«Διαρρήξωμεν τους δεσμούς αυτών και απορρίψωμεν αφ’ ημών τον ζυγόν αυτών» (Ψαλμ. Β’3)

 
Μοναχού Παϊσίου Αγιορείτου 

 Πονηροτέρα αίρεση όλων των αιώνων από τον Οικουμενισμό, δεν θα υπάρξει στην Ιστορία της Ανθρωπότητος, αφού μαζί με την Παγκοσμιοποίηση στον κοινωνικό -πολιτικό-οικονομικό χώρο αποτελούν το απαισιότερο και φρικωδέστερο δίδυμο-κίνημα που γνώρισε και βιώνει ο πλανήτης με τελικό στόχο, όπως όλοι μας γνωρίζουμε από την Ιερά Αποκάλυψη, την επικράτηση και κυριαρχία του «υιού της απωλείας».

 

Διαισθανόμενος ο Βύθιος Δράκων, ο πλανών την Οικουμένην, ότι ο «καιρός εγγύς εστίν» παίζει το τελευταίο του χαρτί, χρησιμοποιώντας όλα τα πτυχία και διπλώματα του ο αλητήριος, για να κερδίσει όσο περισσότερες ψυχές μπορέσει στην αιώνια καταδίκη του. Γνωρίζει δε, πολύ καλά, ότι τούτο το κατορθώνει όχι τόσο δια της βίας (διωγμούς, εξορίες κ.α.), όσο δια μέσου της αιρέσεως, εφ’ όσονέχει αποδειχθεί το ισχυρότερό του όπλο στο διάβα των αιώνων. Και πράγματι, ο εκ της αιρέσεως κίνδυνος καθίσταται σαφώς ισχυρότερος, επειδή δια της νοθείας της πίστεως επιδιώκεται η ματαίωσης της εν Χριστώ απολυτρώσεως και άρα η κατά χάριν θέωσις τού Ανθρώπου. Αξίους, κατά πάντα συμμάχους στο καταστροφικό του αυτό έργο βρίσκει πάντοτε «καλοθελητές» μόνο που τώρα σε τούτη την εσχατιά των αιώνων, όλοι τούτοι οι «παρατρεχάμενοι» έχουν βαλθεί να ξεπεράσουν και αυτόν τον ίδιο τον «Μέντορά»τους στην δολιότητα και την πανουργία του.

Τελικά οι οικουμενιστές αποδεικνύονται οι χειρότεροι εχθροί της εκκλησίας, ύπουλος εχθρός και δια τούτο ο πιο θανάσιμος κίνδυνος. Άνθρωποι αξιοθρήνητοι, έρμαια των ακορέστωνφιλοδοξιών τους για εξουσία και δόξα τού αιώνος τούτου. Οδηγοί τυφλοί, δεινότατοι. Αρέσκονται να αναμειγνύουν την αλήθεια με το ψεύδος στα παράνομα σχέδιά τους για να κερδίσουν το θαυμασμό και τον έπαινο των ανθρώπων. «οὐαὶ αὐτοῖς, ὅτι τῇ ὁδῷ τοῦ Κάϊν ἐπορεύθησαν, καὶ τῇ πλάνῃ τοῦ Βαλαὰμ μισθοῦ ἐξεχύθησαν,καὶ τῇ ἀντιλογίᾳ τοῦ Κορὲ ἀπώλοντο.»[1]. Γεμάτοι αυθάδεια με εωσφορικό εγωισμό και άμετρη αλαζονεία διαστρεβλώνουν κυριολεκτικά τα λόγια του Θεού και των Αγίων Του. Εδώ επαληθεύεται πάλι ο λόγος του Χριστού: «ὑποκριταί! καλῶς προεφήτευσε περὶ ὑμῶν Ἡσαΐας λέγων· μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων»[2]. Και αλλού πάλι: «ὑμεῖς οὖν πολὺ πλανᾶσθε»[3]. Εναντιώνονται συνεχώς στον Θεό πειράζοντες Αυτόν σαν να μην έχει επανειλημμένως μιλήσει και δώσει τέρατα και σημεία για όλα αυτά που αυτοί υπερμαχούν μανιωδώς. Ενδεικτικά μόνο να αναφέρουμε για τον «Τόμο» της Αγίας Ευφημίας, για την φοβερά οργή Του, που ξέσπασε στην Κέρκυρα (Άγιος Σπυρίδων) και την παραδειγματική τιμωρία στους τολμήσαντας την άμικτον-μίξην Λατινόφρονας επί Βέκκου στο Άγιον Όρος. «Οὐ γάρ εἰσιν ἐν γωνίᾳ πεπραγμένα τοῦτα.»[4]

Προκαλούμε λοιπόν, κάποιον από όλους αυτούς τους καταφρονητές που λαλούν υπέρογκα. Τολμά μήπως δημόσια να αμφισβητήσει κάτι από αυτά; Αλλά τι λέμε τώρα; Αυτά δεν τους αγγίζουν επειδή δεν έχουμε την ίδια Πίστη. Έχουν δημιουργήσει στην φαντασία τους έναν δικό τους θεό, στα μέτρα τους. Και σίγουρα, όχι βέβαια, τον Έναν και Μοναδικό, Αληθινό Θεό της Ορθοδοξίας. Γιατί ο Θεός ημών είναι ταπεινός και αποστρέφεται τους απειθείς και υπερηφάνους. Ξένοι παντελώς από τον Χριστό και αλλότριοι Αυτού. Σπουδαγμένοι στην Εσπερία, σε Βατικάνιες Σχολές και με προτεσταντικές αντιλήψεις και πρακτικές, έχουν διαποτιστεί  «ἄχρι ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν»[5] από τα θολά νερά και ρεύματα του ορθολογισμού και εν πολλοίς του αθεϊσμού και έτσι από μόνοι τους έχουν αποκοπεί από τον ομφάλιο λώρο της ορθόδοξηςπνευματικότητας και πατερικής παραδόσεως που αποτελούν την μόνη απλανή οδό προς την ουράνια μακαριότητα. Τους μοναδικούς πυλώνας εισόδου στην πόλη του Ζώντος Θεού. Το απύθμενο θράσος τους φθάνει στον παραλογισμό, αφού και αυτόν τον Θεόν θέλουν να διορθώσουν. Χρόνια τώρα, δυστυχώς δηλητηριάζουν τις ψυχές των πιστών, αφού όπως χαρακτηριστικά λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος «είναι χειρότεροι και από το δηλητήριο, γιατί αυτό φθάνει μέχρι την βλάβη του σώματος, ενώ αυτοί την σωτηρία της ψυχής λυμαίνονται»[6]. Περιφρονούν τους πάντες και υποτιμούν την νοημοσύνη των πιστών επειδή απορρίπτουν τα αιρετικά τους φρονήματα και ανοίγματα με αποκορύφωμα την περιβόητη ψευδοσύνοδο. Τι και αν γράφονται τόσα και άλλα τόσα λέγονται που αποδεικνύουν περίτρανα την παρανομία και την αναισχυντία τους; Το χαβά τους αυτοί. Ξέρουν όμως να λοιδορούν, να συκοφαντούν, ναυβρίζουν και να απειλούν. Ουκ ηβουλήθησαν συνιέναι. Και δυστυχέστατα επαληθεύτηκαν οι φόβοι μας για την στάση της Ιεραρχίας αλλά και της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους, σχετικά με τις αποφάσεις της  ψευδοσυνόδου…ως συνευδοκούντες αυτής!!! Για αυτούς λέγει ο Κύριος «εἰ τυφλοὶ ἦτε, οὐκ ἂν εἴχετε ἁμαρτίαν· νῦν δὲ λέγετε ὅτι βλέπομεν· ἡ οὖν ἁμαρτία ὑμῶν μένει»[7]. Και πάλιν «ουχ ομολόγουν, εφοβούντο γαρ, ίνα μη αποσυνάγωγοι γένονται»[8]. Πάντως η μεθοδικότητα, η σπουδή και η τακτική των οικουμενιστών προς υλοποίηση και εφαρμογή των αποφάσεων της Β’ Βατικανής Συνόδου είναι πράγματι «αξιοζήλευτες». Αφού και ο ίδιος ο Πάπας, ο πάτρωνάς τους, δεν θα πιστεύει ότι έχει τόσο υπάκουα κοπέλια, που και αυτοί οι Ουνίτες ωχριούν μπροστά στην δολιότητα και την υποκρισία τους.

