον Ορθόδοξο Χριστιανό, γιατί άπτονται της πολιτικής και είναι μέρος μίας χρόνιας στρεβλής κατάστασης, η οποία έτσι είναι και τί να κάνουμε” και ότι “οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα πρέπει να μένουν περιορισμένοι μόνο στο σπιτάκι τους, απόμακροι, αθόρυβοι, βουβοί και ακίνδυνοι” όχι μόνο δεν ευσταθεί καθόλου, αλλά είναι εντελώς ανεύθυνη και άκρως επικίνδυνη.
Ο κάθε δημοκράτης πολίτης, ιδιαίτερα ο Ορθόδοξος Χριστιανός, έχει απόλυτο χρέος να μετέχει, να δραστηριοποιείται, να ενημερώνεται, να συμφωνεί, να διαφωνεί, να προτείνει, να μετανοεί και να εκφράζεται με Εκκλησιαστικό ήθος και δημοκρατική ευγένεια, για κάθε στρεβλότητα, η οποία εμφανίζεται στην ζωή του. Αλλιώς η απάθεια, η απραξία και η σιωπή του, θα τον καταστήσουν έρμαιο των εκάστοτε φαύλων παραγόντων, ουραγό των εξελίξεων, αδύναμο, μίζερο, παλιομοδίτη, γραφικό, θλιμμένο, αντικείμενο εκμετάλλευσης και τελικά πρόσωπο το οποίο θα  χλευάζεται μονίμως.
Αυτό είναι το λιγότερο απαράδεκτο, διότι στο πρόσωπο του κάθε Ορθόδοξου Χριστιανού αντικατοπτρίζεται η Ορθόδοξη Πίστη και στο πρόσωπο του κάθε Έλληνα αντικατοπτρίζεται η ίδια η Ελλάδα και αναλόγως θα χλευάζονται ή όχι! Εξάλλου θα πρέπει να αναλογιστούμε, ότι η απραγία, η σιωπή, η φοβικότητα, η ντροπή και η ανοχή η δική μας οδηγεί σε νομοθετήματα, τα οποία θέλουν να φέρουν τον Ορθόδοξο σε απομάκρυνση, αποστασία και τελικά άρνηση Της Ορθόδοξης Πίστεως. Μην ξεχνάμε, ότι εντελώς παράνομα και αναίτια έκλεισαν οι Εκκλησίες μας από την Πολιτεία, αναίσχυντα και βλάσφημα λοιδορήθηκε Η Θεία Κοινωνία ως μέσο μετάδοσης ασθενειών και τελικά παράνομα και αναίτια απαγορεύθηκε (προσωρινά ή όχι θα δείξει). Επίσης μην ξεχνάμε, ότι πολιτικά πρόσωπα τολμάνε να κάνουν υποδείξεις για τον τρόπο διεξαγωγής Της Θείας Κοινωνίας, σαν να είναι θεολόγοι ή ιερείς και να λένε ασυναρτησίες, ότι δεν πρέπει να Κοινωνάμε μέχρι να βρεθεί εμβόλιο για τον κορονοϊο ή ότι πρέπει να Κοινωνάνε με ξεχωριστό πλαστικό κουταλάκι κτλ!!!
Το ίδιο ακριβώς φυσικά ισχύει και στα θέματα τα οποία άπτονται της πατρίδος και της παράδοσης. Αυτή η αρχή αφορά κάθε άνθρωπο,  κάθε πολίτη στον κόσμο,  κάθε έθνος του πλανήτη,  κάθε δημοκρατική και ελεύθερη κοινωνία.
Όταν οι πολίτες και ειδικά οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί αδιαφορούν για τα κοινά της πόλεως και της πατρίδος, τότε αναπόφευκτα βιώνουν την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την εξαπάτηση, τον περιορισμό των προσωπικών και ατομικών τους ελευθεριών,  την εξαφάνιση των δικαιωμάτων τους, την μείωση και σταδιακή εξαφάνιση της οικονομικής τους περιουσίας και γενικά την δυστυχία της εκάστοτε τυραννίας. Επιπλέον και το σημαντικότερο χάνουν την επαφή με την Πίστη τους. Διακυβεύουν την Σωτηρία Της Ψυχής Τους !Αν λοιπόν δεν αντιδρούν και ανέχονται αυτήν την κατάσταση είναι ανάξιοι να είναι ελεύθεροι και να ευτυχούν, είναι ανάξιοι να έχουν δημοκρατία. Τους αξίζει μόνο η σκλαβιά και ο εξευτελισμός.
Ο νόμος έχει εκτός των άλλων την εξής ιδιότητα, να διαπλάθει, να διαμορφώνει και να δημιουργεί ή να εξαφανίζει ήθη, να επηρεάζει και την ψυχική και πνευματική κατάσταση των εκάστοτε πολιτών. Ο νόμος επιβάλλει συμπεριφορά, παράλειψη συμπεριφοράς ή ανοχή συμπεριφοράς με συγκεκριμένο τρόπο μέσα στον χρόνο και έτσι διαμορφώνει σταδιακά έθος, έθιμο. Το έθος (εθίζω και εθίζομαι) σταδιακά με την επαναληπτική συμπεριφορά δημιουργεί Ήθος και συν-ήθεια, δηλαδή μία παγιωμένη, εδραιωμένη και κοινωνικά αποδεκτή κατάσταση. Αυτή η παγιωμένη συμπεριφορά μεταφέρεται στην ψυχοπνευματική υπόσταση του πολίτη, ο οποίος την εφαρμόζει δια της επαναλήψεως και γίνεται πεποίθηση, γνώμη, άποψη και ιδέα. Έπειτα από ιδέα μετατρέπεται σε ιδανικό και ακολούθως σε πρότυπο μίμησης και τέλος Στάση Ζωής, η οποία φυσικά επηρεάζει και την ψυχή του ανθρώπου, διότι ο άνθρωπος είναι φύσει δισυπόστατο όν!
Άρα βλέπουμε, τελικά ότι ο νόμος επιδρά στην ίδια μας την ψυχή ανάλογα με το τί μας επιβάλλει ή μας προτρέπει να πράξουμε. Στην δημιουργία όμως των νόμων, έχουμε μερίδιο ευθύνης και εμείς οι ίδιοι οι πολίτες και ειδικά οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Θα ακολουθήσει απλά μία σύντομη αναφορά και ιστορική αναδρομή μίας σειράς νόμων, οι οποίοι επέδρασαν και επιδρούν αρνητικά στην Πίστη, την Πατρίδα και την Παράδοσή μας, με μικρές επισημάνσεις και σχόλια. Ενδεικτικά αναφέρονται, σίγουρα θα υπάρχουν κι’ άλλοι.  Να σημειωθεί, ότι δεν κρίνουμε ανθρώπους, απλά σχολιάζουμε την στρεβλότητα των νόμων, οι οποίοι επηρεάζουν αρνητικά τους ανθρώπους και εξαπατούν την ψυχοσύνθεσή τους.
– Πολιτικός Γάμος, Νόμος 1250/1982 /ΦΕΚ 46/Α/7-4-1982
Η Πολιτεία το 1982 εισήγαγε και καθιέρωσε νομοθετικά τον λεγόμενο “πολιτικό γάμο”. Σίγουρα ο κάθε άνθρωπος επιλέγει ελεύθερα ο ίδιος πώς θα ζήσει και το ίδιο ελεύθερα αναλαμβάνει τις συνέπειες των επιλογών του. Σε κάποιον ο οποίος δεν πιστεύει είναι απαράδεκτο να του επιβληθεί γάμος θρησκευτικός. Πρέπει να διαφυλαχθεί εξάλλου και το ίδιο το Μυστήριο. Το πρόβλημα όμως εδώ είναι ότι ο νόμος απενοχοποιεί και καθιερώνει κοινωνικά τον πολιτικό γάμο στην συνείδηση των πολιτών, ως κάτι φυσιολογικό και γενικά ως κάτι το οποίο μπορεί ο καθένας να το κάνει, δυστυχώς ακόμη και ο Βαπτισμένος Χριστιανός Ορθόδοξος. Εμμέσως απαξιώνει το Αληθινό Μυστήριο Του Γάμου, αφού τον εξισώνει με κάτι υποδεέστερο, με κάτι το οποίο δεν είναι γάμος. Επιπλέον με το να δίνει την δυνατότητα να τελείται πρίν ή μετά τον πολιτικό και ο Αληθής Ορθόδοξος Θρησκευτικός Γάμος, δημιουργεί σύγχυση στους Χριστιανούς Ορθοδόξους, κάνοντάς τους να πιστεύουν, ότι δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό στην τέλεση του πολιτικού «γάμου» και ότι είναι κάτι φυσικό και ισάξιο με τον Θρησκευτικό γάμο. Αφού το επιτρέπει ο νόμος, άρα δεν απαγορεύεται, άρα δεν έχει κυρώσεις, άρα είναι νόμιμο, άρα επιτρέπεται.
– Συναινετικό Διαζύγιο, Νόμος  1329/1983/ΦΕΚ 25/Α/18-2-1983
Σίγουρα δεν γίνεται και δεν πρέπει δύο άνθρωποι υποχρεωτικά και με εξαναγκασμό να συμβιώσουν και να δημιουργήσουν οικογένεια. Είναι απαράδεκτο και εσφαλμένο. Εξάλλου είναι πολλές οι περιπτώσεις νοσηρών και εγκληματικών καταστάσεων μέσα σε μία οικογένεια, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν και να δικαιολογήσουν ένα διαζύγιο. Το ζήτημα, όμως το οποίο εξετάζουμε εδώ είναι μόνο το κατά πόσον ο νόμος εξωθεί πολύ εύκολα ένα ζευγάρι να χωρίσει χωρίς να υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι και χωρίς να αγωνιστεί να ξεπεράσει τα εμπόδιά του. Αυτό το οποίο επισημαίνεται, είναι η λογική της ευκολίας στον χωρισμό και στην αυτονόμηση των ανθρώπων και η λογική της ήσσονος προσπάθειας. Διαλύθηκαν πολλές οικογένειες χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απλά γιατί ο νόμος ήταν ελαστικός. Μέχρι και ψευδή διαζύγια έχουμε για φορολογικούς λόγους.
– Έκτρωση, Νόμος  1609/1986 /ΦΕΚ 86/Α/3-7-1986  και τροποποίηση Νόμος 4619/2019/ΦΕΚ 95/Α/11-06-2019
Εδώ τί να πρωτοσχολιάσει κάποιος! Ένα καθαρό έγκλημα με άμεσα θύματα την γυναίκα και το αγέννητο παιδί. Ονομάζουμε ζωή τους μικροοργανισμούς και τις αμοιβάδες στον πλανήτη Άρη και στα βάθη των ωκεανών και δεν θεωρούμε ζωή και άνθρωπο το έμβρυο. Ένας νόμος ντροπή, ο οποίος εκτός των άλλων προωθεί την ευγονική της ναζιστικής Γερμανίας, διότι δεν αποδέχεται τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Γεμάτη από αντιφάσεις η ίδια η νομοθεσία μας αλλά και από λογικά κενά και άλματα η αιτιολογική έκθεση του νόμου αυτού. Στον βωμό της ψηφοθηρίας θυσιάστηκαν χιλιάδες αγέννητα παιδιά και χιλιάδες γυναίκες – μητέρες. Μια κοινωνία ολόκληρη γέμισε ψυχολογικά προβλήματα, ενοχές και θλίψη. Εκατομμύρια ξοδεύονται για άσχετους λόγους και ακόμη η Ελληνική Πολιτεία ένοχη εξακολουθεί να μην μπορεί να ενισχύσει την μητρότητα, την κυοφορία και την γέννα! Να σημειωθεί, ότι με τις τελευταίες αλλαγές στην νομοθεσία η έκτρωση επιτρέπεται μέχρι και τον ένατο μήνα της κυήσεως υπό προϋποθέσεις. Υπάρχουν λύσεις χωρίς να γίνει έκτρωση.
– Σύμφωνο Συμβίωσης (ετεροφύλων), Νόμος 3719/2008/ ΦΕΚ 241/Α’/26.11.2008
Ο νόμος ρυθμίζει διάφορα θέματα, εκ των οποίων κάποια αφορούν στο διαζύγιο. Συγκεκριμένα διευκολύνει ακόμη περισσότερο να χωρίσει ένα ζευγάρι με αντιδικία χωρίς να έχουν κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Εγκαθιδρύει επίσης έναν νέο τρόπο συνύπαρξης την λεγόμενη “ελεύθερη συμβίωση ετεροφύλων”. Ευτελίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και τις εξισώνει με ένα συμβόλαιο αγοραπωλησίας π.χ. και κάνει το σύμφωνο αυτό να φαίνεται ίδιο και ισάξιο με τον γάμο, ενώ δεν είναι. Νομιμοποιείται στο μυαλό των ανθρώπων η εμπορευματοποίηση των ανθρωπίνων σχέσεων, η χαλαρότητα και μη ανάληψη δεσμεύσεων.
– Κατάργηση των δύο δικασίμων στα διαζύγια, Νόμος 4055/2012/ΦΕΚ Α-51/12-3-2012
Ο νόμος αυτός κατήργησε τις δύο δικασίμους που προέβλεπαν οι προηγούμενοι νόμοι, μεταξύ των οποίων μεσολαβούσε χρονικό διάστημα 6 μηνών. Για μία περίπτωση, η οποία μπορεί να δικαιολογεί το διαζύγιο μπορεί να είναι ωφέλιμη η ρύθμιση αυτή, όμως για μία άλλη, η οποία δεν έχει ιδιαίτερους λόγους δεν το ωφελεί καθόλου. Το διάστημα αυτό θεωρητικά βοηθούσε τα ζευγάρια, ας πούμε να το ξανασκεφτούν και να ξαναπροσπαθήσουν να σώσουν τον γάμο τους. Σίγουρα όλες οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες, πλήν όμως την γενική ιδέα του νομοθετήματος σχολιάζουμε. Δεν κρίνουμε τους ανθρώπους σε καμία περίπτωση, είναι άδικο και πνευματικά λάθος κάτι τέτοιο. Ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να ευρίσκεται στην θέση αυτή. Τον νόμο αναλύουμε και δεν κρίνουμε ανθρώπους.
– Αντιρατσιστικός  Νόμος  4285/10-09-2014/ΦΕΚ Α-191/2014 (« Τροποποίηση του ν. 927/1979 (Α΄ 139) και προσαρμογή του στην απόφαση πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ της 28ης Νοεμβρίου 2008, για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου (L 328) και άλλες διατάξεις»).
Ένας πολυδιάστατος νόμος, η χρήση του οποίου όμως θα του προσδώσει και την ορθή ή καταχρηστική εφαρμογή του. Στο πλαίσιό του μπορεί να υπαχθεί οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση σε οποιονδήποτε χώρο με οποιοδήποτε μέσο ανθρώπινης έκφρασης. Ακόμη και όσοι μετέχουν σε σωματεία ή ενώσεις προσώπων θα μπορούν να διωχθούν για ρατσιστική συμπεριφορά.  Ό νόμος αυτός στο άρθρο 10 τροποποιεί τον Ποινικό Κώδικα με την εισαγωγή ενός νέου αδικήματος στο άρθρο 81Α Π.Κ. , αυτού με την ονομασία ” Ρατσιστικό έγκλημα “. Να επισημάνουμε οπωσδήποτε, ότι ο ρατσισμός είναι κάτι το εντελώς απαίσιο και κατακριτέο στις ανθρώπινες κοινωνίες, όμως εξίσου απαίσια και κατακριτέα είναι η υποκειμενική, μονομερής, καταχρηστική και στοχευμένη χρήση του νόμου αυτού. Φαίνεται όμως, ότι ο νόμος αυτός φτιάχτηκε μάλλον με σκοπιμότητα και όχι για την αληθινή καταπολέμηση του ρατσισμού. Οι Έλληνες όχι μόνο δεν είναι ρατσιστές, αλλά έχουν βαθειά δημοκρατικά αισθήματα και γνωρίζουν πολύ καλά να συμπονούν τον κάθε ξένο, να καταδικάζουν τις φασιστικές πολιτικές τάσεις αλλά και να προφυλάσσουν όμως την πατρίδα τους, όταν χρειάζεται.
– Σύμφωνο  Συμβίωσης Ομοφυλοφίλων, Νόμος 4356/24-12-2015/ ΦΕΚ Α-181/2015 « Σύμφωνο συμβίωσης, άσκηση δικαιωμάτων, ποινικές και άλλες διατάξεις » – (Εθνικό Συμβούλιο κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας ) – ( Έγκλημα με ρατσιστικά χαρακτηριστικά ) – (Κατάργηση της παρά φύσιν ασέλγειας)
Με τον νόμο αυτό επιτρέπεται η σύναψη συμφώνου συμβίωσης μεταξύ ενηλίκων ομοφυλόφιλων, με συμβολαιογραφικό έγγραφο ενώ στην τελευταία σελίδα του νόμου, στο άρθρο 68, αναφέρεται, ότι ” καταργείται το άρθρο 347 Ποινικού Κώδικα”. Νομιμοποιήθηκε η ομοφυλοφιλική σχέση και ο νόμος προσπαθεί να την εξισώσει με την έγγαμη συμβίωση, η οποία προκύπτει από την ιερολογία και τον Ορθόδοξο Γάμο, δίνοντας επιπλέον και κάποια οικονομικά-φορολογικά κίνητρα.
Το άρθρο 347 Ποινικού Κώδικα, το οποίο καταργήθηκε τιμωρούσε την παρά φύση ασέλγεια μεταξύ αρρένων κάτω από 17 ετών. Είναι απορίας άξιον γιατί έπρεπε να ασχοληθεί το νομοθετικό σώμα με την διάταξη αυτή, ούτως ή άλλως δεν εφαρμοζόταν. Απλά με την κατάργηση του άρθρου αυτού στην ουσία επετράπη και νομικά και συνειδησιακά η οικειοθελής παρά φύσιν επαφή μεταξύ ανηλίκων και μάλιστα κάτω από τα 17 έτη, διότι για καταστάσεις εξαναγκασμού υπάρχουν άλλες  σχετικές νομικές διατάξεις, οι οποίες τιμωρούν τα σοβαρότατα και ειδεχθή αυτά εγκλήματα.
Επίσης ο νόμος αυτός στο άρθρο 15 ορίζει την σύσταση για πρώτη φορά του   «Συμβουλίου κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας », το οποίο απαρτίζεται από 17 άτομα γενικούς γραμματείς και εκπροσώπους υπουργείων , θεσμών και υπηρεσιών. Οι τομείς με τους οποίους ασχολούνται οι εκπρόσωποι αυτοί, αφορούν όλη την έκταση της κοινωνικής-πολιτικής και πολιτισμικής δραστηριότητας ενός πολίτη στο σύνολό της.
Έχει εκπρόσωπους του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, του Υπουργείου Δικαιοσύνης ,της Ελληνικής Αστυνομίας, του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών του Δήμου Αθηναίων, του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών, της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και αρκετούς άλλους. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν υπάρχει κανείς εκπρόσωπος της Εκκλησίας. Το συμβούλιο αυτό στην ουσία θα ορίζει τί είναι ρατσιστικό και τί όχι. Εκτός των πολλών άλλων θα μπορεί να συνεργάζεται το συμβούλιο αυτό και με Μ.Κ.Ο. καθώς θα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την επιμόρφωση δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών, υπηρετούντων στα σώματα ασφαλείας και υπαλλήλων υπηρεσιών και φορέων του στενού και του ευρύτερου δημοσίου τομέα σε θέματα αντιμετώπισης του ρατσισμού και της ρατσιστικής βίας.
– Αλλαγή φύλου, Νόμος 4491/2017/ΦΕΚ 152/13-10-2017 (« Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου – Εθνικός Μηχανισμός Εκπόνησης, Παρακολούθησης και Αξιολόγησης των Σχεδίων Δράσης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και άλλες διατάξεις »)
Ο νόμος αυτός ρυθμίζει τα σχετικά με την αλλαγή φύλου καθώς και τα σχετικά με τον Εθνικό Μηχανισμό Εκπόνησης, Παρακολούθησης και Αξιολόγησης των Σχεδίων Δράσης για τα Δικαιώματα του Παιδιού.
Στις παραγράφους 1 και 2 ατυχώς προσπαθεί να θέσει υπό την προστασία του ατομικά δικαιώματα, τα οποία ήδη προστατεύονται τόσο από το Σύνταγμα όσο και από τον  ίδιο τον νόμο. Με πλάγιο τρόπο και εκ του πονηρού ο νομοθέτης, προσπαθεί να εισαγάγει την έννοια της «ταυτότητας φύλου». Προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι το οποίο δεν υπάρχει. Χρησιμοποιεί τα χαρακτηριστικά του βιολογικού φύλου, για να τα εντάξει αυθαίρετα στην έννοια της ταυτότητας φύλου και κατ’ επέκταση στην έννοια του κοινωνικού φύλου. Πρόκειται για παράλογο νοηματικό άλμα, το οποίο προσπαθεί να συνδέσει αντίθετες έννοιες μεταξύ τους και με διαφορετικό περιεχόμενο, ώστε να φθάσει στο προκαθορισμένο αποτέλεσμα-συμπέρασμα-επιδιωκόμενο σκοπό με τον νόμο αυτό. Άλλη έννοια έχει το βιολογικό φύλο και άλλη το κοινωνικό φύλο. Επιχειρεί μία αυθαίρετη μίξη εννοιών και δημιουργεί σύγχυση. Σκοπός είναι να τις κάνει να φανούν σχετικές.
Να σημειωθεί, ότι Ελληνικό μας Σύνταγμα αναγνωρίζει μόνο δύο είδη φύλου και αυτά είναι τα βιολογικά, άρρεν και θήλυ, όπως προκύπτει από τα άρθρα 4 πάρ. 1 και 116 πάρ. 2 Σ.
Το Σχέδιο Δράσης έχει χρονοδιάγραμμα από το 2015 έως το 2020. Έχει συνταχθεί από το Υπουργείο Δικαιοσύνης-Γενική Γραμματεία Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το υπογράφει ο Γενικός Γραμματέας Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το 2014. Μεταξύ άλλων αυτό το Σχέδιο Δράσης για τα δικαιώματα του Παιδιού προβλέπει τα εξής :
Στην  σελίδα 47, στο κεφάλαιο με τίτλο «3.4.5. Προστασία των ανηλίκων θυμάτων από δευτερογενή θυματοποίηση », αναγράφει ότι στο πρόγραμμα αυτό εντάσσεται και η: «Εκμάθηση εναλλακτικών μεθόδων ανατροφής και εκπαίδευσης των παιδιών και η υιοθέτηση άλλων γονεϊκών ρόλων και προτύπων».
– Προεδρικό Διάταγμα 132 Αρ. Φύλλου 239/11 Δεκεμβρίου 2012   –  «Σύσταση Τμημάτων και Γραφείων Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας – Τροποποίηση διατάξεων π.δ. 14/2001 (Α΄ 12) »
Στην εν λόγω διεύθυνση υπηρετούσε ως υπεύθυνος αξιωματικός ένστολος, ο οποίος δηλώνει δημοσίως ομοφυλόφιλος, συμμετέχει με άλλους αστυνομικούς δημοσίως, και επισήμως στην παρέλαση ομοφυλοφίλων και σε διεθνείς σχετικές εκδηλώσεις.
Να επισημανθεί το δημόσιο άρθρο του με το οποίο βλασφήμησε Την Παναγία και χαρακτήρισε Την Ορθόδοξη Πίστη μας ως άκρως ρατσιστική καθώς και δημόσια φωτογραφία του προσβάλλοντας την Ελληνική σημαία. Το γεγονός αυτό και μόνο δημιούργησε σοβαρά προβλήματα και ερωτηματικά για την αντικειμενικότητα λειτουργίας της εν λόγω υπηρεσίας τουλάχιστον για όσο χρόνο διοικούσε την εν λόγω υπηρεσία.
– Αυτόματο Διαζύγιο σε συμβολαιογράφο, Νόμος 4509/22 Δεκεμβρίου 2017/ΦΕΚ 201/Α/22-12-2017
Ο νόμος αυτός προβλέπει την έκδοση συναινετικών διαζυγίων με συμβολαιογραφική πράξη, ενώπιον συμβολαιογράφου και υποχρεωτική παράσταση των πληρεξουσίων δικηγόρων. Στην ουσία με τον νόμο αυτό διαλύθηκε νομικά, ουσιαστικά, ηθικά και πνευματικά ο ιερός θεσμός του γάμου και φυσικά η οικογένεια. Να σημειωθεί, ότι η ολομέλεια των δικηγορικών συλλόγων Ελλάδος με ανακοίνωσή της, η οποία δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο την 29-11-2017 αντέδρασε αρνητικά. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα εξής σημεία της αρνητικής στάσης της ολομέλειας των δικηγορικών συλλόγων :
  1. Δογματικά ο γάμος δεν είναι απλή σύμβαση. Πρόκειται για ιδιαίτερη σύμβαση, και για το λόγο αυτό η λύση του δεν μπορεί να είναι προσαρμοσμένη σε ένα απλώς συμβατικό πρότυπο.
  2. Η λύση του γάμου με συμβολαιογραφική πράξη καταλήγει σε σύγχυση και πλήρη σύμπτωση του γάμου με το σύμφωνο συμβίωσης ετερόφυλων. Μάλιστα, το σύμφωνο συμβίωσης καθίσταται ελκυστικότερο διότι επιτρέπει την συμβατική ρύθμιση των συνεπειών, ιδίως σε ό,τι αφορά τα αποκτήματα. Για το λόγο αυτό γεννάται ζήτημα συνταγματικότητας, εν σχέσει προς το άρθρο 21 του Συντάγματος.
  3. Η συμβολαιογραφική λύση του γάμου δεν περιβάλλεται από τις εγγυήσεις της δικαστικής απόφασης, όπως η δημοσιότητα.
  4. Υπάρχουν κενά στις περιπτώσεις πλάνης, απάτης, απειλής στην δήλωση βουλήσεως και στην άσκηση ενδίκων μέσων.
Εντούτοις όμως ο νόμος αυτός με τόσα προβλήματα και παραβιάσεις του Ελληνικού Συντάγματος είναι σε ισχύ.
– Καύση Νεκρών, εδώ έχουμε τους εξής νόμους :
Νόμος 3348/2006/ΦΕΚ-57Α/15-03-2006 άρθρο 35, Νόμος 4368/2016/ΦΕΚ-Α21/21-02-2016, Νόμος 4483/2017/ΦΕΚ 107/Α/31-07-2017, Νόμος 4277/2014, Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) 4932/2017/ΦΕΚ 441/Β/15-02-2017.
Αρχικά ο νόμος 3348/2006 στο άρθρο 35 άνοιξε τον δρόμο και επέτρεπε την αποτέφρωση νεκρών, ημεδαπών ή αλλοδαπών, των οποίων οι θρησκευτικές πεποιθήσεις επέτρεπαν τη μετά θάνατον αποτέφρωση, κάποιες προϋποθέσεις. ο Νόμος επέτρεπε την εγκατάσταση και λειτουργία Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών (Κ.Α.Ν.) σε χώρους ιδιοκτησίας Ο.Τ.Α. ά  βαθμού καθώς και σε ΝΠΔΔ των Ο.Τ.Α.
Μετά έχουμε τον Νόμο 4277/2014-ΦΕΚ 156/Α/1-8-2014, ο οποίος έχει τίτλο ” Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας-Αττικής και άλλες διατάξεις” , ο οποίος αφορούσε το ζήτημα της χωροθέτησης και στα άρθρα 48 και επόμενα ρύθμιζε το πού θα τοποθετηθούν δηλαδή, τα Κέντρα Αποτέφρωσης Νεκρών, τα αποτεφρωτήρια μπορούν να χωροθετηθούν σχεδόν παντού, εκτός από περιοχές κατοικίας.
Έπειτα ήλθε ο Νόμος 4368/2016, ο οποίος στο άρθρο 92 ρυθμίζει θέματα σχετικά με τις μονάδες αποτέφρωσης οστών των νεκρών και διαχείρισης της τέφρας.
Ακολούθως με τον Νόμο 4483/2017 άλλαξε το 133 και έτσι επετράπη πλέον η εγκατάσταση και λειτουργία Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών (Κ.Α.Ν.) και από τους ιδιώτες ύστερα από σχετική άδεια και τους συνδέσμους δήμων και περιφερειών.
Τέλος ήλθε και η υπογραφή της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) 4932/2017/ΦΕΚ 441/Β/15-02-2017, η οποία ρυθμίζει θέματα τεχνικού και λεπτομερειακού χαρακτήρα για την ίδρυση και την λειτουργία των Κέντρων Αποτέφρωσης Οστών και Νεκρών.
Η αποτέφρωση εκτός του ότι είναι κάτι αποκρουστικό οδηγεί σε αποκοπή από την γονιδιακή συνέχεια του γένους και εξαφάνιση της ιστορίας και των ιστορικών προσώπων. Μέχρι και οι αρχαίοι Έλληνες απλά έκαιγαν τα σώματα και φύλαγαν ως ιερά τα οστά των προγόνων τους. Δεν τα αποτέφρωναν.
– Τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, Νόμοι 4619/2019/ΦΕΚ/95Α/11-06-2019 και Νόμος 4620/2019/ΦΕΚ96Α/11-06-2019 αντιστοίχως
Με τον νόμο επήλθαν αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα και στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε :
Καταργούνται διατάξεις για την καθύβριση των Θείων και την περιύβριση νεκρού,
σε πλημμέλημα μετατρέπονται αδικήματα όπως οι προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας ή η δωροδοκία πολιτικών προσώπων,
καταργήθηκε το 151 άρθρο του Ποινικού Κώδικα, το οποίο προέβλεπε, ότι όποιος ως πληρεξούσιος του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του, διεξάγει με κάποια άλλη κυβέρνηση υποθέσεις του εντολέα του με πρόθεση κατά τέτοιο τρόπο που να μπορεί να προκύψει βλάβη για τον εντολέα, τιμωρείται με κάθειρξη.
– Μη εφαρμογή από την Πολιτεία – Κυβέρνηση των αποφάσεων  1749-1752/2019 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας με τις οποίες ακυρώθηκαν οι 101470/Δ2/16.6.2017 και 99058/Δ2/13.6.2017 αποφάσεις του υπουργού Παιδείας του Σύριζα κ.Γαβρόγλου.
Συνοπτικά να πούμε, ότι με τις αποφάσεις 1749-1752/2019 της Ολομέλειας του ΣτΕ ακυρώθηκαν ως αντισυνταγματικές οι 101470/Δ2/16.6.2017 και 99058/Δ2/13.6.2017 αποφάσεις του υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, με τις οποίες καθορίστηκαν τα προγράμματα σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών αφενός του Δημοτικού και του Γυμνασίου, αφετέρου του Λυκείου.
Αναφορικά με την διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών, η Ολομέλεια του δικαστηρίου έκρινε, κατά πλειοψηφία, ότι πρέπει να επιδιώκεται η ανάπτυξη της ορθόδοξης χριστιανικής συνείδησης και ότι το μάθημα αυτό απευθύνεται αποκλειστικά στους ορθόδοξους χριστιανούς μαθητές και ότι θα πρέπει να έχει ομολογιακό χαρακτήρα. Να σημειωθεί ότι οι ετερόδοξοι, αλλόθρησκοι ή άθεοι μαθητές έχουν δικαίωμα πλήρους απαλλαγής από το μάθημα με την υποβολή σχετικής δήλωσης, η οποία θα μπορούσε να γίνει με μόνη την επίκληση λόγων θρησκευτικής συνείδησης.
Και όμως η νύν Υπουργός Παιδείας κ.α. Κεραμέως ακόμη ΔΕΝ έχει προβεί στην εφαρμογή τους κατά τρόπο αντισυνταγματικό και παράνομο!
– Συμφωνία Πρεσπών, διακρατική συμφωνία που συνομολογήθηκε στις 12 Ιουνίου 2018 ανάμεσα στην Ελληνική Δημοκρατία και στα Σκόπια. Υπογράφηκε στο ορεινό χωριό Ψαράδες της Φλώρινας που βρίσκεται στην περιοχή των Πρεσπών από όπου και πήρε το όνομά της.
Εδώ τι να πρωτοσχολιάσει και να θυμηθεί κάποιος, τα δακρυγόνα στις ειρηνικές πορείες διαμαρτυρίας εναντίον των Ελλήνων πολιτών, τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, τα παρασκήνια και την προδοσία! Εκχώρησαν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις στο υβρίδιο-έκτρωμα του Τίτο, στα Σκόπια, γλώσσα και εθνότητα. Μια βουλγαρική ψευτοδιάλεκτο την βάφτισαν ” Μαλκεδονική γλώσσα” . Χωρίς να ερωτηθεί ο Ελληνικός λαός, χωρίς δημοψήφισμα παραχωρήσαμε γλώσσα και εθνότητα και επιτρέψαμε να υβριστεί το όνομα της Μακεδονίας μας και να σπιλωθούν 4000 χρόνια ατόφιας Ελληνικής Ιστορίας και παρουσίας, αγώνων και αιματηρών θυσιών.
– Σχέδιο Νόμου με τίτλο ” Αναβάθμιση του σχολείου και άλλες διατάξεις”, το οποίο αναρτήθηκε την 22α Απριλίου του 2020 στην ιστοσελίδα opengov.gr  διαδικτυακός τόπος διαβουλεύσεων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, όπου στο άρθρο 1 προβλέπει την εισαγωγή της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στο νηπιαγωγείο εκτός των άλλων.
Είναι να απορεί κανείς για την διαστροφή όσων σκέφτηκαν, πρότειναν και τόλμησαν να θέσουν σε σχέδιο νόμου κάτι τέτοιο. Εν μέσω κορονοίου, όπου όλα υπολειτουργούσαν και με μία ψευδεπίγραφη και εικονική διαβούλευση λίγων ημερών χωρίς αναλύσεις, εμπεριστατωμένες παρουσιάσεις και επεξηγήσεις προς κάθε ενδιαφερόμενο και ειδικά προς τους γονείς, η κυβέρνηση σκέφτηκε να εισάγει την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο νηπιαγωγείο. Και μόνο στο άκουσμα αυτής της προοπτικής μόνο τρόμο θα ένιωθε κάθε υγιής γονιός, για το παιδί του.
Να σημειωθεί, ότι πάνω από 2000 σχόλια αναρτήθηκαν στην διαβούλευση αυτή και το 95% ήταν όλα αντίθετα και αρνητικά απέναντι στην εισαγωγή της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στο νηπιαγωγείο.
Αναμένουμε με αγωνία από την ευαίσθητη δημοκρατική πολιτεία να ακούσει την λαϊκή βούληση και να αποσύρει την επικίνδυνη και διαστροφική , θα έλεγε κάποιος, αυτή πρόταση.
Σίγουρα είναι κι άλλα νομοθετήματα, σίγουρα είναι πολύ μεγάλη η έκταση ανάπτυξής τους, απλά μία συνοπτική κατά το δυνατόν αναφορά γίνεται εδώ.
Είναι απόλυτη ευθύνη του κάθε πολίτη, ειδικά του Ορθόδοξου Χριστιανού, να μετέχει, να ενδιαφέρεται, να ενημερώνεται, να προτείνει, να συνδιαμορφώνει, να δραστηριοποιείται, να διεκδικεί, να διαφωνεί ευγενικά και με ήθος εκκλησιαστικό και δημοκρατικό, να παραδέχεται τα λάθη του, να προσπαθεί να γίνει καλύτερος και να ζυμώνεται υγιώς με την κοινωνία του.  Οι αξίες, οι αρχές, η πατρίδα και Η Πίστη μας, ανήκουν σε όλους μας και στους προγόνους και στις επόμενες γενιές, αλλά πρώτα ανήκουν Στον Θεό.
Έχουμε χρέος να τα διαφυλάξουμε και να αγωνιστούμε να τα διασώσουμε με ευγένεια, ανδρεία και ήθος Εκκλησιαστικό και Δημοκρατικό.
πηγή

«ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΠΙΣΤΙΣ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ»(σχολιασμὸς σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ πνευματικά fake news)

«Δεν κινδυνεύει η πίστις, αλλά οι πιστοί» (σχολιασμὸς σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ πνευματικά fake news)

 

 

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀντιμετώπισι τῆς «ἀπειλῆς» τοῦ τελευταίου ἰοῦ τῆς γρίππης συνέβησαν αὐτὰ ποὺ συνέβησαν -καὶ συμβαίνουν- παγκοσμίως (καὶ ἔπεται συνέχεια, ὅπως διαβεβαιώνουν οἱ «εἰδικοί»)… Τὸ ἐκπληκτικὸ, γιὰ πολλοὺς , ἦταν ἡ στάσι τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκφράστηκε ἀπὸ μιὰ μερίδα τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ κυρίως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Οἱκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τοῦ κλίματός του.

Ἡ Ἐκκλησία δέχτηκε ἕναν ἀπηνὴ, κεκαλυμμένο γιὰ κάποιους, διωγμὸ, ὁ ὁποῖος φαίνεται νὰ συνδιοργανώθηκε καὶ κατευθύνθηκε ἀπὸ μέρος τῆς Ἰεραρχίας , ποὺ ἐπεβλήθη στὸν κλῆρο καὶ τὸν χρησιμοποίησε ὡς ὀργανό του γιὰ νὰ φέρῃ εἰς πέρας τὸ ὅλο ἐγχείρημα.

Ὁ διωγμὸς αὐτὸς ἔλαβε τέτοιο πρωτοφανές, ἀθέατο γιὰ ἄλλους, βάθος ποὺ δὲν ἔχει συμβεῖ ποτέ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Ἔκλεισαν οἱ ἐκκλησίες, σταμάτησαν τὰ μυστήρια, οἱ ναοὶ θεωρήθηκαν χώροι μολύνσεως καὶ ἀσθενείας, κατώτεροι καὶ ἀπὸ ἐμπορικὰ καταστήματα, ποὺ ἔμειναν ἀνοικτά. Ἔλειψε παντελῶς ἡ αἴσθησις τῆς ἱερότητος, τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς ἐκ Θεοῦ προστασίας. Ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ -δηλαδὴ ἡ ΠΙΣΤΙΣ- παρουσιάστηκε ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς λειτουργοὺς ὡς κάτι τὸ παντελῶς ἀνίκανο νὰ βοηθήσῃ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἀπόμεινε ἀνίσχυρος, ἀπροστάτευτος, ἀδύναμος μὲ μόνη ἐλπίδα του τοὺς «εἱδικοὺς». Δηλαδὴ πέραν ἀπὸ τὸν κίνδυνο –μικρὸ ἤ μεγάλο- τοῦ ἱοῦ, ποὺ ἀφοροῦσε μιὰ ἐλαχίστη μερίδα -κυρίως ἤδη πασχόντων- συνανθρώπων, δημιουργήθηκε ἕνας καθολικὸς κίνδυνος γιὰ τὴν ἴδια τὴν πίστι τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Ἐπειδὴ αὐτὸ ἦταν τόσο ἐμφανὲς, ποὺ μόνον τυφλοὶ κατὰ τὴν ψυχὴ καὶ τὴν διάνοια δὲν τὸ ἀντιλαμβανόταν, οἱ ἱεράρχες (ἐννοοῦμε οἱ μετέχοντες τοῦ ὅλου σχεδιασμοῦ ἤ οἱ προσφερθέντες νὰ βοηθήσουν τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ πειράματος ἤ οἱ τόσο πλέον ἀνεπαρκεὶς ποὺ δὲν ἀντιλαμβανόταν τί ἔκαναν-καὶ συνεχίζουν, βεβαίως) προσπάθησαν νὰ κρύψουν τὴν ἔκπτωσι αὐτὴ τῆς πίστεως καὶ νὰ μεταθέσουν ἀλλοῦ τὴν προσοχὴ τῶν πιστῶν.

Ἕτσι ἔγινε προσπάθεια νὰ κατασιγάσουν τὴν ἔκπληξι, τὴν ἀπορία ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγανάκτησι  ὅσων ἔβλεπαν τὸ γκρέμισμα τῆς ΠΙΣΤΕΩΣ, δηλαδὴ σχεδὸν ὅλου τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἄμέσως ἔσπευσαν νὰ δηλώσουν:  «Ίσως κάποιοι από εσάς αισθάνθηκαν ότι με τα δραστικά αυτά μέτρα  υποτιμάται ή θίγεται η πίστη. Όμως αυτό που κινδυνεύει, δεν είναι η πίστη αλλά οι πιστοί».

Καὶ -ὅπως, γιὰ τὸν λαὸ, ἀπὸ «ἐπιστημονικῆς» ἰατρικῆς ἀπόψεως στρατολογήθηκε ὁ κ. Τσιόδρας- γιὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σκέλος ἐπιστρατεύθηκε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὥστε νὰ δώσῃ κάποιο κῦρος σὲ μιὰ τέτοια δήλωσι.

Καὶ ἔτσι ἐπινοήθηκε τὸ σύνθημα:   «Αυτό που κινδυνεύει, δεν είναι η πίστη αλλά οι πιστοί»

Ὅποιος ἱεράρχης -ἀλλὰ ἀκόμη καὶ πολιτικὸς καὶ δημοσιογράφος, κάθε ἀποχρώσεως ἱδεολογικῆς καὶ κάθε ἐπιπέδου διανοητικοῦ καὶ βάθους διαπλοκῆς- ὅποιος, λοιπὸν, ἤθελε νὰ ἀντιμετωπίσῃ ὁποιαδήποτε ἀντίδρασι καὶ διαμαρτυρία καὶ νὰ δικαιολογήση –γιὰ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς- κάθε παραλογισμὸ καὶ νεωτερισμὸ καὶ ἐκτροπὴ, χρησιμοποιοῦσε -καὶ χρησιμοποιεῖ- αὐτὸ τὸ σύνθημα: «Αυτό που κινδυνεύει, δεν είναι η πίστη αλλά οι πιστοί»

Ἡ ΠΙΣΤΙΣ, λοιπόν, (ποὺ δὲν κινδυνεύει) καὶ οἱ ΠΙΣΤΟΙ (ποὺ κινδυνεύουν). (Λίγα λόγια, νύξεις, διότι καὶ γνωστὰ εἶναι σὲ ὅσους θέλουν νὰ ξέρουν, καὶ νὰ μὴν βαρυνθοῦν οἱ ὑπόλοιποι μὲ τὰ πολλὰ…)

Γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους ἡ Πίστις εἶναι μία καὶ μοναδική καὶ ἀληθινή καὶ τὴν διατηρεῖ ἡ μία καὶ μόνη καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία: «Μία καὶ μόνη ἐν κόσμῳ ἀψευδὴς ὑπάρχει πίστις, ἣν ἡ ἁγία καὶ μόνη κρατεῖ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία» ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ PG28 665 D

Ὅσο καὶ νὰ μὴν ἀρέσῃ στοὺς οἰκουμενιστὲς, ποὺ κατέχουν σήμερα τὰ ἰνία τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ ἄς λένε ὅτι θέλουν στὰ Κολυμπάρια.

Ἡ πίστις αὐτὴ δὲν εἶναι κάποιο κατασκεύασμα σημερινὸ ἤ χθεσινὸ ἤ Κολυμπαριανό, ἀλλὰ ξεκίνησε ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ διὰ τῶν μαθητῶν ἔφτασε μέχρι σὲ μᾶς: «Οὐδὲ νῦν ἡ πίστις ἤρξατο, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ Κυρίου διὰ τῶν μαθητῶν εἰς ἡμᾶς διαβέβηκεν» ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ PG25 225 Α

Δὲν πιστεύουμε λοιπὸν οὔτε ἐλπίζουμε σὲ κάποιον ἄνθρωπο, ἀλλὰ στὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ Λόγο: «Μὴ εἰς ἄνθρωπον ἡ πίστις καὶ ἡ ἐλπὶς, ἀλλ’ εἰς αὐτὸν τὸν Θεὸν Λόγον τὴν πίστιν ἔχωμεν». ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ PG26 1088D

Καὶ ὅταν λένε ἄνθρωπο οἱ Πατέρες ἐννοοῦν τὸν ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο, ὁποιοδήποτε ἀξίωμα καὶ ἄν κατέχει. Ἄς εἶναι ἐπιστήμων ἤ παπᾶς ἤ δεσπότης ἤ Πατριάρχης ἤ Πάπας. Δὲν ἔχωμεν πίστιν σὲ αὐτοὺς. Στὸν Θεὸν Λόγον μόνον καὶ στοὺς ἁγίους του. Αὐτοὶ εἶναι διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐφ᾿ ὅσον ἀκολουθοῦν τὰ διατεταγμένα, βρίσκονται ἀξίως στὴ θέσι τους καὶ τοὺς ἀκολουθεῖ καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ.

Ἡ πίστις αὐτὴ ἔλκει τὴν ψυχὴ πέρα ἀπὸ τὴν λογική καὶ τὶς ἀποδείξεις, ἀλλὰ μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «Πίστις, ἡ ὑπὲρ τὰς λογικὰς μεθόδους τὴν ψυχὴν εἰς συγκατάθεσιν ἕλκουσα· πίστις, οὐχ ἡ γεωμετρικαῖς ἀνάγκαις, ἀλλ’ ἡ ταῖς τοῦ Πνεύματος ἐνεργείαις ἐγγινομένη». ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG 30 104Β

Ἡ Ἐκκλησία πάνω στὴν ΠΙΣΤΙ ἔχει θεμελιωθῆ καὶ διὰ τῆς πίστεως ὑπάρχει. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι τὰ ντουβάρια καὶ οἱ τρούλοι τῶν ναῶν, εἶναι ἡ ζωντανὴ πίστις καὶ ἡ ζωή ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν πίστι αὐτὴν. «Ἐκκλησία γὰρ οὐ τοῖχος καὶ ὄροφος, ἀλλὰ πίστις καὶ βίος». ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG 52. 397

Τὰ ὄργανα τοῦ διαβόλου, ποὺ μηχανῶνται παντοίους τρόπους καὶ στήνουν παγίδες στὰ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα καὶ στοὺς θεσμοὺς, ὅπως μπορεῖ ὁ καθένας ἀπὸ τὸ μετερίζι του, λειτουργῶντας συμπληρωματικὰ καὶ ἀλληλοβοηθούμενοι στὴν οὐσία στοχεύουν στὴν ΠΙΣΤΙ. Θέλουν νὰ κλονίσουν τὴν σταθερὴ πίστι στὸν Χριστό. Θέλουν νὰ κατεδαφίσουν καὶ νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ἀποστολικὴ Πίστι: .

 «Ὥστε ἐφ‘ ἡμᾶς μὲν δῆθεν τὰς μηχανὰς καὶ τὰς ἐνέδρας διασκευάζονταικαὶ ἀλλήλοις ἐγκελεύονται ἐπιβοηθεῖνὡς ἕκαστος ἔχει ἐμπειρίας   ῥώμηςΠίστις δέ ἐστι τὸ πολεμούμενον καὶ κοινὸς σκοπὸς ἅπασι τοῖς ἐναντίοις καὶ ἐχθροῖς τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίαςτὸ στερέωμα τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως κατασεῖσαιἐκ τοῦ τὴν ἀποστολικὴν παράδοσιν ἐδαφισθεῖσαν ἀφανισθῆναι». ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ PG32 112 BC

Αὐτὸ φάνηκε ξακάθαρα στὴν παροῦσα περιπέτεια. Ὅλοι, μὰ ὅλοι μαζί, πολιτικοὶ, δημοσιογράφοι, ἐπώνυμοι μαϊντανοί τῆς τηλεμόλυνσης ποὺ μᾶς βομβαρδίζει συνεχῶς, ἐπιστήμονες, «εἰδικοὶ», παγκόσμιες ὁργανώσεις, κρατικοδίαιτοι ΜΚΟυέδες, ἔπεσαν σὰν κοράκια πάνω στὰ μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἰδιαιτέρως στὴν Θεία Κοινωνία. Καὶ οἱ Ἱεράρχες καὶ οἱ κληρικοὶ τί ἔκαμαν; Τοὺς ἔδωσαν ἐπιχειρήματα, τρόμαξαν(;), ὑποχώρησαν, παρέδωσαν τὰ παντα, ἔγιναν νέοι Ἰοῦδες γιὰ τὰ τριάντα ἀργύρια τῆς ἐξουσίας –τὰ ξεροκόματα ποὺ τοὺς πετοῦν οἱ πολιτικοί. Ἔγιναν συνοδοὶ τῶν διωκτῶν, κράτησαν τοὺς φανοὺς καὶ τὶς λαμπάδες στὴν προδοσία τοῦ Χριστοῦ στὴ νέα Γεθσημανὴ τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Καὶ ποὺ στοχεύουν αὐτά; Στὴν ΠΙΣΤΙ. Στὴν πίστι τῶν ἀνθρώπων. Γκρεμίζουν μεθοδικὰ τὴν πίστι. Σιγά σιγά. Τὴν μολύνουν. Τὴν νοθεύουν. Τὴν ἀχρηστεύουν. Τὴν κάνουν σύστημα καὶ ἰδεολογία καὶ ὅχι βίωμα καὶ ζωή. Καὶ βγαίνουν ξεδιάντροπα καὶ δηλώνουν: Δὲν κινδυνεύει ἡ πίστις. Ποὺ τὰ στηρίζουν αὐτά; Ποὺ ξανακούστηκαν τέτοια λόγια; Τί ποιμένες τοῦ λαοῦ εἶναι αυτοί ποὺ τὰ λένε; Εἶναι διάδοχοι τῶν ἀποστόλων, ὅπως ἀρέσκονται νὰ λένε; Αὐτὰ ἔλεγε ὁ Χριστὸς καὶ οἱ ἀπόστολοι; Δὲν κινδυνεύει ἡ πίστις;

Ὄχι μόνο κινδυνεῦει ἡ πίστις ἀλλὰ χάνεται, ἐκλίπει: «Ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου» (Λουκ. ΚΒ΄,33) Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τὸ  ἔλεγε στὸν Πέτρο, τί ἔλεγε; Ψέμματα; Ποιὸς εἶναι πιὸ σίγουρος λόγος, τοῦ κάθε Πατριάρχη ποὺ φρονεῖ ὅτι δὲν κινδυνεύει ἡ πίστις, ἤ τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ ποὺ βλέπει τὴν πίστι νὰ ἐκλίπῃ; Καὶ δὲν κινδυνεύει ἡ πίστις τοῦ Πέτρου μόνον ἤ τοῦ ἄλφα ἤ τοῦ βῆτα προσώπου. Κινδυνεύει ἡ πίστις νὰ ἐξαφανιστῇ παντελῶς: «πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς; (Λουκ. ΙΗ΄,8).  Τὸ ἀψευδὲς στόμα τοῦ Χριστοῦ τὰ λέει αὐτὰ. Ἡ πίστις κινδυνεύει νὰ ἐξαφανιστῇ ἀπὸ προσώπου γῆς.

