ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Π.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ: ΠΡΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

Σεβασμιότατε,
μας εκπλήσσει η προσπάθεια άρσης της αγιότητας, που επιχειρήσατε προσφάτως, ενός Αγίου των ημερών μας. Κι ακόμη χειρότερα, με πρόχειρο τρόπο, ανάξιο του αξιώματος ή του διακονήματος του οποίου χάριτι Θεού είστε φορέας. Όχι μέσω μιας οποιασδήποτε Συνοδικής διαδικασίας ή έστω μιας επιστημονικής ημερίδας, αλλά μέσω προσωπικού λογαριασμού σας σε κοινωνικό δίκτυο.
Δεν αποτελεί ξεπεσμό, η εκφορά απόψεων για τόσο σοβαρά θέματα, μέσα από προσωπικούς λογαριασμούς στο facebook;

Καλά οι πλανητάρχες, πολιτικοί, εγχώριοι και μη, πρωθυπουργοί και υπουργοί, να κάνουν δηλώσεις διαδικτυακές, αλλά και μητροπόλεις; Ή μήπως κάνοντας τη δήλωση αυτή, πάψατε για λίγο να είστε επίσκοπος και μιλάτε ως ιδιώτης ή λαϊκός; Σεβασμιότατε είστε δημόσιο πρόσωπο και δη μητροπολίτης. Δεν εκφέρετε απλές γνώμες σε μια παρέα ιδιωτική.
Σε λίγο σεβασμιότατε που θα φθάσουμε; Nα γίνονται Σύνοδοι μέσω teamviewer και skype; Να τελούνται μυστήρια διαδικτυακά; Nα δογματίζετε μέσω emails και sms;
Διαπράξατε μεγάλο ατόπημα σεβασμιότατε, εκτός κι αν ο λογαριασμός αυτός που δημοσίευσε το μήνυμα, δεν ανήκει σε εσάς, αλλά σε δολίους που σας εχθρεύονται και σας φθονούν.
Δεν αμφισβητήσατε απλώς την αγιότητα και τη μαρτυρία του διωκόμενου Ρώσου επισκόπου της διασποράς, αλλά τον κατακρίνατε και τον καθυβρίσατε ποικιλοτρόπως.
Το μύνημά σας :
«ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΟΤΙ Ο ΡΩΣΣΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ. ΤΑ ΦΡΙΚΑΛΕΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΟΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΣ ΑΚΑΤΑΡΤΙΣΤΟ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΣ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟ, ΙΣΤΟΡΙΚΩΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ, ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ. ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΤΑ ΞΕΡΕΙ Ο ΘΕΟΣ.»
Ποιοι είναι αυτοί που διέπραξαν τέτοιο αδίκημα; Τέτοιο αμάρτημα;
Mήπως κάθε χριστιανικό βιβλιοπωλείο που διαθέτει σε περίοπτη θέση βιβλία σχετικά με τον βίο του αγίου;
Μήπως όλα τα ορθόδοξα ιστολόγια που επίσης αναφέρονται στον μεγάλο άγιο της ορθοδοξίας;
Μήπως ο ελληνορθόδοξος λαός που δεν εθνικοποιεί την πίστη, αλλά ευλαβείται τον νεοφανή άγιο;
Mήπως ο Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος Γεώργιος με τα θυρανοίξια του Ιερού Παρεκκλησίου του νεοφανούς Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς, στον Ιερό Ναό Αγίας Άννης Κατερίνης;
Πέρα απ’ αυτούς τους «κάποιους» στην Ελλάδα ποιοι άλλοι προσπαθούν να μας πείσουν; Οι εκατομμύρια Ρώσοι ορθόδοξοι αδελφοί μας;
Mήπως ο π. Σεραφείμ Ρόουζ που μεταξύ άλλων είπε: «… Ήταν πλέον γνωστό, ότι ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς δεν ήταν απλώς ένας δίκαιος άνθρωπος και ασκητής, αλλά κυρίως ένας άνθρωπος τόσο κοντά στο Θεό που του είχε δωθεί το προορατικό χάρισμα και οι προσευχές του έφερναν την ίαση και τη θεραπεία… »
Στο Παρίσι γράφτηκε γι’ αυτόν το εξής:
«Ζει πέρα από το δικό μας επίπεδο ύπαρξης. Δεν είναι τυχαίο πως σ’ ένα ναό του Παρισιού, που υπάγεται στη Ρώμη, ένας παπικός ιερέας, απευθυνόμενος στους νέους είπε:
«Ζητάτε αποδείξεις; Λέτε ότι πια δεν υπάρχουν ούτε θαύματα, ούτε άγιοι. Γιατί χρειάζεστε θεωρητικές αποδείξεις, όταν ένας ζωντανός άγιος περπατά στους δρόμους του Παρισιού, ο Άγιος Ιωάννης ο Ανυπόδητος!».
Εσείς σεβασμιότατε, που μάλλον αναγνωρίζετε μυστήρια και ενέργεια της Θείας Χάρης στους παπικούς και αιρετικούς, δεν εμπιστεύεστε τον παπικό ιερέα;
Μήπως ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, που είπε σε κάποιον:
«Αν θερμά επιθυμείς να δεις ένα ζωντανό άγιο, πή­γαινε στο Μπίτολ (επισκοπή Αχρίδας) στον π. Ιωάννη» και σε μία μικρή ομάδα ιεροσπουδαστών είπε: «Παιδιά, να ακούτε τον πατέρα Ιωάννη. Είναι ένας άγγελος του Θεού με τη μορφή ενός ανθρώπου».
Δεν θα επεκταθώ σε Μαρτυρίες και Θεοσημεία (όπως το άφθαρτο σκήνωμά του και τα θαύματα) που οδήγησαν, όχι στην «αγιοποίηση», αλλά στην αναγνώριση της αγιότητας του Ιωάννη Μαξίμοβιτς από λαό και ιεραρχία. Αυτά τα ξέρετε και δεν σας συγκινούν. Δεν σας συγκινούν γιατί ξεβολεύεστε. Θίχθηκε ο Οικουμενικός Θρόνος.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποτελεί σύμβολο, αξία , προπύργιο της Ορθοδοξίας. Το τιμάμε και το ευλαβούμαστε. Ο εκάστοτε Πατριάρχης όμως, κρίνεται και απ’το Θεό και απ’τον λαό («φωνή λαού, οργή Θεού») εάν είναι αιρετικός, σχισματικός ή μασονοκινούμενος.
Δεν θα παρασυρθώ σε αναλύσεις και κρίσεις σχετικά με το θέμα των εδαφών του Οικουμενικού Πατριαρχείου, γιατί θα παρεκκλίνω απ’το ζητούμενο.
Πιθανόν ο άγιος να σφάλλει, πιθανόν όχι.
Σφάλλουν οι άγιοι;
Στην εποχή των Αγίων Αποστόλων γνωρίζουμε τη διαφωνία των δύο κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου όσον αφορά το θέμα της περιτομής των ειδωλολατρών. Ο Απ. Πέτρος υποστήριζε ότι έπρεπε να περιτέμνονται, ενώ ο Απ. Παύλος υποστήριζε το αντίθετο. Η Αποστ. Σύνοδος έλυσε το πρόβλημα. Αφού υπάρχει το βάπτισμα δεν χρειάζεται η περιτομή. Ο Απ. Πέτρος έκανε λάθος. Μετανόησε και δέχθηκε την αλήθεια.
Ο Άγιος Φώτιος, Πατριάρχης Κων/λεως γράφοντας στον Μητροπολίτη Ακυλείας για το θέμα αναφέρει:
«…Πόσαι δε περιστάσεις πραγμάτων πολλούς (=πατέρες) εξεβιάζοντο, τα μεν παραφθέγξασθαι, τα δε προς οικονομίαν ειπείν, τα δε και των απειθούντωνεπαναστάντων, τα δε και αγνοία, οία δη περιολισθήσαιανθρώπινον… Ει δε παρεφθέξαντο μεν ή διά τινααιτίαν νυν αγνοουμένην ημίν της ευθύτητος εξετράπησαν, ουδεμία δε ζήτησιςαυτοιςπροσενήνεκται, ουδ’ εις μάθησιν της αληθείας ουδείς αυτούς παρακάλεσε, πατέρας μεν ουδέν ελλάτοναυτούς, ει και μη τούτο είπον, επιγραφόμεθα… τοις λόγοις τούτων, εν οιςπαρηνέχθησαν, ουχ εψόμεθα…» (Φωτίου, Επιστολή Ε΄, Προς τον ΑκυλουΐαςΙωάννην ι΄, εις Ι. Βαλέττα, Φωτίου Επιστολαί, Λονδίνο 1864, σ. 196).
(«…Ακόμη, πόσες δυσκολίες των καταστάσεων ανάγκαζαν πολλούς Πατέρες άλλα να τα παραποιούν, άλλα να τα λεν με πνεύμα συγκατάβασης, άλλα να λεν όταν ξεσηκώνονταν οι απείθαρχοι, άλλα νατα λεν από άγνοια, καθώς βέβαια είναιανθρώπινο να σφάλει κανείς. Και αν παραποίησαν κάτι ή, γιακάποιο λόγοπου εμείς τώρα αγνοούμε, παρεξέκλιναν από την ορθή πορεία, τη στιγμή μάλισταπου δεν τους ζητήθηκε να εκφέρουν άποψη ούτε κανείς τους παρακάλεσε να του διδάξουν την αλήθεια, τους αναγνωρίζουμε το ίδιοως Πατέρες, όπως θα τους αναγνωρίζαμε και αν δεν εξέφραζαν αυτή την άποψη… τη διδασκαλία τους στην οποία πλανήθηκαν δε θα την ακολουθήσουμε…» )
Μπορούν λοιπόν οι άγιοι να σφάλλουν –σπάνια βέβαια – σε ορισμένα θέματα που δεν είναι πρωτεύοντα.
Σε άλλα βέβαια,ὀπως στο θέμα του δόγματος και των αιρέσεων, όλοι οι Άγιοι και οι Πατέρες της Ορθοδοξίας δεν σφάλλουν. Όπως στο θέμα του Οικουμενισμού για παράδειγμα, που άγιοι αλλά και σεβάσμιοι γέροντες, όπως ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης,ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς,ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός,ο Άγιος Ιωάννης ο Μαξίμοβιτς,ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, ο Άγιος ΠαΙσιος,ο γέρων Αθανάσιος Μυτιλιναίος, ο μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης, ο γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, ο π Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ο γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης, ο γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο άγιος Νεκτάριος (τελειωμό δεν έχουν) συμφωνούν απόλυτα και δε σφάλλουν.
Έτσι θεμελιώνεται ένα φρόνημα στο λαό,που ήδη προϋπάρχει απ’ την ανάγνωση του Ευαγγελίου και των Πατερικών λόγων, σχετικά με την αλλοίωση της πίστεως από ψευδοποιμένες.
Σίγουρα σεβασμιότατε, ένας άγιος κάνει σφάλματα, καθ’ ότι αποκλειστικά άγιος και αλάνθαστος είναι μόνο ο Θεός. Αυτό όμως δεν καθιστά τον αγιασμένο άνθρωπο ακατάρτιστο, ανερμάτιστο, αγράμματο και κακομοίρη όπως τόσο απερίσκεπτα λέτε. Ειδικά ένα τέτοιο άγιο με τέτοια παρακαταθήκη.
Σας βεβαιώνω ότι όλοι που τον ευλαβούμαστε, το κάνουμε ελεύθερα χωρίς καταπίεση κι επιβολή.
Μάλλον σεβασμιότατε εσείς είστε, που προσπαθείτε να μας πείσετε για τα αδικαιολόγητα κι ανεξήγητα.
Χαρακτηρίζετε «φρικαλέα» τα γραφόμενα του αγίου.
Φρικαλέο κι ανορθόδοξο είναι που υπερασπίζεστε εσείς, με πάθος και ζήλο, τη «μεγάλη σύνοδο» όπως λέτε του Κολυμπαρίου.
Μια Σύνοδο που δεν ακυρώνει απλώς ένα Πατριάρχη ή εγείρει εδαφικές διεκδικήσεις, αλλά προσβάλλει την Πατερική παράδοση, τα μαρτύρια των αγίων, αίρει τα δόγματα και υβρίζει το Χριστό.
Αν αναζητάτε τη «φρίκη» θα τη βρείτε σε αυτή τη Σύνοδο,που και μικρή ήταν σε συμμετοχή, και ελάχιστη σε αποδοχή, αλλά και επικίνδυνη στις διαπιστώσεις της.
Αψηφάτε επίσης εκατομμύρια λαού που ευλαβείται τον άγιο, σε ολόκληρη την ορθόδοξη οικουμένη, με αυτό το αδόκιμο, άστοχο και υβριστικό σας τηλεμύνημα.
Επίσης διαπράττετε και ιεροκατάκριση, όταν εκφράζεστε κατ’ αυτόν τον τρόπο, για ένα διάδοχο των Αγίων Αποστόλων, καθ’ ὀτι δεν κρίνετε τον άγιο για θέματα πίστεως και αίρεσης. Τότε θα είχατε το δικαίωμα, όπως μας τονίζει και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:«Τό, Μή κρίνετε ἵνα μή κριθῆτε, περί βίου ἐστίν, οὐ περί πίστεως».
Μετά ποιος θα έχει σειρά; Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός που μας προτρέπει να καταριώμαστε τον Πάπα; O άγιος Νεκτάριος που λέει ότι ο Πάπας ξεθεμελίωσε τον Χριστό απ’την εκκλησία;

Aνανήψτε σεβασμιότατε και συνέλθετε. Ζητείστε τις πρεσβείες του Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς για Θεία Συγχώρεση!

 «Πᾶνος»
Advertisements

  ΑΦΡΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ


Τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, Θεολόγου – Δημοσιογράφου – Συγγραφέως – Ἐκδότου
Ὁ Καθηγητὴς κ. Φειδᾶς μηδενίζεται
Μὲ τὸν πανεπιστημιακὸν Καθηγητὴν κ. Βλάσιον Φειδᾶν ἔχω πολυετῆ γνωριμίαν μὲ ἀμοιβαίαν ἐκτίμησιν. Εἰς τὰς ἡμέρας μας τὸ ὄνομά του εὑρίσκεται ἐντόνως εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἐπικαιρότητα, σχετικῶς μὲ τὴν δοθεῖσαν σκανδαλώδη Πατριαρχικὴν αὐτοκεφαλίαν εἰς τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας.
Ὁ κ. Φειδᾶς εἶναι ὁ κορυφαῖος γνωμοδοτικὸς συμπαραστάτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου π. Βαρθολομαίου εἰς τὴν ἀνατινακτικὴν τῆς ἑνότητος ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ παράτολμον αὐτὴν ἐνέργειαν τοῦ Πατριάρχου, τὴν ὁποίαν οὐδὲν Πατριαρχεῖον καὶ οὐδεμία ἄλλη αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία ἔχουν ἀναγνωρίσει. Ἐγράφη καὶ δὲν διεψεύσθη ὅτι ὁ Καθηγητὴς κ. Φειδᾶς εἶναι καὶ ὁ συντάκτης τοῦ Τόμου αὐτῆς τῆς ἐξοργιστικῆς αὐτοκεφαλίας.
Ὅμως, ὁ ἔμπειρος καὶ ἔγκυρος δημοσιογράφος κ. Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος ἀπεκάλυψεν («Ἑστία», 3-6-2019) ὅτι ἀντιφάσκει δραματικῶς καὶ ἐνεργεῖ τώρα ὡς ἐπιστρατευμένος εἰς κακίστην σκοπιμότητα ὁ Καθηγητὴς κ. Βλάσιος Φειδᾶς, παρὰ τὴν θεολογικὴν καὶ ἐπιστημονικὴν συνείδησίν του. Ἰδοὺ τί ἔχει γράψει εἰς ἄρθρον του μὲ τίτλον «Τὸ αὐτοκέφαλον καὶ τὸ αὐτόνομον ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ» εἰς τὸ «Ἐκκλησιαστικὸν Περιοδικὸν Σύγγραμμα ΝΕΑ ΣΙΩΝ» τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων (Τόμος ΟΑ΄ 1979):
«Ἡ καθ’ ὅλου Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, κατὰ τὴν κανονικήν της διοικητικὴν διάρθρωσιν, ἀνακηρύσσει τοπικήν τινα Ἐκκλησίαν ὡς αὐτοκέφαλον, δι’ ὅ καὶ ἡ αὐθαίρετος, ἡ αὐτογνώμων ἢ ἡ ὑπὸ ὁμάδος αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μονομερὴς ἀνακήρυξις, μὴ ὑπηρετοῦσα τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ προσ­κρούουσα εἰς τὴν κανονικὴν παράδοσιν αὐτῆς, εἶναι ἀντικανονική… Κανονικῶς ἁρμόδιον διὰ τὴν ἀνακήρυξιν τοῦ ″αὐτοκεφάλου ὄργανον εἶναι ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καὶ κατ’ ἀκολουθίαν διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος…».