Όμως έχουν ήδη διανύσει πολύ και μακρύ δρόμο μέσα στα χαώδη και ζοφερά μονοπάτια της αιρέσεως και δια τούτο δεν μπορούν να διακρίνουν το φως από το σκοτάδι και την αλήθεια από το ψεύδος (αίρεση) «οὐκ ἔγνωσαν οὐδὲ συνῆκαν, ἐν σκότει διαπορεύονται·»[9]λέει ο Ψαλμωδός. Αλλά αρκετά τώρα ασχοληθήκαμε με όλους αυτούς τους καταφρονητές και πραγματικά θεομπαίχτες Οικουμενιστές. Όπως έστρωσαν, ας κοιμηθούν.Αυτοί όψονται.

Το λοιπόν αδελφοί και πατέρες, όλοι όσοι έχουμε την Αληθινή Πίστη και ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού, όσοι εβαπτίσθημεν και ενεδύθημεν Αυτόν, όσοι φρονούμε, όσοι ομολογούμε Αυτόν και όσοι τιμούμε τους Πατέρες μας «ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη που ἐπιποθούμε τὸ λογικὸν και ἄδολον γάλα»[10] της διδασκαλίας των, ας γίνουμε και εμείς άξιοι μιμητές των, κατά πάντα, για να μας δεχτούν μετά θάνατον, στις αιώνιες σκηνές ως τέκνα των αγαπητά και γνώριμους φίλους κατά τον Μ. Αντώνιο.

Γνωρίζουμε όλοι μας ότι λειτουργούν πνευματικοί νόμοι που δεν υπόκεινται, ούτε επηρεάζονται από ανθρώπινες παρεμβάσεις και κοσμικούς συμβιβασμούς κατά το γεγραμμένον«πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ λαμβάνει ἔνδικον μισθαποδοσίαν»[11]. Τα σημερινά αδιέξοδα, οι ανασφάλειες κυρίως στον κοινωνικό χώρο, η καταρράκωσιςτων ανθρωπίνων αξιών, ως μη ώφειλε,και γενικά η απαξίωσις της αγαπημένης μας Πατρίδος είναι σίγουρα τα οψώνια της αποστασίας μας από τον Θεό μας. Εκείνο όμως, που ιδιαίτερα επισύρει τη θεία οργή περισσότερο όλων, όπως έχει συμβεί και σε άλλεςιστορικέςστιγμές, είναι, φευ, η προδοσία της Πίστεως. Πιστεύουμε ακράδαντα και είμεθα πεπεισμένοι πως σε τούτη ακριβώς την χρονική συγκυρία, η προσωπική ευθύνη της επιλογής του καθ΄ ενός εξ ημών απέναντι της στάσης του προς τον σατανοκίνητο Οικουμενισμό, έχει προεκτάσεις σωτηριολογικού χαρακτήρος, πλέον βαρυνούσης σημασίας επειδή το διακύβευμα είναι αυτή η Πίστις ήτοι η σωτηρία μας. Ό λόγος των Πατέρων είναι σαφής και ξεκάθαροςκαι δεν επιδέχεται παρερμηνεία. Θα αναφέρουμε εδώ μόνο δύο Πατέρες ενδεικτικά. Ο Μ. Αθανάσιος μας προειδοποιεί: «κάθε άνθρωπος που έχει την δυνατότητα να κρίνει, θα κολασθεί ακολουθώντας αμαθή και πλανεμένο ποιμένα που δέχεται ψευδή δοξασία ως αληθινή»[12]  και επίσης μας λέγει:«όποιος θέλει να σωθεί, πρώτα από όλα πρέπει να κρατήσει την καθολική (Αποστολική) πίστη. Αν κάποιος δεν την κρατήσει καθαρή και ολόκληρη, χωρίς αμφιβολία θα κολασθεί»[13]. Ο δε Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος χαρακτηρίζει τους αιρετικούς άθεους ενώ όσοι αποδέχονται αιρετικές διδασκαλίες καταδικασμένους «εις απώλειαν»[14]. Ο πάνσοφος Δημιουργός και Κύριος μας Ιησούς ζητεί και τώρα να καθαρίσει την Άλωνά Του, την ήρα από το σιτάρι, την Πανάμωμο Νύμφη Του Εκκλησία από τον μολυσμό της αιρέσεως. Ανάγκη επιτακτική είναι πλέον να διακόψουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, ακολουθώντας το παράδειγμα των Αγίων μας, που όσο πιο πολύ απομακρύνονταν από τους αιρετικούς, τόσο πιο πολύ ενώνονταν με τον Θεόν. Εξάλλου είναι η μόνη ενδεδειγμένη οδός. Δεν δύναται πλέον, ορθόδοξη συνείδηση που ζει και αγαπά τον Χριστό να ανέχεται αυτούς. Δια τούτο και εμείς εδώ στο Άγιον Όρος αρκετοί Πατέρες, διακόψαμε το μνημόσυνο, επειδή ποθούμε και αγαπούμε να είμεθα με τον Χριστό και τους Αγίους μας, εφαρμόζοντας την εντολή Του «διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι υμάς»[15]. Και ενώ θα έπρεπε σύσσωμο το Άγιον Όρος να προβεί στην διακοπή μνημοσύνου, συνταράσσοντας τα θεμέλια της οικουμένης δίνοντας αλλά και δεικνύοντας τον μοναδικό δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί,όχι μόνον αυτό δεν έγινε αλλά και όσους αυτόν ακολουθούμε αντιμετωπίζουμε την μήνιν και τα επακόλουθα αυτής. Και επειδή αρκούντος έχουν αναλυθεί και απαντηθεί τα περί νομίμου δικαιώματος (ως θεραπευτικού μέσου και τρόπου) θεολογικώς και…Αγιορειτικώς, ιερών κανόνων και δη του ΙΕ’ της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861) ως δήθεν «δυνητικού» και επειδή δεν είναι λίγοι, δυστυχώς, αυτοί που μας καταλογίζουν πως δημιουργούμε σχίσμα και διαιρέσεις!!! Έτι δε, και πως είμαστε εκτός Εκκλησίας (sic). Θα θέλαμε λοιπόν να ρωτήσουμε. Πρώτον: Επί Αθηναγόρου οι διακόψαντες «ένθεν – κακείθεν» το μνημόσυνον, ήταν εκτός Εκκλησίας και δημιούργησαν σχίσματα και διαιρέσεις; Και δεύτερον, επειδή πάλι από πολλούς ακούγεται να λένε πώς πρέπει όλοι μαζί να προχωρήσουμε στη διακοπή μνημοσύνου. Απλά ρωτάμε. Δεν θα ισχύουν πια αυτές οι «ΘΕΩΡΙΕΣ» τους; «Ω συμβουλίας εχθίστης! Ω παραινέσεως του δυσμενούς»[16]. Ικανόν εστί[17]. Το λοιπόν, όποια άλλη προσέγγιση είναι αμάρτυρη εκκλησιαστικώς και αθεμελίωτη καθώς και θεολογικά ανακριβής ή μάλλον ειπείν, είναι επιλογή του «ΒΟΛΕΜΑΤΟΣ».