Τί εἶναι αὐτὰ; Φοβίες φανατικῶν; Συκοφαντίες ἱεροκατηγόρων; Κυρήγματα μίσους καὶ διχασμοῦ; Δὲν εἶναι λόγια τοῦ Χριστοῦ; Δὲν εἶναι λόγια βέβαια τοῦ χρυσοῦ, τῆς καλοπέρασης καὶ τοῦ βολέματος. Αὐτὰ τὰ ἔλεγε Ἐκεῖνος  ποὺ τὰ ἐνδύματά του, ποὺ ἔλαμπαν πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸ φῶς, βάφτηκαν κόκκινα ἀπὸ τὸ αἷμα τῆς θυσίας Του γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ βολεμένοι ὅμως μὲ τὶς μερσεντὲς καὶ τὰ πολυτελὴ ἐνδιαιτήματα καὶ τὶς δημόσιες σχέσεις καὶ τὶς κρατικὲς ἐπιδοτήσεις δὲν βλέπουν νὰ κινδυνεῦει ἡ πίστις… Καὶ οἱ βολεμένοι εὐλαβεῖς μᾶς καλοῦν νὰ «δοῦμε τὶς ἁμαρτίες μας» καὶ «νὰ κάτσουμε σὲ μιὰ γωνιά σὰν τελῶνες»…

Δὲν τὸ λέει ξεκάθαρα καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος; «Πίστις δέ ἐστι τὸ πολεμούμενον». Ἡ πίστις πολεμεῖται. Οἱ ἐχθροὶ τῆς μόνης ὑγιοῦς διδασκαλίας, τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἔχουν κοινὸ σκοπὸ νὰ κατεδαφίσουν τὴν ἀποστολικὴ παράδοσι. Θέλουν νὰ φέρουν νέες παραδόσεις, νέες θεολογίες. Οἱ παληὲς δὲν τοὺς ἀρέσουν. Εἶναι παληομοδίτικες, εἶναι ἐλεγκτικὲς, τὶς θεωροῦν «ἀπάνθρωπες». Διότι γι᾿ αὐτοὺς τὸ μέτρο τῶν πάντων εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸν ἀνεκήρυξαν ἀλάθητο. Γι᾿ αὐτὸ ἀνέχονται κάθε διαστροφὴ, κάθε ἐπιθυμία, κάθε ἱδιαιτερότητα, κάθε «δικαίωμα». Ἀφοὺ τὸ θέλει ὁ ἄνθρωπος; Ὁπότε ἡ πίστις στὸν Χριστὸ τοὺς εἶναι ἐμπόδιο. Γι᾿ αὐτὸ τὴν πολεμοῦν καὶ ταυτόχρονα προσπαθοῦν νὰ καθησυχάσουν τὰ θύματά τους  ὅτι δὲν κινδυνεύει ἡ πίστις.

Ἀλλὰ τί κινδυνεῦει; Οἱ πιστοί, λένε. Ἐννοοῦν ὅτι κινδυνεύουν νὰ πεθάνουν (οἱ πιστοί) ἀπὸ τὸν ἱό. Καὶ ἐπειδὴ νοιάζονται, εἶναι φιλάνθρωποι, φροντίζουν γιὰ τὴν προστασία … τῶν πιστῶν. Μὰ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι μόνον τὸ σαρκίον του. Εἶναι καὶ τὸ σαρκίον του, τὸ χωμάτινο, τὸ γήϊνο,  ἀλλὰ εἶναι καὶ τὸ κομμάτι τοῦ Θεοῦ ἡ ψυχή του, ποὺ εἶναι καὶ αἰώνια. Δὲν εἶναι ἔτσι; Ὑπάρχει δίλημμα ἡ Πίστις ἤ τὸ κορμί; Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ σωθεῖ χωρὶς τὴν πίστι; Οἱ μάρτυρες γιατί μαρτύρησαν; Ἦταν μαζοχιστές; Μισοῦσαν τὸν ἑαυτό τους; Οἱ ἀσκητὲς γιατὶ τυρανήσανε τὸ κορμί τους; Γιατὶ ὑπέστησαν τέτοιες ταλαιπωρίες καὶ ἀσκήσεις; Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς γιατὶ βασανίστηκε καὶ σταυρώθηκε; Πῶς βάζουν τὸ (ψευδο)δίλημμα πίστις ἤ ὑγεία σωματική καὶ ἐπιλέγοντας τὴν (δῆθεν) ὑγεία συνεργοῦν στὴν κατεδάφισι τῆς πίστεως;  Σώζεται ὁ ἄνθρωπος χωρὶς νὰ διατηρήσῃ ἄφθορη καὶ ἀμόλυντη τὴν Ὀρθόδοξο πίστι; «Εἴ τις βούλοιτο σωθῆναι, πρὸ πάντων αὐτῷ χρεία κρατῆσαι τὴν ὀρθόδοξον πίστιν· ἣν ἐὰν μή τις ἀμόλυντον καὶ ἄφθορον τηρήσῃ, αἰώνιον εὑρήσει τὴν ἀπώλειαν». ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ PG28 1588D

Τί νὰ τὸ κάνεις ἄν γλυτώσεις –προσωρινά- ἀπὸ τὸν παρόντα ἤ τὸν ἐπόμενο ἱό ἤ ὅτι ἄλλο παρουσιαστεῖ (ἤ παρουσιάσουν) καὶ ἀπωλεσθεῖς αἰωνίως λόγῳ ἀπιστίας ἤ κακοπιστίας; Τί προσφέρουν στοὺς ἀνθρώπους ὅσοι διδάσκουν καὶ εἰσηγοῦνται τέτοια; Καὶ ἐν τέλει εἴμαστε ἤ δὲν εἴμαστε στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ;

Ὁ πιστὸς χαρακτηρίζεται πιστὸς ἐπειδὴ ἔχει τὴν πίστι. Ἄν δὲν ἔχει ἥ δὲν θέλει νὰ ἔχει πίστι στὸν Χριστὸ -ἐλεύθερος εἶναι, ὅστις θέλει λέει ὁ Χριστός- ἄς μὴν χαρακτηρίζεται ὡς πιστός. Ἄν οἱ Ἱεράρχες θέλουν γενικῶς νὰ ἀπευθυνθοῦν στὸν «ἄνθρωπο», στὸν ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο, «ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος, φυλῆς ἤ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ», ὅπως εἶναι τῆς μόδας νὰ λέγεται, ἄς ἀπευθυνθοῦν στὸν «ἄνθρωπο». Ἄς μὴν χρησιμοποιοῦν τὴν λέξι πιστός. Πίστις καὶ πιστὸς εἶναι ἔννοιες ἀλληλένδετες. Ὁ πίστὸς εἶναι πιστὸς λόγῳ τῆς πίστεως του, ἐπειδὴ πιστεύει. Ὅταν κινδυνεῦει ἡ πίστις κινδυνεῦει καὶ ὁ πιστός. Δὲν χωρίζονται αὐτά. Ὅπως δὲν χωρίζεται τὸ σῶμα ἀπὸ τὴν ψυχή. Καλὸ θὰ εἶναι νὰ προσέχουν τί λένε. Ἔχουν εὐθύνη λόγῳ τῆς θέσεώς τους, τουλάχιστον ὅσοι συναισθάνονται τί ἐπαγγέλονται.

Χρέος τους καὶ ἀποστολή τους εἶναι νὰ διδάξουν καὶ νὰ ἐμπνεύσουν τὴν πίστι. Διάδοχοι τῶν ἀποστόλων (θέλουν νὰ) εἶναι. Οἱ ἀπόστολοι δὲν λένε τὰ δικά τους, ὅτι τοὺς κατέβη ἤ ὅτι νομίζουν. Λένε αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποία ἔχουν ἀποσταλεῖ. Μὲ τὰ λόγια τους, καὶ κυρίως μὲ τὸ παράδειγμά τους, ἐμπνέουν τὴν πίστι. Τὴν πρωταρχικὴ πίστι, τὴν κοινή, τὸ θεμέλιο, ὅπου πιστεύει κανεὶς ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός: «ἡ μὲν γὰρ κοινὴ πίστις καθάπερ θεμέλιος ὑπόκειται»·ΚΛΗΜΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ ΣΤΡΟΜΑΤΕΙΣ PG9 42A

Αὐτὴ ἡ πίστις ἐπιδέχεται αὔξησι γιὰ νὰ γίνει τέλεια «αὔξησιν καὶ τελείωσιν ἐπιδεχομένην» (ὅ.π.) Ἡ πίστις χτίζεται σιγά-σιγά καὶ ὁλοκληρώνεται μαζὶ μὲ τὸν πιστό, ὅταν αὐτὸς προσπαθεῖ καὶ μαθαίνει καὶ ὅταν ἐκτελεῖ τὶς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ. «ἡ δὲ ἐξαιρέτως  ἐποικοδομουμένη συντελειοῦται τῷ πιστῷ, καὶ συναπαρτίζεται αὐτῇ ἡ ἐκ μαθήσεως περιγινομένη καὶ τοῦ λόγου τὰς ἐντολὰς ἐπιτελεῖν» ΚΛΗΜΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ ΣΤΡΟΜΑΤΕΙΣ PG9 42AΒ

Καὶ ὅταν λένε οἱ ἅγιοι ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐκτελεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ ἐννοοῦν τὰ ἔργα καὶ ὄχι τὰ λόγια, ὅπως σήμερα (φαίνεται ὅτι) συνηθίζεται. Ἀπὸ τὰ ἔργα ἀποδεικνύεται  ἡ πίστις. Ὅσο καὶ ἄν λένε οἱ σημερινοὶ ποιμένες ὅτι πονοῦν, ὅτι ὁδυνῶνται, ὅτι στεναχωριοῦνται, ἀλλὰ ἐπιμένουν νὰ εἶναι δεκανίκια τῆς ἐξουσίας ἐφαρμόζωντας κάθε ἐντολή της, ἀκόμη καὶ μέσα στὸν χῶρο τοῦ ναοῦ, καὶ παρουσιάζονται οὐσιαστικά διῶκτες τῆς πίστεως, (ἀπειλοῦν καὶ διώκουν ἱερεῖς)  ποιός τοὺς πιστεύει; Πρέπει ἡ ζωὴ ποὺ κάνει κανεὶς νὰ συμβαδίζει μὲ τὴν πίστι ποὺ διακηρύσσει. Μόνη της ἡ πίστι δὲν φτάνει, δὲν στέκει: «Οὐ γὰρ ἀρκεῖ πίστις, ἂν μὴ προσῇ καὶ πολιτεία τῇ πίστει συμβαίνουσα». ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG 55. 289

Ἔρχονται τώρα οἱ Ἱεράρχες καὶ οἱ κληρικοί, καὶ τί κάνουν; Κλείνουν τὶς Ἐκκλησίες γιὰ νὰ μὴν μολυνθοῦν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν ἱό!!! Διότι αὐτὸ λένε οἱ ἐπιστήμονες , αὐτὸ ἀπαιτοῦν οἱ φιλάνθρωποι -αἰφνιδίως- κυβερνῆτες!!! Ὅτι ποῦν οἱ ἐπιστήμονες, ὅτι ζητήσουν οἱ ἄρχοντες, ὅτι ἀπαιτήσουν οἱ προφανεῖς ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας. «Θὰ κατηγορηθεῖ ἡ Ἐκκλησία ὅτι εὐθύνεται γιὰ τὴν μόλυνσι τῶν ἀνθρώπων» σιγοψυθίριζαν διάφοροι ἱεράρχες. Τόση σοβαρότης καὶ ὑπευθυνότης… Καὶ ἡ ΠΙΣΤΙΣ; «Ποιὰ πίστις; Ἐδὼ μιλοῦν οἱ ἐπιστήμονες, ἡ λογική. Ἀποδεικνύουν…» Μὰ ἀκόμα καὶ ἄν ὑπῆρχε γνήσιος καὶ τίμιος ἐπιστημονικὸς λόγος καὶ οἱ ἀνάλογες  ἀποδείξεις, τί σχέσι ἔχουν αὐτὰ μὲ τὴν πίστι; Μὰ ἡ πίστις δὲν θὰ λεγόταν πίστις ἄν στηριζόταν στὰ προφανή. Πίστις εἶναι νὰ πιστεύεις ἀκραδάντως τὸ ἀδύνατον καὶ ἰσχυρὰ τὸ ἀσθενές: «Οὔτε γὰρ πίστις κατὰ δήλου φαινομένη πίστις ἂν λέγοιτο· ἀλλ’ ἔστι πίστις ἡ τὸ ἀδύνατον ἐν δυνάμει πιστεύουσα, καὶ τὸ ἀσθενὲς ἐν ἰσχύϊ» ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ PG26 1149C

«Μὰ , αὐτὸ εἶναι φανατισμός, ἄρνησις τῆς πραγματικότητος, δὲν βλέπετε τί δείχνουν μέρα νύχτα οἱ τηλεοράσεις; Νεκροὺς καὶ φέρετρα. Ποὺ ζεῖτε;» Μὰ ἀκριβῶς ἐπειδὴ βλέπουμε τί δείχνουν οἱ τηλεοράσεις καὶ τὴν «πραγματικότητα» ποὺ θέλουν νὰ ἐπιβάλλουν προτιμοῦμε τὴν ΠΙΣΤΙ. Καὶ πραγματικὴ ΠΙΣΤΙΣ εἶναι νὰ μὴν δίνεις σημασία σὲ ὅσα βλέπεις ἀκόμη καὶ ἄν εἶναι ἐνάντια τὰ γεγονότα στὴν ὑπόσχεσι, ἀλλὰ νὰ ἔχεις θἀρρος στὴν δύναμη Αὐτοῦ ποὺ ὑπόσχεται. «Τοῦτο γὰρ ἀληθῶς πίστις, τὸ μὴ τοῖς ὁρωμένοις προσέχειν, κἂν ἐναντία ᾖ τὰ γινόμενα τῇ ὑποσχέσει, ἀλλὰ θαῤῥεῖν τῇ δυνάμει τοῦ ἐπαγγειλαμένου». ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG 54.477

Καὶ Αὐτὸς ποὺ ἔχει ὑποσχεθεῖ ὅτι θὰ εἶναι μαζί μας μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων, Αὐτὸς ποὺ ὑποσχέθηκε ὅτι μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ πατᾶ πάνω  σὲ φίδια καὶ νὰ πίνει δηλητήρια χωρὶς νὰ παθαίνει τίποτα, Αὐτὸς ποὺ ἔδωσε δύναμη στοὺς Μάρτυρες, Αὐτὸς ποὺ μᾶς ἔστειλε τὸν Παΐσιο καὶ τὸν Πορφύριο καὶ τοὺς ἄλλους Πατέρες , Αὐτὸς εἶναι ὁ ἐγγυητὴς   καὶ διώχνει κάθε φόβο καὶ νικᾶ κάθε θάνατο γιατὶ ὁ ἴδιος ἀναστήθηκε. Τί γιορτάζουν κάθε Πάσχα καὶ κάθε Κυριακή, καὶ κάθε μνήμη μάρτυρος καὶ ἁγίου αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι; Καταλαβάινουν τί κάνουν ἤ παίζουν θέατρο καὶ ἀντὶ νὰ παίζουν τὶς κουμπάρες, παίζουν τοὺς παπάδες καὶ διακωμωδοῦν τὴν πίστι;

Καὶ ἄν ὁ δυστυχὴς τρομοκρατημένος συνάνθρωπός μας φοβᾶται καὶ δειλιάζει, κανεὶς δὲν τοῦ ζητᾶ νὰ πάῃ στὴν ἐκκλησιὰ καὶ νὰ λειτουργηθῇ καὶ νὰ μεταλάβῃ. Οὔτε καὶ τὸν κρίνει κανεὶς. Ὁ δίκαιος Κριτὴς ξέρει. Ἀλλὰ ὅταν κλείνουν τὶς ἐκκλησιὲς οἱ ἴδιοι οἱ Ἱεράρχες δῆθεν γιὰ νὰ προστατεύσουν τὸν ἄνθρωπο τὸ μόνο ποὺ περίτρανα ἀποδεικνύουν εἶναι ὅτι δὲν πιστεύουν, ὅπως οἱ Πατέρες λένε.

Βέβαια αὐτὸ εἶναι ἐμφανὲς χρόνια τώρα. Πῶς πιστεύουν, ὅταν θεωροῦν τοὺς αἱρετικοὺς ἐκκλησίες καὶ συναγελάζονται καὶ συμπροσεύχονται μαζί τους ἐνῷ οἱ κανόνες τῶν Πατέρων τὸ ἀπαγορεύουν; Πῶς πιστεύουν, ὅταν βγάζουν τὸν σταυρὸ τους  ὅταν συναντιοῦνται μὲ μωαμεθανοὺς; Πῶς πιστεύουν, ὅταν θεωροῦν ἱερὸ βιβλίο τὸ Κοράνι. Πῶς πιστεύουν ὅταν ἀφήνουν τοὺς Πατέρες καὶ τὶς διδασκαλίες τους καὶ πιστεύουν σὲ ὅτι λένε ἄνθρωποι ποὺ τοὺς θεωροῦν πρώτους καὶ ἀλάθητους καὶ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας. Πότε καὶ ποῦ εἶπαν τέτοια οἱ Πατέρες; Ἄς παραπέμψουν σὲ Πατερικὸ καὶ Ἁγιογραφικὸ λόγο τὶς ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαριοῦ ἤ τὶς αὐθαιρεσίες ποὺ ἔγιναν στὴν Οὐκρανία ἤ τὰ ἐλεεινὰ ποὺ κάνουν τώρα, ὄχι βέβαια διαστρέφοντας καὶ κοροϊδεύοντας ὅπως κάνουν οἱ φιλόδοξοι κόλακες ποὺ χτίζουν ἱερατικὲς καριέρες ἤ οἱ πληρωμένοι «θεολόγοι» τῶν πανεπιστημιακῶν ἐδρῶν.

Ὅταν μπεῖ ἕνας στὴν ἐκκλησία καὶ δεῖ ἀπαγορευτικὲς κορδέλες, ἀντισηπτικὰ παπάδες μὲ μάσκες , ὅλο αὐτὸ τὸ σκηνικὸ πανικοῦ, τρόμου καὶ συνάμα γελοιότητος, τὶ θὰ σκεφτεῖ; Ποῦ μπῆκε; Σὲ χῶρο ἱερὸ; Ἐκεῖ ποὺ ἐνοικεῖ ὁ Κύριος οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ οἱ ἅγιοί Του ἤ σὲ χῶρο ποὺ κατοικεῖ ὁ φόβος καὶ ὁ θάνατος; Ὅταν ἔχουν ἀπαγορευτικὲς κορδέλες οἱ εἰκόνες, ὅταν δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φιλοῦν τὸ χέρι τοῦ παπά –στὴν ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ ἀπονέμουν τιμή καὶ στὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος- , ὅταν παίρνουν μόνοι τους τὸ ἀντίδωρο, ὅταν δὲν κοινωνοῦν μὲ τὴν λαβίδα, τότε τί πᾶνε νὰ κάνουν ἐκεῖ;  Ἄς κάτσουν καλύτερα σπίτι τους καὶ ἄς βλέπουν καὶ αὐτὸ τὸ θέαμα ἀπὸ τὴν … τηλεόρασι, ὅπως τοὺς δασκάλευαν μέχρι τώρα οἱ καλοὶ πνευματικοί….

Φτάνουν αὐτὰ, εἰσαγωγικῶς, γιὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸ (σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπιμένουν ἀκόμη  καὶ τώρα νὰ μὴν καταλαβαίνουν) ὅτι μὲ ὅσα συνέβησαν κινδυνεύει πρωτίστως ἡ Πίστις καὶ ταυτοχρόνως οἱ Πιστοί;

Ἐπειδὴ δὲν ἐλέγχω καὶ πολὺ τὸν ἑαυτό μου καὶ τὰ γραφόμενά μου, καὶ ἐπειδὴ τὸ θέμα τῆς πίστεως εἶναι βασικὸ ἀλλὰ τεράστιο θὰ σταματήσω τὰ πολλά.

Κλείνοντας θὰ ἀφήσω νὰ μᾶς μιλήσει ἕνας ἅγιος ποὺ κράτησε τὴν πίστι, ποὺ χαριτώθηκε ἀπ᾿ τὸν Θεό, ποὺ συλλειτουργοῦσε μὲ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο καὶ ἄλλους ἁγίους, ποὺ πονοῦσε γιὰ τὸ ποίμνιό του, ποὺ ἤξερε ὅτι ἡ Πίστις καὶ οἱ Πιστοὶ κινδυνεύουν ἀνά πάσα στιγμή γιατὶ ἡ πίστις καὶ οἱ πιστοί εἶναι φυντάνι καὶ θέλει φροντίδα γιὰ νὰ γίνει δέντρο μὲ γερὸ κορμό, ποὺ νὰ ἀντέχει στοὺς καιρούς… Μακάρι οἱ σημερινοὶ πατέρες μας, οἱ Ἱεράρχες μας καὶ οἱ ἱερεῖς μας ἔστω καὶ λίγο νὰ πάρουν στὰ σοβαρὰ τουλάχιστον τοὺς ἁγίους μας καὶ νὰ προσπαθήσουν νὰ τοὺς μιμηθοῦν ὅσο μποροῦν, καὶ ἄς σταματήσουν λόγια ὅπως αὐτὰ ποὺ σχολιάστηκαν ἐδώ.

Διηγεῖται ἡ Καλλιόπη Τσανταρλιώτου: (Λίγο καιρὸ πρὶν κοιμηθῇ ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ Καρσλίδης, τῆς Σταυροπροσκυνήσεως τοῦ 1959)

 Ὁ Γέροντας καθόταν δίπλα, σ᾿ ἕνα κάθισμα, καὶ μοῦ Λέει: «Καλλιόπη, ἄφησε, μάνα μ᾿, τὸ στρῶμα στὸ κρεβάτι καὶ πρόσεξε τί θὰ σοῦ πῶ. Ἐγώ φέτος θὰ φύγω». Μόλις μοῦ τὸ εἶπε, τὸν ρώτησα: «Ποὺ θὰ πᾶς , Γέροντα;». «Στὴν ἄλλη ζωή». Ἐγὼ τὰ ἔχασα. «Τί λὲς Γέροντα; Ἐμᾶς πού θὰ μᾶς ἀφήσεις; Ἐμεῖς σ᾿ ἔχουμε πατέρα καὶ βαδίζουμε μὲ τὴ συμβουλή σου. Ἐσὺ μᾶς παρηγορᾶς καὶ μᾶς βοηθᾶς σὲ ὅλες τὶς δύσκολες ὧρες! Ποῦ θὰ μᾶς ἀφήσεις; Τόσος κόσμος  ποὺ ἐρχόμαστε καὶ μᾶς ὁδηγεῖς στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, καὶ μᾶς προστατεύεις»

Ὅταν τοῦ εἶπα αὐτὰ τὰ λόγια ἔκλαψα. Ἔκλαψαν κι᾿ ὅλες οἱ γυναῖκες. Ἔκλαψε κι᾿ ὁ Γέροντας καὶ μᾶς εἶπε: «Πρέπει νὰ φύγω. Εἶναι θέλημα Θεοῦ καὶ πρέπει νὰ φύγω, γιατὶ ἡ ἁμαρτία προχώρησε πολύ. Μέσα στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας κυλιέται ὁ κόσμος καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνει. Κι᾿ αὐτὰ ἐμένα μὲ κουράζουν. Πρέπει νὰ φύγω. Ἐκεῖνο ποῦ λυπᾶμαι πάρα πολὺ εἶναι ὅτι τὸν κῆπο ποὺ φύτεψα, τὸ περιβόλι ποὺ ἔκανα κι᾿ ἔχω φυτέψει τόσα πολλὰ δένδρα, εἶναι ἀκόμα μικρά, εἶναι φυντάνια, εἶναι ἀδύνατα. Δὲν πρόλαβαν νὰ μεστώσουν, νὰ γίνουν δέντρα μὲ γερὸ κορμό καὶ μὲ τὸν πρῶτο ἀέρα θὰ λυγίσουν». (Γ.Κ.ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ. Ο ΘΕΟΠΤΗΣ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΣ ΠΑΤΗΡ. ἐκδ. «ΝΑΜΑ», ἄ.χ. σελ.52)

Ἅγιε τοῦ Θεοῦ. Ἅν τότε ὁ κόσμος κυλιότανε στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας, σήμερα ὅλος ὁ κόσμος ἔχει γίνει βοῦρκος ὄχι μόνο τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀποστασίας καὶ τῆς προδοσίας. Ἄν τότε δὲν τὸ καταλάβαινε ὁ κόσμος -τὴν ἁμαρτία του-, σήμερα τὸ παινεύεται καὶ τὸ καμαρώνει, καὶ ὄχι μόνο ὁ κόσμος ἀλλὰ καὶ οἱ ποιμένες του (οἱ περισσότεροι…) Ἅν τότε τὰ δεντράκια τῆς πίστεως κινδύνευαν νὰ λυγίσουν μὲ τὸν πρῶτο ἄνεμο -καὶ εἶχες τὴν ἔγνοια καὶ τὴν λύπη- σήμερα , ποὺ φυσᾶνε τυφῶνες, καὶ οἱ σημερινοὶ ποιμένες δὲν βλέπουν κανένα κίνδυνο, ἀλλὰ μαλώνουν καὶ ὅποιον παραπονιέται, ἔχε τὸ νοῦ σου στὰ σημερινὰ ἀδύνατα καὶ ἐγκαταλελειμένα φυντὰνια τῆς πίστεως. Πάρε καὶ τοὺς φίλους σου, τοὺς ἄλλους ἁγίους,  καὶ τρέξε καὶ βοήθησε  ὅλους , ποιμένες καὶ ποιμενομένους, καὶ ἄς μὴν τὸ ἀξίζουμε. Οἱ τυφῶνες ὅσο πάει καὶ δυναμώνουν. Πόσο ἀκόμη θὰ ἀντέξουμε, τὰ ψωριάρικα καχεκτικά δεντράκια; Πέρασα ἀπὸ τὸν τόπο σου καὶ ἔνοιωσα τὴ χάρι καὶ τὴ δύναμή σου, ὅπως ὅλοι ποὺ περνοῦν ἀπὸ κεῖ. Μὴν μᾶς ξεχάσεις.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων 20.5.2020

ΠΗΓΗ.ΑΚΤΙΝΕΣ

ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος  

Εἶναι πασιφανές ὅτι, μέ πρόφαση τόν «κορωναϊό», στό στόχαστρο τῶν ἀντιχρίστων πολιτειακῶν καί οἰκουμενιστικῶν ἐκκλησιαστικῶν δυνάμεων ἔχει βαλθεῖ ἡ Θεία Κοινωνία. Αὐτό εἶναι πολύ φυσικό νά συμβαίνει, διότι ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος, εἶναι αὐτό τό Πανάγιο, Πανάχραντο, Πανακήρατο, Ἀναστημένο, Τίμιο Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Εἶναι λογικό συνεπακόλουθο οἱ ἑβραιομασονοκρατούμενες πολιτειακές καί ἐκκλησιαστικές ἡγεσίες νά στρέφονται κατά τῆς Θείας Μεταλήψεως, μιλῶντας γιά ἀλλαγή τοῦ τρόπου τῆς μεταδόσεώς της, ἀκόμη καί γιά ἀπαγόρευσή της, διότι διαχρονικός εἶναι ὁ πόλεμος τοῦ πανσιωνισμοῦ καί τῆς μασονίας ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Χριστοῦ. Ἐφ’ὅσον οἱ πλεῖστοι πολιτικοί ἡγέτες ἐμπνέονται καί διαποτίζονται ἀπό σιωνιστικά, καμπαλιστικά καί μασονικά ἰδεώδη, εἶναι ἀπολύτως κατανοητό νά θέλουν νά ἐξαλείψουν κάθε ἴχνος Χριστοῦ, Ἐκκλησίας καί Θείας Κοινωνίας ἀπό τά ἔθνη-κράτη, τά ὁποία νομίζουν ὅτι κατακυριεύουν καί κατεξουσιάζουν. Ὁ πόλεμος ἐναντίον τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι πόλεμος ἐναντίον τοῦ ἰδίου τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας Του.