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ὁ κ. Φειδᾶς ἔχει μηδενισθῆ ὡς ὑποστηρικτὴς τῆς παντάπασιν ἀπαραδέκτου ψευδοαυτοκεφαλίας τῶν αὐτοχειροτονήτων καὶ σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας καὶ δὲν δικαιοῦ­ται ὁ Πατριάρχης νὰ ἐπικαλῆται τὸν Καθηγητὴν αὐτόν, διὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν καταστρεπτικὴν πρᾶξιν του.
Οἱ ἀκροβατισμοὶ τοῦ κ. Φειδᾶ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν αὐθαίρετον ἀπόσπασιν τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας καὶ ἐν συνεχείᾳ τὴν μονομερῶς δοθεῖσαν ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου αὐτοκεφαλίαν δὲν ἔχουν οὐδεμίαν βάσιν στηρίξεως. Ἀντιφάσκει δεινῶς ὁ κ. Καθηγητής, διότι, κατ’ ἐπανάληψιν ἔγραψεν εἰς τὸ παρελθὸν ὅτι ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ Ἐκκλησία ὑπάγεται εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας. Ὅλα δὲ τὰ Πατριαρχεῖα καὶ ὅλαι αἱ ἄλλαι αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι, ἐπὶ αἰῶνας, ἀναγνωρίζουν, γραπτῶς καὶ ἐπισήμως, ὅτι ἡ Οὐκρανία, ἐκκλησιαστικῶς, ἐξαρτᾶ­ται ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος, μὲ τὰς ἀπὸ 7-4-1997 καὶ 26-8-1999 ἀπαντητικὰς ἐπιστολάς του πρὸς τὸν Πατριάρχην Μόσχας, ἀναγνωρίζει «τὴν ἀποκλειστικὴν ἁρμοδιότητα» τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας νὰ χειροτονῇ καὶ νὰ καθαιρῇ Ἐπισκόπους τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ἐκκλησίας. Δηλαδὴ τὸ Δίκαιον χειροτονιῶν (jus ordinandI) καὶ τὸ Δίκαιον κρίσεως τῶν Ἐπισκόπων (jus jurandi). Οὕτως ἀποδεικνύεται ἡ πλήρης ἐξάρτησις ἐκκλησιαστικῶς τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖ­ον Μόσχας. Ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος καὶ εἰς ὁμιλίαν του πρὸς τὸν Οὐκρανικὸν λαὸν (26-7-2008) εἶπε, ρητῶς καὶ σαφῶς, ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, κατὰ τὸ ἔτος 1687, παρεχώρησε τὴν ἐν Οὐκρανίᾳ κανονικὴν Ἐκκλησίαν εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας. Ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερον, πανορθοδόξως, ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξαιρέσεως, μὲ τὰ «Ἡμερολόγια», «Δίπτυχα» καὶ «Ἐπετηρίδας» ὅλων τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μαρτυρεῖται ἐπισήμως ὅτι ἡ Οὐκρανία, ἐκκλησιαστικῶς, ἀνήκει εἰς τὸ Πατριαρχεῖ­ον Μόσχας.
Δὲν γνωρίζω ἐὰν εἶναι μόνον οἰκονομικοὶ ἢ καὶ ἄλλης σκοπιμότητος οἱ λόγοι, ἕνεκα τῶν ὁποίων αὐτοαναιρεῖται ὁ Καθηγητὴς κ. Βλάσιος Φειδᾶς.
Καὶ ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος μηδενίζεται
Ἐπίσης, οὐδαμῶς πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἀπὸ οὐδένα παράγοντα καὶ ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου π. Ἱερόθεος Βλάχος, διότι ἐγένετο καταγέλαστος μὲ ὅσα ἔγραψεν, αὐθαιρέτως, ἐπιπολαίως καὶ ἀνευθύνως, διὰ νὰ παρασύρῃ τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας νὰ ἐγκρίνῃ τὴν ἐν λόγῳ αὐτοκεφαλίαν. Εἰς ἔγγραφόν του πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον (30-3-2019), ἔγραψε καὶ τὰ ἑξῆς τρία ἐξωφρενικὰ καὶ ἀπίστευτα:
α΄) Ὑπάρχει «δεδομένον» ὅτι ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία ὑποχρεοῦ­ται νὰ ἀναγνωρίση αὐτὴν τὴν αὐτοκεφαλίαν. Γνωρίζει ὁ Δεσπότης οὗτος τὴν ἔννοιαν τῆς λέξεως «δεδομένον»; Πότε, πῶς καὶ πόθεν ἐδημιουργήθη αὐτὸ τὸ εἰδικὸν δεδομένον; Δὲν ὑπάρχει τοιοῦτον δεδομένον. Ἐπιμένεις, Δέσποτα τῆς Ναυπάκτου;
β΄) Ἡ Ἱεραρχία πρέπει νὰ λάβῃ τὴν ἐγκριτικὴν ἀπόφασίν της διὰ τὴν αὐτοκεφαλίαν ἄνευ ψηφοφορίας. Καὶ εἰς τὸν ἡμερήσιον Τύπον τῶν Ἀθηνῶν ἐσχολιάσθη χλευαστικῶς ἡ παρανοϊκὴ αὐτὴ πρότασις τοῦ Ναυπάκτου.
γ΄) Ὁ Ποιμενάρχης τῆς Ναυπάκτου ἀποφαίνεται ὅτι, κατὰ τὴν «κανονικὴν τάξιν», δὲν δύναται μία αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία νὰ κρίνῃ οἱανδήποτε ἀπόφασιν ἄλλης αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, διὰ νὰ τονίσῃ πάλιν, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας δὲν δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ τὴν ὀρθότητα τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως, διὰ τῆς ὁποίας ἐδόθη ἡ αὐτοκεφαλία εἰς τὴν ψευδοεκκλησίαν τῶν σχισματικῶν. Τοιαύτη, ὡς ἄνω, κανονικὴ τάξις εἶναι ἀνύπαρκτος. Εἶναι φανταστικόν, ἀθεολόγητον καὶ σκόπιμον κατασκεύασμα τοῦ Ποιμενάρχου τῆς Ναυπάκτου Ἱεροθέου Βλάχου. Δέσποτα τῆς Ναυπάκτου, δὲν ὑπάρχει τοιαύτη κανονικὴ τάξις. Ψεύδεσαι καὶ παραπλανᾶς. Καλεῖσαι καὶ προκαλεῖσαι νὰ παρουσιάσῃς ἔστω καὶ ἕνα σχετικὸν ἱερὸν Κανόνα.
Αὐτοὶ οἱ δύο βασικῶς εἶναι ἐν Ἑλλάδι οἱ θεωρητικοὶ τῆς ψευδοεκκλησιαστικῆς αὐτοκεφαλίας τῶν ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀμετανoήτων, καθῃρημένων καὶ ἀφωρισμένων πρώην κληρικῶν τῆς Οὐκρανίας, ὁ Καθηγητὴς κ. Φειδᾶς καὶ ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος. Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ ἠτύχησαν καὶ ἐξετέθησαν, ἀνεπανορθώτως, εἰς τὴν θεολογικὴν κοινότητα καὶ γενικῶς εἰς τὸν ἐκκλησιαστικὸν χῶρον.
Ἡ σκανδαλώδης πρότασις τῶν Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν
Ἐὰν αἱ δύο Συνοδικαὶ Ἐπιτροπαί, εἰς τὴν κοινὴν πρότασίν των πρὸς τὴν Ἱεραρχίαν, διὰ νὰ ἀναγνωρίσῃ τὴν ἀνατρεπτικὴν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος ἐνέργειαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου π. Βαρθολομαίου, ἐστηρί­χθησαν καὶ εἰς τὰς ἀπόψεις τοῦ κ. Φειδᾶ καὶ τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου, τότε εἶναι περισσότερον λανθασμένη καὶ καταφώρως ἄκυρος αὐτὴ ἡ πρότασίς των.
Μακαριώτατε Πρόεδρε τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ Σεβασμιώτατοι Συν­οδικοὶ Ἀρχιερεῖς, ἔχετε ἀδήριτον ὑποχρέωσιν νὰ δημοσιοποιήσητε τὴν ἐν λόγῳ πρότασιν τῶν Ἐπιτροπῶν αὐτῶν, διὰ νὰ κριθῇ (εὐμενῶς ἢ δυσμενῶς) ὑπὸ Κληρικῶν, Καθηγητῶν, Δημοσιογράφων καὶ ἄλλων. Μία τοιαύτη κριτικὴ αὐτῆς τῆς προτάσεως θὰ ἐξυπηρετήσῃ πολὺ καὶ τὴν Ἱεραρχίαν, ἡ ὁποία θὰ κληθῇ νὰ ἀποφασίσῃ ἐπὶ ἐκρηκτικοῦ ζητήματος πανορθοδόξου ἐνδιαφέροντος.
Μακαριώτατε καὶ Σεβασμιώτατοι, κατὰ τὰ μέχρι τοῦδε σχετικὰ δημοσιευθέντα, ἡ συμπερασματικὴ ἐν λόγῳ πρότασις τῶν Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν εἶναι, ἀναντιλέκτως, ἀθεολόγητος καὶ ἀντιεκκλησιαστική.
Τὰ τρωτὰ τῆς κακοαυτοκεφαλίας
Κατὰ τὴν κρίσιν μου, μεταξὺ τῶν πολλῶν ἄλλων, τὰ βασικὰ τρωτὰ καὶ ἀνομήματα αὐτῆς τῆς κακοποιητικῆς πάσης ἐκκλησιαστικῆς τάξεως καὶ παραδόσεως αὐτοκεφαλίας εἶναι τρία (3), τὰ ὁποῖα δὲν ἠδυνήθησαν νὰ δικαιολογήσουν οἱ δύο προαναφερθέντες θεωρητικοὶ αὐτοῦ τοῦ Πατριαρχικοῦ πραξικοπήματος.
α΄) Εἰσπήδησις εἰς ξένην ἐκκλησιαστικήν δικαιοδοσίαν
Εἶναι προκλητικὴ καὶ ἀντικανονικὴ ἡ εἰσπήδησις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου π. Βαρθολομαίου εἰς ξένην ἐκκλησιαστικὴν δικαιοδοσίαν. Ἡ τοιαύτη ἀνεπίτρεπτος Πατριαρχικὴ ἐνέργεια, καθ’ ὅσον γνωρίζω, εἶναι πρωτοφανὴς καὶ πρωτάκουστος. Ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὑπάγεται ἀπὸ αἰῶνας εἰς τὸ Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας, ὡς ἐγράφη. Αὐτὸ τὸ ἀμετακίνητον δεδομένον εἶναι ἀναγνωρισμένον ἀπὸ ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς ἄλλας αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας ὁλοκλήρου τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐν τῇ παρούσῃ περιπτώσει, εἶναι ἀναγκαῖον νὰ ἐπαναληφθῇ καὶ νὰ τονισθῇ ὅτι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος, προσωπικῶς καὶ γραπτῶς μάλιστα, ἔχει ἀναγνωρίσει τὸ ὡς ἄνω ἐκκλησιαστικὸν καθεστὼς τῆς Οὐκρανίας καὶ οὐδαμῶς δύναται νὰ ἀνατρέψῃ τὸ καθεστὼς αὐτό, μονομερῶς.
Ὁ Πατριάρχης Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ρωσιῶν π. Κύριλλος εἶχεν ἐπισκεφθῆ τὸν π. Βαρθολομαῖον διὰ μίαν ἀπὸ κοινοῦ διευθέτησιν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ προβλήματος τῆς Οὐκρανίας. Τὸ ὀξύτατον αὐτὸ πρόβλημα δὲν ἦτο ἡ αὐτοκεφαλία, ἀλλὰ τὸ ὀδυνηρὸν σχίσμα. Φρίκη! Φρίκη! Φρίκη! Μετὰ τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ Μόσχας ἐκ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος ἔδειξεν ἀνατριχιαστικὴν περιφρόνησιν πρὸς τὸν Πατριάρχην π. Κύριλλον, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τὸ ἥμισυ σχεδὸν ὁλοκλήρου τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ τὴν ἔκνομον καὶ «ἔκνοον» αὐτὴν συμπεριφοράν του, ὁ π. Βαρθολομαῖος ἐδημιούργησε τὸ πρῶτον μέγα σχίσμα ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ μὲ ἀπροβλέπτους δραματικὰς διαστάσεις καὶ συνεπείας. Μετὰ τὴν αὐτοκεφαλίαν, ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ ἐκκλησιαστικὴ κατάστασις κατέστη ἄκρως ἐκρηκτική. Ἤδη ὑπάρχει καὶ πανορθόδοξος ἀναταραχή. Ἡ ἐν Οὐκρανίᾳ κανονικὴ Ἐκκλησία δὲν ἔπαυσε νὰ ἀνήκῃ εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας. Τὸ δὲ ὀδυνηρὸν καὶ πρα­γματικὸν σχίσμα μεταξὺ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἔχει ἁπλωθῆ εἰς ὁλόκληρον τὸν πλανήτην, διότι παντοῦ ὑπάρχουν Ρῶσοι.
Εἰς πρωτοσέλιδον ἄρθρον τῆς «Ἑστίας» (30-8-2019) ἐγράφη ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος π. Ἱερώνυμος ἀποστέλλει ἐντὸς τῶν ἑπομένων μηνῶν «εἰρηνικὸν Γράμμα» πρὸς τὸν ἡγέτην τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας Ἐπιφάνιον, «διὰ τοῦ ὁποίου ἀναγνωρίζει τὸ Αὐτοκέφαλον τῆς νεοϊδρυθείσης Ἐκκλησίας». Ἐὰν αὐτὸ συμβῇ, θὰ δημιουργηθῇ ἀφ’ ἑνός ἀναταρακτικὸν σχίσμα εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας καὶ ἀφ’ ἑτέρου σχίσμα μεταξὺ τῆς ἐν Ρωσίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας θὰ διακόψῃ κοινωνίαν μὲ τὴν ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίαν, ὅπως ἔπραξε καὶ μὲ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον. Ὅμως, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος π. Ἱερώνυμος ἔχει σύνεσιν καὶ δὲν θὰ διαπράξῃ ἐθνικὸν ἔγκλημα καὶ ἐκκλησιαστικὸν κακούργημα. Μία τοιαύτη ἐξέλιξις θὰ διαταράξῃ ζωηρῶς τὰς κρατικὰς σχέσεις μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ρωσίας, θὰ πλήξῃ βαρέως τὸν θρησκευτικὸν τουρισμὸν καὶ θὰ καταπικράνῃ τὸν ἑλληνικὸν Λαόν, ὁ ὁποῖος ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι συνδεδεμένος, πνευματικῶς καὶ συναισθηματικῶς, μὲ τὸν ὁμόδοξον Λαὸν τῆς Ρωσίας. Ἀλλὰ καὶ νὰ ἤθελεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, καθίσταται παντελῶς ἀδύνατον νὰ στείλῃ «εἰρηνικὸν Γράμμα» εἰς ἕνα ψευδοπροκαθήμενον ψευδοαυτοκεφάλου Ἐκκλησίας, τὴν ὁποίαν δὲν ἔχει ἀναγνωρίσει οὐδὲν Πατριαρχεῖον καὶ οὐδεμία ἄλλη αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία. Μάλιστα δὲ ὑπάρχουν Πατριαρχεῖα καὶ ἄλλαι αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι ποὺ ἐδήλωσαν ἄρνησιν ἀναγνωρίσεως τῆς ἐν λόγῳ αὐτοκεφαλίας, ἡ ὁποία εἶναι ἀνυπόστατος ἀπὸ πάσης ἀπόψεως. Οὔτε τὸ Ἅγιον Ὄρος ἀναγνωρίζει τὴν τοιαύτην διαβολικὴν αὐτοκεφαλίαν. Τοιαῦτα «εἰρηνικὰ Γράμματα» ἀνταλλάσσουν μεταξύ των οἱ πραγματικοὶ Προκαθήμενοι τῶν κατὰ τόπους κανονικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
Ὅσοι γνωρίζουν τὰ ἐκκλησιαστικὰ ἐξεπλάγησαν καὶ κατεπλάγησαν μὲ τὴν δημοσιοποιηθεῖσαν σχετικὴν Συνοδικὴν κατάστασιν. Ἐνῷ ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος παρέπεμψε τὸ Οὐκρανικὸν ζήτημα εἰς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας, ἐν τούτοις, παραδόξως καὶ ἀνεξηγήτως, ἡ ἰδία Σύνοδος (28-8-2019) «ἀναγνωρίζει τὸ κανονικὸν δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διὰ τὴν παραχώρησιν τοῦ Αὐτοκεφάλου, καθὼς καὶ τὸ προνόμιον τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ χειρισθῇ περαιτέρω τὸ ζήτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας».
Τοιοῦτον προνόμιον τοῦ Προκαθημένου εἶναι ἄγνωστον καὶ ἀνύπαρκτον. Δι’ ἓν ζήτημα, τὸ ὁποῖον συγκλονίζει ὁλόκληρον τὴν Ὀρθοδοξίαν, οὐδεμίαν ἁρμοδιότητα καὶ οὐδὲν δικαίωμα ἔχει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος π. Ἱερώνυμος νὰ τὸ χειρισθῇ προσωπικῶς. Οὔτε ἀκόμη καὶ ἡ διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος δύναται νὰ ἀποφασίσῃ σχετικῶς, παρὰ μόνον ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, εἰς τὴν ὁποίαν καλῶς παρεπέμφθη τὸ ἐκρηκτικὸν τοῦτο πανορθόδοξον, ὡς κατέστη, ζήτημα. Διὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ συνεχῶς προτείνεται πανταχόθεν νὰ συγκληθῇ Παν­ορθόδοξος Σύνοδος. Τοιαύτη σχισματικὴ ἀναταραχὴ καὶ τραγῳδία εἰς ὁλόκληρον τὴν Ὀρθοδοξίαν οὐδέποτε ἔχει παρατηρηθῆ κατὰ τοὺς πολλοὺς τελευταίους αἰῶνας.