Άπειρες ευχαριστίες και δοξολογίες αναπέμπομεν στον Ποιμένα τον καλόν και μόνο Αρχιποίμενα Χριστόν μας, που και σήμερα όπως έλεγε και ο «παππούλης μας», μας χαρίζει ήδη«νέους Μάρκους Ευγενικούς και Γρηγορίους Παλαμάδες, δια να συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, δια να ομολο­γήσουν την Ορθόδοξον Πίστιν, να στερεώσουν την Παράδοσιν και να δώσουν χαράν μεγάλην εις την Μητέρα μας».[18] Ημέρα τη ημέρα γινόμαστε μάρτυρες και κάποιας νέας απομακρύνσεως-διακοπής μνημοσύνου από τους φιλενωτικούς Οικουμενιστές, είτε μέσα στον Άγιον Όρος είτε εκτός αυτού, και δια τούτο χαιρόμαστε αλλά και θα χαιρόμαστε. Προσευχόμεθα και ευελπιστούμε στον Κύριο μας, αυτό που ξεκίνησε να γίνει χιονοστιβάδα που στο πέρασμά της να εξαλείψει κάθε πονηρά και δόλια επιθυμία όλων αυτών που επιβουλεύονται την Μητέρας μας Ευσέβεια για να μεγαλύνεται ο Δομήτωρ Αυτής και Κύριος των δυνάμεων Ιησούς Χριστός.

Ιδού λοιπόν, ο αγώνας ο καλός άρχισε και η πρόσκλησις είναι προσωπική και εξίσου βέβαια και ο στέφανος της ομολογίας «ὃν ἐπηγγείλατο ὁ ἀψευδὴς Θεὸς»[19] και «ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος Κριτής»[20]

Ας ακολουθήσουμε όλοι μας στα ίχνη που βάδισαν οι Θεορρήμονες και Πνευματέμφοροι Πατέρες μας και ας γίνουμε μιμητές των καθώς γέγραπται, τιμή Οσίου, μίμησις Οσίου, ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ, και έτσι και αυτοί με την σειρά τους να μας παρουσιάσουν μπροστά στον Χριστόν μας, καυχώμενοι εν Κυρίω και λέγοντες «ιδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» (ΗΣ. Η’ ,18). Γένοιτο – γένοιτο.

Τω δε μόνω σοφώ Θεώ σωτήρι ημών, δόξα και μεγαλοσύνη, κράτος και εξουσία και νυν και εις πάντας τους αιώνας· αμήν.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ Ι.Μ. ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

 

[1] ΙΟΥΔΑ, 11

[2]ΜΑΤΘ ΙΕ’ 7-9

[3]ΜΑΡΚ ΙΒ’ 27

[4]ΠΡΑΞ ΚΖ’ 26

[5]ΕΒΡ Δ’ 12

[6]ΕΠΕ 30,340

[7]ΙΩΑΝ Θ’ 41

[8]ΙΩΑΝ Θ’ 22

[9]ΨΑΛΜ 81, 5

[10]ΠΕΤΡΟΥ Α’ Β’2

[11]ΕΒΡ Β’2

[12]ΒΕΠΕΣ 33, 214

[13]ΣΥΜΒ ΠΙΣΤΕΩΣ

[14]ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ ΗΘ’, Τ.Γ’ Σ.257

[15]Β’ ΚΟΡΙΝΘ. ΣΤ’ 17

[16]ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΣΠΕΡΑΣ ΗΧΟΣ ΒΑΡΥΣ ΩΔΗ Θ’

[17]ΛΟΥΚ ΚΒ’ 38

[18] ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ 1969

[19]ΤΙΤ Α’ 2

[20]TIMB’,Δ’ 8

Άγιος νεομάρτυς Σάββας.Τον έγδαραν ζωντανό οι καθολικοί Ουστάσι(1941)

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΣΑΒΒΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΚΟΡΝΥ ΚΑΡΛΟΒΙΤΣ

Το Γκόρνυ-Κάρλοβιτς,επαρχία της Σερβικής Εκκλησίας,βρίσκεται στο έδαφος της σημερινής Κροατίας.και περιλαμβάνει την δυτικότερη περιοχή της Ορθόδοξης Σερβίας κατά τον 15ο αιώνα.Με τον καιρό η στρατιωτική ζώνη που δημιουργήθηκε εκει και που ονομάστηκε Κράινα ήταν πεδία ανάσχεσης των Οθομανών προς την Αυστροουγγαρία.Οι Σέρβοι που ζούσαν στην Κράινα υπηρετούσαν στον Αυστριακό στρατό και είχαν ειδικά προνόμια.Έτσι η επισκοπή του Κάρλοβιτς ήταν την εποχή εκείνη μία από τις πιο ακμάζουσες.
Ωστόσο η ρωμαιοκαθολική προπαγάνδα και οι Ουνίτες ήταν ένας συνεχής κίνδυνος για την Σερβική εκκλησία.Τον 20ο αιώνα όμως η επισκοπή του Γκόρνυ-Κάρλοβιτς υπέφερε τα πάνδεινα.Αυτό γιατί βρέθηκε στο κέντρο του νέου κροατικού κράτους,κοντά στην πρωτεύουσα Ζάγκρεμπ.

 

Κατά την διάρκεια της γενοκτονίας των Σερβων(1941-1945)σε αυτήν την επαρχία δολοφονήθηκαν από τους Ουστάσι 65 Ορθόδοξοι ιερείς,καταστράφηκαν 116 εκκλησίες και προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές σε άλλες 39 ενώ καταστράφηκαν και 160 ενοριακές ή μοναστηριακές βιβλιοθήκες.

Ο επίσκοπος Σάββας γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1884 στο Μολ.Το 1929 έγινε μοναχός και  ηγούμενος της Μονής Κρούσεντολ.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1930 έγινε η ενθρόνισή του ως επίσκοπος Σρέμσκυ-Κάρλοβιτς από τον Πατριάρχη Σερβίας Βαρνάβα.Στις 4 Σεπτεμβρίου 1938 εξελέγη επίσκοπος Γκόρνυ -Κάρλοβιτς με έδρα στο Πλάσκομ.
Το 1941 η επαρχία βρισκόνταν υπό την κατοχή των συνεργατών των ναζί,των φασιστών καθολικών Ουστάσι.Ο ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Ζάγκρεμπ Α.Στέπινατς του ζήτησε να εγκαταλείψει την περιοχή.Ο επίσκοπος Σάββας απάντησε:«Ακόμη και αν μου πάρετε το κεφάλι,εγώ δεν εγκαταλείπω τον λαό μου»

Τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκόσπιτς όπου τον ταπείνωναν καθημερινά και τον βασάνιζαν.Τον Αύγουστο του 1941 μετέφεραν τον επίσκοπο Σάββα μαζί με 2000 Σέρβους στην Βελέμπιτσα.Από τότε η τύχη του αγνούνταν.Παρά τις εκκλήσεις της Σερβικής Εκκλησίας οι Κροάτες δεν έδιναν πληροφορίες.

Μετά από πολλά χρόνια ένας αυτόπτης μάρτυρας διηγήθηκε στον π.Σάββα Σαρβόλετς όσα γνώριζε για τον θάνατο του αγίου επισκόπου Σάββα
«Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας των βασανιστηρίων του.Οι Ουστάσι σφαγείς τον έγδαραν και έριξαν αλάτι επάνω του.Τον έθαψαν ζωντανό.Άφησαν μόνο το κεφάλι του απέξω.Μ’έναν βωλοκόπο(γεωργικό εργαλείο από πλεγμένες βέργες που σέρνεται από υποζύγια πάνω στο οργωμένο χωράφι και το ισοπεδώνει)άρχισαν να τον χτυπάν στο κεφάλι,μέχρι που πέθανε.Τι έγινε μετά δεν ξέρω.Ίσως να τον έριξαν στον γκρεμό οπού ήταν ο κοινός τάφος των Σέρβων.Ούτε μετ΄θάνατον δεν εγκατέλειψε τον λαό του»

Η αγιοκατάταξή του έγινε το 2000.Η μνήμη του τιμάται στις 22 Απριλίου

πηγη΄/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης proskynitis

Καινοτομίες και κακοδοξίες του Παπισμού.