Τό μείζον πρόβλημα εἶναι ὅτι σ’αὐτή τήν πολεμική πρωτοστατεῖ καί χοροστατεῖ ἡ Κρατική, ἐπίσημη, διοικοῦσα καί ἐν πολλοῖς μασονοκρατούμενη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία, ἐπειδή εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Καίσαρα, σπεύδει νά ἱκανοποιήσει τίς ἀντίχριστες ἐντολές του. Θέλει ὁ Καίσαρας νά σφραγίσει τούς ναούς καί νά ἀποκλείσει τούς πιστούς; Ὑπακούει ἡ Κρατική Ἐκκλησία. Θέλει ὁ Καίσαρας νά ἀλλάξει τόν τρόπο μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας; Ὑπακούει ἡ Κρατική Ἐκκλησία. Θέλει ὁ Καίσαρας νά ἀπαγορευθεῖ ἡ Θεία Κοινωνία; Ὑπακούει ἡ Κρατική Ἐκκλησία. Καί πάλι οἱ ἐσωτερικοί ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας, οἱ προβατόσχημοι λύκοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πρό πολλοῦ μπεῖ μέσα στήν μάνδρα τῆς Ἐκκλησίας, οἱ οἰκουμενιστές «ἐπίσκοποι», ἀσμένως καί ἀγαλλομένῳ ποδί ἔσπευσαν αὐτοβούλως νά ἀλλάξουν τόν παραδοσιακό καί ἀποτυπωμένο στή συνείδηση τοῦ λαοῦ τρόπο μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας διά τῆς ἱερᾶς λαβίδος ἤ καί ἀκόμη νά τήν ἀπαγορεύσουν.

Τώρα γίνεται ἀντιληπτό αὐτό, πού ἐλέγετο ἀπό πολλούς κατά τήν διάρκεια τοῦ κορωναϊοῦ, ὅτι δηλ. ἡ μετά κορωναϊόν ἐποχή δέν θά μοιάζει σέ τίποτε μέ τήν πρό κορωναϊοῦ ἐποχή, ὅτι δέν θά εἶναι τίποτε ὅπως παλαιά, ὅτι ὁδεύουμε πρός μία «Νέα Ἐποχή», πού θα ἀλλάξει τά πράγματα κ.ἄ. Ἡ «Νέα» αὐτή «Ἐποχή» ἀφορᾶ κυρίως τήν Κρατική ἐπίσημη διοικοῦσα Ἐκκλησία, ἡ ὁποία, προσαρμοσμένη πλήρως στά διατάγματα τοῦ Καίσαρα, καί ἔμπλεη ἀπό τόν φόβο τοῦ κορωναϊοῦ καί τοῦ θανάτου, συνευδόκησε στό σφράγισμα τῶν Ναῶν καί τόν ἀποκλεισμό τῶν πιστῶν, ἄλλαξε ἄρδην τόν τρόπο λειτουργίας της καί εἶναι πλέον πρόθυμη νά μεταβάλλει ἀκόμη καί τόν τρόπο μεταδόσεως τῶν Ἄχράντων Μυστηρίων ἤ καί νά ἀπαγορεύσει πλήρως τήν Θεία Κοινωνία τῶν πιστῶν. Ἰδού μερικά παραδείγματα γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές :

1) Ἐπίσκοπος Γρηγόριος τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας

Ὁ ἐπίσκοπος τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας στήν Γερμανία, ὁ Φρανκφούρτης καί πάσης Γερμανίας Γρηγόριος, τήν Κυριακή, 10-05-2020, ἄλλαξε τήν παράδοση τῆς μετάδοσης τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὅπως φαίνεται σέ βίντεο, πού κυκλοφορεῖ στό facebook[1], ἔχει μπροστά του τό Ἅγιο Ποτήριο καί τό Ἅγιο Δισκάριο, πάνω στό ὁποῖο ἔχει τοποθετήσει ἕνα μάκτρο. Στό δεξί του χέρι κρατᾶ τήν ἱερά λαβίδα καί στό ἀριστερό ἕνα μάκτρο. Μέ τήν ἱερά λαβίδα παίρνει ἕνα κομμάτι ἀπό τό τεμαχισμένο Σῶμα, πού ἔχει μέσα στό Ἅγιο Ποτήριο, καί τό τοποθετεῖ στό Ἅγιο Δισκάριο μέ τό μάκτρο. Ἔπειτα προσκαλεῖ τόν κάθε πιστό νά προσέλθει, νά πάρει μέ τό χέρι του καί ὄχι μέ τήν ἱερά λαβίδα τό Ἅγιο Σῶμα καί νά τό φάει. Δέν εἶναι ξεκάθαρο, ἄν μέσα στό Ἅγιο Ποτήριο περιέχεται καί τό Τίμιο Αἷμα. Ἄν συμβαίνει αὐτό, τότε σημαῖνει ὅτι οἱ πιστοί κοινώνησαν μόνο τό Τίμιο Σῶμα καί ὄχι τό Τίμιο Αἷμα.

2) Μητροπολίτης Γερμανίας Αὐγουστῖνος

Ὁ Μητροπολίτης Γερμανίας Αὐγουστῖνος, μετά τήν ἀπαγόρευση τῆς προσκύνησης τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἀπό τούς πιστούς καί τήν τοποθέτηση ἀπαγορευτικῆς κορδέλας στά προσκυνητάρια καί τίς εἰκόνες[2], ἀπηγόρευσε καί τήν Θεία Κοινωνία γιά τούς πιστούς. Ἔγραψε σέ ἐγκύκλιό του : «Ἐν ὄψει τοῦ ἀνοίγματος τῶν ἱερῶν ναῶν στήν γερμανική ἐπικράτεια, ἐκδόθηκαν Νομοθετικά Διατάγματα, τά ὁποῖα, ἐκτός τῶν ὑπολοίπων μέτρων ἀσφαλείας, πού αὐτονοήτως ἤδη υἱοθετήσαμε, φθάνουν μέχρι τοῦ σημείου νά ρυθμίζουν καί τόν τρόπο τῆς Θείας Μεταλήψεως, νά ἀπαγορεύουν δηλαδή τήν Θεία Κοινωνία ἀπό τό ἅγιο Ποτήριο μέ τήν χρήση τῆς ἁγίας Λαβίδος.

Ὡς ἐκ τούτου, μέ βαθύ πόνο, σᾶς ἐνημερώνω ὅτι, μέχρι τήν παύση τῆς ἰσχύος τῶν ἀνωτέρω Νομοθετικῶν Διαταγμάτων, ἐνώ μποροῦμε ὅλοι νά ἐκκλησιαζόμαστε, δέν μποροῦμε ὅμως ὅλοι νά μεταλαμβάνουμε, παρά μόνον οἱ λειτουργοί ἱερεῖς»[3].       

3) Μητροπολίτης Αὐστρίας Ἀρσένιος

Ὁ Μητροπολίτης Αὐστρίας Ἀρσένιος σέ δηλώσεις του στήν «romfea.gr» τόνισε ὅτι «ἡ Ἱερά Μητρόπολη Αὐστρίας, ἀνταποκρινόμενη στίς ἀνάγκες τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου της, τόσο στήν Αὐστρία ὅσο καί στήν Οὑγγαρία, καί τηρώντας τά μέτρα τῶν τοπικῶν κυβερνήσεων, ἀποφάσισε τήν ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ μετάδοση τῆς Θείας Εὐχαριστίας μέ τόν τρόπο τῆς ἀρχαίας λειτουργικῆς παραδόσεως τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων, ὅπως ἀποτυπώνεται στή Θεία Λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου».  Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι οἱ πιστοί θά κοινωνοῦν χωρίς τήν ἱερά λαβίδα. Οἱ πιστοί θά κοινωνοῦν ξεχωριστά πρῶτα τό Τίμιο Σῶμα ἀπό τό Ἅγιο Δισκάριο καί μετά τό Τίμιο Αἷμα ἀπό τό Ἅγιο Ποτήριο. Πολλές φορές οἱ πιστοί λαμβάνουν καί μέ τό χέρι τους τό Τίμιο Σῶμα.

Καί συνεχίζει ὁ Μητροπολίτης : «Πρέπει νά τονιστεῖ ὅτι οἱ ἰσχυρισμοί ὁρισμένων ὅτι ὁ σημερινός τρόπος μετάδοσης τῆς Θείας Κοινωνίας, μέ τή χρήση τῆς ἴδιας λαβίδας γιά ὅλους τούς πιστούς, εἶναι ὁ μόνος ὀρθός καί κανονικός καί ὅτι αὐτή εἶναι ἡ μόνη ὀρθόδοξη παράδοση γιά δύο χιλιάδες χρόνια δέν ἀνταποκρίνονται στήν ἱστορική πραγματικότητα καί δημιουργοῦν σύγχυση καί προβληματισμό στούς πιστούς»[4].

4) Πατριαρχεῖο Ρουμανίας

Τό Πατριαρχεῖο Ρουμανίας, μή δεχόμενο τήν χρήση κουταλακίων γιά τήν θεία μετάληψη, καθώς προτάθηκε ἀπό τήν κυβέρνηση Ρουμανίας, ἀπαγόρευσε στούς πιστούς τήν Θεία Κοινωνία, ὅπως εἶχε κάνει παλαιότερα σέ ἀνάλογη περίπτωση πανδημίας στή Ρουμανία τό 1821[5].

5) Πατριαρχεῖο Μόσχας – Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ἰλαρίων

Τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ὁρίζει ὅτι «τά Ἄχραντα τοῦ Χριστοῦ Μυστήρια νά δίδονται μέ σκούπισμα μετά ἀπό τόν κάθε μεταλαμβάνοντα τῆς λαβίδας μέ μαντήλι ἐμποτισμένο μέ ἀλκοόλη (μέ συστηματική ἀνανέωση τοῦ ἐμποτισμοῦ) καί μέ ρίψη ὕστερα σέ νερό μέ συνεχή ἀνανέωση, σύμφωνα μέ τήν πρακτική, πού προβλέπεται κατά τήν πλύση τῶν ὑφασμάτων.

Τό νερό γιά τήν καλύτερη κατάποση τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων νά δίνεται μόνο ἀτομικά, ξεχωριστά στόν κάθε μεταλαβάνοντα, μέ σκεῦος μιᾶς χρήσης. 

Γιά τό μοίρασμα τοῦ ἀντιδώρου νά χρησιμοποιοῦνται γάντια μιᾶς χρήσης.

Μαντήλια κατά τή Μετάληψη τῶν λαϊκῶν νά χρησιμοποιοῦνται μόνο γιά τήν προστασία τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, ἀπό πιθανή πτώση στό ἔδαφος καί γιά τό σκούπισμα τῆς λαβίδας. Γιά τό σκούπισμα τοῦ στόματος νά χρησιμοποιοῦνται ξεχωριστά γιά τόν κάθε μεταλαμβάνοντα χαρτομάντηλα, πού κατόπιν θά πρέπει νά καίγονται. Τά ἱερά μαντήλια, πού χρησιμοποιοῦν οἱ ἱερεῖς, νά ζεματίζονται καί νά πλένονται μέ τήν πρέπουσα εὐλάβεια μετά ἀπό κάθε λειτουργική χρήση.

Οἱ μεταλαμβάνοντες νά μήν ἀσπάζονται τό Ἅγιο Ποτήριο.

Στούς ἱερεῖς συστήνεται νά ἀπέχουν ἀπό τό νά προτάσσουν τό χέρι γιά ἀσπασμό.

Νά καθαρίζονται τακτικά μέ ἀπολυμαντικά διαλύματα οἱ ἐπιφάνειες τοῦ ἐξοπλισμοῦ κοινῆς χρήσης τοῦ ναοῦ (μεταξύ αὐτῶν τά σημεῖα γιά τή συμπλήρωση τῶν ψυχοχαρτιῶν, τά παγκάρια κ. ἄ.), καθώς καί τά χερούλια τῶν θυρῶν.

Νά καθαρίζονται τακτικά μέ ἀπολυμαντικά διαλύματα οἱ εἰκόνες, πού βρίσκονται στόν ναό, τίς ὁποῖες προσκυνοῦν οἱ πιστοί»[6].

Τίς παραπάνω ὁδηγίες περί ἀπολυμάνσεως τῆς ἱερᾶς λαβίδος ἀκολούθησε ὁ Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ἱλαρίων, ὅταν, στίς 22-03-2020, κάθε φορά, ἀφοῦ κοινωνοῦσε κάποιον πιστό μέ τήν ἱερά λαβίδα, τήν βουτοῦσε πρῶτα σέ ἕνα ποτήρι μέ οἰνόπνευμα καί μετά σέ ἕνα ποτήρι μέ νερό, καί ἔπειτα κοινωνοῦσε τόν ἑπόμενο πιστό[7].

6) Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος

Ἡ τελευταία Δ.Ι.Σ. τοῦ Μαΐου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν ἀπαγόρευσε μέν τήν Θεία Κοινωνία, ἀλλά ἀπεφάσισε τά κάτωθι μέτρα :

«Στήν εἴσοδο τῶν ναῶν θά ὑπάρχει ἕνα σύστημα ἐλεγχόμενης ἀναμονῆς πιστῶν.

Ἀπαραίτητη εἶναι ἡ τήρηση ἀποστάσεων 1,5 μέτρου, ἐνῶ ὁ μέγιστος ἀριθμός τῶν πιστῶν θά εἶναι 50 ἄτομα.

Τό πρόσωπο, πού θά ἐλέγχει στήν εἴσοδο, θά φοράει μάσκα καί γάντια.

Ἀνοιχτά τά μεγάφωνα τίς ὧρες τῆς Θείας Λειτουργίας.

Θά τελοῦνται περισσότερες Θεῖες Λειτουργίες, ὅπου ὑπάρχει ἡ δυνατότητα.

Οἱ εὐπαθεῖς ὁμάδες νά ἀποφύγουν τήν ἔξοδο ἀπό τό σπίτι.

Στήν εἴσοδο τῶν ναῶν θά ὑπάρχουν ἀντισηπτικά.

Ὁ φυσικός ἐξαερισμός τους εἶναι ὑποχρεωτικός.

Θά γίνεται συχνή καί σχολαστική καθαριότητα.

Τά συσσίτια θά ἐξακολουθοῦν νά λειτουργοῦν μέ διανομή δεμάτων.

Οἱ πιστοί μέ προσωπική εὐθύνη καί μέριμνα συστήνεται νά φορᾶνε μάσκα.

Ἀποστάσεις μεταξύ πιστῶν κατά τήν προσέλευση τῆς Θείας Μετάληψης.

Οἱ λιτανεῖες καί οἱ μεταφορές ἱερῶν λειψάνων ἀναστέλλονται μέχρι τίς 5 Ἰουνίου.

Τά Ἱερά Μυστήρια θά τελοῦνται ἐντός τοῦ Ναοῦ.

Δέν θά γίνονται μυστήρια σέ ἰδιωτικούς Ναούς»[8].

Ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος σέ συνέντευξή του στήν ἐφημερίδα «Ἐθνικός Κήρυκας», στίς 13-05-2020, δήλωσε ὅτι «ὁ τρόπος τῆς μετάληψης οὔτε εἶναι πρόβλημα, οὔτε ἦταν ποτέ»[9], ἀφήνοντας ἀνοιχτό τό ἐνδεχόμενο γιά ἀλλαγή τοῦ τρόπου μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας μέ τήν ἱερά λαβίδα.

Ὁ Μητροπολίτης Γρεβενῶν Δαβίδ σέ κήρυγμά του ἀπό τόν Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Γρεβενῶν, στίς 17-05-2020, παρότρυνε τούς πιστούς νά μήν ἀσπάζονται οὔτε τίς εἰκόνες οὔτε τό χέρι του[10].

Ἄς δοῦμε τώρα μερικά περιστατικά ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα λειτουργίας τῶν Ναῶν στήν Ἑλλάδα στίς 17-05-2020.

Ἐκκλησιασμός σέ κάποιο ναό, παρουσίᾳ δύο φουσκωτῶν μέ πολιτικά, πού μπαινόβγαιναν μέ περίσσιο θράσος, ἐνοχλοῦσαν μέ τίς συζητήσεις καί τήν ἀνάρμοστη συμπεριφορά τους τή Θεία Λειτουργία καί φέρθηκαν σκαιότατα σέ κυρία, πού τούς παρατήρησε. Τούς εἶχε ἀνατεθεῖ νά ἐπιτηροῦν πῶς καί ποῦ καθόταν ἤ στεκόταν ὁ κόσμος. Ὑπῆρξαν ἄνθρωποι, πού ἐγκατέλειψαν τόν Ναό εἴτε μέ ἀγανάκτηση εἴτε μέ πολύ πόνο.

Σέ ἄλλο Ναό, καθώς περνοῦσε ὁ δίσκος, ἀπό πίσω ἀκολουθοῦσε ἄνδρας μέ ἕνα ἀντισηπτικό! Οἱ ἄνθρωποι ἔδιναν τό χέρι νά τούς ράνει καί μετά συνειδητοποιοῦσαν μέ ἀγανάκτηση ὅτι δέν ἦταν κολώνια, ἀλλά ἀντισηπτικό! Σέ ἐρώτηση «ποιός ὁ λόγος, ἀφοῦ τά λεφτά βρίσκονται πιά στό κουτί»; ἡ ἀπάντηση ἦταν «τά πιάσατε στά χέρια σας ὅμως, καί δεύτερον αὐτές τίς ἐντολές ἔχουμε»[11]!

Σέ ἄλλο Ναό εἶχαν στηθεῖ στό προαύλειο μιά γιγαντοοθόνη, ἕνα λάπ τόπ, ἕνας προτζέκτορας καί ὁμπρέλες[12].

Σέ ἀρκετούς Ναούς παρατηρήθηκε τό φαινόμενο τῆς τοποθέτησης ἀπαγορευτικῆς κορδέλας στά προσκυνητάρια, τίς εἰκόνες καί τά καθίσματα. Τό ἀντίδωρο ἦταν τυλιγμένο σέ ἀλουμινόχαρτο ἤ μέσα σέ σακουλάκι, τό ὁποῖο ἔπαιρναν μόνοι τους οἱ πιστοί. Οἱ ἱερεῖς φοροῦσαν μαύρη μάσκα. Ὑπῆρχαν ἀντισηπτικά, χαρτομάντηλα, ὑγρά μαντηλάκια, χαρτί κουζίνας κ.λπ[13].

7) Ψευδοκληρικός τῆς σχισματοαιρετικῆς ψευδοεκκλησίας τῆς Οὐκρανίας

Ὁ Ἴγκορ Σάββα, ψευδοκληρικός τῆς σχισματοαιρετικῆς ψευδοεκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὑπό τόν ψευδομητροπολίτη Ἐπιφάνιο, τήν ὁποία ἀνεγνώρισαν ἐπισήμως ὡς Ἐκκλησία τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί τό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, ἀνακοίνωσε μέσῳ Facebook ὅτι, μέ τήν ἔναρξη τῆς καραντίνας, ἡ κοινότητά του ἀσκεῖ τήν τέλεση Θείας Εὐχαριστίας καί Μετάληψης on line. Ὁ Οὐκρανός ψευδοκληρικός πρόσθεσε : «Τό περασμένο Σάββατο εἶχα μιά θαυμάσια ἐμπειρία συμμετέχοντας στή τέλεση πλήρους συλλείτουργου μέ θεία μετάληψη, τό ὁποῖο διοργανώθηκε μέσῳ τῆς ἐφαρμογῆς συνομιλίας καί τηλεδιάσκεψης Hangouts Google χοροστατοῦντος τοῦ π. Δημήτρη Βάισμπουρντ. Ὁ καθένας ἀπό τούς συμμετέχοντες στή τελετή ἔβαλε μπροστά ἀπό τήν ὀθόνη τόν ἄρτο, τόν οἶνο καί τό νερό. Τελέστηκε ἡ Θεία Λειτουργία τοῦ Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου μέ τό νά διαβάζουν καί νά ψέλνουν οἱ συμμετέχοντες μέρη τῆς ἀκολουθίας ἐκ περιτροπῆς. Ὁ καθαγιασμός τῶν Τίμιων Δώρων ἔγινε μέ τόν ἴδιο τρόπο, ὅπως καί κατά τή διάρκεια τῆς ἱερουργίας στόν Ἱερό Ναό. Ὅλοι οἱ συμμετέχοντες κοινώνησαν, ὁ καθένας στήν οἰκία του!!! Ἦταν μιά θαυμάσια καί μυσταγωγική Θεία Λειτουργία»[14].

8) Αἱρετικοί Παπικοί ἐν Ἀμερικῇ

Οἱ αἱρετικοί Παπικοί στήν Ἀμερική ἔφτασαν στό σημεῖο νά πωλοῦν τήν δική τους «θεία κοινωνία», πού γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους εἶναι ἄκυρη καί δέν εἶναι Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, στά Super Market στήν τιμή τῶν 25 δολαρίων. Στήν φωτογραφία, πού προτάσσεται τοῦ κειμένου μας, γράφονται τά ἑξῆς : «Προγεμισμένα κύπελλα κοινωνίας (100 καπάκια). 25 δολάρια. Παρακαλῦ σημειώστε : Τά προγεμισμένα κύπελλα κοινωνίας ἔχουν νέα ἐμφάνιση! Εἶναι τώρα ἕνα οκταγωνικό κύπελλο γεωμετρικοῦ σχήματος. Ἴδιο ἐξαιρετικό προϊόν, μέ νέα ἐμφάνιση. Προγεμισμένα κύπελλα κοινωνίας μέ στρογγυλό ψωμί βωμοῦ (προφανῶς ἐννοεῖ τήν ὄστια τῶν παπικῶν) καί χυμό φραγκοστάφυλου σέ ἕνα μικρό πακέτο. Διατίθενται σέ συσκευασία τῶν 100 μέ κάθε πακέτο νά πωλεῖται γιά 25 δολάρια. Ἁπλή προετοιμασία. Εὔκολο στό άνοιγμα. Μειώστε τήν σπατάλη. Χωρίς ἀκαταστασία. Παραγγεῖλτε τώρα, γιά νά ἀπλοποιήσετε τήν προετοιμασία τῆς Ἁγίας Κοινωνίας. Διαθεσιμότητα : Σέ ἀπόθεμα (μπορεῖ νά παραγγελθεῖ ἐκ νέου). Κατηγορία : Κύπελλα κοινωνίας».

Ἐπίλογος

Τό ἀνωτέρω ἀναμοχλεύει στή μνήμη μας τό ρηθέν ὑπό τοῦ μακαριστοῦ καί προορατικοῦ Γέροντος Βασιλείου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, ἑνός ἀπό τούς ἀοράτους ἀσκητές τοῦ Ἁγίου Ὄρους, σχετικά μέ τό θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας : «Ἡ Θεία Κοινωνία θά γίνει σέ στερεά μορφή καί σφραγισμένη, δῆθεν γιά νά μήν κολλᾶνε ἀρρώστειες οἱ πιστοί»[15]. Τά ἐρωτήματα εἶναι ἀδυσώπητα : Μήπως προετοιμάζεται κάτι παρόμοιο στόν ὀρθόδοξο χῶρο; Μήπως ἔχει νά κάνει μέ τήν προσέγγιση μέ τήν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ; Μήπως σχετίζεται καί μέ τήν ἐπικείμενη ἔλευση τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα Φραγκίσκου στήν Ἐλλάδα καί τήν Κύπρο;

Ὄλα τά παραπάνω μόνο ὡς μεγίστη προσβολή καί βλασφημία πρός τόν ἴδιο τόν Θεάνθρωπο Χριστό μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν καί ὡς θεοεγκατάλειψη. Καί εἶναι πολύ φυσικό καί λογικό ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός νά ἐγκαταλείψει καί νά ἄρη τήν Χάριν Του, ὄχι μόνο ἀπό μεμονωμένους ἀνθρώπους, ἀνεξαρτήτως ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιώματος, καί ἀπό ὁλόκληρες Τοπικές Ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες πρῶτες αὐτές Τόν ἐγκατέλειψαν, ἀποδεχόμενες τήν παναίρεση τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, τό Οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο καί τήν ἐπέμβαση τοῦ Καίσαρα στά τοῦ Θεοῦ. Μήπως χρειάζεται νά διαβαστεῖ ἀφορισμός, ἐξορκισμός καί ἀνάθεμα, ὄχι μόνο στούς πολιτικούς ταγούς, ὅπως καλῶς ἔπραξε ὁ σχολάζων Μητροπολίτης πρώην Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας Ἀμβρόσιος[16], ἀλλά πρωτίστως καί κυρίως στούς ἐκκλησιαστικούς ταγούς, στούς οἰκουμενιστές Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους καί Μητροπολῖτες καί στίς «συνόδους» τους;

 

[1] https://www.facebook.com/100042877310732/videos/238530017586240/?t=0, 10-05-2020 Σχ. βλ. Ἡ βλασφημία τοῦ Σέρβου Ἐπισκόπου Φρανκφούρτης καί πάσης Γερμανίας Γρηγορίου, 10-05-2020, http://aktines.blogspot.com/2020/05/blog-post_116.html.