Τὸ 1999 ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔθετε τὴν ὑπογραφὴν του, ἀναγνωρίζων «εἰς τὸ ἀκέραιον τὴν ἀποκλειστικὴν ἁρμοδιότητα» τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας εἰς τὴν Οὐκρανίαν.
β΄) Ἡ αὐτοκεφαλία εἰς τοὺς σχισματικοὺς καὶ καθῃρημένους
Ἡ θεοκατάρατος καὶ τρισκατάρατος αὐτὴ αὐτοκεφαλία ἐδόθη εἰς τοὺς καθῃρημένους, σχισματικοὺς καὶ ἀφωρισμένους πρώην κληρικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Κατὰ τὴν παγίαν κανονικὴν τάξιν, τὸ ὄργανον τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλει τὴν ποινὴν τῆς καθαιρέσεως εἰς κληρικὸν εἶναι καὶ τὸ ἁρμόδιον ὄργανον νὰ ἄρῃ τὴν καθαίρεσιν. Ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος προεκάλεσε παταγώδη ἐκκλησιολογικὸν ἐκτροχιασμόν. Ἐνῷ εἶχεν ἀναγνωρίσει καὶ γραπτῶς τὰς καθαιρέσεις ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, τώρα ἰσχυρίζεται ὅτι προέβη μονομερῶς εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῶν κληρικῶν αὐτῶν. Μὲ ποῖον δικαίωμα, μὲ ποίαν ἁρμοδιότητα καὶ κατὰ ποῖον τρόπον;
Ἐὰν ἰσχυρίζεται ὁ Πατριάρχης ὅτι δύναται νὰ ἐφαρμόζῃ τὸ ἔκκλητον πανορθοδόξως καὶ μονομερῶς, ἐν ἀγνοίᾳ καὶ παραθεωρήσει εἰς ἑκάστην περίπτωσιν τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν ἄλλων αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, τότε τὸ πρωτεῖ­­ον τιμῆς μετατρέπεται καθαρῶς εἰς πρωτεῖον ἐξουσίας καὶ αὐθαιρεσίας. Τότε ἔχομεν καὶ Πάπαν τῆς Ἀνατολῆς. Δὲν γνωρίζω ἐὰν ὑπάρχῃ ῥητὴ τάξις ἐφαρμογῆς τοῦ ἐκκλήτου εἰς ἄλλην τοπικὴν Ἐκκλησίαν, ὅπως συμβαίνει εἰς τὴν ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίαν. Εἰς τὸν ἰσχύοντα Καταστατικὸν Χάρτην τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας (Ν. 590/1977), ἄρθρον 44 παρ. 2, ὁρίζονται τὰ ἑξῆς σχετικά: Τὸ δικαίωμα ἐκκλήτου ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τὸ ὁποῖον παρέχεται διὰ τοῦ 6ου ὅρου τῆς ἀπὸ 4-9-1928 Πατριαρχικῆς καὶ Συνοδικῆς Πράξεως εἰς τοὺς Μητροπολίτας τῶν Νέων Χωρῶν, ἔχουν καὶ οἱ Μητροπολῖται τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ρητὴν διαδικασίαν: «Τὸ ἔκκλητον ἀσκεῖται ἐντὸς προθεσμίας 30 ἡμερῶν ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῆς καταδικαστικῆς ἀποφάσεως διὰ καταθέσεως δικογράφου εἰς τὸν Γραμματέα τοῦ ἐκδόντος τὴν ἀπόφασιν δικαστηρίου, ὅστις ἀνακοινοῖ αὐθημερὸν τοῦτο εἰς τὸν Πρόεδρον τῆς Δ.Ι.Σ., ὑποχρεούμενον ὅπως ἐντὸς 30 ἡμερῶν διαβιβάσῃ τὸ κατατεθὲν δικόγραφον μετὰ τῆς δικογραφίας πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον».
Ἡ περίπτωσις διὰ τὴν ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίαν εἶναι ἰδιάζουσα, διότι οἱ Μητροπολῖται τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν εἶναι μέλη τῆς αὐτῆς Ἱεραρχίας τῆς ἐν Ἑλλάδι αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας. Μὲ αὐτὸ τὸ σκεπτικὸν ἐγένετο ἡ ἐν λόγῳ ἐπέκτασις.
Παρατηρεῖται ἐνταῦθα καὶ τὸ πολὺ οὐσιαστικόν. Ὁ Πατριάρχης ἀσκεῖ τὸ δικαίωμα τοῦ ἐκκλήτου κατόπιν συναινετικῆς διαδικασίας. Δὲν γνωρίζω νὰ ὑπάρχῃ ἐκκλησιολογικὸν δεδομένον, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου νὰ δύναται ὁ Πατριάρχης δι’ αὐτοβούλου καὶ αὐθαιρέτου εἰσπηδήσεώς του εἰς ξένην ἐκκλησιαστικὴν δικαιοδοσίαν, διὰ νὰ ἀσκήσῃ τὸ δικαίωμα τοῦ ἐκκλήτου, ὅπως ἔπραξε σκανδαλωδέστατα εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος.
Ἰδοὺ τὸ ἀλλοπρόσαλλον τῆς Πατριαρχικῆς αὐθαιρεσίας. Ἐνῷ ὁ Πατριάρχης, ὡς ἐγράφη, ἀνεγνώρισε γραπτῶς τὴν ὀρθότητα τῶν ἐπιβληθεισῶν ποινῶν ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας εἰς κληρικοὺς τοῦ Κιέβου, τώρα ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ ἴδιος ἀποκατέστησεν αὐτούς. Πῶς; Μὲ τὸ δικαίωμα τοῦ ἐκκλήτου; Πόθεν προκύπτει ὅτι πράγματι ἔχει αὐτὸ τὸ μονομερὲς δικαίωμα; Ἂς ὑποθέσωμεν ὅτι ὑπάρχει τοιοῦτον δικαίωμα. Ὁ ὑποθετικὸς λόγος χρησιμοποιεῖται καὶ εἰς τὰ Μαθηματικά.
Ἔχομεν τὰ ὡς ἄνω δεδομένα ἐφαρμογῆς τοῦ Πατριαρχικοῦ ἐκκλήτου εἰς τοὺς Μητροπολίτας τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας. Οὐδὲν ἐκ τῶν δεδομένων τούτων ἐτηρήθη κατὰ τὴν ψευδοαποκατάστασιν τῶν σχισματικῶν, καθῃρημένων καὶ αὐτοχειροτονήτων (ἀχειροτονήτων) πρώην κληρικῶν τῆς Οὐκρανίας. Τὸ ἔκκλητον εἶναι ὁ τελικὸς βαθμὸς τῆς δικαστικῆς κρίσεως. Ἡ ἄσκησις τοῦ δικαιώματος τοῦ ἐκκλήτου ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου εἶναι πρᾶξις καθαρῶς δικαστική. Δι’ αὐτὸ ὁ Πρόεδρος τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας διαβιβάζει τὸ αἴτημα τοῦ ἐνδιαφερομένου πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον «μετὰ τῆς δικογραφίας».
Προσοχή!!! Ἐπειδὴ οἱ τιμωρηθέντες ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας οὔτε μετάνοιαν ἐξεδήλωσαν οὔτε συγγνώμην ἐζήτησαν, τεκμαίρεται ὅτι ὁ Πατριάρχης ἀπεφάνθη ὅτι οὗτοι κατεδικάσθησαν ἀδίκως. Ἐρωτᾶται ὁ Πατριάρχης: Ἀφοῦ οὐδαμῶς ἐπανεξέτασε δικαστικῶς τὰς ἐκκλησιαστικὰς ποινὰς τῶν ὡς ἄνω τιμωρηθέντων, κατὰ ποίαν λογικὴν ἔννοιαν ἀπεφάνθη ὅτι οὗτοι ἠδικήθησαν δικαστικῶς; Οὔτε κἄν εἶχεν εἰς τὴν διάθεσίν του ὁ Πατριάρχης τοὺς δικαστικοὺς φακέλους τῶν ἐνδιαφερομένων διὰ μίαν στοιχειώδη δικαστικὴν ἔρευναν. Οἱ φάκελοι αὐτοὶ εὑρίσκονται εἰς τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, τοὺς ὁποίους δὲν ἐζήτησεν ὁ Πατριάρχης.
Παρακαλεῖται ὁ Πατριάρχης νὰ δημοσιοποιήσῃ πάραυτα τὰ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα ἀθωότητος τῶν καταδικασθέντων. Ὅμως, τοιαῦτα στοιχεῖα δὲν ὑπάρχουν. Συνεπῶς, δυνάμεθα νὰ δεχθῶμεν ὅτι ὁ Πατριάρχης ἀπεφάνθη κατ’ ἐλευθέραν καὶ ἀλάθητον, ὡς νομίζει, κρίσιν του.
Συμπέρασμα: Οἱ τιμωρηθέντες ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας παραμένουν, ἀναντιλέκτως, καταδεδικασμένοι καὶ αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὰ στελέχη τῆς νεοϊδρυθείσης ψευδοεκκλησίας τοῦ Κιέβου. Οἱαδήποτε καὶ ὑπὸ οἱουδήποτε ἀναγνώρισις τῆς ψευδοεκκλησίας αὐτῆς τῶν σχισματικῶν, καθῃρημένων, αὐτοχειροτονήτων, οὐνιτιζόντων καὶ ψευδοαποκατασταθέντων θὰ εἶναι ἀφροσύνη καὶ παραφροσύνη.
γ΄) Προϊὸν τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας ἡ αὐτοκεφαλία
Ἡ λίαν σκανδαλώδης καὶ ἀναταρακτικὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος αὐτὴ αὐτοκεφαλία οὐδαμῶς ἦτο ἀναγκαία καὶ πρὸς οὐδεμίαν ἐκκλησιαστικὴν ὠφέλειαν παρεχωρήθη. Ἀντιθέτως, ἐζημίωσε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ζημιώνῃ ὁλόκληρον τὴν Ὀρθοδοξίαν. Τὸ ὀξύτατον ἐκκλησιαστικὸν πρόβλημα τῆς Οὐκρανίας ἦτο καὶ εἶναι τὸ σχίσμα, τὸ ὁποῖ­ον ἐπεδείνωσε κατὰ πολὺ ἡ αὐτοκεφαλία. Ἡ κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἐζήτησεν αὐτοκεφαλίαν. Τὴν καταστρεπτικὴν αὐτὴν αὐτοκεφαλίαν ἐπέβαλεν ἡ κοσμικὴ ἐξουσία τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Οὐκρανίας, ὡς συνεχῶς ἀναγράφεται εἰς τὸν ἔντυπον καὶ ἠλεκτρονικὸν δημοσιογραφικὸν χῶρον. Ὡς παράδειγμα ἀναφέρω τὴν ἀρχαιοτέραν ἐν Ἑλλάδι καὶ σοβαρὰν ἐφημερίδα «Ἑστία» (30-8-2019), τῆς ὁποίας ὁ πρωτοσελίδος ἔντονος τίτλος δημοσιεύματος εἶναι «Ἡ Ἐκκλησία ὑπὲρ Η.Π.Α. καὶ κατὰ Πούτιν διὰ τὴν Οὐκρανίαν».
Ὁ σκοπὸς τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Οὐκρανίας εἶναι νὰ περιορίσουν τὴν ἐπιρροὴν τῆς Ρωσίας καὶ ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος ὑπέκυψεν εἰς τὰς πιέσεις ἢ παρεσύρθη ἀπὸ προσφερθέντα ἀνταλλά­γματα αὐτῶν τῶν πολιτικῶν παραγόντων καὶ ἔδωκε, κατὰ τὸν πλέον ἀντικανονικὸν καὶ ἀνώμαλον τρόπον, τὸ αὐτοκέφαλον εἰς τοὺς ἐξωεκκλησιαστικοὺς τῆς Οὐκρανίας.
Τὴν ἐν λόγῳ αὐτοκεφαλίαν ἐζήτησε πιεστικῶς ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖ­ον ὁ αἱρετικὸς οὐνίτης Πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἡμέραν ἐπιδόσεως τοῦ Τόμου τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας αὐτῆς (6-1-2019) μετέβη καὶ αὐτὸς εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ὅπου ἐδόθη ὁ Τόμος. Ἀδελφοὶ ἀναγνῶσται, ἀναταραχθεῖτε σεισμικῶς μὲ πολλοὺς βαθμοὺς τῆς κλίμακος Ρίχτερ. Κατὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν τῶν Φώτων, ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖ­ος μετέδωκε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, τὴν Θείαν Κοινωνίαν, εἰς τὸν αἱρετικὸν Πρόεδρον τῆς Οὐκρανίας, τὸν οὐνίτην. Ὡς γνωστόν, ἐδημοσιεύθη καὶ ἡ σχετικὴ φωτογραφία. Ἡ Οὐνία εἶναι ὁ Δούρειος Ἵππος καὶ τὸ ὄργανον προσηλυτισμοῦ τοῦ Παπισμοῦ.
Θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς. Ὁ Πατριάρχης, μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, διδάσκει ἐν τῇ πράξει ὅτι δὲν ὑπάρχουν δογματικαὶ καὶ κανονικαὶ διαφοραὶ μὲ τὸν πολυαιρετικὸν Παπισμόν. Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ τοῦ Πατριάρχου δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ καὶ ὡς δουλικὴ φιλοφρόνησις πρὸς τὸν αἱρετικὸν κοσμικὸν ἄρχοντα τῆς Οὐκρανίας.
Οὐδένα ἐκκλησιαστικὸν χαρακτῆρα ἔχει ἡ δοθεῖσα αὐτὴ αὐτοκεφαλία εἰς τοὺς σχισματικοὺς καὶ καθηρημένους τῆς Οὐκρανίας. Εἶναι προϊὸν καθαρῶς κοσμικῆς ἐξουσίας καὶ ὡς τοιαύτη ἀξίζει πάσης περιφρονήσεως. Ἐκπλήσσομαι καὶ καταπλήσσομαι πῶς εὑρέθησαν τινὲς ὑποστηρικταὶ μιᾶς τοιαύτης αὐτοκεφαλίας, ἡ ὁποία δὲν ἐξυπηρετεῖ οὐδένα ἐκκλησιαστικὸν σκοπόν.
Ἐρωτᾶται ὁ Πατριάρχης: Διατί ἠρνήθη νὰ δώσῃ αὐτοκεφαλίαν εἰς τὴν Ἀρχιεπισκοπὴν τῆς Ἀμερικῆς, τὴν ὁποίαν ἐζήτησαν παράγοντες τῆς ὁμογενείας; Αἱ Ἀρχιεπισκοπαὶ Ἀμερικῆς καὶ Αὐστραλίας πρέπει νὰ καταστοῦν αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι. Ἐπιβάλλουν τοῦτο μεγάλαι ποιμαντικαὶ ἀνάγκαι.
Δὲν ὑπάρχει παγία Ἀρχή
Τὸ ζήτημα τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκεφαλίας εἶναι ἀκόμη ἀμφιλεγόμενον καὶ ἀντιλεγόμενον. Δὲν ὑπάρχει παγία καὶ θεσμικὴ Ἀρχὴ ἀνεγνωρισμένη πανορθοδόξως ὑπὸ ποίου καὶ ὑπὸ ποίους ὅρους δίδεται ἡ αὐτοκεφαλία ἀνὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν. Δι’ αὐτὸ εἰς τὴν «Διορθόδοξον Προπαρασκευαστικὴν Ἐπιτροπὴν» τοῦ Δεκεμβρίου 2009 (Σαμπεζὺ τῆς Γενεύης) ὡς κύριον θέμα τῶν συζητήσεων εἶχε τεθῆ τὸ «Αὐτοκέφαλον». Εἰς τὴν ἔκθεσιν πεπραγμένων τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς, ἡ ὁποία ὑπεβλήθη εἰς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον, ἀναγράφονται καὶ τὰ ἑξῆς:
«Ὁ Σεβασμιώτατος Πρόεδρος (Περγάμου Ἰωάννης) Ἐκπρόσωπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀνέπτυξε τὴν θέσιν τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου: ὅτι δηλαδὴ ἐφ’ ὅσον ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐξασφαλίζει τὴν συναίνεσιν τῶν κατὰ Τόπους Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, διὰ τῆς λήψεως ἐγγράφου συναινέσεώς των, δύναται νὰ ὑπογράψῃ μόνος του τὸν Πατριαρχικὸν Τόμον» (τοῦ Αὐτοκεφάλου).
Ἤδη ἀπὸ τὸ ἔτος 2009 ἔχει διατυπωθῆ, ἁρμοδίως καὶ ἐπισήμως, ἡ θέσις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου περὶ τοῦ τρόπου χορηγήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκεφαλίας. Καὶ ὅμως, ὁ τρόπος χορηγήσεως τῆς Οὐκρανικῆς ψευδοαυτοκεφαλίας ὑπῆρξεν ἄκρως ἀντίθετος πρὸς τὴν ἐπίσημον αὐτὴν θέσιν τοῦ Πατριαρχείου, προκειμένου νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ πολιτικὰ σχέδια τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Οὐκρανίας.
Τρόμος καὶ ἀναταραχὴ
Μετὰ τὸν προκληθέντα καὶ συνεχιζόμενον ἀκόμη θόρυβον, ἐξ αἰτίας τῆς ψευδοαγίας Συνόδου τῆς Κρήτης, ἦλθε τὸ Οὐκρανικὸν ζήτημα μὲ τὸν τρόμον τοῦ μεγάλου σχίσματος μεταξὺ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. Τὸ σχίσμα αὐτὸ συν­εχῶς ἐπεκτείνεται καὶ δημιουργεῖ μεγάλην ἀναταραχὴν εἰς ὁλόκληρον τὴν Ὀρθοδοξίαν. Παραθέτω ἐλάχιστά τινα δείγματα αὐτοῦ τοῦ τρόμου καὶ τῆς ἀναταραχῆς:
«Γιὰ πρώτη φορὰ ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως βρίσκεται ἀπομονωμένη ἀπὸ τὶς λοιπὲς αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, λόγῳ τῶν ἀντικανονικῶν καὶ ἀντισυνοδικῶν ἐνεργειῶν στὴν παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας» (Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμότιμος Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.).
* * *
«Μὲ τὴν παραχωρηθεῖσα ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ″αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανία δοκιμάζεται ἡ Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία καὶ τίθεται σὲ σοβαρότατο κίνδυνο ἡ πανορθόδοξη ἑνότητα μὲ ἀπρόβλεπτες συνέπειες γιὰ τὴν παρουσία καὶ μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν σύγχρονο κόσμο» (Πρωτοπρεσβύτερος π. Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος).
* * *
«Τὸ ζήτημα χορήγησης αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας ἔφερε, πέραν τῆς διακοπῆς τῆς κοινωνίας μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, σὲ μεγάλη δοκιμασία ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία» (Διονύσιος Μακρῆς, θεολόγος καὶ δημοσιογράφος).
* * *
«Δυστυχῶς ἡ ρίζα τοῦ κακοῦ κρύβεται σήμερα στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, στὸ Φανάρι, ποὺ ὁδηγεῖ τὴν Ὀρθοδοξία σ’ ἕνα μὴ ἀναστρέψιμο σχίσμα, σ’ ἕνα ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ. Ἡ ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου γιὰ τὴν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τοῦ Κιέβου ὁδηγεῖ τὴν Παγκόσμια Ὀρθοδοξία στην ἄβυσσο» (Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης, νομικός, συγγραφεύς, ἀρθρογράφος).
Ἐπίλογος
Μετὰ τὰ προεκτεθέντα καὶ μετὰ τὸ πλῆθος ἐμπεριστατωμένων θεολογικῶν δημοσιευμάτων περὶ τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος, ὅστις θεολόγος, κληρικὸς ἢ λαϊκός, ἐξακολουθήσει νὰ ἐπιμένῃ εἰς τὴν ὀρθότητα τῆς παραχωρηθείσης αὐτοκεφαλίας εἰς τοὺς σχισματικοὺς καὶ καθῃρημένους τῆς Οὐκρανίας νὰ σχίσῃ τὸ πτυχίον του.
Μετὰ σεβασμοῦ ποιοῦμαι ἔκκλησιν πρὸς τὴν σεπτὴν Ἱεραρχίαν τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας νὰ ἀρνηθῇ τὴν ἀναγνώρισιν τῆς ψευδοεκκλησίας τῶν σχισματικῶν καὶ καθῃρημένων τῆς Οὐκρανίας ἢ νὰ προτείνῃ τὴν σύγκλησιν Πανορθοδόξου Συνόδου. Ἐπειδὴ μία τοιαύτη σύγκλησις ἔχει πολλὰ πρακτικὰ προβλήματα καὶ ἱκανὴν χρηματικὴν δαπάνην, νὰ πραγματοποιηθῇ Σύναξις τῶν Προκαθημένων ὅλων τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου π. Βαρθολομαίου.
Κατὰ τὴν κρίσιν μου, τρεῖς (3) τρόποι ὑπάρχουν διὰ νὰ ἀνακοπῇ ἡ περαιτέρω πανορθόδοξος τραγῳδία. 1) Νὰ ἀνακαλέσῃ ὁ Πατριάρχης τὴν ὑπ’ αὐτοῦ παραχωρηθεῖσαν σκανδαλώδη αὐτοκεφαλίαν. 2) Νὰ συγκαλέσῃ ὁ Πατριάρχης Πανορθόδοξον Σύνοδον ἢ Σύναξιν τῶν Προκαθημένων. 3) Ἐὰν ἀρνηθῇ καὶ τὰς δύο προηγουμένας λύσεις, νὰ παραιτηθῇ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος.
«Φίλος μὲν ὁ Πλάτων, φιλτέρα δ’ ἀλήθεια». Θεωρῶ ἀναγκαῖον νὰ δημοσιοποιήσω ὅτι ὁ σύνδεσμός μου μὲ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην π. Βαρθολομαῖον ἀνέρχεται χρονικῶς εἰς μερικὰς δεκαετίας μὲ δεδηλωμένην ἐκτίμησίν του πρὸς ἐμέ. Ἔλεγεν ὅτι ἀναγιγνώσκει τὰ κείμενά μου χωρὶς νὰ προσθέτῃ ἢ νὰ ἀφαιρῇ λέξιν, διότι εἶναι καλῶς βιδωμένα. Ὅταν πρὸ δύο ἐτῶν περίπου, εἰς μίαν ἐν Ἀθήναις ἐκδήλωσιν, ὁ υἱός μου Κωνσταντῖνος (Ἐπιθεωρητὴς τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν) ἐπλησίασε τὸν Πατριάρχην καὶ εἶπεν ὅτι εἶναι υἱός μου, ὁ Πατριάρχης, ἀντὶ ἄλλου λόγου, εἶπε: «Γράφει… γράφει…» μὲ τὴν ἀνάλογον κίνησιν τῆς χειρός του. Ἐπίσης, πρὸ ἔτους περίπου, κατὰ μίαν στιγμιαίαν συνάντησίν μου εἰς τὸ Μέγαρον Μουσικῆς Ἀθηνῶν μὲ τὸν Πατριάρχην, οὗτος εἶπεν εἰς ἐμέ: «Πάτερ Ἰωάννη, ὅ,τι γράφεις νὰ μοῦ τὸ στέλλεις».