 

Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, μετά το σχίσμα, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικόςο άγιος Γεννάδιος, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός κ.α. καθώς και σύγχρονοι πατέρες και θεολόγοι, όπως ο άγιος Νεκτάριος και ο όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, απέδειξαν ότι ο παπισμός όχι μόνο βρίσκεται σε πλάνες, αλλά αποτελεί τη μήτρα των συγχρόνων αιρέσεων. Από τα σπλάχνα του παπισμού ξεπήδησε ο προτεσταντισμός τον 16ο αιώνα, με τις χιλιάδες αιρετικές και βλάσφημες «εκκλησίες» του. Επί πλέον, όπως απέδειξε ο όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο παπισμός αποτελεί τη βάση του συγχρόνου αθέου ευρωπαϊκού ουμανισμού, ο οποίος εναντιώθηκε απόλυτα απέναντι στο Θεό και κήρυξε το «θάνατό» Του!

Ας δούμε τις πιο σημαντικές καινοτομίες και κακοδοξίες που υιοθέτησε η παπική «εκκλησία», οι οποίες την διαφοροποιούν από την αληθινή Εκκλησία του Χριστού, και οι οποίες είναι τα ανυπέρβλητα εμπόδια για την επανένωσή της με την Ορθοδοξία.

  1. Το Filioque. Η αυθαίρετη παραποίηση του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως (του «Πιστεύω»), με την προσθήκη «και εκ του Υιού»της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, ανατρέποντας τη θεμελιώδη αρχέγονη περί της Αγίας Τριάδος πίστη της Εκκλησίας μας, με τραγικές συνέπειες για τη σωτηρία των πιστών.
  2. Η Κτιστή Χάρη. Θεωρεί τη Θεία Χάρη κτιστή και όχι άκτιστη, όπως διδάσκει η Εκκλησία μας. Αυτό έχει ως τραγική συνέπεια να μην είναι δυνατή η σωτηρία του ανθρώπου, διότι το κτιστό δε μπορεί να σώσει άλλο κτιστό. Επίσης αρνείται ο παπισμός την κατά χάριν θέωση του ανθρώπου και διδάσκει την ηθική του εξύψωση.
  3. Η υποβίβαση του Θεού σε αντικείμενο γνώσης του ανθρώπου.H λεγόμενη σχολαστική θεολογία του μεσαιωνικού παπισμού έφτασε σε απίστευτες υπερβολές, δίνοντας στο ανθρώπινο μυαλό τη δυνατότητα να «κατανοεί» και να ερμηνεύει τα πάντα, ακόμη και τη φύση του Θεού. Αυτό είχε ως τραγική συνέπεια την «κατανόηση» ενός «θεού» διαφορετικού από τον αληθινό Θεό της Εκκλησίας, αποκύημα ανθρώπινης φαντασίας, με αποτέλεσμα την απόρριψη αυτού του «θεού» από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό και εν τέλει την ολοκληρωτική άρνηση του αληθινού Θεού.
  4. Το πρωτείο του πάπα. Πρόκειται για την παράλογη και αντιχριστιανική απαίτηση του πάπα να ηγείται, ως μονοκράτορας, σε όλη την Εκκλησία, ως δήθεν διάδοχος του αποστόλου Πέτρου, καταργώντας το συνοδικό – δημοκρατικό σύστημά Της. Με μια σειρά πλαστών και χαλκευμένων μεσαιωνικών εγγράφων ανακήρυξε τον εαυτό του αντιπρόσωπο του Χριστού στη γη και φορέα όλων των εξουσιών.
  5. Το αλάθητο του πάπα. Πρόκειται για άλλη παράλογη και άκρως αντιχριστιανική απαίτηση του πάπα να διεκδικεί το αλάθητο ανθρώπου, ότι δηλαδή, δε σφάλει και ως εκ τούτου οι όποιες αποφάσεις του πρέπει να εφαρμόζονται σε όλη την Εκκλησία και οι οποίες έχουν μεγαλύτερο κύρος και από αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους. Το αλάθητο του πάπα έγινε δόγμα πίστεως κατά τη Α΄ Βατικάνειο Σύνοδο του 1870!
  6. Η «μαριολατρία». Ο υπερτονισμός της τιμής στη Θεοτόκο σε σημείο να αγγίζει τη λατρεία του Τριαδικού Θεού. Για να στηριχθεί αυτή η καινοτομία θεσπίσθηκε η αιρετική πίστη στην «άμωμη σύλληψη της Θεοτόκου». Σε κάποιες περιπτώσεις η Θεοτόκος έχει ανυψωθεί σε «θεά»!
  7. Οι αξιομισθίες των αγίων. Ο πάπας διεκδικεί το δικαίωμα να διαχειρίζεται τα «περισσεύματα» των  καλών πράξεων των αγίων και να τα διαθέτει, και το χειρότερο να τα πουλά, σε όποιον του λείπουν καλές πράξεις. Πρόκειται για τα συγχωροχάρτια, τα οποία στάθηκαν αφορμή για την αποσκίρτηση των προτεσταντών από τον παπισμό το 16οαιώνα.
  8. Η πίστη στο «καθαρτήριο». Διδάσκει πως ορισμένες ψυχές μετά το θάνατο βρίσκονται σε κατάσταση «κάθαρσης», για να τύχουν της σωτηρίας, παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις ότι μετά θάνατον δεν υπάρχει μετάνοια. Ο πάπας μπορεί να τις λυτρώσει με τα περισσεύματα των καλών πράξεων των αγίων, που έχει την εξουσία να διαχειρίζεται!
  9. Η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης. Απογυμνώνει την υπέρτατη απολυτρωτική θυσία του Κυρίου από τη μυστική της διάσταση και της προσδίνει νομικό χαρακτήρα, ότι δηλαδή η θεία δικαιοσύνη ικανοποιήθηκε από την ανθρώπινη αμαρτία δια του σταυρικού πάθους του Χριστού! Αυτό έχει ως συνέπεια να θεωρείται η σωτηρία του πιστού ως προϊόν δοσοληψίας με το Θεό και όχι ως αποτέλεσμα της χάριτος του Θεού και της ελευθερίας του ανθρώπου.
  10. Η μετατροπή της παπικής «εκκλησίας» σε κοσμικό κράτος. Το αρχέγονο και σεβάσμιο πατριαρχείο της Δύσεως μεταβλήθηκε σε κοσμικό κράτος, με την ονομασία Κράτος του Βατικανού, με βασιλιά τον πάπα, με πρωθυπουργό, με υπουργούς, με κρατικές λειτουργίες, με τράπεζες, με διπλωματικές υπηρεσίες, με πρεσβευτές σε όλα τα κράτη (νούτσιους) κλπ. Η συνταύτιση επίσης του παπισμού με φεουδαρχικά, απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα αποτελεί όνειδος για την ιστορία του Χριστιανισμού.
  11. Η ιεροκρατία. «Εκκλησία» κατά τον παπισμό είναι το ορατό της σχήμα: ο πάπας και ο παπικός κλήρος, που έχει δηλώσει υποταγή σε αυτόν και όχι το σύνολο του λαού του Θεού (κληρικοί και λαϊκοί), όπως δοξάζει η Ορθοδοξία μας.
  12. Η τέλεση της Θείας Λειτουργία με άζυμο  άρτο (χωρίς προζύμι) και η μη μετάδοση στους πιστούς του αγιασμένου οίνου.
  13. Η καθιέρωση του βαπτίσματος δια ραντισμού, όχι δια καταδύσεως στην κολυμβήθρα.
  14. Η μετάδοση του Χρίσματος στην ηλικία των 12 ετών.
  15. Ο αθέμιτος προσηλυτισμός μέσω της διαβόητης «Ουνίας». Πρόκειται για τη δολιότερη πράξη κατά της Ορθοδοξίας μας. Παπικοί «κληρικοί» έχουν ως έργο τους να εξαπατούν τους Ορθοδόξους πιστούς, παίρνοντας το ορθόδοξο σχήμα, τελούν λειτουργίες με το ορθόδοξο τυπικό, σε ναούς με ορθόδοξο ρυθμό. Δηλαδή φαίνονται ως ορθόδοξοι, αλλά είναι στην ουσία παπικοί! Αυτού του είδους την «ένωση» προωθεί το Βατικανό!
  16. Η Ιερή Εξέταση. Τα βασανιστήρια, οι θανατώσεις δια της πυράς των αιρετικών και όσων δεν υποτάσσονταν στην παπική εξουσία. Η Ιερή Εξέταση αποτελεί το αποκρουστικότερο όνειδος στην ιστορία του Χριστιανισμού και το προσφιλές και μόνιμο κατηγορητήριο των χριστιανομάχων κατά της Εκκλησίας.
  17. Η χρήση τρισδιάστατων εικόνων στη λατρεία, δηλαδή των αγαλμάτων.
  18. Η εκκοσμίκευση της λατρείας. Ως και «σόου» με «κλόουν» έχουμε δει σε παπικές λειτουργίες!
  19. Η καθιέρωση εορτών, αγνώστων στην αρχαία Εκκλησία, με περιεχόμενο συχνά μυθώδες και το χειρότερο με αντιχριστιανικό χαρακτήρα.
  20. Η γενική αγαμία του κλήρουμε τα ολέθρια αποτελέσματα σκανδάλων, που κηλιδώνουν το κύρος της Αγίας μας Εκκλησίας, όπως τα πρόσφατα αποκαλυφθέντα φαινόμενα παιδεραστίας πληθώρας παπικών «κληρικών».
  21. Η καθιέρωση συμπροσευχώνμε «ιερείς» και εκπροσώπους άλλων θρησκειών κάθε χρόνο στην Ασίζη, παρά τις απαγορεύσεις των ιερών κανόνων, περί μη συμπροσευχών με αιρετικούς και αλλοθρήσκους.
  22. Η προώθηση του οικουμενισμούαπό το Βατικανό, ο οποίος αποτελεί τη χειρότερη πνευματική έκπτωση του σύγχρονου ανθρώπου και ευθύνεται για την απίστευτη θρησκευτική και πνευματική σύγχυσή του.
  23. Η «βιομηχανία» αγιοποιήσεωνπροσώπων της παπικής «εκκλησίας» με αμφίβολο παρελθόν αγιότητας, π.χ. του Κροάτη «αρχιεπισκόπου» Α. Στέπινατς, ο οποίος ευθύνεται για τη γενοκτονία οκτακοσίων χιλιάδων Ορθοδόξων Σέρβων κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Αυτές είναι κάποιες ελάχιστες από τις άπειρες κακοδοξίες και καινοτομίες του παπισμού, οι οποίες είναι όχι μόνο είναι άγνωστες στην αρχαία Εκκλησία, αλλά ριζικά αντίθετες με το Ευαγγέλιο, και τη διδασκαλία Της. Η Ορθοδοξία μας θεώρησε και θεωρεί την παπική αποτοίχιση οδυνηρό γεγονός για την Εκκλησία και γι’ αυτό άρχισε αμέσως μετά το λεγόμενο σχίσμα να συνδιαλέγεται με τους παπικούς για την επανένταξή τους στην αληθινή Εκκλησία, αλλά χωρίς αποτελέσματα. Αντίθετα ο παπισμός θεωρεί ως «βδελυρή αίρεση και σχίσμα» την Ορθοδοξία, εκδηλώνοντας εμπράκτως πράξεις ανεπίτρεπτες προς τους Ορθοδόξους και ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνες (Σταυροφορίες, μικρασιατική καταστροφή, κυπριακό, μακεδονικό, κλπ), μόνο και μόνο επειδή δεν δεχόμαστε την υποταγή μας στον πάπα.