[2] Ἡ εἰκονομαχία ἀναβιώνει στήν Μητρόπολη Γερμανίας, https://orthodoxostypos.gr/h-εικονομαχία-αναβιώνει-στην-μητρόπολ/, https://www.youtube.com/watch?v=nqbu2cfHwMM&feature=emb_logo

[3] Ἀποκλεισμός τῶν πιστῶν ἀπό τήν Θεία Κοινωνία στήν Ἱ. Μ. Γερμανίας, 14-05-2020, https://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio-ts/mitropoleis-exoterikou/37030-apokleismos-ton-piston-apo-tin-theia-koinonia-stin-im-germanias

[4] Ὁ Αὐστρίας Ἀρσένιος γιά τό θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας, 13-05-2020, https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/37020-o-austrias-arsenios-stin-romfeagr-gia-to-thema-tis-theias-koinonias

[5] Sfânta Împărtășanie, amânată, 13-05-2020, https://www.youtube.com/watch?v=CBmNW3QsmIs&feature=emb_logo

[6] Μέτρα ἀπό τό Πατριαρχείο Μόσχας γιά τήν ἐξάπλωση τοῦ κορωνοϊοῦ, 17-03-2020, https://www.romfea.gr/patriarxeia-ts/patriarxeio-mosxas/35944-metra-apo-to-patriarxeio-mosxas-gia-tin-ejaplosi-tou-koronoϊou

[7] https://www.youtube.com/watch?v=pUqxDyMf1nE&feature=emb_logo, Σχ. βλ. Τελικά, ποῦ πιστεύουν αὐτοί; Στόν Χριστό ἤ στό ξύδι; 16-05-2020, https://tasthyras.wordpress.com/2020/05/16/τελικά-πού-πιστεύουν-αυτοί-στον-χριστ/

[8] Ἀποφάσεις τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου (ΔΙΣ) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μηνός Μαΐου, 12-05-2020, http://aktines.blogspot.com/2020/05/2020.html

[9] Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος : »Ὁ τρόπος τῆς μετάληψης οὔτε εἶναι πρόβλημα, οὔτε ἦταν ποτέ’’, 13-05-2020, https://www.romfea.gr/sinenteyxeis/37027-alejandroupoleos-o-tropos-tis-metalipsis-oute-einai-problima-oute-itan-pote

[10] Γρεβενῶν Δαβίδ : Αὐτός εἶναι ὁ σεβασμός; Μάτς Μούτς στίς εἰκόνες; Ὄχι χειροφίλημα!, 18-05-2020, http://aktines.blogspot.com/2020/05/blog-post_457.html, https://www.youtube.com/watch?v=ZKOZ0q_4obM&feature=emb_logo

[11] https://odysseiatv.blogspot.com/2020/05/mr-v-56-5g.html

[12] Έ λ ε ο ς! Ν Τ Ρ Ο Π Η ! Πιστοί μέ …’λάπ τόπ’, ‘προτζέκτορα’ καί ….ὀμπρέλλες ; ; ; ΤΙΜΟΥΝ τάχα τήν Ἐκκλησία αὐτές οἱ ἰικόνες; ( Β ί ν τ ε ο),  https://odysseiatv.blogspot.com/2020/05/blog-post_878, htmlhttps://www.youtube.com/watch?v=kV0h_I0xXKg&feature=emb_logo

[13] Ειδήσεις Βραδινό Δελτίο, Ἀνοίγουν οἱ ἐκκλησίες γιά τούς πιστούς, 16-05-2020, https://www.youtube.com/watch?time_continue=5&v=JKH_NsL7G7Q&feature=emb_logo

[14] Ἰερέας τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας κοινώνησε πιστούς on line! 12-05-2020, https://www.romfea.gr/ekklisies-ts/ekklisia-tis-oukranias/37010-iereas-tis-autokefalis-ekklisias-tis-oukranias-koinonise-pistous-online

[15] ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ, Γέρων Βασίλειος ΚαυσοκαλυβίτηςΝουθεσίες – Διδαχές, Μέρος Α΄, ἐκδ. Ἀγαθός Λόγος (σειρά Συναξάρια Ἁγίων), Ἀθήνα 2018, σ. 74.

[16] Ἀφόρισε Μητσοτάκη, Κεραμέως καί Χαρδαλιά ὁ πρ. Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος, 17-05-2020, https://www.romfea.gr/diafora/37087-aforise-mitsotaki-kerameos-kai-xardalia-o-pr-kalabruton-ambrosios, https://www.youtube.com/watch?v=hvk3OpTTd1I&feature=emb_logo

ΠΗΓΗ.ΑΚΤΙΝΕΣ

 

Προσβολή των δογμάτων της Εκκλησίας και της ιερότητας των Ναών με πρόσχημα τον Κορωνοϊό

ΑΚΤΙΝΕΣ: Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Προβληματική μετάφραση ...

Εἰσαγωγικά
Ὅσα συμβαίνουν ἐπί δύο μῆνες στόν χῶρο τῆς Θείας Λατρείας μέ πρόσχημα τήν λοίμωξη τοῦ Κορωνοϊοῦ εἶναι ἀνήκουστα, πρωτάκουστα καί πρωτοφανῆ στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Δέν ἐγγίζουν ἁπλῶς τά ὅρια τῆς βλασφημίας καί τῆς ἀσεβείας, εἶναι καθ᾽ ὁλοκληρίαν ἀσεβῆ καί βλάσφημα, ξένα καί ἀλλότρια πρός τήν δογματική διδασκαλία, τήν λειτουργική Παράδοση, τήν ποιμαντική εὐθύνη τῶν ἐπισκόπων καί τῶν λοιπῶν κληρικῶν, ἀλλά καί πρός τήν ὀφειλόμενη πνευματική ἐγρήγορση τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. Ἔχομε ἤδη, κατά τήν ἀναλογία τοῦ χρέους, διαμαρτυρηθῆ διά τά φρικτά τεκταινόμενα μέ τρία ἄρθρα, πού εἶχαν ὑψηλή ἀπήχηση στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καί διορθόδοξη ἀποδοχή. Τό πρῶτο ἄρθρο εἶχε τίτλο «Ἡ Λῆμνος σώθηκε ἀπό λοιμική νόσο μέ προσευχές τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ». Δημοσιεύθηκε καί στήν μηνιαία ἀγωνιστική ἐφημερίδα «Στύλος Ὀρθοδοξίας» (Ἀρ. Φύλλου 220, Ἀπρίλιος 2020), μέ νέο τίτλο παρμένο ἀπό τό περιεχόμενό του, «Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός καί ὄχι ὁ πρωθυπουργός» (σελ. 7-9). Τό δεύτερο ἄρθρο μας εἶχε τίτλο «Έργο του Διαβόλου το κλείσιμο των Εκκλησιών από την Ιερά Σύνοδο». Εἰς αὐτό ἐξαγγέλλαμε τήν δημοσίευση ἄλλων δύο ἄρθρων. Τό ἕνα ἤδη δημοσιεύθηκε στό Διαδίκτυο μέ τίτλο «Γιατί πρέπει νά ανοίξουν οι Ναοί το Πάσχα», στό ὁποῖο παρουσιάσαμε ποιά κριτήρια, ποιές παραμέτρους, ἔπρεπε νά λάβουν κατά νοῦν οἱ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἐπίσκοποι καί οἱ λοιποί καί νά ἀρνηθοῦν στόν πρωθυπουργό-καίσαρα τό κλείσιμο τῶν Ναῶν, ἰδιαίτερα ἐν ὄψει τῶν ἑορτῶν τοῦ Πάσχα.