http://orthodoxostypos.gr

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΜΑΧΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ ΙΩΣΗΦ

Οσιακός βίος του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς

 

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

Μέ τόν Σεβ. Μητρ. Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ, Ἱεράρχη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί ἱεροκήρυκα τῆς Ἰερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς, ἔχουμε ἀσχοληθεῖ καί στό παρελθόν[1].

Στό παρόν κείμενο ἐπιθυμοῦμε νά σχολιάσουμε τίς νέες προσωπικές ἀπόψεις του ἐναντίον τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Μαξίμοβιτς Ἐπισκόπου Σαγγάης καί Σαν Φρανσίσκο, ἡ μνήμη τοῦ ὁποίου τιμᾶται κάθε χρόνο στις 2 Ἰουλίου, μέ τίς ὁποῖες καταδεικνύεται ἡ ἁγιομαχία, ἡ πατρομαχία καί ἡ μεταπατερικότητά του.

Ὁ ρηθείς Μητροπολίτης, στίς 22 Ἰουλίου 2019, στόν προσωπικό του λογαριασμό στό Facebook, ἔγραψε τά ἑξῆς : «ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΟΤΙ Ο ΡΩΣΣΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ. ΤΑ ΦΡΙΚΑΛΕΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΟΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΣ ΑΚΑΤΑΡΤΙΣΤΟ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΣ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟ, ΙΣΤΟΡΙΚΩΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ, ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ. ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΤΑ ΞΕΡΕΙ Ο ΘΕΟΣ»[2].

Δυστυχῶς γιά τόν Μητροπολίτη, ἀπόδειξη τῆς ἀνεγνωρισμένης ἀπό τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό καί τό εὐσεβές καί ὀρθόδοξο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἁγιότητος τοῦ Ἐπισκόπου Ἰωάννου εἶναι ἡ ὕπαρξη τοῦ ἀφθάρτου σκηνώματός του, πού βρίσκεται στό Βόρειο Σάν Φρανσίσκο τῆς Καλιφόρνιας.

Εἶναι πολύ φυσικό ὁ οἰκουμενιστικῶν φρονημάτων Μητροπολίτης Ἰωσήφ νά προσβάλλει βάναυσα τόν ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, διότι ὁ τελευταῖος ὑπῆρξε πολέμιος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γιά τόν λόγο αὐτό κρίνεται ἀναγκαῖο νά ὑπενθυμίσουμε ἐνδεικτικά κάποια θεολογική θέση τοῦ ἁγίου, γιά νά φανεῖ πόσο «θεολογικῶς ἀκατάρτιστος, ἐκκλησιολογικῶς ἀνερμάτιστος, ἱστορικῶς ἀγράμματος καί ἐκκλησιαστικῶς κακομοίρης» ἦταν, ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ Μητροπολίτης.

Ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς γιά τά ἀναθέματα

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Μαξίμοβιτς[3], Ἀρχιεπίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ἑρμηνεύοντας τό χωρίο ἀπό τήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. Ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ᾿ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω»[4], λέγει : «Ἐδῶ τό ἀνάθεμα ἐκφωνεῖται ἐναντίον τῆς διαστρεβλώσεως τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, ὅπως αὐτό κηρυσσόταν ἀπό τόν Ἀπόστολο, ἀνεξαρτήτως ἀπό ποιόν θά μποροῦσε αὐτή [ἡ διαστρέβλωση] νά διαπράττεται, εἴτε ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἀπόστολο εἴτε ἀπό Ἄγγελο ἐξ οὐρανοῦ. Σέ αὐτήν τήν ἴδια ἔκφραση ἐπίσης ὑπονοεῖται : «Ἄς κατακρίνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος», διότι ποιός ἄλλος μπορεῖ νά κατακρίνει τούς Ἀγγέλους;

Στά πρακτικά τῶν Συνόδων καί τήν περαιτέρω πορεία τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ λέξη ἀνάθεμα κατέληξε νά σημαίνει τέλειο διαχωρισμό ἀπό τήν Ἐκκλησία«Ἡ Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία ἀναθεματίζει», «ἀνάθεμα οὗτος ἔστω», ἤ «ἀνάθεμα τοῦτο ἔστω», σημαίνει τελεία ἀπόσχιση ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἀντιθέτως, σέ περιπτώσεις «διαχωρισμοῦ ἀπό τήν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας» καί ἄλλων ἐπιτιμίων ἤ κανόνων μετανοίας ἐφαρμοσμένων σέ ἕνα πρόσωπο, τό ἴδιο τό πρόσωπο παρέμενε μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἄν καί ἦταν περιορισμένη ἡ συμμετοχή του στήν πλήρη χάριτος ζωή Της. Παρά ταῦτα, αὐτοί, πού παρεδίδοντο σέ ἀνάθεμα, ἀπεσχίζονταν τελείως ἀπό Αὐτήν, μέχρι τή μετάνοιά τους. Ἡ ἐπί γῆς Ἐκκλησία, συνειδητοποιώντας, ἐν ὄψει τῆς ἰσχυρογνωμοσύνης καί σκληροκαρδίας τους, ὅτι δέν μπορεῖ νά κάνει τίποτε γιά τή σωτηρία τους, τούς ἀνυψώνει στήν κρίση τοῦ Θεοῦ. Αὐτή ἡ κρίση εἶναι ἐλεήμων πάνω στούς μετανοοῦντες ἁμαρτωλούς, ἀλλά φοβερή πρός τούς πείσμονες ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ. «Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος … καί γάρ ὁ Θεός ἡμῶν πῦρ καταναλίσκον»[5].

Τό ἀνάθεμα δέν εἶναι τελεία καταδίκη : μέχρι τόν θάνατο εἶναι δυνατή ἡ μετάνοια. Τό ἀνάθεμα δέν εἶναι φοβερό, ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία εὔχεται συμφορές γιά ὁποιονδήποτε ἤ ἐπειδή ὀ Θεός ἐπιδιώκει τήν καταδίκη του. Ἐπιθυμοῦν [ὁ Θεός καί ἡ Ἐκκλησία] νά σωθοῦν ὅλοι. Ἀλλά, εἶναι φοβερό νά ἵσταται κάποιος ἔμπροσθεν τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ σέ κατάσταση ἀποσκληρυμμμένου κακοῦ : τίποτε δέν εἶναι κρυφό ἀπό Αὐτόν.

«Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος· οὗτος Κριτής ἐστιν ἐνθυμήσεων καί ἐννοιῶν καρδίας· μηδείς εἰσέλθῃ πειράζων τήν πίστιν τήν ἀμώμητον, ἀλλ’ ἐν πραότητι καί φόβῳ Χριστῷ προσέλθωμεν, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καί χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν»[6].

  1. Ἐπίσημο ἀνάθεμα τῆς Συνόδου τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἔξω ἀπό τή Ρωσία (ROCOR) κατά τοῦΟἰκουμενισμοῦτόν Αὔγουστο τοῦ 1983 ἀπό τήν Σύνοδο τοῦ Βανκοῦβερ.

Ρώσοι Επίσκοποι, μεταξύ αὐτῶν καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, μή δεχθέντες νά συνεργασθοῦν μέ τό ἄθεο κομμουνιστικό καθεστῶς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἔφυγαν ἀπό τήν Σοβιετική Ἕνωση, μαζί μέ χιλιάδες λαοῦ, στίς ἐλεύθερες χώρες τῆς Δύσεως καί συνέστησαν τήν ἐν Διασπορᾷ Ρωσική Ἐκκλησία. Ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων τῆς ἐν διασπορᾷ Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία συμμετεῖχε καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ἀφοῦ πρῶτα διαμαρτυρήθηκε ἐντόνως καί κατ΄ ἐπανάληψιν γιά τήν οἰκουμενιστική πορεία ἡγετῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, χωρίς ἀποτέλεσμα, ἐξέδωσε τό κάτωθι συνοδικό ἀνάθεμα κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ :

Τό Συνοδικό ἀνάθεμα ἔχει ὡς ἑξῆς :

«Τοῖς βάλλουσι κατά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί διδάσκουσιν ὅτι ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία μεμέρισται ἐν οὕτω καλουμένοις «κλάδοις», οἵτινες διαφέρουσιν ἀλλήλων ἐν διδασκαλίᾳ καί τρόπῳ ζωῆς, ἤ ὅτι ἡ Ἐκκλησία οὐχ ὑφίσταται ὁρατῶς, ἀλλ’ ἀπαρτισθήσεται ἐν τῷ μέλλοντι, ὅταν ἅπαντες οἱ «κλάδοι» ἤ τμήματα ἤ ὁμολογίαι ἤ προσέτι καί θρησκεῖαι ἐνωθῶσιν ἐν ἑνί σώματι˙ καί οἵτινες οὐ διακρίνουσι τήν ἱερωσύνην καί τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν ἱερωσύνην καί τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν, ἀλλά λέγουσιν ὅτι τό βάπτισμα καί ἡ εὐχαριστία τῶν αἱρετικῶν εἰσίν ἱκανά πρός σωτηρίαν˙ ὡσαύτως, τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει τοῖς προμνημονευθεῖσιν αἱρετικοῖς ἤ συνηγοροῦσι, διαδίδουσι, ἤ ὑπεραμυνομένοις τῆς καινοφανοῦς αὐτῶν αἱρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ ἐν προσχήματι ἀδελφικῆς ἀγάπης, ἤ ὑποτιθεμένης ἑνώσεως τῶν διαχωρισθέντων Χριστιανῶν, ΑΝΑΘΕΜΑ»!

Δηλαδή, «σ’αὐτούς πού βάλλουν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί διδάσκουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι χωρισμένη σέ ἔτσι ὀνομαζομένους «κλάδους», οἱ ὁποῖοι διαφέρουν μεταξύ τους στήν διδασκαλία καί στόν τρόπο ζωῆς, ἤ ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν ὑφίσταται (δέν ὑπάρχει) ὁρατῶς, ἀλλά θά ἀπαρτισθεῖ στό μέλλον, ὅταν ὅλοι οἱ «κλάδοι» ἤ τά τμήματα, ἤ ἀκόμη καί οἱ θρησκεῖες ἑνωθοῦν σέ ἕνα σῶμα, καί οἱ ὁποῖοι δέν διακρίνουν τήν ἱερωσύνη καί τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν ἱερωσύνη καί τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν, ἀλλά λένε ὅτι τό βάπτισμα καί ἡ εὐχαριστία τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἱκανά γιά τήν σωτηρία˙ γι’αὐτό, σέ αὐτούς, πού κοινωνοῦν ἐν γνώσει μέ τούς αἱρετικούς, πού προμνημονεύθηκαν, ἤ συνηγοροῦν, διαδίδουν ἤ ὑπεραμύνονται αὐτῆς τῆς καινοφανοῦς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέ τό πρόσχημα τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης ἤ τῆς ὑποτιθέμενης ἑνώσεως τῶν χωρισμένων (διηρημένων) Χριστιανῶν, νά εἶναι ΑΝΑΘΕΜΑ, δηλαδή νά εἶναι χωρισμένοι ἀπό τόν Θεό»[7].

  1. Ἡ ὁσία βιοτή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς

Κατακλείουμε τό παρόν ἄρθρο μας, παρουσιάζοντας τόν βίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς, ἔτσι ὅπως τόν κατέγραψε ὁ Ἀρχιμ. Μελέτιος Βαρδαχάνης στό κείμενό του «Ὁ ἱερός Χρυσόστομος καί ἡ ἱερά ἀποδημία μας στήν Ἀμερική»[8], τό ὁποῖο παραθέτουμε σέ μορφή PDF.  