Η Εκκλησία μας διεξάγει με την παπική «εκκλησία» εδώ και τριάντα χρόνια διάλογο, με στόχο την επαναπροσέγγιση Ορθοδοξίας και παπισμού και την ένωση. Όμως ο παπισμός παραμένει πεισματικά αμετακίνητος στις κακοδοξίες του. Περισσότερο απ’ όλα επιμένει στο «πρωτείο», το οποίο θεωρεί «ουσιαστικό» στοιχείο της ύπαρξης της Εκκλησίας! Επίσης επιμένει σε μια «ουνιτικού τύπου» ένωση, όπου ως Ορθόδοξοι θα κρατήσουμε τη δική μας μεν πίστη και τα έθιμά μας, αλλά θα αναγνωρίσουμε τον πάπα ως απόλυτο κυρίαρχο της παγκόσμιας Εκκλησίας θα δεχτούμε όλες τις παπικές καινοτομίες ως δήθεν ορθόδοξες! Ευνόητο είναι ότι αυτές οι αξιώσεις πλήττουν καίρια αυτή την ίδια τη φύση της Εκκλησίας και ως εκ τούτου είναι αδύνατον να γίνουν δεκτές από το ορθόδοξο πλήρωμα. Παρατηρούμε, δυστυχώς, κάποιους υψηλά ιστάμενους της Εκκλησίας μας να κάνουν «τολμηρά» βήματα και να προσπαθούν να δώσουν εκκλησιολογική ερμηνεία στις αιρετικές και κακόδοξες αξιώσεις του παπισμού, για χάρη δήθεν της πολυπόθητης ενώσεως. Αλλά τέτοιου είδους «ενώσεις» έγιναν και στο παρελθόν και δεν τελεσφόρησαν, διότι ο πιστός λαός είναι ο τελικός φύλακας της αλήθειας και της αυτοσυνειδησίας της Εκκλησίας. Αυτό θα γίνει και τώρα, δε θα επιτρέψουμε να γίνει η παραμικρή παρέκκλιση από τη σώζουσα αλήθεια, για χάρη μιας ενώσεως, η οποία θα δίνει άφεση στις κακοδοξίες του παπισμού και θα υποτάξει την Εκκλησία μας στην παπική αυθαιρεσία!

 

Η αίρεση της “Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής’’ στην Ελλάδα

 Πεντηκοστιανοί-εκκλησια-εξωτερικά

– Β. Χαραλάμπους, θεολόγου.

Όσο κι αν είναι πρωτάκουστο, η αιρετική αυτή κοινότητα που αυτοκαλείται ‘’Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής’’, είναι πολύ δραστηριοποιημένη στην Ελλάδα, και η πρώτιστη προσπάθειά της είναι να παρασύρει στην αίρεση αυτή Ορθόδοξους Έλληνες. Από τις Προτεσταντικές αιρέσεις που ‘’δραστηριοποιούνται’’ στην Ελλάδα είναι η πιο πολυάριθμη.  Ίδια αιρετική κοινότητα είναι και αυτή της ‘’Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής’’ της Χιλής, που παίζει σημαντικό ρόλο στο διαχριστιανικό συγκρητιστικό Π.Σ.Ε.  Αυτή η αιρετική κοινότητα της ‘’Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής’’, διαθέτει τους περισσότερους οίκους συνάθροισης των αιρετικών αυτών, από όλες τις αιρετικές ομάδες ή κοινότητες, που ‘’δραστηριοποιούνται’’ στην Ελλάδα.  Μάλιστα κατά το έτος 1990 παρουσιάστηκε δραματική αύξησή της.