Γιά τό ἐξαγγελθέν ἄλλο ἄρθρο γράψαμε πώς θά δείξουμε ὅτι αὐτό πού γίνεται τώρα στούς Ναούς, νά τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία χωρίς τήν παρουσία πιστῶν ἀποτελεῖ διακωμώδηση τοῦ θεοσύστατου καί κορυφαίου μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἐξευτελισμό καί παραποίηση τῶν δογματικῶν, λειτουργικῶν καί ποιμαντικῶν στοιχείων του, καί εἶναι προτιμότερο νά μή τελεῖται αὐτή ἡ παρωδία τῆς Θείας Λειτουργίας, καί νά προσεύχονται ὅλοι στά σπίτια τους, διωγμένοι ἀπό τήν κρατική ἐξουσία μέ συναίνεση τῶν «ποιμένων», πλήν ἐλαχίστων· φθάνει πιά ἡ κοροϊδία καί ἡ καταφρόνηση τῶν θείων.
Αὐτό τό ἄρθρο θά ἀκολουθήσει σύντομα. Στό παρόν ἄρθρο μέ τίτλο «Προσβολή τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἱερότητας τῶν Ναῶν» ἐπιδιώκουμε νά δείξουμε ὅτι μέ τό κλείσιμο τῶν ἱερῶν Ναῶν καί τήν ἀπαγόρευση μετάδοσης τῆς Θείας Κοινωνίας ἀγνοήθηκαν καί περιφρονήθηκαν βασικά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, μέ τό νά λαμβάνονται δέ τώρα μέτρα ὑγειονομικά καί μέσα στούς Ναούς προσβάλλεται βάναυσα ἡ ἱερότητά τους, ἀφοῦ ἐξομοιώνονται μέ κοινά κοσμικά καταστήματα καί ἱδρύματα, τά ὁποῖα δέν ἔχουν καθιερωθῆ οὔτε ἐνεργοῦν ὡς ταμεῖα καί χορηγοί τῆς Θείας Χάρης. Τό ἄρθρο διαρθρώνεται ὡς ἑξῆς:
Εἰσαγωγικά
1. Ἑρμηνευτικές θέσεις μεγάλου θεολόγου καί λειτουργιολόγου.
2. Τό ὕψιστο καί ἁγιώτατο δόγμα τῆς μεταβολῆς τοῦ ἄρτου καί οἴνου σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ.
3. Συνένοχοι τῆς βλασφημίας ἡ πλειονότητα τῶν ἐπισκόπων.
4. Ὅλος ὁ ναός καί τά ἐν τῷ ναῷ εἶναι ἱερά καί ἅγια καί μεταδίδουν Ἁγιασμό καί Χάρη.
Ἐπίλογος. Σπουδαία θέση τοῦ Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης (1426/17-1429)
1. Ἑρμηνευτικές θέσεις μεγάλου θεολόγου καί λειτουργιολόγου.
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας, Θεσσαλονικεύς τήν καταγωγή, κορυφαῖος θεολόγος καί λειτουργιολόγος, σύγχρονος καί ὁμόφρων τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (14ος αἰώνας), συνέγραψε, μεταξύ ἄλλων, τό ἔργο «Ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας»[1]. Στό πρῶτο κεφάλαιο τοῦ ἔργου, ὡς ἕνα εἶδος εἰσαγωγῆς, μᾶς δίδει συνοπτικά τό νόημα ὅλης τῆς ἱερουργίας καί πῶς ἐπιτυγχάνεται ὁ σκοπός της[2]. Μᾶς λέγει λοιπόν ὅτι κατά τήν τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἐπισυμβαίνει ἡ μεταβολή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ, μέ σκοπό ὅσοι μεταλαμβάνουν καί κοινωνοῦν νά ἁγιασθοῦν, νά λάβουν ἄφεση ἁμαρτιῶν καί νά κληρονομήσουν τήν οὐράνια βασιλεία. Ὁ σκοπός ὅμως αὐτός τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν δέν ἐπιτυγχάνεται μηχανικά καί αὐτόματα μέ τό νά ἐμφανισθοῦν λόγου χάριν στόν Ναό, ὅταν μεταδίδει ὁ ἱερεύς τήν Θεία Κοινωνία ἤ λίγο ἐνωρίτερα ἤ ἀφοῦ τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία ἤ παρακολουθώντας ἀκουστικά ἔξω ἀπό τόν Ναό ἀπό τά μεγάφωνα τά λεγόμενα καί ψαλλόμενα ἤ ἀκόμη καί ἀπό τό σπίτι μέσῳ τῆς τηλεόρασης καί τοῦ Διαδικτύου. Ὁ Θεός δέν μεταδίδει τόν ἁγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων, ἄν δέν ὑπάρξει ἐκ μέρους τῶν πιστῶν προσωπική λειτουργική προπαρασκευή καί συμμετοχή στά τελούμενα καί λεγόμενα. Αὐτήν τήν προπαρασκευή τήν ἐπιτελοῦν οἱ εὐχές, οἱ ψαλμοί καί ὅ,τι ἱερό λέγεται καί γίνεται μέσα στόν Ναό· ὅλα αὐτά μᾶς ἁγιάζουν καί μᾶς προδιαθέτουν, ἀφ᾽ ἑνός μέν νά δεχθοῦμε τόν ἁγιασμό καλῶς, καί ἀφ᾽ ἑτέρου νά τόν συντηρήσουμε καί νά τόν κρατήσουμε διαρκῶς: «Τοῦτο γάρ δύνανται ἡμῖν εὐχαί, ψαλμοί καί εἴ τι ἱερῶς ἐν αὐτῇ γίνεται καί λέγεται. Ἁγιάζουσι γάρ ἡμᾶς καί διατιθέασι, τοῦτο μέν πρός τό δέξασθαι καλῶς, τοῦτο δέ πρός τό συντηρῆσαι τόν ἁγιασμόν καί μεῖναι κατέχοντας». Ὁ Θεός βέβαια μᾶς δίδει ὅλα τά ἅγια δωρεάν, ἐμεῖς δέν προεισφέρουμε τίποτε, εἶναι ὅλα χάρες, ἀπαιτεῖ ὅμως ἀπό ἐμᾶς κατ᾽ ἀνάγκην νά γίνουμε ἄξιοι νά τά δεχθοῦμε καί νά τά φυλάξουμε· ἄν δέν προετοιμασθοῦμε μετέχοντας εἰς ὅλα τά λεγόμενα καί τελούμενα, δέν μᾶς μεταδίδει τόν ἁγιασμό τῆς Θείας Ἱερουργίας: «Εἰ γάρ καί προῖκα δίδωσιν ἡμῖν ὁ Θεός πάντα τά ἅγια, καί οὐδέν αὐτῶν προεισφέρομεν, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς εἰσι χάριτες, ἀλλά τό γε ἐπιτηδείους γενέσθαι πρός τό δέξασθαι αὐτά καί φυλάξαι ἐξ ἀνάγκης ἀπαιτεῖ παρ᾽ ἡμῶν· καί οὐκ ἄν μεταδοίη τοῦ ἁγιασμοῦ μή οὕτω διατεθεῖσιν».
Καί μέ ἄλλο τρόπο ἁγιαζόμαστε, ὅταν δηλαδή συμμετέχουμε μέσα στόν Ναό, ὄχι ἀποκλεισμένοι ἔξω ἀπό αὐτόν, σέ ὅλα ὅσα τελοῦνται στήν Θεία Λειτουργία, διότι ὄχι μόνο τά ψαλλόμενα καί ἀναγινωσκόμενα, ἀλλά καί τά τελούμενα συντελοῦν στό νά βιώσουμε τήν ἑνότητα τῆς Θείας Λειτουργίας: «Ἐπεί οὐ μόνον τά ἀδόμενα καί ἀναγινωσκόμενα, ἀλλά καί τά τελούμενα τοῦτον ἔχει τόν τρόπον». Διδάσκει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας ὅτι κορυφαία στιγμή τῆς Θείας Λειτουργίας εἶναι ὁ καθαγιασμός τῶν Τιμίων Δώρων, αὐτό ὅμως δέν μπορεῖ νά ἀποσπασθεῖ ἀπό τό σύνολο τῆς ἱερουργίας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἑνιαῖο καί ἀδιαίρετο ὅλο, καί γι᾽ αὐτό πρέπει οἱ πιστοί νά συμμετέχουμε στό σύνολο τῆς τελετῆς τοῦ μυστηρίου καί ὄχι μόνο στό κορυφαῖο μέρος. Μᾶς λέγει λοιπόν ὅτι ἁγιαζόμαστε οἱ πιστοί, ὅταν σέ ὅλα τά μέρη τῆς τελετῆς βλέπουμε τόν Χριστό νά ἐμφανίζεται, βλέπουμε τά ἔργα του καί τά πάθη του. Ὅλη ἡ οἰκονομία τοῦ Σωτῆρος, ὅλο δηλαδή τό ἀπολυτρωτικό καί σωτήριο ἔργο του, παρουσιάζεται καί στούς Ψαλμούς καί στά Ἀναγνώσματα καί σέ ὅλα ὅσα πράττει ὁ ἱερεύς κατά τήν διάρκεια ὅλης τῆς Θείας Λειτουργίας, ἡ ὁποία μᾶς παρουσιάζει σάν μία ἑνιαία εἰκόνα ὅλη τή ζωή τοῦ Σωτῆρος, ὅλα τά μέρη της, ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος μέ τάξη καί ἁρμονία: «Καί γάρ ἐν τοῖς ψαλμοῖς καί ταῖς ἀναγνώσεσι καί πᾶσι τοῖς ὑπό τοῦ ἱερέως διά πάσης τῆς τελετῆς πραττομένοις ἡ οἰκονομία τοῦ Σωτῆρος σημαίνεται…Καί ἔστιν ἡ πᾶσα μυσταγωγία καθάπερ τις εἰκών μία ἑνός σώματος, τῆς τοῦ Σωτῆρος πολιτείας, πάντα αὐτῆς τά μέρη ἀπ᾽ ἀρχῆς μέχρι τέλους κατά τήν πρός ἄλληλα τάξιν καί ἁρμονίαν ὑπ᾽ ὄψιν ἄγουσα».
Ἡ Θεία Λειτουργία ὁρίσθηκε νά γίνεται ἔτσι, ὥστε νά μή δηλώνει μόνο μέ λόγια τά γεγονότα τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἀλλά καί νά τά φέρνει μπροστά στά μάτια μας, νά ἀπαιτεῖται δηλαδή καί ἡ δική μας προσωπική συμμετοχή καί παρουσία: «Τούτου χάριν ὁ τοιοῦτος ἐπενοήθη τύπος, τοῦτο μέν οὐ λόγοις μόνον σημαίνων, ἀλλά καί ἐπ᾽ ὄψιν ἄγων ἅπαντα». Μέ τήν ὅραση, μέ τά μάτια, ἀποτυπώνουμε τά γεγονότα ζωηρότερα, καί ἔτσι, ὅταν φθάσουμε στήν ὥρα τῆς Μεταλήψεως τῶν μυστηρίων, εἴμαστε γεμᾶτοι ἀπό τίς ἔννοιες πού πήραμε ἀπό τήν ἀκοή καί τήν ὅραση, καί μέ ἀκμαία τήν μνήμη. Ἔτσι στόν ἁγιασμό ἀπό αὐτήν τήν προετοιμασία καί προπαρασκευή προσθέτουμε τόν ἁγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων «μεταμορφούμενοι ἀπό δόξης εἰς δόξαν»[3], ἀπό τήν κατώτερη τῆς προπαρασκευῆς πρός τήν μεγίστη ὅλων, τῆς μετάληψης τοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Θεία Λειτουργία, λέγει σέ ἄλλο σημεῖο τοῦ ἔργου, δέν εἶναι μόνον ἀκούσματα· εἶναι καί θεάματα, γι᾽ αὐτό καί ἀπαιτεῖται ἡ προσωπική συμμετοχή καί μάλιστα μέ τούς σωστούς, τούς προσήκοντες, λογισμούς, πού δέν ἔχουν τίποτε ἀνθρώπινο ἀλλά εἶναι γεμᾶτοι ἀπό πίστη. Διαφορετικά ματαιοπονοῦμε καί χάνουμε χωρίς λόγο τόν χρόνο μας: «Ἐπεί δέ μετά τῶν προσηκόντων λογισμῶν ἀναγκαῖον ἑστάναι καί μετέχειν τῆς τελετῆς, καί τῶν ἱερῶν αὐτῆς ἀκουσμάτων καί θεαμάτων, εἴ γε μέλλοιμεν μή μάτην μετέχειν αὐτῶν καί τόν χρόνον τρίβειν εἰκῇ»[4].
Καί φθάνοντας στήν κορύφωση τοῦ μυστηρίου, στόν καθαγιασμό καί στήν μεταβολή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ, ἐκφράζοντας τήν σταθερή διαχρονικά πίστη τῆς Ἐκκλησίας, τό θεμελιῶδες αὐτό δόγμα, ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας παρουσιάζει πολύ δυνατά τήν Ὀρθόδοξη πίστη, τήν ὁποία δυστυχῶς προσβάλλουν στίς ἡμέρες μας ἄπιστοι, ἄθεοι καί ἀμύητοι ἐπιστήμονες, πολιτικοί καί δημοσιογράφοι, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ἡ Θεία Μετάληψη μεταδίδει τήν ἀσθένεια τοῦ Κορωνοϊοῦ καί ἐνθαρρυνόμενοι ἀπό τήν ἔλλειψη ὁμολογιακοῦ καί ἀγωνιστικοῦ φρονήματος τῆς πλειονότητας τῶν ἱεραρχῶν, τῆς δουλοπρέπειας καί δειλίας πολλῶν ἱερέων καί τῆς στρατευμένης ἰδεολογικῆς προπαγάνδας κάποιων ἀκαδημαϊκῶν «θεολόγων» θολολόγων.
Μᾶς λέγει λοιπόν ὅτι μετά τόν καθαγιασμό καί τήν ὁλοκλήρωση τοῦ μυστηρίου ὁ ἄρτος δέν εἶναι ἁπλό σύμβολο, οὔτε εἰκόνα, οὔτε ἁπλῶς διαζωγράφηση τῶν παθῶν τοῦ Σωτῆρος, ὅπως σέ ἕνα πίνακα, ἀλλά εἶναι τό ἴδιο τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ πού δέχθηκε τούς ὀνειδισμούς, τίς ὕβρεις, τά τραύματα· τό σῶμα πού σταυρώθηκε, σφαγιάσθηκε, μαρτύρησε τήν καλή ὁμολογία ἐπί Ποντίου Πιλάτου, ραπίσθηκε, βασανίσθηκε, ἀνέχθηκε τά φτυσίματα καί γεύθηκε τήν χολή. Τό ἴδιο καί ὁ οἶνος, τό κρασί, εἶναι τό ἴδιο τό αἷμα πού πήδησε ἀπό τό σφαττόμενο σῶμα τοῦ Χριστοῦ, αὐτό τό σῶμα πού πλάσθηκε ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα καί γεννήθηκε ἀπό τήν Παναγία Παρθένο, πού ἐτάφη, ἀναστήθηκε τήν τρίτη ἡμέρα, ἀνελήφθη στούς οὐρανούς καί ἐκάθισε στά δεξιά τοῦ Πατρός. Αὐτή ἡ πίστη θεμελιώνεται σέ ὅσα ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶπε ὅτι «Τοῦτό ἐστι τό σῶμά μου» καί «Τοῦτο τό αἷμά μου»[5]. Αὐτός ἐκέλευσε, ἔδωσε ἐντολή, στούς Ἀποστόλους, καί μέσῳ ἐκείνων σέ ὅλη τήν Ἐκκλησία, νά ἐπαναλαμβάνουν διαρκῶς τό μυστήριο, ὅταν τούς εἶπε «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν»[6]. Δέν θά ἔδινε αὐτήν τήν ἐντολή, ἄν δέν ἐπρόκειτο νά τούς ἐφοδιάσει μέ δύναμη, ὥστε νά μποροῦν νά ἐπιτελοῦν αὐτό τό μυστήριο, νά μεταβάλλεται δηλαδή ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ. Ἡ δύναμη αὐτή ἡ οὐράνια πού ὅπλισε τούς Ἀποστόλους εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως τούς τό εἶχε ὑποσχεθῆ ὁ Κύριος: «Ὑμεῖς δέ καθίσατε ἐν τῇ πόλει Ἱερουσαλήμ, ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους»[7]. Ἐκείνης τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔργο εἶναι ἡ μεταβολή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ. Διότι δέν κατῆλθε μόνον τότε γιά μία φορά καί μετά μᾶς ἐγκατέλειψε, ἀλλά εἶναι μαζί μας καί θά εἶναι γιά πάντα μαζί μας. Γι᾽ αὐτό τό ἔστειλε ὁ Σωτήρ γιά νά μένει μαζί μας αἰώνια, ὅπως ὁ ἴδιος πάλιν εἶπε: «Τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας· ὅ ὁ κόσμος οὐ δύναται λαβεῖν, ὅτι οὐ θεωρεῖ αὐτό οὐδέ γινώσει αὐτό, ὅτι παρ᾽ ὑμῖν μένει καί ἐν ὑμῖν ἔσται»[8].
Στό σημεῖο αὐτό ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἀποφθεγματικά μᾶς διδάσκει ὅτι στήν Θεία Εὐχαριστία καί στά ἄλλα μυστήρια δέν ἐνεργοῦν ἀνθρώπινες καί φυσικές δυνάμεις, πού πιθανόν νά ἐπέτρεπαν καί νοσογόνες ἐπιδράσεις, ἀλλά ἐνεργεῖ ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο ἐνεργεῖ καί δρᾶ χρησιμοποιώντας τά χέρια τῶν ἱερέων. Εἶναι συγκλονιστική αὐτή ἡ διατύπωση καί συντρίβει ὡς σκεύη κεραμέως ὄχι μόνον τήν ὑπουργό Παιδείας κ. Κεραμέως, καί ὅσα ἀσεβῆ καί ἀηδιαστικά περί «σάλιου» ἔχει ἐκστομίσει, καί τούς ὁμόφρονές της ἰατρούς, πολιτικούς, δημοσιογράφους κ.ἄ., ἀλλά καί ἀσεβοῦντες ἐπισκόπους καί κληρικούς, πού δέν κατάλαβαν καί δέν ἐβίωσαν τό μεγαλεῖο τῆς Ἱερωσύνης, τήν ὁποία ἀναξίως φέρουν, ὄχι ὡς φορεῖς ἀλλά ὡς ἀχθοφόροι τοῦ ὑψηλοῦ λειτουργήματος. Λέγει λοιπόν ὅτι αὐτό τό θαῦμα τῆς μεταβολῆς τῶν φυσικῶν στοιχείων τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ τό ἐπιτελεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα χρησιμοποιώντας τά χέρια καί τήν γλώσσα τῶν ἱερέων: «Τοῦτο διά τῆς χειρός καί τῆς γλώσσης τῶν ἱερέων τά μυστήρια τελεσιουργεῖ». Καί δέν μᾶς ἔστειλε μόνον τό Ἅγιο Πνεῦμα ὁ Κύριος, γιά νά μένει διαρκῶς μαζί μας, ἀλλά ὑποσχέθηκε ὅτι καί ὁ ἴδιος θά μένει μαζί μας, μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων[9]. Τό Ἅγιο Πνεῦμα βέβαια παρίσταται καί ἐνεργεῖ ἀοράτως, γιατί δέν φόρεσε ἀνθρώπινο σῶμα. Ὁ Χριστός ὅμως καί βλέπεται καί ἀνέχεται νά τόν πιάνομε στά φρικτά καί ἱερά μυστήρια, γιατί δέχθηκε νά προσλάβει τήν ἀνθρώπινη φύση καί νά τήν φέρει αἰώνια. Αὐτή εἶναι ἡ δύναμη τῆς Ἱερωσύνης, αὐτός εἶναι ὁ ἱερεύς· δέν προσάγει μία φορά τόν ἑαυτό του στό θυσιαστήριο, δέν κάνει δηλαδή μία λειτουργία, καί ἀφοῦ ἱερουργήσει ἅπαξ σταματᾶ τήν Ἱερωσύνη. Ἀλλά συνεχῶς λειτουργεῖ τήν Λειτουργία γιά ἐμᾶς, καί ὡς ἐκ τούτου γίνεται καί παράκλητος γιά χάρη μας πρός τόν Θεό αἰώνια, καί ἰσχύει καί γι᾽ αὐτόν τό «Σύ ἱερεύς εἰς τόν αἰῶνα». Συνεπῶς γιά τούς πιστούς δέν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία γιά τόν ἁγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων, οὔτε γιά τίς ἄλλες τελετές, ἄν ἐπιτελοῦνται κατά τήν εὐσεβῆ πρόθεση καί τίς εὐχές τῶν ἱερέων. «Διά τοῦτο οὐδεμία τοῖς πιστοῖς περί τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν δώρων ἀμφιβολία, οὐδέ περί τῶν ἄλλων τελετῶν, εἰ κατά τήν πρόθεσιν καί τάς εὐχάς τῶν ἱερέων ἀποτελοῦνται». Παραθέτουμε μέσα στό κύριο κείμενο τοῦ ἄρθρου τήν γνήσια αὐτή Ἁγιογραφική καί Πατερική διδασκαλία, ὥστε οἱ μέν ἐχθρικοί πρός τήν Ἐκκλησία καί οἱ ἀμαθεῖς νά μή στηρίζονται σέ πλανεμένους κληρικούς καί θεολόγους, ὅσοι δέ ἀπό τούς πιστούς ἀμφιταλαντεύονται, ἀκούγοντας τόν ἕνα καί τόν ἄλλο, νά στερεωθοῦν στήν πίστη καί νά εἰρηνεύσουν:
Τούτων δέ εἰρημένων, τό πᾶν τῆς ἱερουργίας ἤνυσται καί τετέλεσται, καί τά δῶρα ἡγιάσθη, καί ἡ θυσία ἀπηρτίσθη, καί τό μέγα θύμα καί ἱερεῖον τό ὑπέρ τοῦ κόσμου σφαγέν ἐπί τῆς ἱερᾶς τραπέζης ὁρᾶται κείμενον· ὁ γάρ ἄρτος τοῦ Κυριακοῦ σώματος οὐκ ἔτι τύπος, οὐδέ δῶρον, εἰκόνα φέρων τοῦ ἀληθινοῦ δώρου, οὐδέ γραφήν τινα κομίζων ἐν ἑαυτῷ τῶν σωτηρίων παθῶν ὥσπερ ἐν πίνακι, ἀλλ᾽ αὐτό τό ἀληθινόν δῶρον· αὐτό τοῦ Δεσπότου τοῦ παναγίου σῶμα, τό πάντα ἀληθῶς ἐκεῖνα δεξάμενον τά ὀνείδη, τάς ὕβρεις, τούς μώλωπας· τό σταυρωθέν, τό σφαγέν, τό μαρτυρῆσαν ἐπί Ποντίου Πιλάτου, τήν καλήν ὁμολογίαν, τό ῥαπισθέν, τό αἰκισθέν, τό ἐμπτυσμάτων ἀνασχόμενον, τό χολῆς γευσάμενον. Ὁμοίως καί ὁ οἶνος, αὐτό τό αἷμα τό ἐκπηδῆσαν σφαττομένου τοῦ σώματος, τοῦτο τό σῶμα, τοῦτο τό αἷμα τό συστάν ἐκ Πνεύματος ἁγίου, τό γεννηθέν ἀπό τῆς ἁγίας Παρθένου, τό ταφέν, τό ἀναστάν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, τό ἀνελθόν εἰς τούς οὐρανούς, καί καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.
Καί τίς ἡ πίστις; Αὐτός εἶπε, «Τοῦτό ἐστι τό σῶμα μου». «Τοῦτο τό αἷμά μου». Αὐτός καί τοῖς ἀποστόλοις ἐκέλευσε, καί δι᾽ ἐκείνων τῇ πάσῃ Ἐκκλησίᾳ, τοῦτο ποιεῖν. «Τοῦτο γάρ, φησί, ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν», οὐκ ἄν κελεύσας τοῦτο ποιεῖν, εἰ μή δύναμιν ἐνθήσειν ἔμελλε, ὥστε δύνασθαι τοῦτο ποιεῖν. Καί τίς ἡ δύναμις; Τό Πνεῦμα τό ἅγιον, ἡ ἐξ ὕψους τούς ἀποστόλους ὁπλίσασα δύναμις, κατά τό εἰρημένον πρός αὐτούς ὑπό τοῦ Κυρίου· «Ὑμεῖς δέ καθίσατε ἐν τῇ πόλει Ἱερουσαλήμ, ἕως οὖ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους». Τοῦτο τό ἔργον ἐκείνης τῆς καθόδου. Οὐ γάρ κατελθόν ἅπαξ, εἶτα ἀπολέλοιπεν ἡμᾶς, ἀλλά μεθ᾽ ἡμῶν ἔστι, καί ἔσται μέχρι παντός. Διά τοῦτο γάρ ἔπεμψεν αὐτό ὁ Σωτήρ, ἵνα μένῃ μεθ᾽ ἡμῶν εἰς τόν αἰῶνα, “τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας· ὅ ὁ κόσμος οὐ δύναται λαβεῖν, ὅτι οὐ θεωρεῖ αὐτό, οὐδέ γινώσκει αὐτό, ὑμεῖς δέ γινώσκετε αὐτό, ὅτι παρ᾽ ὑμῖν μένει, καί ἐν ὑμῖν ἔστι”. Τοῦτο διά τῆς χειρός καί τῆς γλώσσης τῶν ἱερέων τά μυστήρια τελεσιουργεῖ. Καί οὐ τό ἅγιον Πνεῦμα μόνον ἔπεμψεν ὁ Κύριος ἡμῖν, ὥστε μένειν μεθ᾽ ἡμῶν, ἀλλά καί αὐτός ὁ Κύριος ἐπηγγείλατο μένειν μεθ᾽ ἡμῶν, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος· ἀλλ᾽ ὁ μέν Παράκλητος ἀοράτως πρόσεστιν, ὅτι τό σῶμα αὐτός οὐκ ἐφόρεσεν. Ὁ δέ Κύριος καί ὁρᾶται, καί ἁφῆς ἀνέχεται, διά τῶν φρικτῶν καί ἱερῶν μυστηρίων, ὡς ἄν τήν ἡμετέραν φύσιν καί δεξάμενος, καί φέρων εἰς τόν αἰῶνα. Αὕτη τῆς ἱερωσύνης δύναμις, οὗτος ὁ ἱερεύς. Οὐ γάρ ἅπαξ ἑαυτόν προσαγαγών καί θύσας, ἐπαύσατο τῆς ἱερωσύνης, ἀλλά διηνεκῆ ταύτην λειτουργεῖ τήν λειτουργίαν ἡμῖν, καθ᾽ ἥν καί παράκλητος ἡμῖν ἐστι πρός τόν Θεόν δι᾽ αἰῶνος. Διά τοῦτο οὐδεμία τοῖς πιστοῖς περί τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν δώρων ἀμφιβολία, οὐδέ περί τῶν ἄλλων τελετῶν, εἰ κατά τήν πρόθεσιν καί τάς εὐχάς τῶν ἱερέων ἀποτελοῦνται[10].
2. Τό ὕψιστο καί ἁγιώτατο δόγμα τῆς μεταβολῆς τοῦ ἄρτου καί οἴνου σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ
Ἡ ἐκτεθεῖσα διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα εἶναι κοινή διδασκαλία τῶν ᾽Αποστόλων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλάθητη καί ἀδιαμφισβήτητη. Δέν ἐπιδέχεται ἄλλες ἑρμηνεῖες, γιατί στηρίζεται στήν διδασκαλία τοῦ ἴδιου τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος συνέστησε τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας κατά τό τελευταῖο Δεῖπνο μέ τούς μαθητές του πρό τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ Πάθους. Ἐκεῖ εἶπε ὅτι ὁ ἄρτος εἶναι τό σῶμά μου καί ὁ οἶνος εἶναι τό αἷμά μου: «Τοῦτό ἐστι τό σῶμά μου, τοῦτό ἐστι τό αἷμά μου». Δέν εἶπε αὐτό συμβολίζει τό σῶμά μου καί αὐτό συμβολίζει τό αἷμά μου, ὅπως πολλοί Προτεστάντες ἀσεβῶς καί ἀντίθετα πρός τόν Δεσπότη Χριστό ἀντινομοθετοῦν, ἀλλά εἶναι τό σῶμά μου καί εἶναι τό αἷμά μου. Συνιστᾶ δέ ἡ διδασκαλία αὐτή θεμελιῶδες δόγμα τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ γνωστός ἀείμνηστος Καθηγητής τῆς Δογματικῆς στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν Χρῆστος Ἀνδροῦτσος μᾶς λέγει ὅτι λόγῳ τῆς πραγματικῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ ὑπό τά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου ἡ Θεία Εὐχαριστία «ἀποτελεῖ μετά τοῦ δόγματος τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τοῦ τῆς ἐνσαρκώσεως τό ὕψιστον καί ἁγιώτατον τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας μυστήριον»[11]. Ἀφοῦ δέ παραθέσει πλῆθος ἁγιογραφικῶν καί πατερικῶν μαρτυριῶν καί ἀναιρέσει κάποιες προτεσταντικές πλάνες, στό τέλος, ὅπως λέγει· «ἀντί πάσης ἄλλης μαρτυρίας παρατίθεμεν ἐνταῦθα τήν διδασκαλίαν τῆς Ζ´ οἰκουμενικῆς συνόδου καί τήν σχετικήν περικοπήν τοῦ ἱεροῦ Δαμασκηνοῦ τοῦ συνοψίσαντος τήν προτέραν περί τοῦ δόγματος τούτου διδασκαλίαν: “Οὔτε ὁ Κύριος, παρατηρεῖ ἡ σύνοδος, οὔτε οἱ Ἀπόστολοι ἤ Πατέρες εἰκόνα εἶπον τήν διά τοῦ ἱερέως προσφερομένην ἀναίμακτον θυσίαν, ἀλλ᾽ αὐτό σῶμα καί αὐτό αἷμα… Μετά δέ τόν ἁγιασμόν σῶμα κυρίως καί αἷμα Χριστοῦ, λέγονται καί εἰσί καί πιστεύονται”[12]. “Αὐτός ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος, ἀποφαίνεται ὁ Δαμασκηνός, μεταποιοῦνται εἰς σῶμα καί αἷμα Θεοῦ. Εἰ δέ τόν τρόπον ἐπιζητεῖς, πῶς γίνεται, ἀρκεῖ σοι ἀκοῦσαι, ὅτι διά Πνεύματος ἁγίου, ὥσπερ καί ἐκ τῆς ἁγίας Θεοτόκου διά Πνεύματος ἁγίου ἑαυτῷ, καί ἐν ἑαυτῷ ὁ Κύριος σάρκα ὑπεστήσατο· καί πλέον οὐδέν γινώσκομεν, ἀλλ᾽ ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἀληθής ἐστι, καί ἐνεργής, καί παντοδύναμος, ὁ δέ τρόπος ἀνεξερεύνητος. Οὐ χεῖρον δέ καί τοῦτο εἰπεῖν, ὅτι ὥσπερ φυσικῶς διά τῆς βρώσεως ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος καί τό ὕδωρ διά τῆς πόσεως εἰς σῶμα καί αἶμα τοῦ ἐσθίοντος καί πίνοντος μεταβάλλονται, καί οὐ γίνονται ἕτερον σῶμα παρά τό πρότερον αὐτοῦ σῶμα· οὕτως ὁ τῆς προθέσεως ἄρτος, οἶνός τε καί ὕδωρ διά τῆς ἐπικλήσεως καί ἐπιφοιτήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος ὑπερφυῶς μεταποιοῦνται εἰς τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί τό αἷμα, καί οὐκ εἰσί δύο, ἀλλ᾽ ἕν καί τό αὐτό”»[13].
Δέν περιμέναμε βέβαια ἀπό τούς ἰατρούς καί λοιπούς ἐπιστήμονες καί πολιτικούς πού ἐκφράσθηκαν δυσμενῶς γιά τό μέγιστο αὐτό καί ἁγιώτατο μυστήριο, πλήν ἐπαινετῶν ἐξαιρέσεων, νά ὑπερασπισθοῦν τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στήν τυραννική καί δικτατορική ἀπόφαση τῆς νεοταξικῆς κυβέρνησης νά ἀπαγορεύσει τήν μετάδοση τῆς Θείας Εὐχαριστίας στούς λαϊκούς, γιατί δῆθεν ὑπάρχει κίνδυνος νά μεταδοθεῖ μέ τήν ἱερά λαβίδα (τό κουταλάκι ὅπως λέν οἱ ἀχρεῖοι ἤ τό σάλιο) ἡ λοίμωξη τοῦ Κορωνοϊοῦ. Περιμέναμε ὅμως ἀπό τούς ἐπισκόπους νά μή συναινέσουν στήν ἀπόφαση, τήν πρωτοφανῆ καί βλάσφημη, νά κλείσουν οἱ ἱεροί ναοί καί νά τελεῖται σέ ὀλίγους μόνον ναούς ἡ Θεία Λειτουργία, διακωμωδούμενη, ὅπως θά δείξουμε, νά μή μεταδίδεται ὅμως ἡ Θεία Κοινωνία στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, στά μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, πρᾶγμα πού ἴσχυσε. Μετά ἐπετράπη νά γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία σέ ὅλους τούς Ναούς, ἀλλά «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν». Μᾶλλον, γιά λόγους πού ὁ Θεός ξέρει καί γιά μή θεάρεστα πάντως κίνητρα, «ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία, φάσκοντες εἶναι σοφοί ἐμωράνθησαν»[14]. Ἀντάλλαξαν τόν πολύτιμο μαργαρίτη τῆς ἐνσωματώσεως ὅλων μας στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ μέ τή Θεία Κοινωνία μέ ἐπιδιώξεις γήϊνες καί κοσμικές, δέχθηκαν νά προσκυνήσουν τό νέο εἴδωλο τῆς θεᾶς Ὑγείας, νά ἀκούσουν τόν νέο Ναβουχοδονόσορα-πρωθυπουργό καί νά ἀρνηθοῦν τόν Δεσπότη Χριστό. Κοροϊδεύοντας βέβαια ὅλους μας, στά συνοδικά ἀνακοινωθέντα ἔλεγαν ὅτι τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ἀδιαπραγμάτευτο καί δέν μεταδίδει καμμία ἀσθένεια. Στήν πράξη ὅμως ὁμολογοῦσαν τό ἀντίθετο, διότι σέ καμμία Θ. Λειτουργία ἀπό αὐτές πού μεταδίδονταν ἀπό τήν τηλεόραση, παρόντων μάλιστα καί ἐπισκόπων, δέν δόθηκε στούς πιστούς ἡ Θεία Κοινωνία, οὔτε στόν καθεδρικό ναό τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν στίς πρῶτες Θ. Λειτουργίες, οὔτε στόν ναό τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Ἀμπελοκήπων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως, οὔτε στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Λυδίας στήν Ἀσπροβάλτα Θεσσαλονίκης καί σέ ἄλλους.
Ἀκόμη καί σήμερα ἀφήνουν νά περιφέρεται μετέωρη ἡ βλάσφημη γνώμη συμβούλου τοῦ πρωθυπουργοῦ καί μέλους τῆς Ἐπιτροπῆς Ὑγείας, τοῦ καθηγητῆ Ἠλία Μόσιαλου, ὅτι πρέπει νά ἀποφευχθεῖ ἡ μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας μέ τήν σημερινή μορφή, μέχρι νά ἔχουμε ἀσφαλές ἐμβόλιο, καί νά ἐξεταστεῖ, ἐάν μπορεῖ νά γίνει μέ διαφορετικό τρόπο. Γιατί δέν περιορίζονται κάποιοι στά δικά τους ἐπιστημονικά πεδία, στόν κτιστό φυσικό κόσμο τῆς αἰσθητῆς ἐμπειρίας, πού μπορεῖ νά ἐρευνηθεῖ μέ μικροσκόπια καί μεγασκόπια, καί ὑπεισέρχονται ἀμαθεῖς καί ἀμύητοι στόν ἄκτιστο ὑπερφυσικό κόσμο τῆς Θείας Παντοδυναμίας καί Σοφίας, μικροί, μηδαμινοί, σπιθαμιαῖοι νάνοι καί ὑβριστές; Δέν βλέπουν πῶς ἕνας μικρός, ἀπειροελάχιστος, ἰός ἐταπείνωσε καί ἐξευτέλισε τίς γνώσεις καί τά ἐπιστημονικά τους ἐφόδια καί ἐξακολουθοῦν νά ὑψώνουν τό ἀνάστημά τους μπροστά στόν πάνσοφο καί παντοδύναμο Δημιουργό καί προνοητή τοῦ σύμπαντος! Ὅπως δημιούργησε ὁ Θεός τά πάντα διά τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός, ἔτσι καί στήν Θεία Εὐχαριστία· τήν μεταβολή τοῦ ἄρτου καί οἴνου σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ τήν πραγματοποιεῖ ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τρόπο ὑπερφυσικό, τόν ὁποῖο κατανοεῖ μόνον ἡ πίστη, ὄχι ἡ ἀνθρώπινη λογική καί σοφία, τῆς ὁποίας ἡ ἐμβέλεια εἶναι περιορισμένη: «Ὥσπερ γάρ πάντα, ὅσα ἐποίησεν ὁ Θεός, τῇ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐνεργείᾳ ἐποίησεν, οὕτω καί νῦν ἡ τοῦ Πνεύματος ἐνέργεια τά ὑπέρ φύσιν ἐργάζεται, ἅ οὐ δύναται χωρῆσαι, εἰ μή μόνη πίστις». Καί ἡ Παναγία, ὅταν ἄκουσε ἀπό τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ ὅτι θά γεννήσει, ἀπόρησε καί ρώτησε· «πῶς θά γίνει αὐτό; Ἐγώ εἶμαι παρθένος καί δέν γνωρίζω ἄνδρα». Γιά νά τῆς ἀπαντήσει ὁ ἀρχάγγελος ὅτι «θά ἔλθει ἐπάνω σου τό Ἅγιο Πνεῦμα καί θά σέ ἐπισκιάσει ἡ δύναμη τοῦ Ὑψίστου». Ἄν λοιπόν κάποιος ἀπορεῖ καί ἐρωτᾶ, πῶς ὁ ἄρτος γίνεται σῶμα Χριστοῦ καί ὁ οἶνος αἷμα Χριστοῦ τοῦ ἀπαντᾶμε καί ἐμεῖς ὅπως ὁ ἀρχάγγελος· Ἐπιφοιτᾶ τό Ἅγιο Πνεῦμα καί πραγματοποιεῖ τήν μεταβολή τῶν Τιμίων Δώρων κατά τρόπο ὑπέρλογο: «Πῶς ἔσται μοι τοῦτο», φησίν ἡ Ἁγία Παρθένος, «ἐπεί ἄνδρα οὐ γινώσκω»; Ἀποκρίνεται Γαβριήλ ὁ ἀρχάγγελος «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι». Καί νῦν ἐρωτᾶς· πῶς ὁ ἄρτος γίνεται σῶμα Χριστοῦ καί ὁ οἶνος καί τό ὕδωρ αἷμα Χριστοῦ; Λέγω σοι κἀγώ· Πνεῦμα Ἅγιον ἐπιφοιτᾶ καί ταῦτα ποιεῖ ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν»[15]. Μήπως θά ἔπρεπε νά ζητήσουμε τήν γνώμη τῆς κ. Κεραμέως, τοῦ κ. Μόσιαλου καί ἄλλων ὀρθολογιστῶν, γιά νά πιστεύουμε εἰς τό ὅτι ὁ Χριστός γεννήθηκε ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί εἰς τά ἄλλα ὑπέρλογα δόγματα καί θαύματα τῆς Πίστεως μας;
3. Συνένοχοι τῆς βλασφημίας ἡ πλειονότητα τῶν ἐπισκόπων
Ἡ ἐκ μέρους τῆς πλειονότητας τῶν ἐπισκόπων, καί μάλιστα μέ συνοδικές ἀποφάσεις τῆς ὀλιγομελοῦς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, καί ὄχι τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, ὅπως ἐζητήθη ἀπό ὀλίγους ἐπισκόπους, ἡ ἐκ μέρους των λοιπόν συναίνεση στό νά κλείσουν οἱ Ναοί καί νά μή μεταδίδεται στούς πιστούς ἡ Θεία Κοινωνία, σημαίνει ὅτι ὑποχώρησαν στήν πράξη, παρά τίς ἀνέξοδες ὡραιολογίες, στήν βλάσφημη γνώμη κάποιων γιατρῶν ὅτι τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, προσφερόμενο ἀπό τό Ἅγιο Δισκοπότηρο μέ τήν Ἁγία Λαβίδα μεταδίδει τήν λοίμωξη τοῦ Κορωνοϊοῦ. Εἶναι γι᾽ αὐτό συνένοχοι τῆς βλασφημίας καί τῆς ἄρνησης τοῦ ὑψίστου καί ἁγιωτάτου δόγματος τῆς μεταβολῆς τῶν Τιμίων Δώρων. Ἄν ξέχασαν τίς θεολογικές τους γνώσεις, τίς ὑποσχέσεις τους κατά τήν χειροτονία, τίς κανονικές τους ὑποχρεώσεις νά διδάσκουν τά δόγματα καί νά ποιμαίνουν τόν λαό, δέν σκέπτονται τοὐλάχιστον ὅτι κατά τήν στιγμή τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν Τιμίων Δώρων στήν Θεία Λειτουργία προσεύχονται οἱ ἴδιοι, ὅταν λειτουργοῦν, καί οἱ ἱερεῖς ἐπίσης, καί τί ζητοῦν ἀπό τόν Θεό; «Κατάπεμψαν τό Πνεῦμά σου τό Ἅγιον ἐφ᾽ ἡμᾶς, καί ἐπί τά προκείμενα δῶρα ταῦτα. Καί ποίησον τόν μέν ἄρτον τοῦτον τίμιον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ σου. Τό δέ ἐν τῷ ποτηρίῳ τοῦτο τίμιον Αἷμα τοῦ Χριστοῦ σου. Μεταβαλών τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ». Καί πεπεισμένοι ὅτι τό αἴτημα αὐτό πραγματοποιήθηκε, λίγο πρίν κοινωνήσουν, ἀπευθυνόμενοι πρός τόν Χριστό μέ τήν εὐχή «Πρόσχες Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ», λέγουν μεταξύ ἄλλων, βέβαιοι ὄντες ὅτι πραγματοποιήθηκε ἡ μεταβολή τῶν Τιμίων Δώρων: «Καί καταξίωσον τῇ κραταιᾷ σου χειρί μεταδοῦναι ἡμῖν τοῦ ἀχράντου σώματός σου καί τοῦ τιμίου αἵματος καί δι᾽ ἡμῶν παντί τῷ λαῷ». Τί νομίζουν ὅτι εἶναι; Ἠθοποιοί πού ὑποκρίνονται καί παίζουν κάποιο ρόλο ἤ λειτουργοί καί ἱερουργοί φρικτῶν μυστηρίων;
Ἡ προβαλλόμενη ἐσχάτως δικαιολογία ὅτι ὑποχώρησαν γιά νά μή συκοφαντηθεῖ ἡ Ἐκκλησία καί τῆς ἐπιρριφθεῖ ἡ εὐθύνη γιά τήν μετάδοση τοῦ ἰοῦ δέν πείθει κανένα, ἀλλά ἁπλῶς συγκαλύπτει τήν ἀτολμία καί δειλία τους νά ἀντισταθοῦν καί νά ὁμολογήσουν τίς ἀλήθειες καί νά ὑπερασπισθοῦν τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἆραγε πρώτη φορά στήν ἱστορία, πού συκοφαντεῖται καί διώκεται ἡ Ἐκκλησία μέ ψευδεῖς καί κατασκευασμένες κατηγορίες ἀπό τούς ἐχθρούς της; Ἔπρεπε νά ἀποκρύψει τήν πίστη της, νά παύσει τήν λατρεία της, ἐπειδή αὐτά ἐνοχλοῦν τόν Διάβολο καί θέλει νά τά μειώσει καί νά τά καταργήσει; Ὅταν κατά τήν διάρκεια τῶν ἀρχαίων διωγμῶν κατηγοροῦσαν οἱ εἰδωλολάτρες τούς Χριστιανούς ὅτι κατά τήν Θεία Λατρεία προβαίνουν σέ ἀνθρωποθυσίες καί ἀνθρωποφαγίες, ἐπειδή παρεξηγοῦσαν τό «Λάβετε, φάγετε τοῦτό ἐστι τό σῶμά μου» καί «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτό ἐστι τό αἷμά μου», μήπως σταμάτησαν νά τελοῦν τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας; Ἀντίθετα οἱ Ἅγιοι Ἀπολογητές ἀνῄρεσαν μέ τόλμη τίς κατηγορίες καί ἤλεγξαν τούς συκοφάντες, πολλοί δέ ἀπό αὐτούς καί πλῆθος ἄλλοι, νέφος μαρτύρων, ἔδωσαν καί τήν ζωή τους, ἔχυσαν τό αἷμα γιά νά μήν ἀρνηθοῦν τόν Χριστό. Τώρα ἀντί νά διαμαρτυρηθοῦν καί νά ἐλέγξουν τίς βλάσφημες συκοφαντίες καί συνοδικά νά λάβουν μέτρα κατά τῶν βλασφήμων, δύο σύνοδοι, αὐτές τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, συγχαίρουν τόν πρωθυπουργό, τήν ὑπουργό Παιδείας καί τούς γιατρούς πού συνήργησαν στό κλείσιμο τῶν ναῶν καί στήν ἀπαγόρευση τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὑπάρχει καί ἄλλος κατήφορος ἤ φθάσαμε στόν Ἅδη;