 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ.pdf by Anonymous QgNSmRg on Scribd

[1] Σχ. βλ. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΒΟΥΛΚΑΝΕΣΚΟΥ καί ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Λεχθέντα καί πραχθέντα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ιωσήφ (Χαρκιολάκη), 29-03-2019, https://www.katanixis.gr/2019/03/blog-post_361.html

[2] https://katanixi.gr/2019/09/03/ο-μητροπολίτης-προικοννήσου-αμφισβη/

[3] ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ, Ἡ λέξη ἀνάθεμα καί ἡ σημασία της, http://salpismazois.blogspot.com/2019/03/blog-post_26.html

[4] Γαλ. 1, 8-9.

[5] Ἑβρ. 10, 31 καί 12, 29.

[6] 2ο Στιχηρό τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων, ἐν Τριώδιον Κατανυκτικόν, ἐκδ. Φῶς Χ.Ε.Ε.Ν., Ἀθήνα 2010, σ. 448.

[7] Russian Oorthodox Church Outside Russia, Αugust 1983, Synod of Vancouver : Anathema to Ecumenism : «Those who attack the Church of Christ by teaching that Christ’s Church is divided into so-called „branches” which differ in doctrine and way of life, or that the Church does not exist visibly, but will be formed in the future when all „branches” or sects or denominations, and even religions will be united into one body; and who do not distinguish the priesthood and mysteries of the Church from those of the heretics, but say that the baptism and eucharist of heretics is effectual for salvation; therefore, to those who knowingly have communion with these aforementioned heretics or who advocate, disseminate, or defend their new heresy of Ecumenism under the pretext of brotherly love or the supposed unification of separated Christians, Anathema»!, ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Τά σαθρά ἐπιχειρήματα τῶν φιλοοικουμενιστῶνἤτοι ἀπαντήσεις εἰς ὅσα λέγουνδιαδίδουν καί γράφουν οἱ Φιλοοικουμενισταί ἐναντίον τῶν σημερινῶν  Ὁμολογητῶνκληρικῶν καί λαϊκῶντῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Καψάλα Ἁγίου Ὄρους 1995, Τ.Θ. 54 63086 Καρυαί, σσ. 12-13.

[8] ΑΡΧΙΜ. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΒΑΡΔΑΧΑΝΗΣ, « ἱερός Χρυσόστομος καί  ἱερά ἀποδημία μας στήν Ἀμερική», ἐν περιοδικῷ Θεοδρομία Θ΄ 3 (Ἰούλιος – Σεπτέμβριος 2007) 377 – 382.

ΠΗΓΗ.ΑΚΤΙΝΕΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 9η Σεπτεμβρίου 2019

 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

 

Όπως έχουμε αναλύσει σε παλιότερες ανακοινώσεις μας, οι βορειοευρωπαϊκές φυλές των φράγκων, από τον 6ο μ. Χ. αιώνα και μετά,άφησαν τις παγωμένες χώρες τους και κατέλαβαν την πολιτισμένη Ευρώπηδια πυρός και σιδήρου, με βανδαλισμούς, καταστροφές και γενοκτονίες, αφανίζοντας στο πέρασμά τους κάθε πολιτισμικό στοιχείο που είχε δημιουργήσει ο ελληνορωμαϊκός κόσμος και εγκαθιδρύοντας τη δική τους βαρβαρότητα. Κύρια στοιχεία αυτής της βαρβαρότητας ήταν η ανελευθερία, η απολυταρχίακαι το απάνθρωπο φεουδαρχικό σύστημα. Η «μέθη» της εξουσίας είχε καταλάβει τους πανίσχυρους Φράγκους ηγεμόνες, ώστε να οραματίζονται την επέκταση της κυριαρχίας τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Ας θυμηθούμε την απόλυτα εχθρική στάση τους κατά του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, και την απαίτησή τους να θεωρηθούν εκείνοι ως οι «νόμιμοι» διάδοχοι της ελληνορωμαϊκής κληρονομιάς, η οποία εξέφραζε για αιώνες το γνήσιο οικουμενικό πνεύμα.
Για να διευκολύνουν τον βάρβαρο αυτό οραματισμό τους φρόντισαν να τον «ντύσουν» με «θεολογικό» μανδύα. Οι εκχριστιανισμένες φραγκικές φυλές, από φλογερούς ιεραποστόλους της ενωμένης τότε Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας, δεν μπόρεσαν να συμμορφωθούν με την ιδέα ότι θα μπορούσαν να έχουν την  ίδια πίστη με την ενιαία τότε Ορθόδοξη πίστη Ανατολής και Δύσεως. Θεώρησαν οι ηγήτορές τους την χριστιανική πίστη και την Εκκλησία ως «φέουδό» τους, ως «εργαλείο» για να ικανοποιήσουν τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια. Γι’ αυτό άρχισαν να διαφοροποιούνται, να υιοθετούν αιρετικές και κακόδοξες θεωρίες αρχαίων αιρετικών και λατίνων εκκλησιαστικών συγγραφέων, όπως τις περί εγκόσμιας «Πολιτείας του Θεού» του ιερού Αυγουστίνου. Οι Φράγκοι επίσκοποι, οι οποίοι αναδεικνύονταν από τις τάξεις των «ευγενών», αποτελούσαν ιδιαίτερη κοινωνική τάξη και πλαισίωναν τους φεουδάρχες αφέντες τους. Η Εκκλησία έπαψε να είναι η «καινή κτίση» (Β΄Κορ.5,17), το «Σώμα του Χριστού»  (Κολ.1,7. Α΄Κορ.12,27), το ιατρείο των ψυχών και έγινε «θρησκεία», εξυπηρετώντας πλέον θρησκευτικές ανάγκεςκαι το χειρότερο: μέσον εξουσίας. Για του λόγου το αληθές ας θυμηθούμε τις φραγκικές «Συνόδους», (794, 796, 809 κλπ), οι οποίες στράφηκαν κατά της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου!
Απώτερος στόχος των Φράγκων υπήρξε η κατάληψη του πατριαρχικού Θρόνου της Δύσεως, ο οποίος, για ιστορικούς λόγους λειτουργούσε ως η μόνη συνεκτική δύναμη προστασίας των Ορθοδόξων της Δύσεως, αφότου καταλύθηκε το Δυτικό Ρωμαϊκό κράτος, (479). Ύστερα από μια μακροχρόνια επέλαση, το σεβάσμιο Πατριαρχείο της Ρώμης καταλήφτηκε το 1009 και αφού εκφραγκεύτηκε πλήρως, αποκόπηκε από τον κορμό της Εκκλησίας και αποτέλεσε ιδία θρησκευτική κοινότητα, σφετεριζόμενη την καθολικότητα και γνήσια παγκοσμιότητα της Εκκλησίας. Ο Φράγκος ηγεμόνας εγκατέλειψε την κεντρική Ευρώπη, (Άαχεν της Γερμανίας) και εγκαταστάθηκε στο Βατικανό ως απόλυτος πολιτικοθρησκευτικός ηγέτης, ως «Πάπας». Έτσι ο Φραγκισμός μετεξελίχτηκε σε Παπισμό και ως τέτοιος παραμένει μέχρι σήμερα. Στην μετέπειτα πορεία των αιώνων οι εκάστοτε Φράγκοι Πάπες θα επιδοθούν σε έναν αδιάκοπο αγώνα να περιβληθούναπεριόριστες εξουσίες, εκκλησιαστικές και πολιτικές, τις οποίες δήθεν «έλαβαν» από τον Θεό και θα επιδιώξουν, (στον γνωστό «περί Περιβολής Αγώνα»), να θεωρηθούν και να αναγνωριστούν ως οι αντιπρόσωποι του Θεού στη γη και διαχειριστές όλων των επί γης εξουσιών. Θα χρησιμοποιήσουν τα ίδια φρικτά μέσα των προκατόχων τουςγια να επιβάλουντις αξιώσεις τους με απάτες, πλαστογραφίες, σφαγές, γενοκτονίες, βασανιστήρια, την Ιερή Εξέταση, κ.λ.π. Η ιστορία είναι ο αψευδής μάρτυρας αυτής της τραγωδίας. Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς, τα σχέδιά τους δεν μπόρεσαν να υλοποιηθούν, λόγω των σφοδρών αντιδράσεων της Μεταρρυθμίσεως και του άθεου Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.
Από τα μέσα του 20ου αιώνος ο Παπισμός εισέρχεται επίσημα πλέον μέσα στον χώρο της φοβερότερης αιρέσεως όλων των αιώνων, του Οικουμενισμού, ο οποίος νομιμοποιείται συνοδικά μέσω της Β΄ Βατικανής Συνόδου, (1962-1965), και ειδικότερα μέσω του γνωστού «Διατάγματος περί Οικουμενισμού», (UnitatisRedintegratio).
Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο άρθρο του παπικού «κληρικού» κ. Ιωάννη Μαραγκού στην εφημερίδα των εν Ελλάδι παπικών «Καθολική», (17 Ιουλίου 2019), με τίτλο: «Πιστεύω εις Μίαν,Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν».Σ’ αυτό ο εν λόγω «κληρικός», ομιλώντας περί διαλόγου και ενότητος όλων των χριστιανών, παραθέτει μεταξύ άλλωντις αρχές της «Καθολικής Εκκλησίας» για τον Οικουμενισμό. Γράφει:«Να ενεργούμε με Σεβασμό και να στοχεύουμε στο να “παραμερισθούν τα λόγια, οι κρίσεις και τα έργα εκείνα που δεν παρουσιάζουν την αντικειμενική αλήθεια των χωρισμένων αδελφών” (UR. 4.9)». Ποια όμως πλευρά εμποδίζει την αντικειμενική παρουσίαση της αλήθειας;Μήπως η Ορθόδοξη Εκκλησία; Ασφαλώς όχι! Διότι η Εκκλησία μας όχι μόνο δεν παρέκλινε από την Αποστολική και Πατερική πίστη και Παράδοση και από τις αποφάσεις των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, αλλά όρθωσε εξ’ αρχής λόγο υπεύθυνο και ομολογητικό, λόγο αγάπης και ελέγχου κατά των συγκεκριμένων παπικών πλανών. Λόγο παραπλανητικό έχει να παρουσιάσει ο Παπισμός, ο οποίος εδώ και δέκα αιώνες όχι μόνον αλλοιώνει και νοθεύει σώζουσες αλήθειες της Εκκλησίας μας, αλλά και κατασυκοφαντεί την Ορθοδοξία μας ως «αιρετική»,επειδή αυτή αρνείται να υιοθετήσει τις δικές του κακοδοξίες! Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στους εδώ και σαράντα χρόνια αναποτελεσματικούς διαλόγους οι αιρετικοί παπικοί δεν έχουν να καταλογίσουνκαμίακακοδοξία στην Ορθοδοξία, ενώ προσπαθούν να παρουσιάσουν τις δικές τους κακοδοξίες ως «Ορθοδόξες»! Δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να απεμπολήσουν καμιά πλάνη τους, αλλά πασχίζουν να μας τις παρουσιάσουν ως δήθεν σώζουσες αλήθειες της Εκκλησίας! Προσπαθούν να μας κάμουν να δείξουμε κατανόηση γι’ αυτές! Εδώ «παίζεται» δυστυχώς το κωμικοτραγικό «παιχνίδι» των εξοφλημένων διαλόγων!
Παρά κάτω γράφει: «Να καλλιεργούμε το διάλογο και τη συνδιαλλαγή, ώστε όλοι να αποκτήσουμε “μια πιο αντικειμενική γνώση και πιο σωστή εκτίμηση για τη διδασκαλία και τη ζωή κάθε Ομολογίας” (UR.4.10.11)».Η «αντικειμενική γνώση» δεν επιτυγχάνεται με ανθρώπινες μεθοδεύσεις, με  συνεχείς και ατέρμονες διαλόγους, όπως νομίζει ο αρθρογράφος, αλλά μόνον με την Χάρη και τον θείο φωτισμό του αγίου Πνεύματος.Επειδή δε οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες μας, διέθεταν αυτό τον θείο φωτισμό, απέκτησαν πλήρη και «αντικειμενική γνώση»των ποικίλλων κακοδοξιών και πλανών όλων των ετεροδόξων, Παπικών, Προτεσταντών και Μονοφυσιτών.Γι’ αυτό και τους κατεδίκασαν σε πολλές Συνόδους Οικουμενικές, Τοπικές και Ενδημούσες, από τον 5ον αιώνα και εντεύθεν. Οι σήμερα διαλεγόμενοι διαθέτουν μήπως περισσότερο φωτισμό από τους άγιους Πατέρες μας, ώστε να έχουν την αξίωση να τους υπερβούν, ή να τους διορθώσουν; Όχι βέβαια! Είναι φανερό ότι η παρά πάνω «Αρχή» του «Διατάγματος περί Οικουμενισμού», εισάγει στο χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας την Μεταπατερική αίρεση. Η τραγική πραγματικότητα των μέχρι σήμερα διεξαχθέντων διαλόγων αποδέδειξε  ότι ο πραγματικός (και ανομολόγητος) στόχος των δεν ήταν η «αντικειμενική γνώση»,αλλά η αποδοχή της ετεροδοξίας, της ποικίλης κακοδοξίας και πλάνης, ως «νόμιμης διαφορετικότητας» και εν τέλειο συγκερασμός της πλάνης με την αλήθεια!
Παρά κάτω γράφει:«Να αναπτύσσουμε τη Συνεργασία με κάθε είδους πρωτοβουλίες, οι οποίες, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της χριστιανικής συνείδησης, συμβάλλουν  στο κοινό καλό (UR.4.12)».Η μέθοδος της «Συνεργασίας» σε ποικίλους τομείς, κοινωνικούς, πολιτιστικούς, φιλανθρωπικούς κ.λ.π. είναι μια παλιά και καλά δοκιμασμένη μέθοδος των παπικών, αλλά και των «Ορθοδόξων» οικουμενιστών, προκειμένου να αμβλυνθούν οι αγεφύρωτες δογματικές διαφορές που μας χωρίζουν και να δημιουργήσουν στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα την ψευδαίσθηση της ενότητος, προωθώντας έτσι τον λεγόμενο«λαϊκό οικουμενισμό». Ιδιαίτερα αποδοτική και καρποφόρος αποδείχθηκε η «Συνεργασία» στον τομέα των υποτροφιών. Κυρίως χορηγούνται υποτροφίες σε Ορθοδόξους φοιτητές, να σπουδάσουν δωρεάν στα παπικά και προτεσταντικά πανεπιστήμια, ώστε να μυούνται στις πλάνες τους και να γίνονται κατόπιν φορείς των στον Ορθόδοξο χώρο. Σήμερα οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές της «Οικουμενισμού» είναι ως επί το πλείστον απόφοιτοι αιρετικών πανεπιστημίων! Πρόκειται για μια από τις πλέον πανούργες πρακτικές των αιρετικών.
Παρά κάτω γράφει: «Να προσπαθούμε ο διάλογος και η συνεργασία “όταν είναι δυνατό, να καταλήγουν σε κοινή προσευχή” (UR.4.8)»Και αυτή η επιδίωξη έγινε πράξη. Ενώ οι συμπροσευχές με τους αιρετικούς απαγορεύονται από τους Ιερούς Κανόνες, οι συμμετέχοντες Ορθόδοξοι, τόσο στους διαχριστιανικούς διαλόγους, όσο και στα διάφορα διαθρησκειακά φόρα,συμπροσεύχονται με αιρετικούς και αλλόθρησκους! Η καταπάτηση των Ιερών Κανόνων από τους σημερινούς οικουμενιστές, που μετέχουν στους διαλόγους είναι άλλη μιά κλασική περίπτωση προσπάθειας υπερβάσεως και διορθώσεως των αγίων Πατέρων, οι οποίοι θέσπισαν τους εν λόγω Ιερούς Κανόνες. Όπως έχουμε ήδη αναφερθεί σε παλαιότερη ανακοίνωση μας ο Θεός δεν εισακούει τις προσευχές εκείνων που συμπροσεύχονται με αιρετικούς για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον διότι οι συμμετέχοντες προσεύχονται σ’ έναν ανύπαρκτο Θεό, αφού σύμφωνα με τονάγιο Γρηγόριο Παλαμά, η αίρεση είναι ένα δεύτερο είδος αθεΐας: «Δεύτερον δε γένος αθεΐας εστίν η πολυσχιδής και πολύμορφος απάτη των αιρετικών».[1]Δεύτερον, διότιαυτοί που συμμετέχουν σ’ αυτές επιζητούν να επιτύχουν μια ενότητα, που δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού. Επιζητούν την ενότητα όχι εν τη αληθεία της Ορθοδόξου πίστεως, αλλά μέσα στην «ποικιλομορφία»μιάς σωρείας διαφορετικών δογματικών πεποιθήσεων, πολλές φορές εκ διαμέτρου αντιθέτων μεταξύ τους.
Παρά κάτω γράφει: «Να δημιουργηθεί τελικά εκείνο το πνεύμα με τη Μετάνοια – μεταρρύθμιση που  “όλοι να εξετάζουν την πιστότητά τους στο θέλημα του Χριστού για την Εκκλησία, και όπως αρμόζει, να αναλαμβάνουν γενναίες προσπάθειες για ανανέωση και αναπροσαρμογή” (UR.4.7)».Ποιος όμως χρειάζεται να μετανοήσει; Η Ορθοδοξία, ή ο Παπισμός; Η Ορθοδοξία για ποιο «παράπτωμά» της χρειάζεται να μετανοήσει, αφού δεν παρέκκλινε στο ελάχιστο από την πίστη της αρχαίας Εκκλησίας; Αυτός που χρειάζεται να μετανοήσει είναι ο Παπισμός, του οποίου η μέχρι τώρα χιλιετής πορεία είναι ολότελα γεμάτη από πλάνες και φρικώδη εγκλήματα κατά της Εκκλησίας, του λοιπού χριστιανικού  κόσμου και της ανθρωπότητας! Αυτός πρέπει να εξετάσει«την πιστότητα στο θέλημα του Χριστού», το οποίο διέστρεψε και το χρησιμοποιεί για να επιτύχειτα κοσμοκρατορικά του σχέδια. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας όχι μόνο δεν χρειάζεται «ανανεώσεις» και «αναπροσαρμογές» στην δογματική και ηθική της διδασκαλία, αλλά καλείται να πράξει το ακριβώς αντίθετο. Καλείται να διαφυλάξει ως κόρην οφθαλμού, αλώβητο και απαραχάρακτο τον θησαυρό της πίστεως και της ηθικής της διδασκαλίας, όπως αυτός αποκαλύφθηκε από τον ίδιο τον Κύριό μας και αποθησαυρίστηκε στα ιερά κείμενα της αγίας Γραφής, στα θεοφώτιστα κείμενα των αγίων Πατέρων και των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας μας. Όπως ο Χριστός ως Αλήθεια και ως Κεφαλή της Εκκλησίας παραμένει «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ.13,8), αιώνιος και αναλλοίωτος,έτσι και η Αποκάλυψή Του οφείλει να παραμείνει «χθες και σήμερον η αυτή και εις τους αιώνας». Κάθε μορφή «αναπροσαρμογής» στην ηθική και δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας αποτελεί αθέτηση των λόγων του Κυρίου: «ος εάν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών», (Ματθ.5,19).
Τέλος ο κ. Ι. Μαραγκός, προτείνει να καλλιεργείται «ό,τι μας ενώνει, να αυξάνεται η αμοιβαία γνωριμία και εμπιστοσύνη, ώστε με απλότητα καρδιάς να αντιμετωπίσουμε τα σημεία εκείνα που μας φαίνονται δυσεπίλυτα».Εδώ ο αρθρογράφος προτείνει την καλλιέργεια αυτών που μας ενώνουν, έχοντας προφανώς υπ’ όψη του τους μέχρι σήμερα γενομένους διμερείςΔιαχριστιανικούς Διαλόγους, μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού, οι οποίοι όμως,ενώ ξεκίνησαν ακριβώς με την εξέταση εκείνων που μας ενώνουν, κατέληξαν δυστυχώς σε τραγική αποτυχία και αδιέξοδο. Τα «σημεία εκείνα που μας φαίνονται δυσεπίλυτα», δεν «αντιμετωπίζονται» με τον τονισμό εκείνων που μας ενώνουν, όπως αφελώς νομίζει ο αρθρογράφος, απλούστατα διότι δεν πρόκειται για απλά επουσιώδη «σημεία», αλλά για ουσιώδεις δογματικές πλάνες των Παπικών, οι οποίες καθιερώθηκαν ως δόγματα πίστεως σε «Οικουμενικές Συνόδους» των και έχουν εμποτίσει όλη την ζωή και τη λατρεία της παπικής παρασυναγωγής. Οι τεράστιες δογματικές διαφορές που μας χωρίζουν ως πελώρια «σινικά τείχη», δεν αντιμετωπίζονται ακόμη ούτε με «αμοιβαία γνωριμία και εμπιστοσύνη», ούτε με «απλότητα καρδιάς», (η οποία είναι ανύπαρκτη στους παπικούς, αφού εκείόπου υπάρχει η αίρεση, εκεί υπάρχει διαστροφή καρδίας), αλλά μόνο με την ειλικρινή μετάνοια των παπικών και την επιστροφή τους στην Ορθοδοξία.Το μόνο που επετεύχθη με τις ανθρώπινες αυτές μεθοδεύσεις στουςΔιαχριστιανικούςΔιαλόγους είναι η δημιουργία, (μέσω της οικουμενιστικής θεωρίας του δογματικού μινιμαλισμού), μιάςσυγκρητιστικού τύπου ενώσεως, όπου η αλήθεια της Ορθοδοξίας αναμιγνύεται και συναρμόζεται με το ψεύδος των αιρετικών διδασκαλιών του Παπισμού. Όμως ένας τέτοιου είδους συγκερασμός αποτελεί την μεγαλύτερη αμαρτία, διότι έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον θεόπνευστο λόγο του Παύλου:«τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; Τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; Ή τις μερίςπιστώ μετά απίστου;» (Β΄Κορ.6,14).
Κλείνοντας θα θέλαμε να τονίσουμε για πολλοστή φορά την πραγματική μας οδύνη για το κατάντημα του Παπισμού, ο οποίος αντί να μετανοήσει διαπιστώνονταςτο απύθμενο βάθος της καταπτώσεώς του, με τις χιλιάδες θύματα παιδεραστίας παγκοσμίως, δίνει συμβουλές και προτείνει τρόπους «ενώσεως», οι οποίοι κρινόμενοι Ορθοδόξως είναι απαράδεκτοι. Ο πραγματικός στόχος του Παπισμού δεν είναι η εν τη αληθεία της πίστεως ένωση με την Ορθοδοξία, αλλά να παίξει ένα ηγεμονικό ρόλο στο συγκερασμό όλων των χριστιανικών ομολογιών και εν συνεχεία όλων των θρησκειών για την επίτευξη του οράματος της πανθρησκείας, έτσι ώστε ο πάπας να καταστεί τελικά ο θρησκευτικός πλανητάρχης όλης της οικουμένης.