Την είχε ιδρύσει ο Λεωνίδας Φέγγος το έτος 1965, και πρώτιστη έγνοια ήταν να παρασύρει Ορθόδοξους Χριστιανούς στην προτεσταντική αυτή αίρεση.  Υπάρχουν πάνω από 120 αιρετικές ομάδες της αίρεσης αυτής διασκορπισμένες σε όλη την Ελλάδα, όχι μόνο σε πόλεις, αλλά και σε χωριά. Ο αιρετικός σταθμός των εκπέμπει στα 101.5 FM  και στα 106.2 FM,  και  για όσους από άγνοια παρασύρθηκαν παλαιότερα, ο σταθμός αυτός εξέπεμπε στα 93.9 FM.  Σήμερα ο  σταθμός της αίρεσης αυτής εκπέμπει σε Νίκαια και Φιλοπάππου από την εμβέλεια 101.5 FM  και από την εμβέλεια 106.2 FM σε Ασπροπόταμο, Δοβρούτσι και Όθρυ. Δεν είναι λίγοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που ανυποψίαστα παρακολουθούν τα  ραδιοφωνικά αυτά κανάλια.   Μάλιστα κάποιοι θεωρούν τούτα ως Ορθόδοξα. Η

Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Eλλάδος  πρέπει να ενημερώσει τον λαό. Να θεωρήσομε την αυτοκαλουμένη ‘’Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής’’, αιρετική ομάδα ή ‘’ετερόδοξη εκκλησία’’, όπως τούτο σημειώθηκε στη Σύνοδο της Κρήτης;  Να αναγνωρίσομε σε τούτη την αιρετική ομάδα, στοιχεία αληθούς, όπως τούτο υπογράφηκε στη ‘’Δήλωση του Τορόντο’’; Να θεωρήσομε  ότι μπορούμε να εισέλθομε με την αιρετική αυτή ομάδα ‘’σε πνευματικές σχέσεις για να οικοδομηθεί το Σώμα του Χριστού και να ανακαινισθεί η ζωή των εκκλησιών», όπως τούτο υπογράφηκε στη ‘’Δήλωση του Τορόντο’’ ;

Να αναγνωρίσομε  ‘’ομού’’ με την αιρετική αυτή ομάδα ‘’ότι το να αποτελεί κάποιος  μέλος της εκκλησίας του Χριστού είναι πιο περιεκτικό από το να αποτελεί μέλος της ίδιας του της εκκλησίας», όπως τούτο υπογράφηκε στη ‘’Δήλωση του Τορόντο’’, και στις εκκλησιολογικές προϋποθέσεις της Δήλωσης αυτής του Τορόντο έγινε αναφορά στη Σύνοδο της Κρήτης;

Είναι προδοσία της Εκκλησίας μας να αποδεχθούμε τέτοιες βλάσφημες ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις.  Αίρεση είναι και ως αίρεση πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Η/Υ ΠΗΓΗ:
Ακτίνες.blogspot.gr: 23 Απριλίου 2017

«Συνταξώμεθα τω αγγέλω της Εκκλησίας» (Ι. Χρυσόστομος)

Μαζί με τον Ι. Χρυσόστομο, όταν βάδιζε προς την εξορία, σημειώνει ο ιερός Παλλάδιος, «συνεξήλθε και ο άγγελος της Εκκλησίας, μη φέρων την ερημίαν αυτής, ην αρχαί και εξουσίαι πονηραί ειργάσαντο, καθάπερ, θεατρονόμιον αποδείξασαι».

 

Τοῦ  Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ



«Η Θεία Χάρις συστέλλεται ή και φεύγει όταν υπάρχει αίρεση ή αντι-ευαγγελικές συνοδικές αποφάσεις»!

    Η αυθεντική ορθόδοξη Εκκλησιαστική συνείδηση δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνο από μια βαθειά αγιογραφική και πατερική γνώση, θεωρητική και εμπειρική. Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας λόγω του ύψους της συνειδησιακής και ειδικότερα της πνευματικής τους ποιότητας αντιλήφθηκαν, εν πνεύματι Αγίω, καθολικότερα από την περιορισμένη μέση θρησκευτική αντίληψη των πιστών το νόημα, το περιεχόμενο και το σκοπό της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού.

Στα διάφορα γεγονότα του εκκλησιαστικού και κοινωνικού βίου, ατομικού και συλλογικού, ξεπερνώντας τη χρονική και ιστορική σχετικότητά τους, έβλεπαν σ’ αυτά την προβολή των πνευματικών νόμων, την φανέρωση του θελήματος του Αγίου Τριαδικού Θεού.

Ο Ι. Χρυσόστομος, ειδικά, είχε μια χαρισματική θεολογική αίσθηση της κάθε ιστορικής στιγμής, μια θεολογική προσέγγιση της κεντρικής ιδέας κάθε γεγονότος. Αυτό το βλέπουμε στις ομιλίες του και στην ερμηνευτική έκφραση της Αγίας Γραφής  που πραγματοποίησε.

«Εν αυτώ γαρ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» υπογραμμίζει ο Απ. Παύλος (Πράξ. 17,28), υπενθυμίζοντας πως κάθε ζώσα ύπαρξη, κάθε ον και κάθε ιστορική πραγματικότητα, υπόκεινται στον απόλυτο έλεγχο του Θεού, στη ρύθμιση που

καθορίζουν οι πνευματικοί νόμοι.
Τη θεολογική αυτή θέση του Αποστόλου, την επικρατούσα και αναναίρετη αυτή αλήθεια της εκκλησίας, την βίωνε καθημερινά ο Ι. πατήρ ως πνευματικό γεγονός. Η φράση του «Δόξα των Θεώ πάντων ένεκεν», ομολογεί την αλήθεια αυτή.

Ο πνευματικό αυτός άξονας του Χρυσοστόμου διακρίνεται και στο θεολογικό διάλογο – συζήτηση που μας διασώζει ο Παλλάδιος, λίγο πριν την δεύτερη εξορία του Χρυσοστόμου: «Όταν κατάλαβε, ότι ήλθε η ώρα της εξορίας του, κατέβηκε από το επισκοπείο στο ναό μαζί με κάποιους επισκόπους στους οποίους τόνισε, «Δεύτε προσευξάμενοι συνταξώμεθα τω αγγέλω της Εκκλησίας». Μετά, αφού κοίταξε προς το ναό (της Αγ. Σοφίας), βγήκε κρυφά από την ανατολική πύλη και παραδόθηκε στους στρατιώτες που περίμεναν». Μαζί με τον Ι. Χρυσόστομο, σημειώνει ο Παλλάδιος, «συνεξήλθε και ο άγγελος της Εκκλησίας, μη φέρων την ερημίαν αυτής, ην αρχαί και εξουσίαι πονηραί ειργάσαντο, καθάπερ, θεατρονόμιον αποδείξασαι». Στη διαδοχή του χρόνου πνευματικό ανάλογο έχουμε και στη Δύση.

Τη δυτική εκκλησία της Ρώμης την εγκατέλειψε ο άγγελός της, ο πνευματικός έφορος αυτής (Γρηγόριος Θεολόγος ΕΠΕ, τόμος 6, ομιλία ΜΒ), διότι έγινε πληθωρικά κακόδοξη, αιρετική, με δογματικές διαθλάσεις και με φιλοσοφικές, πολιτικές, κοινωνικές και διοικητικές εκτροπές, δημιουργώντας εντροπία πνευματικού χαρακτήρα, που την οδήγησε στην πνευματική ερήμωση, στην απώλεια της Θείας Χάρης. Η προτροπή του Ι. Χρυσοστόμου «συνταξώμεθα τω αγγέλω της Εκκλησίας», αιώνες πριν, δεν εισακούσθηκε.

Η Παπική αντίληψη άφησε τα Μυστηριακά θεμέλια της Εκκλησίας και τα αντικατέστησε με διοικητικά, με την διοικητική υπακοή στο πρόσωπο του «πρώτου».