Ἡ Ἐκκλησία βέβαια δέν ταυτίζεται μέ τήν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε μέ τίς κατά καιρούς συνόδους, γιατί πολλές φορές πατριάρχες, ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, θεολόγοι καί σύνοδοι καταδικάστηκαν γιά αἱρετικές παρεκκλίσεις. Κατά τήν παροῦσα δυσχερῆ περίοδο ἡ Ἐκκλησία διασώθηκε ἐκεῖ πού κάποιοι ἐπίσκοποι ἀντέδρασαν, ἔστω χλιαρά, καί ἐκεῖ πού κάποιοι ἱερεῖς ἀψηφώντας τίς συνοδικές καί ἐπισκοπικές ἀπαγορεύσεις καί ἐντολές, μετέδωσαν, ἔστω καί κρυφά, τήν Θεία Κοινωνία σέ σύναξη πιστῶν. Ὅπου δέν ὑπάρχει σύναξη πιστῶν, ἐκεῖ δέν ὑπάρχει ὁ Χριστός, δέν ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία. Εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχει ἡ κεφαλή χωρίς τό σῶμα; Ἡ Θεία Εὐχαριστία δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀπό τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι φανέρωση καί ἀποκάλυψη τῆς Ἐκκλησίας, ταυτίζεται πρός τήν Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει, γιά νά τελεῖ τήν Θεία Εὐχαριστία ἐν συνάξει τῶν μελῶν της. Μέ αὐτήν ἐνσωματώνει αἰσθητά τά μέλη της στήν κεφαλή της τόν Χριστό, μᾶς καθιστᾶ ὅλους σύσσωμους καί σύναιμους τοῦ Χριστοῦ. Ἐπί δύο μῆνες λοιπόν ἡ διοικοῦσα ἐκκλησία μέ τήν ἀπαγόρευση τῶν συνάξεων τῶν πιστῶν καί τῆς μετάδοσης τῆς Θείας Κοινωνίας, ὄχι μόνο προσέβαλε τό ὕψιστο καί ἁγιώτατο δόγμα τῆς μεταβολῆς τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ, ἀλλά κατήργησε τήν ἴδια τήν Ἐκκλησία. Οἱ ὑπεύθυνοι γιά τίς ἀποφάσεις αὐτές ἐπίσκοποι αὐτοκαταργήθηκαν. Εὐτυχῶς πού αὐτό δέν συνέβη σέ ὅλες τίς τοπικές Ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, ἀλλά στή Σερβία, στήν Βουλγαρία, στήν Γεωργία, στήν Πολωνία, στήν Ρωσία παρέμειναν οἱ ναοί ἀνοικτοί, καί μεταδιδόταν ἡ Θεία Κοινωνία στούς πιστούς, μέ τήν πικρή πάντως καί σ᾽ αὐτές μείωση τῆς ἐμπιστοσύνης στήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ καί ὑπακοή στόν Καίσαρα, πού φάνηκαν μέ τήρηση ὑγειονομικῶν μέτρων μέσα στόν ἁγιασμένο χῶρο τῶν Ναῶν· ἀποστάσεις μεταξύ τῶν πιστῶν, μικρός ἀριθμός ἐκκλησιαζομένων, ἀποφυγή ἀσπασμοῦ τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί τοῦ χεριοῦ τῶν ἱερέων καί τό χείριστο ὅλων καί πιό ἀποκρουστικό, ἡ χρήση μάσκας μέσα στούς Ναούς, εὐτυχῶς σέ ἐλάχιστες περιπτώσεις. Ὁ Διάβολος συνεχίζει νά μᾶς χορεύει· μετέφερε τούς μασκοφόρους, τούς μασκαράδες, ἀπό τά κοσμικά καρναβάλια μέσα στίς ἐκκλησίες μας, τόν ἐνοχλοῦν ἡ πρόσωπο μέ πρόσωπο προσευχητική κοινωνία μέ τόν Θεό, τά χαριτωμένα τῶν πιστῶν πρόσωπα. Ποῦ χάθηκαν οἱ μεγάλοι θεολόγοι τοῦ προσώπου καί τῆς εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας; Τούς ἀρέσουν τά προσωπεῖα, οἱ μάσκες, καί ἡ μή σύναξη τῶν πιστῶν, οἱ ἄδειες ἐκκλησίες; Ἡ μόνη τοπική ἐκκλησία πού δέν ὑπέκυψε στόν πειρασμό τοῦ κορωνοϊοῦ, ἐπειδή βέβαια καί ἡ πολιτική ἐξουσία δέν ἀναμίχθηκε οὔτε ἐπίεσε, εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς Λευκορωσίας, πού ὑπάγεται ὡς μητρόπολη στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ἐκεῖ δέν ἄλλαξαν τό παραμικρό στούς ναούς, δέν ἔλαβαν κανένα ἀπαγορευτικό ἤ περιοριστικό μέτρο. Σεβάσθηκαν τήν ἱερότητα τῶν ναῶν καί πρό παντός τό μέγα μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί ἀπρόσκοπτα οἱ πιστοί, ὅπως καί πρίν, ἐκκλησιάζονται καί κοινωνοῦν.
4. Ὅλος ὁ ναός καί τά ἐν τῷ ναῷ εἶναι ἱερά καί μεταδίδουν Ἁγιασμό καί Χάρη.
Ἐσφαλμένα καί χωρίς θεολογική θεμελίωση ὑποτιμᾶται ἡ ἁγιαστική Χάρη τοῦ ναοῦ καί τῶν ἄλλων ἱερῶν σκευῶν καί ἀντικειμένων πού ὑπάρχουν ἐντός τοῦ ἱεροῦ ναοῦ καί περιορίζεται αὐτή μόνον στήν Θεία Κοινωνία. Δέν ἀμφιβάλλει κανείς ὅτι, ὅπως εἴπαμε, τό ὕψιστο καί ἁγιώτατο δόγμα καί μυστήριο εἶναι ἡ Θεία Εὐχαριστία, καί ὀρθῶς ὑποστηρίζεται ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο, ὅτι αὐτό εἶναι ἀδιαπραγμάτευτο, εἶναι κόκκινη γραμμή, καί ὅτι ἑπομένως δέν πρόκειται ποτέ νά δεχθεῖ ὅτι μέσῳ τοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Χριστοῦ εἶναι δυνατόν νά μεταδοθεῖ κάποια ἀσθένεια, μολονότι στήν πράξη ἤδη ἐπί δύο μῆνες κατήργησε τήν κόκκινη γραμμή καί τήν ὑπερέβη. Αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι ὁ ἴδιος ὁ ἱερός ναός καί ὅλα τά ἐν αὐτῷ ἱερά στεροῦνται τήν ἁγιαστική Χάρη καί μέσῳ αὐτῶν ἠμπορεῖ νά μεταδοθεῖ ἡ λοίμωξη. Εἰς ὅλα τά χαρίσματα καί τά πλεονεκτήματα ὑπάρχουν βαθμοί ὑπεροχῆς καί ἀξίας πού ἐκφράζονται καί στήν γλώσσα μέ τούς τρεῖς βαθμούς τῶν ἐπιθέτων· θετικό, συγκριτικό καί ὑπερθετικό: σοφός, σοφώτερος, σοφώτατος· ἀγαθός, καλλίων, κάλλιστος· νέος, νεώτερος, νεώτατος. Ἐκτός λοιπόν ἀπό τήν ἁγιώτατη καί ὕψιστη Θεία Εὐχαριστία, ὑπάρχουν καί ἄλλα ἅγια καί ἁγιότερα, ὑψηλά καί ὑψηλότερα, ὅπως μέ βεβαιότητα εἶναι ὁ ἱερός ναός, τό ἱερό Εὐαγγέλιο, οἱ ἅγιες εἰκόνες, ὁ Τίμιος Σταυρός, τά ἱερά λείψανα, τό ἁγιασμένο χέρι τοῦ ἱερέως, ἡ ἁγία τράπεζα, ἡ ἁγία λαβίδα, τό ἱερό δισκοπότηρο καί πολλά ἄλλα. Ὅπως λοιπόν ἡ Θεία Κοινωνία δέν μεταδίδει ἀσθένειες, τό ἴδιο καί ὁ ἱερός ναός καί ὅλα τά ἐν αὐτῷ μεταδίδουν μόνον ἁγιασμό καί Χάρη, θεραπεία καί ἴαση καί ὄχι ἀσθένειες καί λοιμώξεις.
Δυστυχῶς, οἱ ἐκκλησιαστικές ἡγεσίες, ἐπειδή δέν τολμοῦν νά ἀντιταχθοῦν στούς ἀγνοοῦντες τά τῆς Ἐκκλησίας ἤ σέ ὅσους συνειδητά τήν πολεμοῦν, ἔβαλαν θεωρητικά κόκκινη γραμμή μόνο γιά τήν Θεία Εὐχαριστία, πού ἤδη τήν ὑπερέβησαν καί δέν ξέρουμε ἄν καί στό μέλλον θά τήν τηρήσουν, καί δέχθηκαν βλασφήμως καί ἀνιέρως, ὅτι μέσα στούς ἱερούς ναούς ὑπάρχει κίνδυνος νά μεταδοθεῖ ἡ λοίμωξη, ἄν δέν τηρηθοῦν οἱ ὑγειονομικοί ὅροι πού τηροῦνται σέ ὅλους τούς χώρους συνάθροισης προσώπων, ἄν δέν τηρηθοῦν οἱ ἀναγκαῖες ἀποστάσεις, ἄν δέν ἀπολυμαίνονται οἱ ναοί, ἄν ἀσπαζόμαστε τό ἱερό Εὐαγγέλιο, τίς ἅγιες εἰκόνες, τόν Τίμιο Σταυρό, τό χέρι τοῦ ἱερέως. Παραπονούμενοι μάλιστα οἱ τῆς Ἐκκλησίας πρός τούς πολιτικούς καί ὑγειονομικούς, γιατί ἔκλεισαν τούς ναούς καί ἀπαγόρευσαν την Θεία Κοινωνία, ἀντί νά τούς ἐλέγξουν γιά τίς ἱερόσυλες, βλάσφημες καί βέβηλες αὐτές ἐνέργειες, νά ὑπερασπισθοῦν ἀνυποχώρητα τά τιμαλφῆ, τά Τίμια καί Ἱερά τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐντεταλμένοι, ὡς λειτουργοί, ὡς ἀξιωματικοί τοῦ μόνου καί ἀπόλυτου Ἄρχοντος, Κυρίου, Βασιλέως Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἀντί αὐτεξουσίως, ἐξουσιαστικά, νά ἀνοίξουν τίς πύλες τῶν ναῶν καί τήν ἀπρόσκοπτη καί ἄνευ ὅρων προσκύνηση τῶν ἱερῶν καί ὁσίων, ἀντί μέ βροντερή φωνή νά φωνάξουν τό «Ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ἡμῶν καί εἰσελεύσεται ὁ βασιλεύς τῆς δόξης»[16] δουλοπρεπῶς καί ἀναξίως παρακαλοῦν τούς ἀσεβεῖς κα`ι βλασφήμους καί τούς λένε: «Ἀνοῖξτε τούς ναούς, ὅπως ἔχετε ἀνοικτά τά σουπερμάρκετς, τά φαρμακεῖα καί τίς λαϊκές ἀγορές, καί ἐμεῖς συμφωνοῦμε μαζί σας ὅτι οἱ ἱεροί ναοί, οἱ ἅγιες εἰκόνες, τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, ὁ Τίμιος Σταυρός, τά πολλά πρόσωπα μέσα στήν Ἐκκλησία, εἶναι κίνδυνος γιά τήν ὑγεία. Θά ἀποφασίσουμε σχετικά καί θά πάρουμε ὅλα τά μέτρα πού ἀπαιτοῦνται, ὥστε νά μή μεταδοθεῖ μέσα στούς ναούς ὁ κορωνοϊός». Καί αὐτά, παρακαλῶ, μέ συνοδικές ἀποφάσεις, ὅπου ὑποτίθεται ὅτι ἐπιστατεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο ἔτσι βλασφήμως παρουσιάζεται νά ἀποφασίζει καί νά ἀναιρεῖ τόν ἑαυτό του, γιατί αὐτό ἁγιάζει, χαριτώνει τόν ἱερό ναό κατά τήν τέλεση τῶν ἐγκαινίων καί σταθερά στή συνέχεια μέ ὅλες τίς ἱερές τελετές καί ἀκολουθίες καί πρό παντός μέ τήν Θεία Εὐχαριστία. Ἐξισώνουν ἔτσι καί οἱ τῆς Ἐκκλησίας τούς ναούς μέ τά σουπερμάρκετς, τά ἱερά μέ τά κοσμικά, δέν διαστέλλουν, δέν διαφοροποιοῦν τά ἱερά ἀπό τά μή ἱερά. Δέν ἰσχύει ἀναλογικά ἡ ἐπιτίμηση τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἱερεῖς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μέσῳ τοῦ προφήτου Ἰεζεκιήλ: «Οἱ ἱερεῖς αὐτῆς (= τῆς Ἱερουσαλήμ, τώρα τῆς Ἐκκλησίας) ἠθέτησαν νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἅγιά μου· ἀναμέσον βεβήλου καί ἁγίου οὐ διέστελλον καί ἀναμέσον ἀκαθάρτου καί τοῦ καθαροῦ οὐ διέστελλον… καί ἐβεβηλούμην ἐν μέσῳ αὐτῶν»[17].
Ὄχι! Καλοί μας Ἀρχιερεῖς. Δέν εἶναι τό ἴδιο τά κοσμικά καταγώγια καί καταστήματα μέ τούς ἱερούς ναούς, γιά νά ζητᾶτε ἴση μεταχείριση. Δέν ἔπρεπε κἄν νά τήν ζητήσετε, ἀλλά αὐτεξουσίως, μέ τήν δύναμη τήν βασιλική τοῦ ἱερατικοῦ ἀξιώματος, γιατί ὅπως μάθατε στίς Θεολογικές Σχολές ἡ Ἱερωσύνη συγκεντρώνει τό τρισσό ἀξίωμα τοῦ Κυρίου, βασιλικό, προφητικό καί ἀρχιερατικό, ἔπρεπε νά κλείσετε τόν ἀσεβῆ κοσμικό καίσαρα ἔξω ἀπό τούς ναούς, στούς ὁποίους κατοικεῖ καί ἐνεργεῖ ὁ Βασιλεύς τοῦ σύμπαντος. Ὁ ναός εἶναι οἶκος τοῦ Θεοῦ καί ἐργαστήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Θά ἔπαιρνε μεγάλη ἔκταση τό παρόν ἄρθρο, ἄν ἐπιχειροῦσα νά καταδείξω ἐπαρκῶς τήν ἁγιότητα καί Χάρη τῶν Ἱερῶν Ναῶν καί ὅλων τῶν ἱερῶν σκευῶν καί ἀντικειμένων πού ὑπάρχουν σ᾽ αὐτούς. Ἐνδεικτικῶς, κατά διδασκαλικό χρέος καί ὅσο μοῦ ἀναλογεῖ ὡς ἐλαχίστου ἱερέως, θά θίξω κάποιες πλευρές τοῦ θέματος πού καί ἄλλοι ἔθιξαν καί γνωρίζουν. Ὁ ἱερός ναός χαρακτηρίζεται ὡς ἱερός, ὅπως καί ἡ Εὐχαριστία ὡς θεία, διότι ἔχει καθαγιασθῆ, ἔχει καθιερωθεῖ μέ εἰδική τελετή, τήν τελετή τῶν Ἐγκαινίων, κατά τήν ὁποία ὁ ἀρχιερεύς, ἐκτός τοῦ ὅτι ἐπικαλεῖται τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά κατέλθει νά ἁγιάσει τόν ναό, γιά αἰσθητή παρουσία αὐτοῦ τοῦ ἁγιασμοῦ χρίει μέ Ἅγιο Μύρο τούς τοίχους τοῦ ναοῦ. Πρός αὔξηση δέ τοῦ ἁγιασμοῦ τοποθετεῖ στήν Ἁγία Τράπεζα καί λείψανα ἁγίων μαρτύρων πού μέ τό αἷμα τους ἁγίασαν καί ἐπλούτισαν τήν Ἐκκλησία. Ἀπό τό πλῆθος τῶν ὕμνων καί τῶν εὐχῶν τῆς τελετῆς τῶν Ἐγκαινίων ἐπιλέγουμε ὀλίγους. Ἀπό τόν ἑσπερινό τῆς τελετῆς τό «Καί νῦν» τῶν Στιχηρῶν: «Τόν ἐγκαινισμόν τελοῦντες τοῦ πανιέρου ναοῦ… σέ δοξάζομεν Κύριε, τόν ἁγιάσαντα τοῦτον καί τελειώσαντα τῇ αὐτοτελεῖ σου Χάριτι». Τό πρῶτο τροπάριο τῶν Ἀποστίχων: «…Τοῦτον τόν Οἶκον ὁ Πατήρ ὠκοδόμησεν. Τοῦτον τόν Οἶκον ὁ Υἱός ἐστερέωσε. Τοῦτον τόν Οἶκον τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἀνεκαίνισε, τό φωτίζον καί στηρίζον καί ἁγιάζον τάς ψυχάς ἡμῶν». Τοποθετώντας ὁ ἀρχιερεύς τά λείψανα ἐντός τῆς ἁγίας θήκης πού τοποθετεῖται στήν Ἁγία Τράπεζα παρακαλεῖ τόν Θεό νά δωρίσει εἰς αὐτά «τό θαυματουργεῖν πρός ἡμετέραν σωτηρίαν». Σέ καθαγιαστική εὐχή ἐπίσης λέγει μεταξύ ἄλλων ὁ ἀρχιερεύς: «Ναί, Δέσποτα Κύριε, ὁ Θεός ὁ Σωτήρ ἡμῶν, ἡ ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δεομένων σου, καί κατάπεμψον τό πανάγιόν σου Πνεῦμα, τό προσκυνητόν καί παντοδύναμον, καί ἁγίασον τόν Οἶκον τοῦτον· πλήρωσον αὐτόν φωτός ἀϊδίου· αἱρέτισον αὐτόν εἰς κατοικίαν σήν· ποίησον αὐτόν σκήνωμα δόξης σου· κατακόσμησον αὐτόν τοῖς θείοις σου καί ὑπερκοσμίοις χαρίσμασι· κατάστησον αὐτόν λιμένα χειμαζομένων, ἰατρεῖον παθῶν, καταφυγήν ἀσθενῶν, δαιμόνων φυγαδευτήριον, ἐν τῷ εἶναι τούς ὀφθαλμούς σου ἀνεῳγμένους ἐπ᾽ αὐτόν ἡμέρας, καί νυκτός, καί τά ὦτά σου προσέχοντα εἰς τήν δέησιν τῶν ἐν φόβῳ σου καί εὐλαβείᾳ ἐν αὐτῷ εἰσιόντων καί ἐπικαλουμένων τό πάντιμον καί προσκυνητόν ὄνομά σου· ὅσα ἄν αἰτήσωνταί σε, καί σύ ἀκούσεις ἐν οὐρανῷ ἄνω, καί ποιήσεις ἔλεος, καί ἵλεως ἔσῃ αὐτοῖς. Φύλαξον αὐτόν ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος ἀσάλευτον, καί τό ἐν αὐτῷ Θυσιαστήριον, Ἅγιον Ἁγίων ἀνάδειξον, τῇ δυνάμει καί ἐνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος· δόξασον αὐτόν ὑπέρ τό κατά νόμον ἱλαστήριον, ὥστε τάς ἐν αὐτῷ τελουμένας ἱερουργίας, εἰς τό ἅγιον καί ὑπερουράνιον καί νοερόν σου Θυσιαστήριον καταντᾶν, καί τήν χάριν ἡμῖν κομίζειν τῆς σῆς ἀχράντου ἐπισκιάσεως· θαῤῥοῦμεν γάρ, οὐκ εἰς τήν τῶν ἡμετέρων ἀναξίων χειρῶν ὑπουργίαν, ἀλλ᾽ εἰς τήν σήν ἄφατον ἀγαθότητα».
Στά συνήθη Εἰρηνικά πού ἐκφωνεῖ στή συνέχεια ὁ Διάκονος προστίθεται ἡ δέηση: «Ὑπέρ τοῦ ἁγιασθῆναι τόν Οἶκον τοῦτον, καί τό ἐν αὐτῷ Θυσιαστήριον, τῇ ἐπιφοιτήσει, καί δυνάμει καί ἐνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν».
Σέ ἄλλη εὐχή ὁ ἀρχιερεύς:
«Εὐχαριστοῦμεν σοι, Κύριε, ὁ Θεός ἡμῶν, ὅτι, ἥν ἐξέχεας χάριν ἐπί τούς ἁγίους σου Ἀποστόλους, καί ἐπί τούς ὁσίους ἡμῶν Πατέρας, ἠξίωσας, διά πολλήν σου φιλανθρωπίαν, καί μέχρις ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν, καί ἀχρείων δούλων σου ἐκτεῖναι. Διό δεόμεθά σου, Δέσποτα πολυέλεε· Πλήρωσον δόξης, καί ἁγιασμοῦ καί χάριτος τό Θυσιαστήριον τοῦτο, ὥστε μεταποιεῖσθαι τάς ἐν αὐτῷ προσφερομένας σοι ἀναιμάκτους θυσίας, εἰς τό ἄχραντον Σῶμα, καί τό τίμιον Αἷμα τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρός σωτηρίαν παντός τοῦ Λαοῦ σου καί τῆς ἡμῶν ἀναξιότητος».
Ἡ ἴδια Χάρη, λοιπόν, πού δόθηκε στούς Ἀποστόλους καί στούς Ἁγίους Πατέρες, ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γεμίζει μέ τήν τελετή τῶν Ἐγκαινίων τούς ἱερούς ναούς καί παραμένει ἐκεῖ διαρκῶς, ὅπως παραμένει ἡ Χάρη τοῦ Βαπτίσματος στούς βαπτιζομένος καί τῆς Ἱερωσύνης στούς ἱερεῖς. Εἶναι ἡ ἴδια Χάρη πού μεταβάλλει τόν ἄρτο καί τόν οἶνο σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ, πού ἐνεργεῖ ὥστε οἱ Ἅγιες Εἰκόνες νά θαυματουργοῦν καί νά μυροβλύζουν, ὅπως καί τά λείψανα τῶν Ἁγίων. Στήν Χάρη λοιπόν καί στόν Ἁγιασμό τῶν ναῶν ἀπό τήν τελετή τῶν Ἐγκαινίων προστίθεται αὐξητικά ἡ Χάρη ἀπό τήν διαρκῆ τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί τῶν λοιπῶν μυστηρίων, ἀπό τήν πλούσια Χάρη τῶν Ἁγιογραφικῶν ἀναγνωσμάτων καί τῶν ὕμνων ἀπό τόν πολλαπλασιασμό τῆς Χάριτος στούς κοινωνοῦντες καί ἐκκλησιαζομένους. Ὅλα μέσα στόν ναό ἁγιάζονται καί χαριτώνονται, ἀκόμη καί οἱ τοῖχοι καί τά κεραμίδια, καί τά στασίδια καί τά καθίσματα, καί ὁ ἀέρας μέσα στό ναό· πουθενά δέν μπορεῖ νά σταθεῖ ὁ κορωνοϊός καί νά ἐπιβιώσει. Λυπήθηκα γι᾽ αὐτό καί στενοχωρήθηκα, ὅταν εἶδα στήν τηλεόραση ὅτι ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς ἐκάλεσαν συνεργεῖα ἀπολύμανσης καί ἐγέμισαν τόν ἁγιασμένο καί ἀπρόσβλητο ἀπό ἀσθένειες χῶρο, τό ἰατρεῖο τῶν παθῶν καί τῶν νοσημάτων, ἀπό τά σύννεφα καί τούς ὑδρατμούς τῆς ἀπιστίας μας. Εὐσεβής ἀδελφός μέ ἐπληροφόρησε ὅτι καί μέσα στά Ἱερά τῶν Ναῶν προχώρησε ἡ ἀπολύμανση. Εὐτυχῶς πού τήν τελευταία στιγμή ἀπέσυραν τήν ὑποχρεωτική χρήση τῆς μάσκας μέσα στούς ἱερούς ναούς, ὁπότε οἱ παραβάτες θά ἐτιμωροῦντο καί μέ χρηματικά πρόστιμα. Τό ζητοῦν πάντως μέ ἰσχυρή σύσταση. Περιμένουμε καί ἐμεῖς ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο, ὄχι μέ ἰσχυρή, ἀλλά μέ ἰσχυρότατη σύσταση νά ἀπαγορεύσει τήν βεβήλωση καί τήν καρναβαλοποίση τῶν Ναῶν μέ τήν χρήση τῆς μάσκας καί νά σταθεῖ καί στά ἄλλα στό ὕψος τοῦ λειτουργήματος τῆς Ἱερωσύνης.
Θά προσθέσω ὀλίγα μόνον γιά τήν Χάρη τήν ἁγιαστική τῶν Ἁγίων Εἰκόνων καί γιά τόν ἀσπασμό τοῦ χεριοῦ τῶν ἱερέων καί θά κλείσω μέ μία σύντομη παρουσίαση τῶν ὅσων λέγει γιά τήν ἱερότητα τοῦ ναοῦ καί τῶν ἐν τῷ ναῷ ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης (1416/17-1429), μεγάλος λειτουργιολόγος καί μυσταγωγός.
Ἡ σύσταση νά μήν ἀσπαζόμαστε τίς ἅγιες εἰκόνες μπορεῖ νά θεωρηθεῖ ὡς ἕνα νέο εἶδος εἰκονομαχίας, γιατί ἀγνοεῖ τήν θεολογία καί τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας πού ἀναπτύχθηκε ἀπό τήν Ζ´ Οἰκουμενική Σύνοδο καί ἀπό μεγάλους Ἁγίους Πατέρες. Ἀσπαζόμενοι τίς εἰκόνες ἀσπαζόμαστε τά εἰκονιζόμενα πρόσωπα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων ἡ Χάρη καί ὁ ἁγιασμός μεταβαίνει ἀπό τά πρωτότυπα, ἀπό τούς ἴδιους, καί στίς εἰκόνες τους. Δέν τιμοῦμε τό ξύλο τῆς εἰκόνας, ἀλλά τόν εἰκονιζόμενο ἐπάνω εἰς αὐτήν, ὅπως εἶχε διατυπώσει ἐνωρίς ὁ Μ. Βασίλειος καί κατόπιν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός καί ἡ Ζ´ Οἰκουμενική Σύνοδος· «ἡ γάρ τῆς εἰκόνος τιμή ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει». Εἶναι λοιπόν ποτέ δυνατόν νά ἐπιτρέψει ὁ Χριστός, ἡ Θεοτόκος, ὁ εἰκονιζόμενος Ἅγιος νά ἀσθενήσει αὐτός πού τόν τιμᾶ ἀσπαζόμενος τήν εἰκόνα του; Ὅταν μάλιστα ἔχουμε χιλιάδες παραδείγματα θαυματουργῶν εἰκόνων πού εἴτε ἐκδηλώνουν τήν πλούσια Χάρη τους μέ μυροβλησία εἴτε μέ τή θεραπεία χιλιάδων ἀσθενῶν πού προσφεύγουν καί ζητοῦν βοήθεια ἀπό τόν Θεό καί τούς Ἁγίους; Ἡ Χάρη μάλιστα αὐτή τῶν εἰκονιζομένων Ἁγίων, ὅπως περνᾶ στά λείψανα πολλῶν Ἁγίων καί τά καθιστᾶ ἄφθαρτα καί θαυματουργά, ἔτσι περνᾶ καί στό ὑλικό τῶν εἰκόνων, εἰς τό ξύλο, τό ἁγιάζει καί τό χαριτώνει ὥστε καί αὐτό νά μεταδίδει Χάρη καί Ἁγιασμό. Σέ παλαιόερη μελέτη μας γιά τίς ἅγιες εἰκόνες γράφαμε τά ἑξῆς:
«Οἱ εἰκόνες μάλιστα τῶν ἁγίων δέν εἶναι ἁπλές ἀναμνηστικές παραστάσεις, ὅπως οἱ φωτογραφίες τῶν συγγενῶν καί φίλων, ἀλλά μετέχουν καί αὐτές στή δόξα καί στόν ἁγιασμό, λόγῳ τῆς μυστικῆς τους σχέσεως πρός τά πρωτότυπα. Ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ἐνοικεῖ στούς ἁγίους, χαριτώνει τά σώματά τους, ὅπως φαίνεται στά ἅγια λείψανά τους καί περνᾶ καί στίς ἅγιες εἰκόνες τους, πού γιά τό λόγο αὐτό θαυματουργοῦν[18]. Ἡ Σύνοδος ἀπέκρουσε τήν ἄποψη τῶν εἰκονομάχων οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονταν ὅτι ἡ εἰκόνα,ἐπειδή δέν καθαγιάζεται μέ εἰδική εὐχή, δέν ἔχει τό χαρακτήρα τοῦ ἱεροῦ καί ἁγίου, «ἀλλά μένει κοινή καί ἄτιμος ὡς ἀπήρτισεν αὐτήν ὁ ζωγράφος». Κατά τούς Πατέρες τῆς Συνόδου ὑπάρχουν πολλά ἄλλα ἀντικείμενα μέσα στή λατρεία, ὅπως ὁ σταυρός καί τά ἱερά σκεύη, τά ὁποῖα χωρίς νά καθιερώνονται μέ εὐχή, εἶναι ἀφ᾽ ἑαυτῶν πλήρη ἁγιασμοῦ καί Χάριτος. Τό ἴδιο ἰσχύει καί μέ τήν εἰκόνα. Διά τοῦτο «ἀσπαζόμενοι ταύτην καί τιμητικῶς προσκυνοῦντες μεταλαμβάνομεν ἁγιασμοῦ· ἐπεί καί ἱερά διάφορα σκεύη ἔχοντες ταῦτα ἀσπαζόμεθα καί περιπτυσσόμεθα καί ἁγιασμόν τινα εἰληφέναι παρ᾽ αὐτῶν ἐλπίζομεν· ἤ καί τόν σταυρόν καί τά ἱερά σκεύη φληναφήσουσι κοινά καί ἄτιμα εἶναι, ὡς ἀπήρτισεν αὐτά ὁ τέκτων καί ὁ ζωγράφος καί ὁ ὑφάντης, ἐπειδάν οὐκ ἔχουσιν εὐχήν ἱεράν ἁγιάζουσαν αὐτά, ἤ καί τάς σεπτάς εἰκόνας ὡς ἱεράς καί ἁγίας καί τιμίας ἀποδέξονται»[19]. Ὅ,τι ἀφιερώνεται στό Θεό καί στούς ἁγίους μετέχει τῆς Χάριτος καί γίνεται ἅγιο. Οἱ εἰκόνες εἶναι ἰσοδύναμες πρός τό εὐαγγέλιο, τόν σταυρό καί τά ἱερά σκεύη. Γι᾽ αὐτό μέ ἔμφαση ἡ σύνοδος ἐπαναλαμβάνει: «Ταῦτα εἰδότες ἡμεῖς, οἱ τῷ Θεῷ μόνῳ τήν λατρείαν ἡμῶν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ προσάγοντες, πάντα τά αὐτῷ ἀνατεθειμένα καί καθιερωμένα, εἴτε θεῖος τύπος τοῦ τιμίου σταυροῦ, εἴτε ἅγιον εὐαγγέλιον, εἴτε σεπταί εἰκόνες, εἴτε ἱερά σκεύη εἰσί, καί ἀσπασώμεθα καί περιπτυξώμεθα, ὡς ἐλπίδα ἔχοντες ἁγιασμοῦ μεταλαμβάνειν παρ᾽ αὐτῶν»[20].
Ὡς πρός τόν ἀσπασμό τοῦ χεριοῦ τῶν ἱερέων, τό χειροφίλημα τῶν ἱερέων, πού εἶναι ἀρχαιότατη εὐλαβική καί ἁγιασμένη συνήθεια, πρέπει νά λεχθοῦν τά ἑξῆς. Τό χειροφίλημα δέν ἔχει σχέση μέ τόν ἱερέα ὡς φυσικό πρόσωπο, ὡς ἁπλή βιολογική ὕπαρξη, ὅπως εἴμαστε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὡς ἁπλά βιολογικά πρόσωπα. Ἀπευθύνεται πρός τόν ἱερέα ὡς φορέα τοῦ μεγάλου λειτουργήματος τῆς Ἱερωσύνης· δέν τιμοῦμε τόν Γιώργη, τόν Γιάννη, τόν Γρηγόρη, ἀλλά τήν Ἱερωσύνη τοῦ Γιώργη, τοῦ Γιάννη, τοῦ Γρηγόρη· τιμοῦμε τόν παπα-Γιώργη, τόν παπα-Γιάννη, τόν παπα-Γρηγόρη. Κάνουν πολύ ἄσχημα καί προσβάλλουν τήν Ἱερωσύνη τους ὅσοι ἱερεῖς ἀπό ψεύτικη κοσμική εὐγένεια ἤ δῆθεν ταπείνωση καί ἀναξιότητα τραβοῦν τό χέρι τους καί δέν ἀφήνουν τούς πιστούς νά τό ἀσπασθοῦν. Τό χέρι τοῦ ἱερέως εἶναι τό χέρι τοῦ ἀρχιερέως Χριστοῦ· τό δανείζεται ὁ Χριστός, ὥστε μέσῳ αὐτοῦ νά μεταδίδει τήν Χάρη του καί πολλές φορές νά θαυματουργῆ. Αὐτός δέν εἶπε γιά τούς Ἀποστόλους, ἑπομένως καί γιά τούς ἐπισκόπους καί τούς ἱερεῖς ὅτι «ἐπί ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι καί καλῶς ἕξουσι»[21]. Στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ὅτι οἱ Ἀπόστολοι θαυματουργοῦσαν μέ τήν ἐπίθεση τῶν χεριῶν τους ἐπάνω σέ ἀσθενεῖς: «Διά δέ τῶν χειρῶν τῶν Ἀποστόλων ἐγένετο σημεῖα καί τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά»[22]. Καί μέ τήν ἐπίθεση τῶν χεριῶν τους ἐχειροτόνησαν οἱ Ἀπόστολοι τούς ἑπτά διακόνους[23], ὅπως συνέβαινε καί συμβαίνει μέχρι σήμερα στό μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης καί σέ ἄλλα μυστήρια, κατά τήν τέλεση τῶν ὁποίων ἐπιθέτει ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ ἱερεύς τά χέρια του στήν κεφαλή τοῦ ἁγιαζομένου.
Εἶναι ἐντυπωσιακό καί χαρακτηριστικό περί τοῦ ὅτι τό χέρι τοῦ ἱερέως εἶναι χέρι τοῦ Χριστοῦ τό ὅτι, ὅταν οἱ ἱερεῖς πρό τῆς Προσκομιδῆς τελοῦμε τήν λεγόμενη ἀκολουθία τοῦ «Καιροῦ», ὅταν παίρνουμε καιρό, ὅπως λέμε, παρακαλοῦμε τόν Χριστό νά μᾶς στείλει τό δικό του χέρι γιά νά τελέσουμε τήν Θεία Λειτουργία, χρησιμοποιώντας βέβαια τό δικό μας χέρι: «Κύριε ἐξαπόστειλόν μοι τήν χεῖρά σου ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου…». Καί στό τέλος μετά τόν καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων καί λίγο πρίν ἀπό τήν Μετάληψη λέγοντας ὁ ἱερεύς τήν σύντομη εὐχή «Πρόσχες Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ» παρακαλεῖ μέ τό κραταιό του χέρι ὁ Χριστός νά τοῦ μεταδώσει τό σῶμα καί τό αἷμα Του καί μέσῳ αὐτοῦ καί στόν λαό: «Καί καταξίωσον τῇ κραταιᾷ σου χειρί μεταδοῦναι ἡμῖν τοῦ ἀχράντου σώματός σου καί τοῦ τιμίου αἵματος, καί δι᾽ ἡμῶν παντί τῷ λαῷ».
Εἶναι λοιπόν προσβολή πρός τήν Ἱερωσύνη τό νά ἀρνοῦνται οἱ ἐπίσκοποι καί οἱ ἱερεῖς τό χειροφίλημα τῶν πιστῶν γιά λόγους κοσμικῆς εὐγένειας, ἤ ψεύτικης ταπείνωσης, τώρα μάλιστα πολύ χειρότερα καί βλάσφημα, ἀπό φόβο μήπως τό ἁγιασμένο χέρι τους, τό χέρι τοῦ Χριστοῦ, μεταδώσει τήν ἀσθένεια τοῦ Κορωνοϊοῦ. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἀναφερόμενος στό ὅτι πρέπει νά τιμοῦμε τούς ἱερεῖς, τήν ἱερωσύνη τους, διδάσκει ὅτι ἄν συναντήσουμε νά εἶναι μαζί ἕνας ἄγγελος καί ἔνας ἱερεύς πρῶτα νά τιμήσουμε τόν ἱερέα καί μετά τόν ἄγγελο, διότι ὁ ἱερεύς εἶναι ἀνώτερος ἀπό τούς ἀγγέλους. Καί συμπληρώνει γιά τό χειροφίλημα: «Ἐγώ ἔχω χρέος ὅταν ἀπαντήσω ἱερέα νά σκύψω νά τοῦ φιλήσω τά χέρια καί νά τόν παρακαλέσω νά παρακαλῇ τόν Θεόν διά τάς ἁμαρτίς μου. Διότι ὅλος ὁ κόσμος νά παρακαλέσῃ τόν Θεόν δέν δύνανται νά τελειώσουν τά Ἄχραντα Μυστήρια, καί ἔνας ἱερεύς, ἔστω καί ἁμαρτωλός, δύναται μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά τά τελειώσει»[24]. Αὐτές τίς ἡμέρες κυκλοφορήθηκε στό Διαδίκτυο μία σχετική ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, πού ἀναφέρεται στό ὅτι σέ κάποιο χωριό, ὅταν πέθανε ὁ γέρος ἱερέας καί ἐστάλη νέος, οἱ κάτοικοι δέν τοῦ φιλοῦσαν τό χέρι, διότι πολλοί ἦσαν μεγαλύτεροί του στήν ἡλικία. Ὑπενθυμίζει στόν παραλήπτη τῆς ἐπιστολῆς καί κάτοικο τοῦ χωριοῦ ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὅτι, ὅταν ὁ ἡγεμόνας τῆς Σερβίας Μίλος συνήντησε νεαρό ἱερέα, ὁ ὁποῖος τράβηξε τό χέρι του, γιά νά μή τό φιλήσει, ὁ ἡγεμόνας τοῦ εἶπε: «Δῶσε νά φιλήσω τό χέρι! Δέν φιλῶ τό δικό σου τό χέρι, ἀλλά τό ἀξίωμά σου, πού εἶναι γεροντότερο καί ἀπό σένα καί ἀπό μένα». Καί σχολιάζοντας τήν ἀπάντηση τοῦ ἡγεμόνα ὁ Ἅγιος Νικόλαος λέγει: «Μ᾽ αὐτό νομίζω ὅτι ὅλα ἔχουν λεχθεῖ καί ἐπεξηγηθεῖ. Ὁ γέρων ἡγεμόνας μίλησε στήν Ἐκκλησία καί εἶπε λόγια ἐμπνευσμένος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Σκεφθεῖτε μόνος σας: ἐάν ὁ ἱερέας σας εἶναι εἴκοσι πέντε χρονῶν, τό ἀξίωμά του εἶναι χίλια ἐννιακόσια. Καί ὅταν ἐσεῖς φιλᾶτε τό χέρι του, φιλᾶτε τό ἀξίωμα, τό ὁποῖο ἀπό τούς ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ πέρασε σέ πολλές χιλιάδες λειτουργούς τοῦ ἱεροῦ τοῦ Θεοῦ. Ἐνῶ ἀσπάζεσθε τό ἀξίωμα τοῦ ἱερέα, ἀσπάζεστε καί ὅλα τά μεγάλα ἱερά καί τούς ἄξιους πνευματικούς, οἱ ὁποῖοι ἔφεραν αὐτό τό ἀξίωμα, ἀπό τούς ἀποστόλους ἕως σήμερα. Φιλᾶτε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο, τόν ἅγιο Νικόλαο, τόν Μέγα Βασίλειο, τόν ἅγιο Σάββα, τόν Ἀρσένιο καί τόν Ἰωαννίκιο, καί πολλούς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι στή γῆ ἦταν κοσμήματά της, καί τώρα στόν οὐρανό εἶναι κοσμήματα τοῦ οὐρανοῦ, καί οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὀνομαστεῖ γήινοι ἄγγελοι καί οὐράνιοι ἄνθρωποι. Κι ἔτσι, ὁ ἀσπασμός τοῦ ἱερέα δέν γίνεται μέ ἕνα ἁπλό φίλημα, ἀλλά κατά τά λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου, «ἐν φιλήματι ἁγίῳ». (Α´ Κορ. 16, 20). Φιλῆστε λοιπόν χωρίς δισταγμό τό χέρι πού εὐλογεῖ, καί τό ἀξίωμα πού εἶναι εὐλογημένο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Κι ἀκόμα τό νά φιλᾶμε νεότερο ἀπό τόν ἑαυτό μας, ὅπως καί τό νά ἀκοῦμε νεότερο ἀπό τόν ἑαυτό μας, εἶναι καλό, ἐπειδή μᾶς προφυλάσσει ἀπό τήν ὑπερηφάνεια καί μᾶς διδάσκει τήν ταπεινοφροσύνη»[25].
Ἐπίλογος. Σπουδαία θέση τοῦ Ἁγίου Συμεών Θεσσαλονίκης
Καί τελειώνουμε μέ ὅσα ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης λέγει γιά τήν ἱερότητα τοῦ ναοῦ ἐπιλέγοντας ἀπό τά πολλά τό πιό χαρακτηριστικό. Μᾶς λέγει λοιπόν ὅτι «Ὁ ναός ἔχει ἀφιερωθῆ στόν Θεό καί εἶναι κατοικία του. Ὁ Θεός βρίσκεται στόν ναό ὁ ἴδιος. Ἐπίσης, καί ὁ Ἅγιος, στόν ὁποῖο ἔχει ἀφιερωθεῖ ὁ ναός, μένει στόν ναό σάν σέ δικό του σπίτι. Καί μέ τήν ψυχή του εἶναι παρών ἀοράτως, πολλές φορές ὅμως καί μέ τά λείψανά του βρίσκεται σωματικά ἐκεῖ καί ἐνεργεῖ μέ θεία δύναμη καί Χάρη. Ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε σύνθετοι, διπλοί, ἀπό ψυχή καί σῶμα, παίρνουμε τά θεῖα δῶρα μέ διπλό τρόπο, ἀόρατα καί ὁρατά. Γι᾽ αὐτό καί στά ὑλικά καί αἰσθητά αὐτά πράγματα κατεβαίνει ἡ Χάρη καί μένει καί ἐνεργεῖ γιά μᾶς μέ τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός καί τό ἔλεος αὐτοῦ πού σαρκώθηκε γιά μᾶς καί μᾶς ἀνέπλασε διπλά, καί μέ τήν ἔλευση καί παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι συνεργός αὐτοῦ καί ἀχώριστο. Καί αὐτό τό βλέπουμε ὁλοφάνερα. Μέσα στούς ναούς ἐνεργοῦν θεῖες δυνάμεις καί ἐμφανίσεις ἀγγέλων καί ἁγίων· ἐπιτελοῦνται θαύματα· ἐκπληρώνονται τά αἰτήματα· γίνονται ἰάσεις ἀσθενῶν. Ἀκόμη καί τά ἄψυχα ἀντικείμενα τῶν ναῶν, τά νερά καί οἱ πέτρες καί οἱ κίονες καί τά πέπλα καί τά σίδερα ἁγιάζουν, ὄχι βέβαια ἀφ᾽ ἑαυτῶν, ἀφοῦ εἶναι ἄψυχα καί κτίσματα τοῦ Θεοῦ καί ἀπό μόνα τους δέν ἔχουν τίποτε. Ἐνεργοῦν ὅμως μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἁγίου τοῦ ναοῦ, γιά νά ἁγιασθοῦμε ἐμεῖς. Ὅπου λοιπόν ὑπάρχει ὀνομασία καί ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ πού ἐδημιούργησε τά πάντα, τῆς Ἁγίας Τριάδος, πού εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός, ἐκεῖ εἶναι ὅλα ἅγια, καί ὅλα ἁγιάζουν καί θεραπεύουν καί σώζουν μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ». Τό σπουδαῖο αὐτό κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεών τό παραθέτουμε αὐτούσιο ἀμέσως στό κείμενο τοῦ ἄρθρου ὡς ὀρθόδοξη κατακλείδα, πού δέν ἀφήνει καμμία ἀμφιβολία γιά τό πῶς ἔπρεπε νά ἀντιμετωπισθοῦν ὁ ναός καί τά ἐν τῷ ναῷ κατά τήν ὑγειονομική ἀντιμετώπιση τοῦ Κορωνοϊοῦ:
«Ὁ ναός ἀφιέρωται τῷ Θεῷ, καί αὐτοῦ ἐστιν οἶκος· καί αὐτός ἐστιν ἐν αὐτῷ. Καί ὁ ἐπικληθείς δέ δοῦλος αὐτοῦ ἐν αὐτῷ μένει, ὡς ἐν οἰκείῳ σκηνώματι. Καί τῇ ψυχῇ μέν ἐνδημεῖ ἀΰλως, πολλάκις δέ καί τοῖς λειψάνοις ἐστί τεθειμένος ἐκεῖσε· καί θείᾳ δυνάμει καί χάριτι, ἐνεργεῖ· ὅτι καί διπλοῖ ὄντες ἡμεῖς καί τά δῶρα διπλῶς λαμβάνομεν. Ὅθεν καί ἐν τοῖς ὑλώδεσι τούτοις ἡ χάρις ἐφίσταται, καί ἐπιφοιτῶσα μένει, καί δι᾽ ἡμᾶς ἐνεργεῖ εὐδοκίᾳ Πατρός, καί ἐλέει τοῦ δι᾽ ἡμᾶς σαρκωθέντος καί διπλῶς ἡμᾶς ἀναπλάσαντος, καί ἐπιδημίᾳ καί οἰκτιρμοῖς τοῦ συνεργοῦ αὐτῷ καί ἀχωρίστου Πνεύματος. Καί τοῦτο βλέπομεν ἀριδήλως. Θεῖαι γάρ δυνάμεις ἐνεργοῦνται ἐν τοῖς ναοῖς, καί ἀγγέλων ἐμφάνειαι καί ἁγίων· καί σημεῖα τελεῖται· καί τά αἰτήματα δίδοται· καί ἰάματα χορηγεῖται· καί τά ἐν αὐτοῖς δέ τοῖς ναοῖς ἄψχα, ὕδατά τε καί λίθοι καί κίονες καί πέπλα καί σιδήρια ἐνεργεῖ· οὐκ ἀφ᾽ ἑαυτῶν, πῶς γάρ; ἄψυχα καί κτίσματα Θεοῦ ὄντα, καί μηδέν ἀφ᾽ ἑαυτῶν ἔχοντα; ὅμως ταῦτα ἐνεργεῖ τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι ἐν τούτοις ἐπικληθείσῃ, καί τοῦ θείου ἐν τούτοις ἐπονομασθέντος ὀνόματος, ἵν᾽ ἁγιασθῶμεν ἡμεῖς. Ὅπου τοίνυν Θεοῦ ὀνομασία τε καί ἐπίκλησις τοῦ πάντα πεποιηκότος τῆς μακαρίας Τριάδος τοῦ μόνου ὄντος Θεοῦ, ἅγια πάντα, καί ἐνεργεῖ πάντα, καί ἰᾶται, καί σώζει τῇ χάριτι»[26].
Θά συνεχίσουμε σέ ἑπόμενο ἄρθρο ἀναλύοντας πῶς διακωμωδήθηκε ἡ Θεία Λειτουργία μέ τό κλείσιμο τῶν ναῶν καί τήν ἀπαγόρευση τῆς Θείας Κοινωνίας.