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

ΠΡΩΘΙΕΡΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ : ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ Η΄ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ;

Ἀποσιωπᾶ τήν ἀλήθεια ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος   

Ὁ μακαριστός πρωθιερεύς π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ στήν ἀρχή ὑπῆρξε θιασώτης τῆς «οἰκουμενι(στι)κῆς κινήσεως», καθότι ὑπῆρξε ἰδρυτικό μέλος τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου «Ἐκκλησιῶν», δηλ. αἱρέσεων, (Π.Σ.Ε.) τό 1948. Ἀλλά, πάντοτε ζητοῦσε νά ἰσχύουν κάποιες προϋποθέσεις συμμετοχῆς τῶν Ὀρθοδόξων στό «Π.Σ.Ε.». Ἡ βασικότερη προϋπόθεση συμμετοχῆς ἦταν οἱ ξεχωριστές δηλώσεις, τά ξεχωριστά κείμενα τῶν Ὀρθοδόξων, τά ὁποῖα ὁ ἴδιος ἔγραφε, σέ διάκριση μέ τά κοινά κείμενα τῶν αἱρετικῶν προτεσταντικῶν παραφυάδων. Ἡ τακτική αὐτή ἐφαρμόστηκε γιά 13 χρόνια, μέχρι τό 1961, ὁπότε οἱ Ὀρθόδοξοι παραιτήθηκαν ἀπό αὐτή τους τήν ἀξίωση, πρᾶγμα τό ὁποῖο ὁδήγησε στήν ἀποχώρηση τοῦ Φλωρόφσκυ ἀπό τήν «οἰκουμενι(στι)κή κίνηση».

 

Στή θέση του τόν διαδέχθηκε ὁ παλαιότερος ἐπίσης ἐπιφανής λαϊκός θεολόγος, καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Νικόλαος Νησιώτης, ἐκ τῶν πρωτεργατῶν καί ἀξιωματούχων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος διετύπωσε ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικές θέσεις, ἐλεγχθείς πατερικώτατα ἀπό τόν ὁμολογητή καθηγητή Κωνσταντῖνο Μουρατίδη, ὡς ἀρνούμενος τήν ἀλήθεια ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Ἐπικρίνει ὁ Νησιώτης τόν Οἰκουμενικό ἐπαρχιωτισμό τῶν Ὀρθοδόξων καί δι’ ἐρωτήματος ἀποκλείει τήν ταύτιση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τήν Μία Ἐκκλησία. Ἐρωτᾶ : «Δέν σκεπτόμεθα διαρκῶς καί δέν ἐνεργοῦμεν ὡσάν ἡ “Una Sancta” περιωρίζετο ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἰδικῆς μας Ἐκκλησίας ἤ Ὁμολογίας; Ἀλλ’ ἡ πεῖρα τῆς συναντήσεως εἰς συνελεύσεις καί συνέδρια ἀποσείει ἀφ’ ἡμῶν τήν αὐταρέσκειάν μας ταύτην»[1]. Ὁ «Ναρκισσισμός» τοῦ Περγάμου προοδοποιήθηκε ἀπό τήν «αὐταρέσκειαν» τοῦ Νησιώτη, ὁ ὁποῖος, ὅπως διαπιστώνει ὁ καθηγητής Μουρατίδης, «ζητεῖ ὅπως ἀποφεύγωμεν ἀπό τοῦ νά προσαγορεύωμεν ἀλλήλους “σχισματικούς” ἤ “αἱρετικούς”, ἀφοῦ δεν ὑπάρχουν “σχισματικοί” ἀλλ’ ἱστορικαί Ἐκκλησίαι, αἱ ὁποῖαι ἐν τῇ διαιρέσει των παρουσιάζουν μίαν σχισματικήν κατάστασιν ἐντός τῆς μιᾶς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας»[2]!

Ἀπό’ κεῖ καί πέρα ὁ Φλωρόφσκυ ἄρχισε νά γίνεται πολύ ἐπιφυλακτικός καί ἐπικριτικός ἀπέναντι στήν «οἰκουμενι(στι)κή κίνηση» καί μ’αὐτή τήν κριτική στάση ἐκοιμήθη[3]. Ἄρα, στή ζωή τοῦ Φλωρόφσκυ ὑπάρχουν δύο φάσεις. Μία ὡς ἔνθερμος θιασώτης τῆς «οἰκουμενι(στι)κῆς κινήσεως» ὑπό προϋποθέσεις ὄμως (1893-1961), καί μία ὡς αὐστηρός κριτής αὐτῆς (1961- 1979). Ἡ ἔκφραση «»σιαμαῖες ἀδελφές» ὄντως εἰπώθηκε ἀπό τόν ἴδιο κατά τήν πρώτη περίοδο τῆς ζωῆς του, γιά νά χαρακτηρίσει, μέ τόν ἰατρικό αὐτόν ὄρο, τό ἀχώριστον Ἀνατολῆς καί Δύσεως, στήν εἰσήγησή του μέ τίτλο «Ἡ κληρονομία καί ἡ ἀποστολή τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας»[4], τήν ὁποῖα ἔκανε τό 1948, κατά τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του στό Σεμινάριο τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου στή Νέα Ὑόρκη[5]. Αὐτό, ὅμως, πού μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ δεύτερη περίοδος τῆς ζωῆς του, κατά τήν ὁποία ἀναθεώρησε ὅλες τίς προηγούμενες θέσεις του. Δεῖγμα αὐτῆς τῆς μετανοίας τοῦ Φλωρόφσκυ εἶναι καί τό παρακάτω κείμενό του.

Ἐπισημαίνει, λοιπόν, ὁ κορυφαῖος ὀρθόδοξος Ρῶσσος θεολόγος τοῦ 20ου αἰ., πατήρ Γεώργιος Φλωρόφσκυ : «Σάν μέλος καί ἱερεύς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πιστεύω ὅτι ἡ Ἐκκλησία, μέσα στήν ὁποία βαπτίσθηκα καί ἀνατράφηκα, εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία, ἡ μόνη ἀληθινή Ἐκκλησία. Καί τό πιστεύω αὐτό γιά πολλούς λόγους : Ἕνεκα τῆς προσωπικῆς πεποιθήσεως καί ἕνεκα τῆς ἐσωτάτης βεβαιώσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού πνέει στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί ἕνεκα τῶν ὅσων εἶναι δυνατόν νά γνωρίζω ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καί ἀπό τήν καθολική (ὀρθόδοξη) παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, λοιπόν, νά θεωρῶ ὅλες τίς ὑπόλοιπες χριστιανικές «ἐκκλησίες» ὡς ἐλαττωματικές καί σέ πολλές περιπτώσεις μπορῶ νά προσδιορίσω αὐτές τίς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων «ἐκκλησιῶν» μέ ἀπόλυτη ἀκρίβεια. Γι’αὐτό, λοιπόν, ἡ ἕνωσις τῶν Χριστιανῶν, γιά’μένα, σημαίνει ἀκριβῶς τήν παγκόσμια ἐπιστροφή στήν Ὀρθοδοξία. Δέν ἔχω καμμία ἀπολύτως ὁμολογιακή πεποίθηση˙ ἡ πεποίθησίς μου ἀνήκει ἀποκλειστικά στήν Una Sancta, στήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν, Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, τήν Ὀρθοδοξίαν»[6].

Πρόσφατα, ἀπό 1 ἕως 3 Σεπτεμβρίου 2019, πραγματοποιήθηκε στήν Κων/λη Διεθνές Θεολογικό Συνέδριο μέ θέμα : «Ἡ θεολογική παρακαταθήκη τοῦ πρωθιερέως Γεωργίου Φλωρόφσκυ», στό ὁποῖο συμμετεῖχαν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, οἱ Μητροπολῖτες Γέρων Περγάμου Ἰωάννης καί Γερμανίας Αὐγουστῖνος, ὁ Ἀρχιδιάκονος Ἰωάννης Χρυσαυγής κ.ἄ.[7].

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, στήν ὁμιλία του, γιά νά στηρίξει τήν ἄποψη ὅτι Ὀρθοδοξία καί Παπισμός εἶναι «ἀδελφές Ἐκκλησίες», ἐπικαλέστηκε τόν ἀείμνηστο Ὀρθόδοξο θεολόγο π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ, ὁ ὁποῖος ἀποκαλεῖ τίς δύο μεγάλες αὐτές παραδόσεις «σιαμαῖες ἀδελφές». Ὁ Πατριάρχης δηλ. χρησιμοποίησε τήν συνήθη τακτική τῶν οἰκουμενιστῶν νά μήν βλέπουν ἀντικειμενικά καί ὁλοκληρωτικά τήν πορεία ἑνός προσώπου, ἀλλά νά τήν κόβουν καί νά τήν ράβουν κατά τά μέτρα τους, κατά τό συμφέρον τους. Ἐνθυμούμαστε καί τήν διαστρέβλωση, πού κάνουν οἱ οἰκουμενιστές, στά λεγόμενα τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ. Γιά νά δικαιολογήσουν τόν ἄκαρπο καί ἀτέρμονα διάλογο μέ τούς παπικούς καί τήν προσφώνηση τοῦ πάπα ὡς «ἁγιωτάτου ἀδελφοῦ», ἐπικαλοῦνται τήν στάση τοῦ ἁγίου Μάρκου πρίν καί κατά τήν ἀρχή τῆς συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας, ὅπου ὄντως ὁ ἅγιος Μάρκος προχώρησε σέ διάλογο μέ τούς παπικούς καί ἀποκάλεσε τόν πάπα Εὐγένιο «ἁγιώτατο», γιά νά τούς προϊδεάσει καί νά τούς πιάσει μέ τό καλό. Ὅταν, ὅμως, ἀντελήφθη τήν ἀδιαλλαξία καί τίς ὑπερφίαλες ἀξιώσεις τοῦ Πάπα καί τῶν Παπικῶν, ἄλλαξε στάση, διέκοψε τόν διάλογο καί τούς ἀποκαλοῦσε πλέον φανερά αἱρετικούς. Τήν ἴδια, λοιπόν, τακτική ἀκολουθεῖ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί γιά τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ.

Ὁ Φλωρόφσκυ, λοιπόν, θεωρεῖ «ὅλες τίς ὑπόλοιπες χριστιανικές «ἐκκλησίες» (παπισμό, προτεσταντισμό καί μονοφυσιτισμό) ὡς ἐλαττωματικές» καί ὁμολογεῖ πώς ἡ «Una Sancta εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική, Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθοδοξία». Μακάρι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ νά μιμοῦνταν τόν π. Γεώργιο καί νά εἶχαν τέτοια ὁμολογιακή στάση στήν οἰκουμενι(στι)κή κίνηση καί στούς διαχριστιανικούς διαλόγους, πού συμμετέχουν.

Ἡ ἀναφορά τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου στήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καί μονομερῶς στήν §1 τοῦ κειμένου «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», πού λέγει ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία», μέ σκοπό νά δείξει τήν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μόνο μειδιάματα μπορεῖ νά προκαλέσει, καθώς εἶναι πασίγνωστο ὅτι ἡ ψευδοσύνοδος στό ἴδιο κείμενο, λίγο παρακάτω, στήν §6, ἀνεγνώρισε ἐκκλησιαστικότητα στίς αἱρέσεις, ἀνεγνώρισε τίς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες ἱσότιμες καί ἰσάξιες μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, λέγοντας ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν»[8].

Παραθέτουμε, λοιπόν, τά ἐπίμαχα ἀποσπάσματα ἀπό τήν ὀμιλία τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, στά ὁποῖα ἀναφέρθηκε μέ ἔμφαση στήν προσφορά τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ στήν Οἰκουμενι(στι)κή Κίνηση, γιά νά φανεῖ ἡ στρέβλωση, πού κάνει.