Να υπογραμμίσουμε, ότι η ορθή πνευματική στάση του Ι. Χρυσοστόμου υποστηρίχθηκε από τον αγγελικό κόσμο, από τον άγγελο-έφορο της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και από τον πνευματικό επόπτη-άγγελο του Ναού, ο οποίος έφυγε και άφησε έρημο το Ναό, δίνοντας την απάντηση στις αντι-εκκλησιαστικές και έκνομες διοικητικές συμπεριφορές της συνόδου που καθαίρεσε το Χρυσόστομο.

Ερώτημα:  Στ’ αλήθεια, η φανέρωση αυτής της εμπειρίας του Ι. Χρυσοστόμου δεν προβληματίζει τους Οικουμενιστές πατριάρχες, επισκόπους, κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς; Δεν γνωρίζουν ότι η Θεία Χάρις συστέλλεται ή και φεύγει όταν υπάρχει αίρεση ή αντι-ευαγγελικές συνοδικές αποφάσεις;

Περισσότερο φως δίνει ο Μ. Βασίλειος δια στόματος αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Στην επιστολή 80, προς Λογοθέτη Ιωάννη, γράφει ο άγιος Θεόδωρος: «Γιατί όχι μόνο δεν είναι άγιος ναός του Θεού αυτός που βεβηλώνεται από τους αιρετικούς, αλλά είναι βέβηλος οίκος, όπως λέγει ο Μ. Βασίλειος, αφού ο άγγελος που υπήρχε σ’ αυτόν, όπως υπάρχει σε κάθε Εκκλησία, έφυγε από αυτόν εξ αιτίας της ασέβειας. Γι’ αυτό ούτε και η θυσία που τελείται μέσα σ’ αυτόν είναι ευπρόσδεκτη στον Θεό».

Οι άγιοι άγγελοι των Εκκλησιών-Ναών γνωρίζουν πολύ καλά τις θεμελιακές δογματικές συνιστώσες της φύσεως και της λειτουργίας της Εκκλησίας.

Ως διακονικές υπάρξεις του Αγίου Τριαδικού Θεού, γνωρίζουν τους όρους-κανόνες της Ορθόδοξης ζωής και δεν αποκλίνουν από την αποστολή τους, που την περιγράφει θεολογικά ο Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Υπάρχει διορισμένος από το Θεό άγγελος, ο οποίος εποπτεύει και επιστατεί στις Εκκλησίες και συμπράττει με τους Ιερείς και λειτουργούς της στο ιερό έργο τους, που αποβλέπει στη σωτηρία των λαών» (Εις τον Ιωάννη VI, P.G. 73,1021).

Όταν η μόλυνση του Εκκλησιαστικού περιβάλλοντος από την αίρεση του Οικουμενισμού εμφανίζεται, τότε «συνταξώμεθα τω αγγέλω της Εκκλησίας», υπενθυμίζει ο Ι. Χρυσόστομος, που ισοδυναμεί με το «συντάσσομαι τω Χριστώ», συντάσσομαι με την αλήθεια της Ορθοδοξίας, με την πνευματική διαδοχή των Αγίων Οικουμενικών συνόδων, που δεν δημιούργησαν καμία τομή αποστασίας στο σώμα της Εκκλησίας, όπως η ψευδο-σύνοδος της Κρήτης.

Στις αρχές του 21ου αιώνα, η Ορθόδοξη συνείδηση των πιστών αγωνιά, για την επισκοπική ύφεση έναντι του οικουμενισμού, θα γράψει ο ιστορικός του μέλλοντος. Σήμερα, το πλήθος των Ορθοδόξων, μπροστά στην απειλή της αιρέσεως, περιμένει την συγκλονιστική επισκοπική φωνή, που θα χρησιμοποιήσει τη χρυσοστομική γλώσσα: «Συνταξώμεθα τω αγγέλω της Εκκλησίας και καταδικάζουμε την παναίρεση του Οικουμενισμού».

Στον ενθρονιστήριο λόγο του επισκόπου π. Αυγουστίνου Καντιώτη (16/7/1967), έχουμε μια πράγματι αυθεντική ανάπτυξη του λόγου αυτού του Χρυσοστόμου, που συνοψίζεται: «Ό,τι συμφωνεί με το Ευαγγέλιο θα επαινείται, ό,τι δεν συμφωνεί με το Ευαγγέλιο θα ελέγχεται και θα αποδοκιμάζεται. Συμβιβασμοί σε ζητήματα πίστεως δεν θα είναι ανεκτοί» (Αυγ. Καντιώτης).

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

ΠΗΓΗ. ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΟΙ ‘’ΚΟΠΤΕΣ’’ EINAI ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΧΑΛΚΗΔΟΝΙΟΙ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΕΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________________

Δεν είναι λίγοι αυτοί που αποδίδουν στους Κόπτες την εθνική σημσία της ονομασία αυτής και όχι την αιρετική μονοφυσιτική σημασία της ονομασίας αυτής.  Οι Κόπτες δίδουν στην ονομασία τους θρησκευτική σημασία, αλλά με  εθνική χροιά.  Αρχικά η ονομασία ‘’Κόπτης’’ είχε εθνική σημασία και εννοείτο με την ονομασία αυτή ο λαός της αρχαίας Αιγύπτου.  Στην πορεία όμως δόθηκε και θρησκευτική σημασία.

 

Οι Κόπτες αποδίδουν στη θρησκευτική σημασία που προσέλαβε κατόπιν  η ονομασία ‘’Κόπτης’’, την έννοια του Χριστιανού της Αιγύπτου.  Αυτό όμως δεν ισχύει, γιατί η ονομασία αυτή προσέλαβε την έννοια των Χριστιανών της Αιγύπτου που είχαν αποκοπεί από την Εκκλησία, λόγω του ότι υπέπεσαν στην αίρεση του Μονοφυσιτισμού. Η  ονομασία ‘’Κόπτης’’ προέρχεται από τον αραβικό τύπο της λέξης «kibt» (Αιγύπτιος)  που με βάση την ελληνική προφορά της αραβογενούς αυτής λέξης προφέρεται «γύπτι» (kibt).  Η ονομασία ‘’Κόπτες’’, καθορίζει όσους από τους Αιγυπτίους Χριστιανούς έχουν ασπαστεί την Μονοφυσίτικη αίρεση.

 

Oι Μονοφυσίτες ως γνωστό είναι ‘’Αντιχαλκηδόνιοι’’ και δεν πρέπει να καλούνται από αβρότητα ως ‘’Προχαλκηδόνιοι’’ και ‘’Μη Χαλκηδόνιοι’’. Έχουν καταδικασθεί από Οικουμενική Σύνοδο που  είχε συγκληθεί στη Χαλκηδόνα το έτος 451 μ.Χ.   Όσον αφορά την oνομασία από κάποιους ‘’Κοπτική Εκκλησία’’, τίθεται το εξής ερώτημα : ‘’Δηλαδή όσοι δεν θέλησαν να είναι επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσι και πολέμησαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας αντιτιθέμενοι σ’ αυτήν, απετέλεσαν μιαν άλλη εκκλησία;’’ Οι αιρετικοί Μονοφυσίτες έχουν αποκοπεί από την Εκκλησία.  Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει : «Μένε εις την Εκκλησίαν και ου προδίδοσαι υπό της Εκκλησίας.  Εάν δε φύγης από της Εκκλησίας, ουκ αιτία η Εκκλησία.  Εάν μεν γαρ ης έσω, ο λύκος ουκ εισέρχεται˙ εάν δε εξέλθης έξω, θηριάλωτος γίνη».

 

Οι Κόπτες Μονοφυσίτες, και όχι Κόπτες-Ορθόδοξοι όπως αυτοαποκαλούνται, διεκήρυτταν στη Γενεύη το 1970, καθώς και στη συνάντηση της Αδδίς Αμπέπα το 1971, ότι δεν πρόκειται να δεχθούν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας, ως βάση για ‘’ένωση’’.  Η μόνη οδός, η μόνη ‘’ένωση’’  που μπορεί να γίνει, είναι η επιστροφή των αιρετικών Μονοφυσιτών στην Εκκλησία.