[1]. Βλ. PG 150, 368-492 καί ΕΠΕ – Φ 22, Εἰσαγωγή-Κείμενον-Μετάφρασις-Σχόλια ὑπό Π. Κ. Χρηστου, Θεσσαλονίκη 1979, σελ. 32-261.
[2]. PG 150, 368-376. ΕΠΕ – Φ 22, 32-45
[3]. Β´ Κορ. 3, 18.
[4]. Αὐτόθι, κεφ. ΚΑ´, PG 150, 413.
[5]. Ματθ. 26, 26-28.
[6]. Λουκᾶ 22, 19.
[7]. Αὐτόθι, 24, 49.
[8]. Ἰω. 14, 17.
[9]. Ματθ. 28, 20: «Καί ἰδού ἐγώ μεθ᾽ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος».
[10]. Αὐτόθι, κεφ. ΚΗ´-ΚΘ´, PG 150, 425-427.
[11]. Χρηστου Ανδρουτσου, Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, Ἀθῆναι 1956, σελ. 346.
[12]. Mansi XIII, 266.
[13]. PG 94, 1144. Χρ. Ανδρουτσου, Αὐτόθι, σελ. 351.
[14]. Ρωμ. 1, 22.
[15]. Ιωαννου Δαμασκηνου, Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως 86, PG 1140-1142, ΕΠΕ 1, 466.
[16]. Ψαλμ. 22, 7.
[17]. Ἰεζεκ. 22, 26.
[18]. MANSI 13, 40.309.
[19]. Αὐτόθι 13, 269-271.
[20]. Αὐτόθι 13, 309-377. Βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, Οἱ Εἰκόνες στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 27-28.
[21]. Μάρκ. 16, 18.
[22]. Πράξ. 5, 12.
[23]. Αὐτόθι 6, 6.
[24]. Βλ. Ἐπισκόπου Αυγουστινου Καντιωτου, μητροπολίτου Φλωρίνης, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός (1714-1799) (Συναξάριον-Διδαχαί-Προφητεῖαι-Ἀκολουθία), Ἀθῆναι 2005, σελ. 160-161.
[25]. Γιά τόν ἀσπασμό (χειροφίλημα) τοῦ Ἱερέως (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς). Πηγή ἠλ. κειμένου: orp.gr.
[26]. Περί τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί τῆς τούτου καθιερώσεως, PG 155, 336.

ΠΗΓΗ.ΑΚΤΙΝΕΣ