«Ἡ πιστότης τοῦ Φλωρόφσκυ εἰς τήν «παράδοσιν τῆς ἀληθείας» ὡς διαρκοῦς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὄχι μόνον δέν τόν ἐμπόδισε νά ἀσχοληθῇ μέ τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν, ἀλλά ἐνέπνευσε καί ἐτροφοδότησε τό ἐνδιαφέρον καί τήν προσφοράν του εἰς αὐτήν. Συμμετεῖχεν εἰς τόν διαχριστιανικόν διάλογον, εἶχε σημαντικόν ρόλον εἰς τήν ἵδρυσιν καί τήν ἀνάπτυξιν τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ἐμελέτα τά ἔργα τῶν δυτικῶν θεολόγων, συνεζήτει μέ αὐτούς, παρέπεμπε χωρίς δισταγμόν εἰς τά κείμενά των καί ἀνεδείκνυε τήν ἀξίαν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας διά τήν ἀνακάλυψιν καί συνειδητοποίησιν τῆς κοινῆς κληρονομίας τῶν Χριστιανῶν. Κατά τόν Φλωρόφσκυ, ὅλοι οἱ Χριστιανοί «κατά κάποιο τρόπο ἀνήκουν στόν ἴδιο πνευματικόν χῶρο». Δέν πρόκεται περί «παραλλήλων παραδόσεων», ἀλλά περί μιᾶς παραδόσεως, ἡ ὁποία ἠλλοτριώθη καί διεσπάσθη. Ὑπάρχει μία «ἀρχική συγγένεια στό κοινό παρελθόν», τήν ὁποίαν ὀφείλομεν νά ἐνθυμώμεθα πάντοτε. Παρά τάς ἰδιομορφίας των, «Ἀνατολή καί Δύση ἀνήκουν ὀργανικά μαζί στήν ἑνότητα τῆς Χριστιανοσύνης». Δέν εἶναι δυνατόν νά νοηθοῦν καθ᾿ἑαυτάς, δέν ἀποτελοῦν «ἀνεξαρτήτους μονάδας», δέν εἶναι αὐτάρκεις καί αὐτοερμηνευόμεναι. «Στή διαδρομή τῆς ἱστορίας τους ἔχουν περισσότερα σημεῖα ἐπαφῆς, παρά συγκρούσεις ἤ διαμάχες. Κάποιος θά μποροῦσε νά τίς ἀποκαλέσῃ πολιτισμικά ἀδελφές. Καί τολμῶ νά πῶ ὅτι αὐτές οἱ ἀδελφές ἦταν σιαμαῖες». Ἀνατολή καί Δύσις εἶναι μέρη τοῦ ἑνός χριστιανικοῦ κόσμου, πού, κατά τό σχέδιον τοῦ Θεοῦ, «δέν ἔπρεπε νά εἶχε διασπασθῆ». «Ἡ τραγωδία τῆς διαιρέσεως εἶναι τό μεγαλύτερο καί κρισιμώτερο πρόβλημα τῆς χριστιανικῆς ἱστορίας». Ἄν αὐτό κατανοηθῇ, τότε ὑπάρχουν βάσιμοι ἐλπίδες διά τήν ἀποκατάστασιν τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος. Εἰς τό θέμα τοῦτο καί τήν ἐπιτυχίαν αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει ἰδιαιτέραν ἁρμοδιότητα καί ἀποστολήν : «Εἶναι μία ζωντανή παρουσία μιᾶς ἀδιάσπαστης παραδόσεως στή θεολογική σκέψη καί στή λατρεία.

Ἀντιπροσωπεύει, ὄχι μιά ὁρισμένη «ἰδιαίτερη» παράδοση, ἀλλά τήν παράδοση τῶν αἰώνων, τήν παράδοση τῆς ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας». Ὅταν ὁ Φλωρόφσκυ διακηρύσσῃ ὅτι «ἕνωσις τῶν Χριστιανῶν … σημαίνει ἀκριβῶς τήν παγκόσμια ἐπιστροφή στήν Ὀρθοδοξία», ἐννοεῖ τήν ἐπιστροφήν εἰς ἐκείνην τήν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία ἐνσαρκώνει τήν ἀκλόνητον πιστότητα εἰς τήν κοινήν παράδοσιν τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας.

Αὐτήν τήν αὐτοσυνειδησίαν τῆς Ὀρθοδοξίας προέβαλε καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης. «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὗσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἐν τῇ βαθείᾳ ἐκκλησιαστικῇ αὐτοσυνειδησίᾳ αὐτῆς πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος ἐντός τοῦ συγχρόνου κόσμου … Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀδιαλείπτως προσευχομένη ‘ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως’, ἐκαλλιέργει πάντοτε διάλογον μετά τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων, τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν, ἐπρωτοστάτησε μάλιστα εἰς τήν σύγχρονον ἀναζήτησιν ὁδῶν καί τρόπων τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν εἰς Χριστόν πιστευόντων, μετέσχε τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως ἀπό τῆς ἐμφανίσεως αὐτῆς καί συνετέλεσεν εἰς τήν διαμόρφωσιν καί περαιτέρω ἐξέλιξιν αὐτῆς».

Τοῦτο ὑπῆρξε τό πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καθ᾿ὅλην τήν μακράν συμμετοχήν του εἰς τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν, ὄχι ὡς ἁπλοῦς ἑταῖρος, ἀλλά ὡς εἷς ἐκ τῶν θεμελιωτῶν της. Χωρίς θεολογικούς μινιμαλισμούς, προσεγγίζομεν τήν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν ἐν τῇ ἱστορικῇ ἀναφορικότητι αὐτῆς πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, ἐν κοινῇ πεποιθήσει μετά τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ὅτι «ὅλες οἱ δυνατότητες τῆς Ὀρθόδοξης παράδοσης μποροῦν νά φανερωθοῦν καί νά πραγματωθοῦν μόνο στό πλαίσιο μιᾶς σταθερῆς ἐπαφῆς μέ σύνολο τό χριστιανικό κόσμο». Πιστεύομεν ὅτι οἱ ἐπίσημοι διαχριστιανικοί θεολογικοί διάλογοι ἐνισχύονται διά τῆς συμβολῆς τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν καί τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ λόγου, διά τοῦ «διαλόγου τῆς ζωῆς» εἰς τόν καθημερινόν βίον τῶν χριστιανῶν, ἀλλά καί διά τῆς ἐπικοινωνίας καί τῶν συναντήσεων τῶν ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν καί τῶν Ὁμολογιῶν. Γενικώτερον, θεωροῦμεν ὅτι ἡ Οἰκουμενική Κίνησις ἀπελευθέρωσε ἀξιολόγους δημιουργικάς δυνάμεις ἐν τῷ χριστιανικῷ κόσμῳ»[9].

[1] ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ, Ἡ Οἰκουμενική Κίνησις, σ. 33.

[2] Αὐτόθι, σσ. 34-35. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, «Γένεση καί ἐξέλιξη τῆς πατρομαχικῆς μεταπατερικότητας», ἐν περιοδικῷ Θεοδρομία ΙΔ 1 (Ἰανουάριος – Μάρτιος 2012) 18-56, https://www.tideon.org/thriskeymata-aireseis/2012-02-28-20-33-21/11177-2017-09-30-20-28-39

[3] ANDREW BLEIN, π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ. Ἡ ζωή καί τό ἔργο ἑνός μεγάλου θεολόγου, ἐκδ. Ἐν Πλῶ, μτφρ. Ἐλένη Ταμαρέση, Ἀθήνα 2010, http://www.impantokratoros.gr/dat/storage/dat/35E50502/ioannhs_markas.pdf

[4] FLOROVSKY G., «The Legacy and the Task of orthodox Theology», Anglican Theological Review, 31/2, Avril 1949,  σ. 66, Ἑλληνική μετάφραση στό Θεολογία 4/2010, σσ. 21-29.

[5] MICHAEL STAYROY, Τά ἐπιστημολογικά κριτήρια τῆς νεοπατερικῆς σύνθεσης τοῦ πΓεωργίου Φλωρόφσκυ, σσ. 51-52. http://www.ecclesia.gr/greek/press/theologia/material/2010_4_6_Stavrou.pdf

[6] π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ, Θέματα Ορθοδόξου Θεολογίας, ἐκδ. Ἄρτος Ζωῆς, Ἀθήνα 1989, σ. 219.

[7] Διεθνές Συνέδριο : «Ἡ θεολογική παρακαταθήκη τοῦ πρωθιερέως Γεωργίου Φλωρόφσκυ», 02-09-2019, https://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/31285-diethnes-sunedrio-i-theologiki-parakatathiki-tou-prothiereos-georgiou-florofsku

[8] Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, §6, https://www.holycouncil.org/-/rest-of-christian-world?_101_INSTANCE_VA0WE2pZ4Y0I_languageId=el_GR

[9] Ἡ ὀμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου στό Διεθνές Συνέδριο γιά τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ, 02-09-2019, http://fanarion.blogspot.com/2019/09/blog-post_87.html#more

ΠΗΓΗ.ΑΚΤΙΝΕΣ

Άφησε επ’ ολίγον η μονομέρεια τας ύβρεις προς τον Αρχιεπίσκοπον Ελλάδος ένεκα του Ουκρανικού (Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου)

_________________________

Μένει κανείς άφωνος για τη στάση κάποιων σχολιαστών στο διαδίκτυο με δεδηλωμένη τη μονομέρειά τους στο Ουκρανικό.  Εδώ και λίγο καιρό κάποιοι από αυτούς, εναγωνίως αναμένοντας τη θέση της Εκκλησίας της Ελλάδας για το Ουκρανικό ζήτημα, άλλαξαν,  εντελώς τη στάση τους προς  τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος.

Κάποιοι από αυτούς που τόσο καιρό ανελίσκοντο σε πλήθος ύβρεων και απαξιωτικών χαρακτηρισμών προς το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Ελλάδος, άφησαν επ’ ολίγον τη συνήθη πρακτική τους, προς χάριν του Ουκρανικού ζητήματος.  Διαπιστώνει κανείς τελικά την περίπτωση λυπηρής μονομέρειας,

Από τη μια έφτασαν να καλούν τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος μόνο με το επίθετό του συνοδευόμενο απλά από κάποιο απαξιωτικό χαρακτηρισμό ή ύβρη και από την άλλη προς χάριν  του Ουκρανικού, όταν πλέον ‘’χρειάστηκαν’’ τον Αρχιεπίσκοπο για να πάρει θέση που θα τους ικανοποιούσε στο θέμα τούτο, άλλαξαν την συνήθη πρακτική τους.  Στην προσπάθειά τους να εκλιπαρούν τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος στο θέμα τούτο, χειρίστηκαν μια περίεργη ‘’ευγένεια’’.  Θεωρούσαν ότι με τη μετάλλαξή τους αυτή, θα επείθετο ο Αρχιεπίσκοπος Ελλάδος να πάρει θέση που θα τους ικανοποιούσε στο Ουκρανικό.

Η μονομέρειά τους στο Ουκρανικό ζήτημα, τους έκανε να ενθυμηθούν τον εκκλησιαστικό τρόπο προσφώνησης του Αρχιεπισκόπου Ελλάδος. Χωρίς να παραλείπουν τίποτε από τον εκκλησιαστικό τρόπο προσφώνησης του Αρχιεπισκόπου Ελλάδος, εκλιπαρούσαν εναγωνίως τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος με πλήρη ‘’ευγένεια’’, να τηρήσει στάση που θα τους ικανοποιούσε στο Ουκρανικό ζήτημα.

Λίγο έλειψε αυτοί που δεν είχαν φεισθεί να τον καλούν μόνο με το επίθετό του, συνοδευόμενο απλά από κάποιο απαξιωτικό χαρακτηρισμό ή ύβρη,  να προσθέσουν δίπλα στην πρέπουσα προσφώνηση  του Αρχιεπισκόπου Ελλάδος και τις πανεπιστημιακές του περγαμηνές.

Από τη μια παρατηρήσαμε τη μέθοδο της μονομερούς σιωπής προς χάριν του Ουκρανικού ζητήματος, σε εκείνα που δεν ‘’συνέφερε’’ να αναφερθούν και από την άλλη η αποτροπιαστική  μονομέρεια από όσους τόσο καιρό ανελίσκοντο σε πλήθος ύβρεων και απαξιωτικών χαρακτηρισμών για το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Ελλάδος και που προς χάριν του Ουκρανικού, άφησαν επ’ ολίγον τη συνήθη πρακτική τους.  Η βραχυχρόνια αυτή μετάλλαξη φυσικά θα λάβει το τέλος της.

Αυτοί που έφτασαν να εκλιπαρούν τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος να συνηγορήσει στη στάση τους στο Ουκρανικό, αλλάζοντας προς τούτο την ‘’πρακτική’’ τους, νομιζόμενοι ότι με αυτή τη μετάλλαξή τους θα εγίνοντο περισσότερο πειστικοί, εν τέλει την λυπηρή μονομέρεια κατέδειξαν.  Πραγματικά μένει κανείς άφωνος με τέτοια λυπηρή μονομέρεια.

Ουκρανικό – Το χρονικό μιας προδοσίας, οι ημερομηνίες μιλούν.

Στις 17 Απριλίου του 2018, ο Τζέφρυ Πάιατ επισκέφτηκε το Άγιον Όρος. Συναντήθηκε, όπως έγραψε ο ίδιος στο Twitter, με τον Ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ και τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεο.

Στις 22 Απριλίου του 2018, τοπατρ. Κωνστ/πόλεως ανακοίνωσε ότι απεδέχθη το αίτημα αυτοκεφαλίας του Ποροσένκο και των σχισματικών.

Στις 14 Μαΐου του 2018αντιπροσωπεία του Φαναρίου (Περγάμου, Γαλλίας, Σμύρνης) συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για το αυτοκέφαλο της Ουκρανίας. Από Ελληνικής πλευράς παρόντες ήταν επίσης οι: Νέας Σμύρνης Συμεών (εκ μέρους της Δ.Ι.Σ.), Διδυμοτείχου Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνός και Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος. Σημειωτέον, ότι 10 περίπου μήνες αργότερα κατόπιν αποφάσεως της Δ.Ι. Σ. συστάθηκαν οι δύο συνοδικές επιτροπές με τους προεδρεύοντες Δαμασκηνό (εκ μέρους της Συνοδικής Επιτροπής Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων) και Ιγνάτιο (εκ μέρους Συνοδικής Επιτροπής Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Ζητημάτων) για να εξετάσουν το Ουκρανικό.

Στις 29 Μαΐου του 2018ο Τζέφρυ Πάιατ συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Θέματα συζητήσεως: Σκοπιανό, Ουκρανικό.

Στις 23 Ιουνίου του 2018αντιπροσωπεία της κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας επισκέφτηκε το Φανάρι.

Στις 31 Αυγούστου του 2018Κύριλλος και Βαρθολομαίος συναντήθηκαν στο Φανάρι. Η συνάντηση δεν έφερε αποτέλεσμα.

Από την 1η έως 3η Σεπτεμβρίου του 2018Έλληνες Μητροπολίτες των λεγομένων «Νέων Χωρών» συμμετείχαν στην «Σύναξη της Ιεραρχίας του Θρόνου». Πρόκειται περί ενός καινοφανούς και βλάσφημου «θεσμού» του Βαρθολομαίου ο οποίος επιθυμεί να ελέγχει τους ιεράρχες στις αποικίες του. Σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή και ενώ όλοι καταλάβαιναν ότι η Ελλάδα θα βρισκόταν ενώπιον τετελεσμένων, η Δ.Ι.Σ. της 27ης Αυγούστου του 2018 δεν ασχολήθηκε δεόντως με το θέμα. Διέρρευσε όμως το ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «σύμφωνα με πληροφορίες» το θέμα συζητήθηκε και αποφασίστηκε να αποσταλούν οι προσκλήσεις του Βαρθολομαίου στους Μητροπολίτες των λεγομένων «Νέων Χωρών» και αυτοί να πράξουν «κατά βούληση» -ούτε καν κατά συνείδηση. Έκανε και εισήγηση, αναφέρει το δημοσίευμα, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στην οποία εξέφρασε τους προβληματισμούς του. Την εισήγησή του όμως δεν την είδαμε, ούτε κάποια επίσημη ανακοίνωση της Δ.Ι,Σ. είδαμε. Το δημοσίευμα παρουσιάζει έναν αντικρουόμενο Ιερώνυμο ο οποίος από την μία κάνει την εύλογη ερώτηση: «είναι δυνατόν το Σώμα των Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος να εμφανιστεί διχασμένο μπροστά σε ένα τέτοιο ζήτημα;» και από την άλλη δείχνει σα να μην βλέπει πέρα από την μύτη του: «[Ο Ιερώνυμος] επεσήμανε στους Συνοδικούς Ιεράρχες ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν έχει υπάρξει ακόμη απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου…». Εάν αυτά όντως ειπώθηκαν, ήταν ο Ιερώνυμος ειλικρινής και αληθινός απέναντι στους συναδέλφους του Ιεράρχες;

Στις 7 Σεπτεμβρίου του 2018το πατρ. Κωνστ/πόλεως διόρισε δύο έξαρχους στην Ουκρανία για την προετοιμασία χορήγησης της αυτοκεφαλίας.

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2018, ο πρέσβης των θρησκευτικών ελευθεριών Σάμουελ Μπράουνμπακ συναντήθηκε με τον Πέτρο Ποροσένκο για να του εκφράσει την αμείωτη στήριξη της Αμερικής για την αυτοκεφαλία της νέας σχισματικής «εκκλησίας».

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2018 το πατρ. Μόσχας ανακοινώνει την διακοπή μνημόνευσης του ονόματος του Βαρθολομαίου στα Δίπτυχα, την διακοπή συλλείτουργων με τους ιεράρχες της Κωνστ/πόλεως και την απόσυρση των ιεραρχών του πατρ. Μόσχας απ’ όλες τις κοινές επιτροπές.