 

Ο τότε Μονοφυσίτης ‘’Πατριάρχης’’ της αυτοκαλουμένης ‘’Κοπτορθοδόξου  Εκκλησίας της Αλεξανδρείας Αιγύπτου’’ Σενούντας ο Γ΄ στο σύγγραμμά του ‘’Η φύση του Χριστού’’ (Εκδόσεις ‘’Αρμός’’ Αθήνα 1996) αναφέρει τα εξής : «Παρά το γεγονός ότι η σύνοδος της Εφέσου αναθεμάτισε τον Νεστόριο, οι νεστοριανές ρίζες απλώθηκαν και επέδρασαν στη σύνοδο της Χαλκηδόνος, όπου η τάση να διαχωριστούν οι δύο φύσεις  άρχισε να γίνεται τόσο ορατή, ώστε ειπώθηκε ότι ο Χριστός είναι δύο πρόσωπα.  Ο Θεός και ο άνθρωπος· ο ένας επιτελεί θαύματα και ο άλλος επιδέχεται ύβρεις και ταπείνωση». Δεν αμφισβήτησε ο αιρετικός Μονοφυσίτης ‘’Πατριάρχης’’  Σενούντας ο Γ΄ μόνο την  Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας, αλλά προχώρησε ακόμα περισσότερο παραλληλίζοντας την αιρετική θέση του Νεστορίου με εκείνη των Ορθοδόξων, θεωρώντας τις Ορθόδοξες θέσεις ως νεστοριανίζουσες.

 

Θα επαναλάβω το ερώτημα για όσους επιμένουν να θεωρούν τους αιρετικούς Κόπτες ώς ‘’εκκλησία’’ : ‘’Δηλαδή όσοι δεν θέλησαν να είναι επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσι και πολέμησαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας αντιτιθέμενοι σ’ αυτήν, απετέλεσαν μιαν άλλη εκκλησία;’’ Οι αιρετικοί Μονοφυσίτες έχουν αποκοπεί από την Εκκλησία και δεν αποτελούν άλλη εκκλησία. Γι’ αυτό η μόνη οδός, η μόνη ‘’ένωση’’  που μπορεί να γίνει, είναι η επιστροφή των αιρετικών Μονοφυσιτών στην Εκκλησία.

 

ΤΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ, ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΙΕΡΟ ΚΟΡΑΝΙ ΕΛΚΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΤΟΥ

 

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________________

Η ανθρωπότητα με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τα απάνθρωπα εγκλήματα των τζιχαντιστών.  Το αποτρόπαιο έγκλημα των τζιχαντιστών στην Αίγυπτο, την Κυριακή των Βαΐων κατά Κοπτών χριστιανών, με 47 μέχρι στιγμής νεκρούς και πάνω από 150 τραυματίες, ήταν ένα ακόμα μισάνθρωπο έγκλημα, ανάμεσα στο πλήθος των εγκλημάτων των τζιχαντιστών. Οι τζιχαντιστές από το κοράνι αφορμούν την  ‘’διδακτέα’’ βία.

 

Τα εγκλήματα αυτά στην Αίγυπτο δεν είναι το αποτέλεσμα πολέμου, όπως ειπώθηκε, ούτε και έκφραση φονταμενταλισμού, όπως γενικόλογα αναφέρθηκε.  Είναι κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο και αφορά την μισάνθρωπη κορανική προτροπή για βία.  Κατάντησε για πολλούς εύκολη αποφυγή, να ονοματίσουν την πηγή της μισάνθρωπης βίας, που το βλάσφημο κοράνι ξεκάθαρα διδάσκει, η γενικόλογη αναφορά για φονταμενταλισμό. Οι ισλαμικές φρικαλεότητες των τζιχαντιστών, από αντλούν το τόσο μένος;  Ποιος αμφιβάλλει ότι η βία των τζιχαντιστών  έλκει την καταγωγή της από τις βίαιες υποδείξεις του ανίερου κορανίου. Το κοράνι είναι γεμάτο  από βιαιότητες.

 

Οι γενικόλογες αναφορές περί φονταμενταλισμού, σε τέτοια εγκλήματα αποτελεί διαφυγή, προδίδουσα το βάθος της στάσης των αυτής.  Από πού έλκουν οι εγκληματικώς αυτοκτονούντες τζιχαντιστές, το θράσος των ενεργειών τους;  Iδού τι λέει τι ανίερο κοράνι  : «Αν τους ορίζαμε την αυτοχειρία ή την εγκατάλειψη των κτημάτων τους, λίγοι από αυτούς θα το έκαναν.  Ωστόσο, εκτελώντας τη θέληση του Αλλάχ θα ήταν προς όφελός τους και η πίστη τους θα στερεωνόταν».

 

Το ανίερο κοράνι είναι η ‘’διδαχτική’’ αιτία. Όταν όμως αναφερόμαστε σε φανατικούς μουσουλμάνους θα πρέπει να σημειώσουμε ότι την υπαγορευόμενη κορανιακή βία αυτοί πραγματικά την εφαρμόζουν. Η βαρβαρότητα των τζιχαντιστών έλκει την καταγωγή της από την απάνθρωπη κορανιακή βία.  Ποιος αμφιβάλλει ότι η βία των τζιχαντιστών  έλκει την καταγωγή της από τις βίαιες υποδείξεις του ανίερου κορανίου. Το κοράνι είναι γεμάτο  από βιαιότητες.

 

Ιδού τι διδάσκονται στο Ισλάμ : «Όταν συναντάτε απίστους να τους κτυπάτε στο λαιμό μέχρι να τους νικήσετε εντελώς…μέχρι να τους νικήσετε και δέστε τους ένα δεσμό σταθερό», «Σκοτώστε τους εχθρούς σας παντού όπου τους βρίσκετε», «Σκοτώστε τους εχθρούς σας παντού όπου τους βρίσκετε…κολυμπείστε μέσα στο αίμα τους.  Αυτή είναι η ανταμοιβή που χρωστάτε στους απίστους»;   «Εκείνοι που βαδίζουν για τη μάχη θα έχουν δοξασμένη τύχη», «Σας δίνουμε απόλυτη εξουσία απέναντί τους», «Εκείνοι που θυσιάζουν την εγκόσμια ζωή τους στη μελλοντική, μπαίνουν κάτω από τις σημαίες του Αλλάχ και είτε πέφτουν πολεμώντας, είτε νικούν θα πάρουν τη δοξασμένη ανταμοιβή τους», «Θα σκορπίσουμε τον τρόμο στην καρδιά των ειδωλολατρών γιατί εξομοίωσαν με τον Αλλαχ άλλες θεότητες», «Καταπολεμείστε τους εχθρούς σας στον πόλεμο που γίνεται για τη θρησκεία», «..κολυμπείστε μέσα στο αίμα τους,  Αυτή είναι η ανταμοιβή που χρωστάτε στους απίστους».

 

Η βαρβαρότητα των τζιχαντιστών έλκει την καταγωγή της από την απάνθρωπη κορανιακή βία.  Ιδού σε τι ‘’βοηθεί’’ το ανίερο κοράνι. Σε μια ακράτητη και απάνθρωπη βία οδηγεί.  Ανθρωπάρεσκες εμμονές δυστυχώς οδηγούν σε γενικόλογες ‘’διαπιστώσεις’’, χωρίς να κατονομάζεται η ‘’διδαχτική’’ πηγή της μισάνθρωπης κορανικής βίας, που οι τζιχαντιστές εφαρμόζουν.  Το κοράνι λοιπόν δεν είναι μόνο ανίερο και βλάσφημο και κατ’ ουσία αντίθεο, γιατί πολεμεί τον Αληθινό Τριαδικό Θεό, αλλά είναι και αναμφισβήτητη πηγή βίας.