Στις 11 Οκτωβρίου του 2018 το πατρ. Κωνσταντινουπόλεως ανακοινώνει ότι η «Ιερά» Σύνοδος (από 9 έως 11 Οκτωβρίου) αποφάσισε να χορηγήσει τόμο αυτοκεφαλίας στους σχισματικούς και αυτοχειροτόνητους της Ουκρανίας τους οποίους και «αποκατέστησε».

Στις 12 Οκτωβρίου του 2018ο Ηγούμενος της Ι. Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο και το Υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ. Οι συζητήσεις αφορούσαν θέματα θρησκευτικής ελευθερίας και «τα θέματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου», σύμφωνα με τον Εθνικό Κήρυκα.

Στις 15 Οκτωβρίου του 2019το πατρ. Μόσχας αποφασίζει να διακόψει πλήρως την κοινωνία με το πατρ. Κωνστ/πόλεως.

Στις 3 Νοεμβρίου του 2018Βαρθολομαίος και Ποροσένκο υπέγραψαν στο Φανάρι σύμφωνο συνεργασίας στο πλαίσιο της διαδικασίας για την χορήγηση αυτοκεφαλίας στους σχισματικούς.

Στις 15 Δεκεμβρίου του 2018 έλαβε χώρα το «ενωτικό συμβούλιο» των δύο σχισματικών ομάδων του Φιλαρέτου και του Μακαρίου, όπου αναδείχθηκε ως προκαθήμενος ο Επιφάνιος Ντουμένκο.

Την ίδια ημέρα, 15 Δεκεμβρίου του 2018, η Αμερικανική Πρεσβεία στην Ουκρανία εξέφρασε τα συγχαρητήριά της στην Ουκρανία για την νέα της «εκκλησία». Τα συγχαρητήρια και οι θερμές παροτρύνσεις των Αμερικανών αξιωματούχων για την σχισματική «εκκλησία» της Ουκρανίας αφθονούν, και πριν την «ενωτική σύνοδο» και μετά. Ανέφερα ένα μόνο παράδειγμα ενδεικτικά.

Στις 17 Δεκεμβρίου του 2018 κατά την εορτή του Αγίου Διονυσίου στην Ζάκυνθο μνημονεύτηκε ο ψευδοΚιέβου Επιφάνιος. Προεξήρχε ο Δωδώνης Χρυσόστομος. Συλλειτούργησαν: Ζάμπιας Ιωάννης, Σαξώμης Δανιήλ, Χριστιανουπόλεως Προκόπιος, Ωλένης Αθανάσιος, Ζακύνθου και Στροφάδων Διονύσιος.

Στις 28 Δεκεμβρίου του 2018, ανήμερα της εορτής του Αγίου Στεφάνου, ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Θεόκλητος μνημόνευσε τον σχισματικό Επιφάνιο.

Στις 5 Ιανουαρίου του 2019υπεγράφη στο Φανάρι ο «Τόμος Αυτοκεφαλίας» της ψευδοεκκλησίας από τον Βαρθολομαίο παρουσία του σχισματικού Επιφάνιου και του Ποροσένκο.

Στις 8 Ιανουαρίου του 2019 «Η Δ.Ι.Σ. αποφάσισε την παραπομπή του θέματος, της από μέρους της Εκκλησίας της Ελλάδος αναγνωρίσεως της νέας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας, στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.»

Στις 3 Φεβρουαρίου του 2019 έγινε η ενθρόνιση του σχισματικού Επιφάνιου στο Κίεβο. Συλλειτούργησαν οιΗγούμενος Ξενοφώντος Αλέξιος, ιερομόναχος Χρυσόστομος της Κουτλουμουσιανής Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονα και ιερομόναχος Μάξιμος της Ι. Μονής Βατοπεδίου.

Στις 4 Φεβρουαρίου του 2019, την επομένη της ενθρόνισης του σχισματικού, ο Τζέφρυ Πάιατ είχε συνάντησημε τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο, για το «σημαντικό ρόλο της Εκκλησίας στην Βόρεια Ελλάδα και της υποστήριξης των ΗΠΑ στην συγκεκριμένη περιοχή».

Από τις 7 έως 10 Φεβρουαρίου του 2019ομάδα Ουκρανών σχισματικώνεπισκέφτηκε (μπούκαρε το πιο ορθό) στο Άγιον Όρος, κατόπιν «πρόσκλησης» του πατριάρχη Βαρθολομαίου όπως έγραψαν στην ιστοσελίδα τους.

Στις 7 Μαρτίου του 2019 η Δ.Ι.Σ. «Ανέθεσε το θέμα της από μέρους της Εκκλησίας της Ελλάδος αναγνωρίσεως της νέας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας στις Συνοδικές Επιτροπές: α) επί των Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων και β) επί των Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων, ώστε από κοινού να εισηγηθούν δεόντως προς την Ιερά Σύνοδο.»

Από τις 23 έως 25 Μαρτίου του 2019 αντιπροσωπεία των σχισματικών της Ουκρανίας μπούκαραν στο ιερό νησί της Αποκαλύψεως, την Πάτμο.

Στις 30 Μαρτίου του 2019 ο Ναυπάκτου Ιερόθεος απευθύνει επιστολή στην Ιερά Σύνοδο και ζητά η Εκκλησία της Ελλάδος να αποδεχτεί την απόφαση του Πατριαρχείου να χορηγήσει αυτοκεφαλία στους σχισματικούς.

Στο πρώτο δεκαήμερο του Απριλίου, αναφέρθηκε ότι από τις 5 έως 9 Απριλίου του 2019 γίνεται μια άκρως μυστική δεύτερη επίσκεψη / επιδρομή αντιπροσωπείας σχισματικών στο Άγιον Όρος. Η είδηση επαληθεύτηκε μία βδομάδα αργότερα.

Στις 17 Απριλίου του 2019, ο Πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών Επίσκοπος Συμεών επισκέφτηκε τον Βαρθολομαίο στο Φανάρι.

Στις 6 Μαΐου του 2019, ο Τζέφρυ Πάιατ μαζί με την κουστωδία των αμερικανών δικαιωματιστών (Σάμιουελ Μπράουνμμπακ, Ρίλεϊ Μπαρνς, Παουλέτα Γουωλς, Χόλι Μέτκαλφ) επισκέφτηκαν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Στις 22 Μαΐου του 2019 ο Βαρθολομαίος επισκέφτηκε την Αθήνα. Πρώτα συναντήθηκε με τον Ιερώνυμο στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

Στις 23 Μαΐου του 2019 οι δύο συνοδικές επιτροπές συνεδρίασαν από κοινού και αποφάσισαν «να προτείνουν στην Ιεραρχία την αναγνώριση της σχισματικής Εκκλησίας της Ουκρανίας…»

Στις 24 Μαΐου του 2019 ο Βαρθολομαίος, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στην Αθήνα, συναντήθηκε με τον Τζέφρυ Πάιατ και τον Γαβρόγλου.

Στις 26 Μαΐου του 2019, ο Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος (Δημητρίου), κληρικός της Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού της Εκκλησίας της Ελλάδος, χειροτονήθηκε στο Κίεβο «επίσκοπος» Ολβίας από τον σχισματικό Επιφάνιο. Εκτός των γνωστών εκ του Φαναρίου συλλειτούργησαν και οι: Ηγούμενος Νέας Εσφιγμένου Βαρθολομαίος, Ηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Νικάνορος – Ζάβορδας Σεραφείμ της Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών.

Στις 31 Μαΐου του 2019, ο σχισματικός «Μητροπολίτης» Ολβίας Επιφάνιος (νο 2) επισκέφθηκε τον Φθιώτιδος Νικόλαο. Ο Φθιώτιδος Νικόλαος του δώρησε ένα Αρχιερατικό Εγκόλπιο και του ευχήθηκε «μακρά, υγιή και καλλίκαρπο Αρχιερατεία και με δύναμη Θεού να διακονεί τους Έλληνες Χριστιανούς της Ουκρανίας.» Δυστυχώς, ό,τι ευχήθηκε στον σχισματικό Επιφάνιο (νο 2) το στερήθηκε ο ίδιος. Δύο μήνες αργότερα, στις 27 Ιουλίου του 2019, ο Φθιώτιδος Νικόλαος απεβίωσε από καρδιακή προσβολή και δεν μπορεί να διακονεί άλλο τους Χριστιανούς της δικής του Μητροπόλεως.

Στις 5 Ιουνίου του 2019ο σχισματικός Επιφάνιος σε συνέντευξη επικαλέσθηκε τον Ναυπάκτου Ιερόθεο και είπε ότι όποιος δεν αποδέχεται την αυτοκεφαλία της δικής του «εκκλησίας», αμφισβητεί τον μηχανισμό που έδωσε αυτοκεφαλία και στην δική του Εκκλησία, συνεπώς αμφισβητεί και την αυτοκεφαλία της δικής του Εκκλησίας. Η θέση αυτή του Ναυπάκτου Ιεροθέου, που την επανέλαβε ο σχισματικός, εκφράστηκε στην χθεσινή απόφαση της Δ.Ι.Σ. με την γενικόλογη φράση «η Δ.Ι.Σ. αναγνωρίζει το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχου για την παραχώρηση του Αυτοκεφάλου». Όπως ορθώς επεσήμανε ο Ορθόδοξος Τύπος, η Δ.Ι.Σ. δεν προσδιορίζει σε ποιο αυτοκέφαλο αναφέρεται. Ακολουθήθηκε η ισοπεδωτική αντίληψη του Ναυπάκτου Ιεροθέου: Ό,τι να ‘ναι το δεχόμαστε ως «κανονικό δικαίωμα» αφού το κάνει ο ζωοποιός μηχανισμός μας, ο πατριάρχης μας, αλλιώς αμφισβητούμε τους εαυτούς μας. Η Δ.Ι.Σ. δηλαδή, μη προσδιορίζοντας σε ποιους αναφέρεται, έδωσε λευκή επιταγή στο πατρ. Κωνστ/πόλεως εκ μέρους της Ελλαδικής Εκκλησίας (αν και δεν είναι αρμόδια να το κάνει αυτό) να χορηγήσει αυτοκέφαλο και στις άλλες σχισματικές «εκκλησίες» που ήδη ζεσταίνουν τις μηχανές τους.

Στις 10 Ιουνίου του 2019 ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος επισκέφτηκε τον Βαρθολομαίο στο Φανάρι με αντιπροσωπεία. Στον Πατριαρχικό εσπερινό στην Ι.Μ. Ζωοδόχου Πηγής οι, Αθηνών Ιερώνυμος, Μεσογαίας Νικόλαος, Γρεβενών Δαβίδ, Θεσπιών Συμεών, Αρχιγραμματέας Ι.Σ. Εκκλησίας της Ελλάδος Αρχιμ. Φιλόθεος Θεοχάρης, συμπροσευχήθηκαν με τον σχισματικό Επιφάνιο. Σημειωτέον ότι εκτός από τον προκαθήμενο Ιερώνυμο έχουμε εδώ και δύο μέλη της ΔΙΣ (Μεσογαίας και Γρεβενών) της 162ης Συνοδικής περιόδου που αποφάσισε στις 8 Ιαν. του 2019 να παραπέμψει το θέμα στην ΙΣΙ. Δύο μέλη της Δ.Ι.Σ. δηλαδή μαζί με τον πρόεδρό της, υπονόμευσαν την ίδια την απόφαση του συνοδικού οργάνου στο οποίο συμμετέχουν.

ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ !!

Από τις 21 έως 23 Ιουνίου του 2019 μία τρίτη αντιπροσωπεία των σχισματικών της Ουκρανίας επισκέφτηκε / μπούκαρε στο Άγιον Όρος.

Από τις 30 Ιουνίου έως τις 14 Ιουλίου «η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου υλοποίησε πρόγραμμα επιμόρφωσης (Θερινό Πανεπιστήμιο) κληρικών και λαϊκών της εν Ουκρανία» σχισματικής ψευδοεκκλησίας.

Στις 9 Ιουλίου του 2019 η Ρομφαία αναφέρει ότι «σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες … στην Ημερήσια Διάταξη της Ιεραρχίας, [σ.σ. ΙΣΙ του Οκτωβρίου] δεν συμπεριλαμβάνεται το θέμα της Ουκρανίας

Στις 11 Ιουλίου του 2019, αντιπροσωπεία των σχισματικών βρέθηκε στο Φανάρι. Την επομένη ο Βαρθολομαίος «προφήτευσε» ότι η πρώτη Εκκλησία που θα αναγνωρίσει τους σχισματικούς θα είναι η Εκκλησία της Ελλάδος. Παρών ήταν και ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων..

Στις 18 Ιουλίου του 2019ο Φωκίδος Θεόκτιστος εξέφρασε την στήριξή του στις αυθαιρεσίες του πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Στις 25 και 26 Ιουλίου του 2019 οι σχισματικοί έκαναν επιδρομή στην Ελλάδα. Συλλειτούργησαν στην Σταυροπηγιακή Μονή Βλατάδων του πατρ. Κωνστ/πόλεως όπου Ηγούμενος είναι ο Επίσκοπος Αμορίου Νικηφόρος. Συναντήθηκανμε τον Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβα και συζήτησαν το θέμα αναγνώρισης των σχισματικών. Έπειτα συναντήθηκαν και με τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο με την ευλογία του οποίουεπισκέφθηκαν τον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου για να προσκυνήσουν τα Λείψανά του και να τελέσουν Τρισάγιο στον τάφο του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος Β΄. Μετά κατόπιν πρόσκλησης του Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Ιουστίνου συμμετείχαν στον Εσπερινό της εορτής της Αγίας Παρασκευής και έπειτα ο Ιουστίνος τους προσκάλεσε σε δείπνο.

Στις 26 Ιουλίου του 2019, ανήμερα της Αγίας Παρασκευής, οι: Βεροίας Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, Άρτης Καλλίνικος, Τρίκκης και Σταγών Χρυσόστομος, Επίσκοπος Θερμών Δημήτριος, Λαγκαδά Λητής και Ρεντίνης Ιωάννης συλλειτούργησαν με σχισματικό της Ουκρανίας. Μαζί και ο Ηγούμενος της Νέας Εσφιγμένου Βαρθολομαίος όπως και πρωτοσύγκελλοι από την Ι.Μητρ. Θεσσαλονίκης (Αρχιμ. Ιάκωβος Αθανασίου), την Ι. Μητρ. ΒεροίαςΝαούσης και Καμπανίας (Αρχιμ. Αθηναγόρας Μπίρδας) και την Ι.Μητρ. ΛαγκαδάΛητής και Ρεντίνης (Αρχιμ. Ευσέβιος Σπουργίτης).

Στις 28 Ιουλίου του 2019ο Λαγκάδα Λητής και Ρεντίνης Ιωάννης συλλειτούργησε με τον σχισματικό Επιφάνιο στην Ουκρανία

Επίσης στις 28 Ιουλίου του 2019ο σχισματικός Επιφάνιος δήλωσε ότι η Εκκλησία της Ελλάδος τους αναγνωρίζει ντε φάκτο. (Το αρχικό δημοσίευμα έχει την ημερομηνία 28 Ιουλίου, η δήλωση του Επιφάνιου ίσως να έγινε λίγες ημέρες νωρίτερα.)

Στις 9 Αυγούστου του 2019σχισματικοί συλλειτούργησαν με τον Ηγούμενο της Ι. Μονής Ξενοφώντος.

Στις 15 Αυγούστου του 2019ο ψευδοΟλβίας Επιφάνιος (νο 2), συλλειτούργησε με κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως Λαγκαδά Λιτής και Ρεντίνης.

Στις 24 Αυγούστου του 2019, κατά τον εορτασμό της Ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Διονυσίου του Ζακυνθινού, μνημονεύτηκε στην Ζάκυνθο για δεύτερη φορά ο ψευδοΚιέβου Επιφάνιος. Προεξήρχε ο Δωδώνης Χρυσόστομος. Συλλειτούργησαν: Άρτης Καλλίνικος, Κηφισίας Αμαρουσίου και Ωρωπού Κύριλλος, Λαγκαδά Λιτής και Ρεντίνης Ιωάννης, Ζάμπιας Ιωάννης, Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος, Σαξώμης Δανιήλ, Ανδρούσης Κωνστάντιος, Ζακύνθου και Στροφάδων Διονύσιος.

Στις 28 Αυγούστου του 2019 -ανήμερα της Παναγίας με το παλαιό ημερολόγιο αθεόφοβοι- η ΔΙΣ αποφάσισε να αναγνωρίσει «το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχου για την παραχώρηση του Αυτοκεφάλου, καθώς και το προνόμιο του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος να χειρισθεί περαιτέρω το ζήτημα της αναγνωρίσεως της Εκκλησίας της Ουκρανίας.» Ενώ η Ρομφαία «διέρρευσε» την ίδια ημέρα ότι ο Αρχιεπίσκοπος δήλωσε ότι δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του το βάρος αναγνώρισης των σχισματικών και ότι το θέμα θα συζητηθεί στην Ι.Σ.Ι. τον Οκτώβριο! Ο Ιερώνυμος τα πήρε όλα και οι «διαρροές» αυτές είτε ειπώθηκαν είτε όχι, έρχονται να χρυσώσουν το χάπι και να εφησυχάσουν εκ νέου το ποίμνιο.

…………………………………………………………………..

σ.σ. Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΩΣ Ο ΕΣΧΑΤΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ, ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΑΙ ΩΡΑΙΟΣ, ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΜΕΣΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΜΕΝΗ ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΟΙΣ ΚΥΣΙ. ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ ΑΔΕΛΦΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ.

Φαίη.Τας Θύρας Τας Θύρας